Nederlands-latine FreeDict+WikDict dictionary
edition published: 2023-05-29
language: nl; la
availability: Licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported license (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/legalcode)

's avonds /ˈsaːvɔnds/ (adv)
vesperi
  1. gedurende de avond

's middags (adv)
meridie
  1. gedurende de middag

's nachts /ˈsnɑxs/ (adv)
noctū
  1. gedurende de nacht.

's-Gravenhage /ˌsxraːvə(n)ˈɦaːɣə/ /ˌsχravə(n)ˈɦaχə/ (pn)
Haga
  1. de hoofdstad van de provincie Zuid-Holland en tevens de stad waar de Nederlandse regering zetelt

's-Hertogenbosch /ˌsɛrtoɣə(m)ˈbɔs/ /ˌsɛrtoχə(m)ˈbɔs/ (pn)
Silva Ducis
  1. stad en gemeente in Noord-Brabant

lijk (suffix)
osa
  1. het hebben van de karakteristieken (bv. kinderlijk)
  3. toevoeging om van een werkwoord of zelfstandig naamwoord een bijvoeglijk naamwoord te maken (bv. gevaarlijk)

loos /-los/ (suffix)
n-
  1. een achtervoegsel dat van een zelfstandig een bijvoeglijk naamwoord maakt en het ontbreken van het eerste aangeeft

st /st/ (suffix)
issime
  2.vormt de overtreffende trap van bijvoeglijke naamwoorden

theek (suffix)
theca
  bewaarplaats

tie (suffix)
tiō
  1.

A (symbol)
A
  2. afkorting voor de toonsoort

ADHD (n)
CHAD
  1. de afkorting voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder,...

Aalst (pn)
Alostum
  1. een stad in Vlaanderen

Aarde /ˈardə/ (pn)
orbis

Aarlen (pn)
Orolaunum
  1. een Waalse provinciehoofdstad

Abchazisch /ɑpˈxazis/ (n)
lingua abasgica
  1. een taal die in Abchazië gesproken wordt

Achilles (pn)
Achilles
  1. figuur uit de Griekse mythologie

Achtersteven (pn)
Puppis
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Acre (pn)
Acre
  1. braziliaanse deelstaat gelegen in de Regio Noord van het land. Hoofdstad is Rio Branco

Adam (pn)
Adam

Adriatische Zee (pn)
Mare Hadriaticum
  1. randzee van de Middellandse Zee, gelegen tussen Italië en het Balkanschiereiland

Afghaans /ɑf.ˈxans/ /ɑf.ˈχans/ /ɑv.ˈɣaːns/ (adj)
afghanicus
  1. gerelateerd aan Afghanistan

Afghanistan /ɑf.ˈɣa.nɪ.ˌstɑn/ /ɑf.ˈχa.nɪ.ˌstɑn/ /ɑv.ˈɣa.nɪ.ˌstɑn/ (pn)
Afgania, Ariana
  1. een land gelegen in Centraal-Azië.

Afrika (pn)
Africa, Libya
  1. het continent ten zuiden van Europa, tussen de Indische en de Atlantische Oceaan.

Afrikaan (n)
Āfer
  1. bewoner van Afrika of iemand die uit Afrika afkomstig is

Afrikaans /afriˈkaːns/ (adj)
Africanus
  1. komende van of betreffende het continent Afrika

Aken (pn)
Aquisgranum, Aquae Grani
  1. een stad in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, niet ver van Maastricht

Alagoas (pn)
Alagoasensis
  1. Braziliaanse deelstaat gelegen in de Regio Noordoost van het land. Hoofdstad is Maceio

Albanees /ɑɫbaˈneːs/ (adj)
albanus
  1. gerelateerd aan of afkomstig uit Albanië

Albanees /ɑɫbaˈneːs/ (n)
albanicus
  1. taal die vooral in Albanië en Kosovo gesproken wordt
  1. (mannelijke) inwoner van Albanië, of iemand afkomstig uit Albanië

Albanië /ɑlˈbaːni.jə/ /ɑɫˈbani.jə/ (pn)
Albania
  1. een land in het westen van de Balkan, grenzend aan de Adriatische en de Ionische Zee en aan Griekenland, Macedonië, Kosovo en Montenegro

Aleoeten (pn)
Aleutiae
  1. keten van vulkanische eilanden in Alaska ,die zich boogvormig uitstrekt en een scheiding vormt tussen de Grote Oceaan en de Beringzee

Algerije /ɑl.ɣə.'rɛɪ̯.jə/ /ɑɫ.ɣə.'rɛː.jə/ /ɑɫ.χə.'rɛɪ̯.jə/ (pn)
Algerium, Algeria
  1. een land in Noord-Afrika, officieel de Democratische Volksrepubliek Algerije

Algiers /ɑɫˈxiːrs/ /ɑɫˈɣiːrs/ (pn)
Algeria
  1. Hoofdstad van Algerije

Allah (pn)
Allah
  1. God in islamistisch of Arabische context

Allerheiligen (pn)
Omnium Sanctorum
  1. een rooms-katholieke feestdag op 1 november ter gezamenlijke verering van alle heiligen van de Kerk

Allerzielen /ˌɑlərˈzilə(n)/ (pn)
Commemoratio Omnium Fidelium Defunctorum
  1. Katholieke feestdag

Alpen (pn)
Alpes
  1. een gebergte dat Italië van de rest van Europa scheidt

Altaar (pn)
Ara
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Altair (pn)
Altair
  1. Atair/Altair

Amazone (pn)
Flumen Amazonum

Amerika /aˈmɪːriˌka/ (abbreviation)
America
  1 en 2

Amerikaan (n)
Americanus
  2. een inwoner van de Verenigde Staten van Amerika

Amerikaans (adj)
Americanus
  1. betreffende of komende van Amerika

Amerikaanse (n)
Americanus
  1. een vrouwelijke inwoner van Nederland

Amerikaanse eik (pn)
Quercus rubra
  1. bepaald soort snelgroeiende boom, species|Quercus rubra

Amerikaanse zwarte beer (n)
Ursus americanus
  1. Ursus americanus, een zwarte berensoort die in Noord - Amerika leeft.

Amos /aˈmɔs/ (pn)
Amos
  1. en 3. profeet en jongensnaam

Amsterdam /ɑmstər'dɑm/ (pn)
Amstelodamum
  1. de hoofdstad van Nederland, gelegen in de provincie Noord-Holland

Andaloesië (pn)
Vandalitia

Andalusië (pn)
Vandalitia

Andes (pn)
Andes

Andorra (pn)
Andorra
  1. een kleine staat in Europa die grenst aan Frankrijk en Spanje

Andromeda (pn)
Andromeda
  1. mythologische figuur
  2. sterrenbeeld

Angelsaksisch /ɑŋəl'sɑksis/ (n)
lingua anglosaxonica
  1. het Engels zoals het tussen 400 en 1100 werd gesproken en dat de voorloper van het moderne Engels is

Angola /ɑŋ.ˈ(g)ɣo.la/ /ɑŋ.ˈgo.la/ (pn)
Angolia
  1. een land in Zuidwest-Afrika, officieel de Republiek Angola grenzend aan Namibië, Zambia, Congo-Kinshasa en de Atlantische Oceaan. De Angolese exclave Cabinda ligt in het noorden tussen Congo-Kinshasa en Congo-Brazzaville aan de Atlantische Oceaan

Anna (pn)
Anna
  1. meisjesnaam

Annunciatie (n)
Annuntiatio
  1. een uit de Bijbel afkomstige aankondiging van een engel aan de maagd Maria dat zij de zoon van God zou baren

Antarctica (pn)
Antarktik, Antarctica
  1. het continent rond de zuidpool van de aarde

Antiochië (pn)
Antīochīa
  1. een provinciehoofdstad in Turkije

Antwerpen /ˈantˌwɛrpə(n)/ /ˈɑntˌʋɛrpə(n)/ /ˈɑntˌβ̞ɛrpə(n)/ (pn)
Antverpia
  1. een provinciehoofdstad in België
Antuerpia, Antverpia
  2. een Belgische provincie

Antwerpenaar (n)
Antverpiensis
  1. een inwoner van Antwerpen

Antwerps /ˈantwɛrps/ /ˈɑntʋɛrps/ /ˈɑntβ̞ɛrps/ (adj)
Antverpiensis
  1. van, uit, betreffende of als in Antwerpen.

Arabisch /ɑ'rabis/ (n)
arabice, arabicus
  1. een taal oorspronkelijk van het Arabisch schiereiland en de taal waarin de Koran gelezen hoort te worden

Arabië (pn)
Arabia

Aragon (pn)
Aragonia

Aragonees (n)
aragonensis
  1. taal gesproken in Aragon
  1. Een inwoner van Aragon

Aramees /araˈmes/ (adj)
aramaicus

Arctische Oceaan (pn)
Oceanus Arcticus
  1. is de oceaan ten noorden van de continenten Azië en Noord-Amerika , waarin het grote ijsveld van de Noordpool ligt

Ardèche (pn)
Ardesca
  1. een rivier in Frankrijk

Arend (pn)
Aquila
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Argentinië /ˌɑrɣɛnˈtini.jə/ /ˌɑrχɛnˈtini.jə/ (pn)
Argentina
  1. een Spaanstalig land in het zuiden van Zuid-Amerika tussen het Andesgebergte en de zuidelijke Atlantische Oceaan.

Argo (pn)
Argo
  2. vroeger gebruikte benaming van een groot sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Armeens /ɑrˈmens/ /ɑrˈmeːns/ (adj)
Armeniacus
  1. betreffende Armenië of het Armeens

Armenië /ɑrˈmeni.jə/ /ɑrˈmeːni.jə/ (pn)
Armenia
  1. een GOS-lidstaat in de Kaukasus (Gemenebest van Onafhankelijke Staten). Het is één van de weinige landen die niet aan zee liggen. Het grenst in het oosten aan Azerbeidzjan, in het westen aan Turkije en de Naxçivan-exclave (Azer.), in het noorden aan Georgië en in het zuiden aan Iran

Arnhem (pn)
Arecanum

Aruba /a.ˈru.ba/ /a.ˈry.ba/ (pn)
Aruba
  1. een eiland in het zuidelijke gedeelte van de Caraïbische Zee

Assepoester /ˈɑsəˌpustər/ (pn)
Cinerella
  1. het meisje dat hoofdpersoon is het het gelijknamige sprookje

Assyrië (pn)
Assyria

Asturië (pn)
Principatus Asturiarum
  1. één van de 17 autonome regio's van Spanje die in het noordwesten van het land ligt

Aswoensdag (n)
Diēs Cinerum
  1. eerste dag van de vastentijd

Atair (pn)
Altair
  1. Atair/Altair

Athene (pn)
Athenae
  de hoofdstad van Griekenland

Atlantis (pn)
Atlantis insula
  1. mythologisch eiland

Atlantische Oceaan (pn)
Oceanus Atlanticus
  1. de tweede grootste oceaan op aarde, gelegen tussen Europa en Afrika enerzijds en Noord- en Zuid-Amerika anderzijds

Atrecht (pn)
Nemetacum
  1. een stad in Frans-Vlaanderen

Auckland (pn)
Aucopolis
  1. grootste stad van Nieuw-Zeeland, gelegen op het Noordereiland

Augias (pn)
Augēus

Auschwitz (pn)
Osvecimia
  1. een stad in Polen

Australië /aʊ̯ˈstraːli.jə/ /ɔʊ̯ˈstrali.jə/ /ʌʊ̯ˈstrali.jə/ (pn)
Australia
  1. een soevereine staat gelegen tussen de Indische Oceaan en de Grote Oceaan (officieel het Gemenebest van Australië) met de officiële taal Engels

Avignon (pn)
Avennio
  1. een stad in Frankrijk

Azerbeidzjan /ˌazərbɛɪ̯ˈdʒan/ /ˌazərbɛːˈdʒan/ (pn)
Atropatia, Adrabigania
  1 en 2. een Aziatisch land grenzend aan Rusland, Iran, Armenië en Georgië

Aziatisch (adj)
Asiaticus
  1. afkomstig uit of betreffend Azië

Azië (pn)
Asia
  1. een continent ten oosten van Europa

Babylonisch (adj)
Babylonicus

Bahama's /ba.ˈha.mas/ /ba.ˈɦa.mas/ /bɑ.ˈɦa.mas/ (pn)
Insulae Bahamenses
  1. een onafhankelijk Engelssprekend land in het Caraïbisch gebied

Bahrein /ba.ˈrɛɪ̯n/ /bɑx.ˈrɛːn/ /bɑχ.ˈrɛɪ̯n/ (pn)
Bachrania
  1. een eilandstaat in de Perzische Golf en de Golf van Bahrein. Het ligt ingeklemd tussen Saoedi-Arabië in het westen en Qatar in het oosten en zuiden

Bakoe (pn)
Baku
  1. de hoofdstad van Azerbeidzjan

Balearen (pn)
Insulae Baliares

Bambara (n)
lingua Bambara
  1. de nationale taal van Mali

Bangladesh /ˌbɑŋ.(g)ɣə.la.ˈdɛʃ/ /ˌbɑŋ.lɑ.ˈdɛʃ/ (pn)
Bangladesia
  1. een land in het zuiden van Azië dat ligt op het Indische subcontinent en grenst voor het grootste gedeelte aan India en voor een klein stukje aan Myanmar/Birma grenst

Barbados /ˈbɑr.ba.ˌdɔs/ (pn)
Barbata
  1. een land in het Caribisch gebied bestaande uit één enkel eiland, dat behoort tot de Bovenwindse Eilanden van de Kleine Antillen

Barcelona (pn)
Barcino

Baruch (pn)
Baruch
  2. apocrief boek uit de Bijbel

Baskisch (n)
lingua Vasconica, Vasconicus
  1. taal die wordt gesproken door de Basken

Beeldhouwer (pn)
Sculptor
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Beieren (pn)
Bavaria

Beiers (n)
Bavarus
  1. taal gesproken door ten minste 12 miljoen mensen in Oostenrijk...

Beiroet /bɛɪrut/ (pn)
Berytus
  1. hoofdstad van Libanon

Beker (pn)
Crater
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

België /ˈbɛlɣijə/ /ˈbɛɫɣijə/ /ˈbɛɫχijə/ (pn)
Belgium, Belgica, Belgia

Belgrado (pn)
Bellogradum, Singidunum
  1. de hoofdstad van Servië

Belize /be.ˈliː.zə/ (pn)
Beliza
  1. een Midden-Amerikaans land, en grenst aan Mexico in het noordwesten en Guatemala in het zuiden en westen. Aan het oosten grenst het aan de Caribische Zee

Benin /be.ˈnin/ /ˈbe.nɪn/ (pn)
Beninum
  1. een land in Afrika dat in het westen aan Togo grenst, in het noordwesten aan Burkina Faso, in het noordnoordoosten aan Niger in het oosten aan Nigeria. In het zuiden ligt het aan de Golf van Guinee

Bergen (pn)
Montibus
  2. stad in België

Beringstraat (pn)
Fretum Beringianum
  1. de zeestraat tussen de Grote Oceaan en de Noordelijke IJszee

Berlijn (pn)
Berolinum
  1. de hoofdstad van Duitsland
  2. een duitse deelstaat

Bern (pn)
Berna
  1. de hoofdstad van Zwitserland

Bernard (pn)
Beniamin
  2. spelwoord voor de letter b

Betelgeuze /ˈbe.tɔɫ.ˌχø.zə/ /ˈbe.təl.ˌɣø.zə/ /ˈbe.təɫ.ˌɣø.zə/ (pn)
Betelgeuze
  1. de één na helderste ster in het sterrenbeeld Orion, na Rigel

Bethlehem (pn)
Bethleem
  1. stad in Judea, bekend als de geboorteplaats van Jesus

Bhutan /bu.ˈtan/ /bu.ˈtɑn/ (pn)
Butania
  1. een land in Azië dat in de Himalaya ingeklemd ligt tussen China, Tibet en India. Het zuidelijke gedeelte van Bhutan ligt op het Indisch subcontinent

Boedapest (pn)
Aquincum
  1. de hoofdstad van Hongarije

Boekarest (pn)
Bucaresta
  1. de hoofdstad van Roemenië

Bohemen (pn)
Bohemia
  1. historische landstreek in de Tsjechische Republiek

Bolivia /boˈlivi.ja/ (pn)
Bolivia
  1. een republiek in Zuid-Amerika die grenst aan Peru, Brazilië, Paraguay, Argentinië en Chili

Bologna (pn)
Bononia
  1. een stad in Italië

Bonaire (pn)
Boni Aëris
  1. een eiland in het zuidelijke gedeelte van de Caraïbische Zee

Boogschutter (pn)
Sagittarius
  2. teken van de dierenriem van 22 november tot 22 december

Borneo (pn)
Borneo

Bosnië en Herzegovina /ˈbɔsni.jə ɛn ˌhɛrtsəɣoˈviːna/ /ˈbɔsni.jə ɛn ˌɦɛrtsəɣoˈvina/ /ˈbɔsni.jə ɛn ˌɦɛrtsəχo(ʊ̯)ˈvina/ (pn)
Bosnia et Herzegovina, Bosnia et Herzegovia
  1. een republiek in het zuidoosten van Europa die ontstaan is bij het uiteenvallen van het voormalige Joegoslavië

Botswana /bɔ.ˈts<sup>ʊ</sup>a.na/ /bɔts.ˈʋa.na/ /bɔts.ˈβ̞a.na/ (pn)
Botsuana
  1. een land dat geheel door land is omgeven in het zuiden van Afrika met ruim 1,5 miljoen inwoners, grenzend aan Namibië, Zimbabwe en Zuid-Afrika

Boudewijn /ˈbʌʊdəˌʋɛɪn/ /ˈbʌːdəˌβ̞ɛːn/ (pn)
Balduīnus
  1. een jongensnaam

Bourgondisch (adj)
Burgundio
  1. op Bourgondië betrekking hebbend

Bourgondië (pn)
Burgundia
  1. een van de 26 regio's van Frankrijk

Brandenburg (pn)
Brandenburgum
  1. een deelstaat in het oosten van Duitsland

Brazilië /braˈzili.jə/ (pn)
Brasilia
  1. een soevereine staat in Zuid-Amerika (officieel de Federale Repuliek van Brazilië, 'República Federativa do Brasil'), met als officiële taal het Portugees

Brașov (pn)
Brassovia
  1. een oude middeleeuwse stad in het hart van Roemenië die tevens de hoofdstad is van het gelijknamige district

Bresciaans (n)
Brixiensis
  1. dialektische taal die in Brescia wordt gesproken, gebaseerd op het Italiaans

Bretagne (pn)
Britannia minor
  1. een schiereiland in het noordwesten van Frankrijk

Brit (n)
Britannus

Brits /brɪts/ (adj)
Britanniae
  1. gerelateerd aan Groot-Brittannië

Brittannië (pn)
Britannia

Brugge (pn)
Brugae
  1. een Vlaamse provinciehoofdstad

Brugs (adj)
Brugensis

Brunei /bry.ˈnɛɪ̯/ /bry.ˈnɛː/ (n)
Bruneium
  2. een land op op het eiland Borneo, in Zuidoost-Azië. Het ligt aan de Zuid-Chinese Zee, en wordt verder geheel omringd door Maleisië

Brunswijk (pn)
Brunsvicum

Brussel (pn)
Bruxellae
  1. de hoofdstad van België

Brussels (adj)
Bruxellensis

Bulgaars /bɵɫˈγ̊aːrs/ (n)
bulgaricus
  1. een Slavische taal die wordt gesproken in Bulgarije

Bulgarije (pn)
Bulgaria
  1. een land in Zuidoost-Europa

Burkina Faso /bur.ˌki.na.ˈfa.so/ /bur.ˌki.na.ˈfɑ.so/ (pn)
Burcina Faso
  1. een republiek in West-Afrika voorheen Opper-Volta genaamd.

Burundi /bu.ˈrun.di/ (pn)
Burundia
  1. een land in Afrika dat grenst aan Democratische Republiek Congo, Rwanda en Tanzania

Byzantijn (n)
Byzantinus

Byzantijns (adj)
Byzantinus

Byzantium (pn)
Byzantium

C (symbol)
C
  1. akkoordsymbool

Caelum (pn)
Caelum
  1. het sterrenbeeld “Graveerstift“

Calabrisch (n)
Calaber
  1. een dialect van het Napolitaans, gesproken in Italië, meer bepaald Calabrië

Californië (pn)
California
  1. één van de vijftig deelstaten van de Verenigde Staten. De staat grenst aan de Pacifische Oceaan en aan de Mexicaanse deelstaat Baja California, alsmede aan de Amerikaanse deelstaten Nevada, Oregon en Arizona.

Cambodja /kɑm.ˈbɔ.dja/ /kɑm.ˈbɔ.tʃa/ (pn)
Cambosia, Cambodia
  1. een land in Zuidoost-Azië dat in het noorden grenst aan Laos, in het noordwesten en westen aan Thailand en in het oosten en zuidoosten aan Vietnam

Cambridge (pn)
Cantabrigia

Canada /ˈka.na.da/ /ˈkɑ.nɑ.da/ (pn)
Canada
  1. een soevereine staat in de noordelijke helft van Noord-Amerika

Canarische Eilanden (pn)
Canariae Insulae

Cantabrië (pn)
Cantabria
  1. één van de 17 autonome regio’s en provincie in het noorden van Spanje gelegen ten oosten van Asturië en ten westen van Baskenland met de hoofdstad Santander

Capri (pn)
Capreae

Caracas /karákas/ (pn)
Caracae
  1. de hoofdstad van de Zuid-Amerikaanse staat Venezuela

Carthago (pn)
Carthago

Cassiopeia (pn)
Cassiopeia
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Castilië (pn)
Castella
  1. landstreek in Spanje

Castilië en León (pn)
Castella et Legio

Castilië-La Mancha (pn)
Castella-Manica

Catalaans (n)
Catalane, catalana
  1. een Romaanse taal die wordt gesproken in Catalonië, Valencia, Aragón, Balearen, Andorra, Frankrijk en Italië

Catalonië (pn)
Catalonia
  1. één van de 17 autonome regio’s van Spanje, gelegen in het noordoosten van het Iberisch Schiereiland; de twee officiële talen zijn Catalaans en Spaans

Caïro (pn)
Cahira
  1. de hoofdstad van Egypte

Centaur (pn)
Centaurus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Centraal-Afrikaanse Republiek /sɛn.ˌtral.a.fri.ˌkan.sə.re.py.ˈblik/ /sɛn.ˌtral.ɑ.fri.ˌkans.re.pʏ.ˈbliːk/ /sɛn.ˌtraɫ.a.fri.ˌkan.sə.re.py.ˈblik/ (pn)
Respublica Africae Mediae
  1. een land in Midden-Afrika, officieel de Centraal-Afrikaanse Republiek, dat geheel door land wordt omsloten

Centraal-Amerika (pn)
America Centralis

Cepheus (pn)
Cepheus
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Ceuta (pn)
Septa

Ceylon (pn)
Tāprobanē

Chaldea (pn)
Chaldaea

Chanoeka /xɑnuˈka/ (n)
Encaenia
  1. feest van de herinwijding van de tempel

Chili /ˈʃi.li/ (pn)
Chilia, Chile
  1. een land in Zuid-Amerika, grenzend aan Peru, Bolivia en Argentinië en ingeklemd liggend tussen de Stille Zuidzee en het Andesgebergte

China /ˈʃi.na/ (pn)
Sina, Sinae
  1. een land in Oost-Azië, officieel de Volksrepubliek China

Chinees /ʃi.ˈnes/ (adj)
Sinica, Sinesis
  1. betreffende China

Chinees /ʃi.ˈnes/ (n)
Sinesis, lingua Sinica
  1. de voornaamste taal die in China gesproken wordt
Sinica, Sinesis
  2. persoon

Christchurch (pn)
Christopolis

Christus (pn)
Christus

Colombia /ko.ˈlɔm.bi.ja/ (pn)
Columbia
  1. een land in het noordwesten van Zuid-Amerika

Constantinopel (pn)
Constantinopolis

Cornelis (pn)
Caesar
  2. spelwoord voor de letter c

Cornisch /ˈkɔrnis/ /ˈkɔrnɪs/ (n)
lingua cornica
  1. een Keltische taal die gesproken wordt in Cornwall

Cornwall (pn)
Cornubia
  1. schiereiland in het zuidwesten van Engeland

Corsica /'kɔrsɪkɑ/ (pn)
Corsica
  1. Frans eiland

Corsicaans (n)
Corsicus
  1. een taal die op Corsica gesproken wordt

Costa Rica /ˌkɔs.ta.ˈri.ka/ (pn)
Ora Opulenta
  1. een staat in Midden-Amerika, tussen Panama en Nicaragua

Cuba /ˈky.ba/ (pn)
Cuba
  eiland en land in het Caribisch gebied

Curaçao /ky.ra.ˈsʌʊ̯/ /kyː.ra.ˈzaʊ̯/ (pn)
Insula Curacensis
  1. een eiland en 2. een land

Cyprus /ˈki.prʏs/ /ˈsi.prʏs/ (pn)
Cyprus, Cypros
  land in de Middellandse Zee, tussen Europa en Azië, officieel de Republiek Cyprus, eiland in de Middellandse Zee

DNA (n)
acidum desoxyribonucleicum
  1. de afkorting van desoxyribonucleic acid (desoxyribonucleïnezuur), een hoogmoleculaire verbinding als basis van de genen en chromosomen

Daciër (n)
Dacus
  1. een inwoner van het voormalige rijk Dacië

Damasceen (n)
Damascenus
  1. een inwoner van Damascus

Damasceens (adj)
Damascenus
  1. op Damascus betrekking hebbend

Damasceense (n)
Damascena
  1. een inwoonster van Damascus

Damascener (adj)
Damascenus
  1. op Damascus betrekking hebbend

Damascener (n)
Damascenus
  1. een inwoner van Damascus

Daniël (pn)
Daniel
  3. jongensnaam

Deen /den/ /deːn/ (n)
Dani
  1. een inwoner van Denemarken

Deens /dens/ /deːns/ (adj)
Danicus
  1. betreffende Denemarken of het Deens

Delhi (pn)
Dellium
  1. het nationaal hoofdstedelijk territorium van India waarin de nationale hoofdstad New Delhi gelegen is. Het territorium is gesitueerd in het noorden van het land

Den Haag (pn)
Haga
  1. de hoofdstad van de provincie Zuid-Holland en tevens de stad waar de Nederlandse regering zetelt

Denemarken /ˈdenəˌmɑrkə(n)/ /ˈdeːnəˌmɑrkə(n)/ (pn)
Dania
  1. een Scandinavisch land in Noord-Europa

Derde Rijk (pn)
tertio reich

Deuteronomium /dewteɾoˈnomjum/ (pn)
Deuteronomium

Deventer /'devəntər/ (adj)
Daventria
  1. gemeente en oudste stad in de provincie Overijssel

Djibouti /(d)ʒi.ˈbu.ti/ /dji.ˈbu.ti/ (pn)
Dzibutum
  1. een land in Oost-Afrika 2. de hoofdstad van

Dolfijn (pn)
Delphinus
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Dominicaanse Republiek /ˌdo.mi.ni.ˌkan.sə.re.py.ˈblik/ /ˌdo.mi.ni.ˌkans.re.pʏ.ˈbliːk/ (pn)
Respublica Dominicana
  1. een land in het Caribisch gebied dat ten westen aan Haïti grenst en samen met de Dominicaanse Republiek het eiland Hispaniola vormt

Donau (pn)
Danubius, Danuvius
  1. een rivier in Europa die in het Zwarte Woud in Duitsland ontspringt en naar de Zwarte Zee stroomt.

Doornik (pn)
Tornacum
  1. een stad in de Belgische provincie Henegouwen

Draak (pn)
Draco
  sterrenbeeld nabij de noordelijke hemelpool

Drenthe /ˈdrɛntə/ (pn)
Drenthia
  1. een provincie in het noorden van Nederland, die door Friesland, Groningen, Overijssel en het Duitse Nedersaksen wordt begrensd

Driehoek (pn)
Triangulum
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Driekoningen (n)
Epiphania

Drongen (pn)
Truncinas
  1. een deelgemeente van Gent

Duif (pn)
Columba
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Duits /dœʏ̯ts/ /dœːts/ (adj)
germanicus
  1. betreffende Duitsland of het Duits

Duits /dœʏ̯ts/ /dœːts/ (n)
lingua Germana, lingua theodisca
  1. een taal die gesproken wordt in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië en België

Duitse /ˈdœʏ̯tsə/ /ˈdœːtsə/ (n)
Germana
  1. een vrouw van Duitse komaf

Duitse Democratische Republiek (pn)
Res publica Democratica Germanica

Duitser /ˈdœʏ̯tsər/ /ˈdœːtsər/ (n)
Germanus
  1. een inwoner van Duitsland

Duitsland /ˈdœʏ̯tslɑnt/ /ˈdœːtslɑnd/ /ˈdœːtslɑnt/ (pn)
Germania
  1. een Midden-Europese staat die wordt gevormd door een federatie van 16 deelstaten en die het Duits als officiële taal heeft

Eduard (pn)
Eduardus
  2. spelwoord voor de letter e

Eems /ems/ (pn)
Amisia

Eenhoorn (pn)
Monoceros
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Eerste Wereldoorlog (pn)
Bellum Orbis Terrarum I
  1. een militair conflict op wereldschaal, dat van 28 juli 1914 tot 11 november 1918 plaatsvond

Efeze /e.ˈfe.zə/ (pn)
Ephesus
  1. in de oudheid een grote Ionische haven- en handelsstad

Efeziërs (pn)
Ephesios
  1. boek in het Nieuwe Testament

Egeïsche Zee (pn)
Mare Aegaeum

Egypte /e.ˈɣɪp.tə/ /e.ˈχɪp.tə/ (pn)
Aegyptus
  1. een Arabisch land op de grens van Afrika en Azië

Eiland Man /ˌɛilɑnt ˈmɛn/ (pn)
Monapia

El Salvador /ɛl.ˈsɑl.va.dɔr/ /ɛɫ.ˈsɑɫ.va.dɔr/ (pn)
Salvatoria
  1. land in Midden-Amerika dat grenst aan Guatemala, Honduras en de Stille Oceaan

Elzas /ˈɛlzɑs/ (pn)
Alsatia
  1. regio in Frankrijk

Engeland (n)
Anglia, Albion
  1. deel van het Verenigd Koninkrijk

Engels /ˈɛ.ŋ(g)əls/ /ˈɛ.ŋɔɫs/ /ˈɛ.ŋəɫs/ (adj)
anglicus, Anglus
  1. als van, in of betrekking hebbend op Engelsen, Engeland of het Engels

Engels /ˈɛ.ŋ(g)əls/ /ˈɛ.ŋɔɫs/ /ˈɛ.ŋəɫs/ (n)
Anglus, anglicus
  1. de taal

Engelsman /ɛ.ŋɔɫs.mɑn/ /ɛ.ŋəls.man/ /ɛ.ŋəɫs.mɑn/ (n)
Anglus
  1. iemand die in Engeland woont

Equatoriaal-Guinea /ˌe.kwa.toː.ri.al.ɣi.ˈne.ja/ /ˌe.kʋa.to̝ː.ri.aɫ.χi.ˈne.ja/ /ˌe.kβ̞a.toː.ri.aɫ.ɣi.ˈne.ja/ (pn)
Guinea Aequatorensis, Guinea Aequinoctialis
  1. een land in Afrika grenzend aan Gabon en Kameroen

Erasmusprijs (pn)
Praemium Erasmianum
  1. eerbetoon in de vorm van een geldbedrag en sierlint, dat jaarlijks wordt toegekend aan een persoon of instelling die een voor Europa buitengewoon belangrijke bijdrage heeft geleverd op cultureel, sociaal of sociaalwetenschappelijk terrein

Eridanus (pn)
Eridanus
  2. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Eritrea /ˌeː.ri.ˈtre.ja/ /ˌɪː.ri.ˈtre.ja/ (pn)
Erythraea
  1. een Afrikaans land grenzend aan Soedan, Ethiopië, Djibouti en de Rode Zee

Esperanto (n)
Esperantica
  1. een internationale kunsttaal die oorspronkelijk ontworpen is door Ludovico Zamenhof

Ester /ɛsˈter/ (pn)
Esther
  3. meisjesnaam

Estisch /ˈɛstis/ /ˈɛstɪs/ (n)
lingua Estonica
  1. een taal die vooral wordt gesproken in Estland

Estland /ˈɛslɑnd/ /ˈɛstlɑnt/ (pn)
Estonia
  1. een land in het noorden van Europa dat grenst aan Letland en Rusland

Ethiopië /ˌe.ti.ˈjo.pi.jə/ (pn)
Aethiopia
  1. een land in Oost-Afrika grenzend aan Eritrea, Djibouti, Somalië, Kenia en Soedan

Eurazië (pn)
Eurasia
  1. de naam van de grootste landmassa op aarde die de continenten Europa en Azië omvat

Europa /øːˈroːpa/ /ʏːˈropa/ (pn)
Europa
  1. het Europese continent, dat ten noorden van Afrika en ten westen van Azië ligt. Het belangrijkste Europese orgaan is de Europese Unie (EU).

Europeaan /ˌøːropeˈjaːn/ /ˌʏːropeˈjan/ (n)
Europaeus
  1. bewoner van het Europese continent of iemand die daarvan afkomstig is

Europees /øːroˈpeːs/ /ʏːroˈpes/ (adj)
Europaeus
  1. afkomstig van of betreffend het continent Europa

Europees Hof voor de Rechten van de Mens (pn)
Tribunal Europaeum a iuribus humanis

Europees Parlement (pn)
Parlamentum Europaeum

Europese Centrale Bank (pn)
Argentaria primaria Europaea

Europese Commissie (pn)
Commissio Europaea

Europese Hof voor de Rechten van de Mens (pn)
Tribunal Europaeum a iuribus humanis

Europese Raad (pn)
Consilium Europaeum

Europese Rekenkamer (pn)
Curia rationum

Europese Unie /ˌøː.ro.ˌpe.sə.ˈy.ni/ /ˌʏː.ro.ˌpe.sə.ˈy.ni/ (pn)
Unio Europaea
  unie van 27 Europese staten

Eva (pn)
Eva
  1. eerste vrouw door God geschapen

Exodus (pn)
Exodus

Extremadura (pn)
Extremadura

Ezechiël (pn)
Ezechiel

Ezra (pn)
Esdras, Esdrae

Faeröer /ˈfæːrøːə̯r/ /ˈfɛːrʏːr/ (pn)
Insulae Faeroae
  1. en 2., eilandengroep, land

Faeröers (adj)
Faroensis
  1. gerelateerd aan of afkomstig uit Faeröer

Faeröers (n)
Faroensis
  1. een Germaanse taal die wordt gesproken op de Faeröer

Februarirevolutie (pn)
revolutio Februaria Russica
  1. Russische revolutie

Ferdinand (pn)
Florentia
  2. spelwoord voor de letter f

Fiji /ˈfi.(d)ʒi/ /ˈfi.dʒi/ (pn)
Viti
  1. een land in Oceanië op het zuidelijk halfrond. Het bestaat uit 332 eilanden waarvan ongeveer 110 bewoond zijn

Filemon (pn)
Philemonem
  3. naam van een boek uit het Nieuwe Testament

Filipijnen /ˌfi.li.ˈpɛɪ̯.nə(n)/ /ˌfi.lɪ.ˈpɛɪ̯.nə(n)/ /ˌfi.lɪ.ˈpɛː.nə(n)/ (pn)
Philippinae
  1. republiek in Oost-Azië bestaande uit een archipel van 7107 eilanden

Filipijns /fili'pɛɪns/ (n)
Philippinensis
  1. de officiële taal van de Filipijnen

Filippenzen (pn)
Philippenses

Filistijn /filɪsˈtɛin/ (n)
Philistaeus
  1.

Finland /ˈfɪnlɑnd/ /ˈfɪnlɑnt/ (pn)
Finnia, Fennia
  1. een land in het noorden van Europa

Fins /fɪns/ (adj)
Finnicus
  1. betreffende Finland of het Fins

Fins /fɪns/ (n)
lingua Finnica
  1. een taal die wordt gesproken in Finland

Flevoland /ˈflevoˌlɑnt/ /ˈfleːvoˌlɑnd/ /ˈfleːvoˌlɑnt/ (pn)
Flevolandia
  1. een provincie in het midden van Nederland, die door het IJsselmeer...

Frankfurt am Main (pn)
Francofurtum ad Moenum

Frankisch (adj)
Francicus

Frankrijk /ˈfrɑŋkrɛɪ̯k/ /ˈfrɑŋkrɛːk/ (pn)
Gallia, Francia, Francogallia
  1. een West-Europees land, grenzend aan België, Luxemburg, Duitsland, Zwitserland, Italië, Monaco, Spanje en Andorra

Frans /frɑns/ (adj)
francogallicus
  1. betreffende Frankrijk of het Frans

Frans /frɑns/ (n)
francogallicus
  1. een Gallo-Romaanse taal die vooral gesproken wordt in Frankrijk, België, Luxemburg, Zwitserland, Senegal, Canada, Monaco, Togo en Benin

Fries (n)
frisice
  1. Persoon
Frisius
  2. een Friese taal
Frisice occidentalis
  3. Westerlauwers Fries

Friesland /ˈfrislɑnd/ /ˈfrislɑnt/ (pn)
Frisia
  1. een provincie in het noorden van Nederland.

Friulaans (n)
foroiuliana
  1. een taal die wordt gesproken in het noordoosten van Italië en in Slovenië

Friulisch (n)
foroiuliana
  1. een taal die wordt gesproken in het noordoosten van Italië en in Slovenië

Gabon /'ɣa.bɔn/ /ɣa.'bɔn/ /χa.'bɔn/ (pn)
Gabonia
  1. een land in West-Afrika, officieel de Gabonese Republiek

Galaten (pn)
Galatas
  1. boek van het Nieuwe Testament

Galicisch (adj)
Gallæcus
  1. een Spaanse regio in het noordwesten van het Iberisch schiereiland
  2. betreffende het Galicisch

Galicisch (n)
Gallæcus
  1. Romaanse taal gesproken in Galicië

Galicië /ɣɑˈlisɪə/ /ʝɑˈlisɪə/ (pn)
Gallaecia
  1. Spaanse regio

Galilea (pn)
Galīlaea

Galliër (n)
Gallus

Gambia /'ɣɑm.bi.ja/ /'χɑm.bi.ja/ (pn)
Gambia
  1. een land in West-Afrika

Gazastrook (pn)
lacinia Gazetica
  1. exclave van Palestina tussen Egypte, Israël en de Middellandse Zee

Gelderland /ˈɣɛldərˌlɑnd/ /ˈɣɛɫdərˌlɑnt/ /ˈχɛɫdərˌlɑnt/ (pn)
Geldria
  1. een provincie in het midden van Nederland, die door de Flevoland, Overijssel, Limburg, Noord-Brabant, Zuid-Holland, Utrecht en het Duitse Noord-Rijnland-Westfalen wordt omringd

Genesis (pn)
Genesis

Gent (pn)
Gandavum
  1. Vlaamse provinciehoofdstad van Oost-Vlaanderen, België

Gents (adj)
Gandavensis

Genua (pn)
Genua
  1. een stad in Noordwest-Italië

Georgisch /ɣeˈjɔrɣis/ /ɣeˈjɔrɣɪs/ /χeˈjɔrχis/ (n)
Hibēricus
  1. de taal die in Georgië gesproken wordt

Georgië /ɣeˈjɔrɣi.jə/ /χeˈjɔrχi.jə/ (pn)
Georgia
  1. een soevereine staat in West-Azië, gelegen in de Kaukasus. De officiële taal is het Georgisch

Germaans /ɣɛrˈmaːns/ /χɛrˈmans/ (adj)
Germanici
  1. op de Germaanse taal of talen betrekking hebbend
  1. op de Germanen betrekking hebbend

Germaans /ɣɛrˈmaːns/ /χɛrˈmans/ (n)
Germanici
  1. taal der Germanen

Ghana /'ɣa.na/ /'χa.na/ (pn)
Ghana, Gana
  1. een land in West-Afrika, officieel de Republiek Ghana

Gibraltar (pn)
Calpe

Giraffe (pn)
Camelopardalis
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Goa (pn)
Goa
  1. Indiase deelstaat gelegen in het westen van het land

God (pn)
Deus, Dominus
  1. bovennatuurlijk en volmaakt wezen, dat beschikt over superieure krachten en dat onsterfelijk is

Godin (pn)
Dea
  1. benaming voor het vrouwelijk opperwezen

Goede Vrijdag /ˌɣudə.ˈvrɛɪ̯.dɑx/ (pn)
Diēs Passiōnis Dominī
  1. de vrijdag voor Pasen

Goot /χot/ (n)
Gothus
  1. lid van een Oost-Germaans volk

Gotisch (n)
Gothica
  1. de uit de oostelijke tak van de Germaanse talen stammende en uitgestorven taal der Goten uit de eerste...

Gotland /ˈɣɔtlɑnt/ /ˈʝɔtlɑnt/ (pn)
Gothlandia
  1. Zweeds eiland

Goudvis (pn)
Dorado
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Graveerstift (pn)
Caelum
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Grenada /ɣre.ˈna.da/ /ɣrɛ.ˈna.da/ /χre.ˈna.da/ (pn)
Granata
  land in het Caribisch gebied

Griek /ɣrik/ /χrik/ (n)
Graecus
  1. inwoner van Griekenland

Griekenland /ˈɣrikə(n)ˌlɑnd/ /ˈɣrikə(n)ˌlɑnt/ /ˈχrikə(n)ˌlɑnt/ (pn)
Graecia
  1. een land in het zuiden van Europa

Grieks /ɣriks/ /χriks/ (n)
Graeca, Graece
  1. een taal die vooral wordt gesproken in Griekenland en op Cyprus

Groenland /ˈɣrun.lɑnd/ /ˈɣrun.lɑnt/ /ˈχrun.lɑnt/ (pn)
Groenlandia
  1. een groot eiland ten noordoosten van Canada, deel uitmakend van het koninkrijk Denemarken

Groenlands (adj)
lingua Groenlandica

Groot-Brittannië /ˌɣroːd brɪˈtɑni.jə/ /ˌχrot brɪˈtɑni.jə/ (pn)
Britannia
  1. benaming voor het '[[Verenigd Koninkrijk|Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland]]', dat officieel met Verenigd Koninkrijk wordt aangeduid.

Grote Beer (pn)
Ursa Major
  1. hoog aan het noordelijk halfrond duidelijk zichtbaar sterrenbeeld

Grote Hond (pn)
Canis Major
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Grote Meren (pn)
Lacus Magni
  1. de naam voor de 5 grote meren op of nabij de grens tussen de Verenigde Staten en Canada

Grote Oceaan (pn)
Ōceanus Pācificus
  1. de oceaan die ligt tussen Oost-Azië, Noord- en Zuid-Amerika en Australië

Guadeloupe (pn)
Guadalupa

Guatemala /ˌgʋɑ.tə.ˈma.la/ /ˌgβ̞ɑ.tə.ˈma.la/ /ˌɣ<sup>ʊ</sup>a.tə.ˈma.la/ (pn)
Guatemala
  land in Midden-Amerika, officieel de Republiek Guatemala

Guernsey (pn)
Sarmia

Guinee /ɣi.ˈne/ /χi.ˈne/ (pn)
Guinea
  1. een land in West-Afrika, officieel de Republiek Guinee

Guyana /ɣi.ˈja.na/ /ɣβ̞i.ˈja.na/ /χi.ˈja.na/ (pn)
Guiana
  1. een land in Zuid Amerika, officieel de Coöperatieve Republiek Guyana

Göttingen /ˈgœtɪŋən/ (pn)
Gottinga
  1. + 2. stad en district

Haas (pn)
Lepus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Habakuk (pn)
Habacuc, Abacuc
  2. boek in de Bijbel

Hagedis (pn)
Lacerta
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Haggai (pn)
Aggaeus
  2. boek in de Bijbel

Hamburg (n)
Hamburgum

Handelingen van de apostelen (pn)
Actus Apostolorum

Hanze (pn)
Ansus
  1. verbond van Noord-Europese handelssteden

Hawaïaans (n)
Havaiana
  1. taal gesproken in de Amerikaanse staat Hawaï

Haïti /ha.ˈhi.ti/ /ɦa.ˈi.ti/ /ɦɑ.ˈi.ti/ (pn)
Haitia
  1. een land in het Caribisch gebied

Hebreeuws /he'breus/ (n)
hebraeus
  1. de officiële taal van Israël, de heilige taal van de Joden en de taal van de Tenach

Hebreeën (pn)
Hebraeos

Heer /her/ (n)
Dominus
  1. de christelijke aanduiding voor God

Heilige Geest (n)
Spiritus Sanctus
  1.

Heilige Stoel (n)
Sancta Sedes
  1. de pauselijke regering

Helhond (pn)
Cerberus
  1. mythologische hond

Hendrik /ˈhɛndrɪk/ (pn)
Henricus
  1. mannelijke voornaam
  2. spelwoord voor de letter h

Henegouwen (pn)
Hannonia
  1. Belgische provincie

Hercules (pn)
Hercules
  2. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Herman /ˈɦɛr.mɑn/ (pn)
Arminius
  1. een jongensnaam

Hermes (pn)
Hermes

Hettitisch (n)
Hetthea
  1. een dode taal die in het huidige Turkije werd gesproken

Hildesheim (pn)
Hildesia
  1. + 2. stad en district

Hindi (n)
hindice
  1 een taal die vooral gesproken wordt in de noordelijke staten van India

Hof van Justitie van de Europese Unie (pn)
Curia Unionis Europaeae

Holland /ˈɦɔlɑnt/ (pn)
Hollandia
  1. een gedeelte van het westen van Nederland dat de provincies Noord-
  2. heel Nederland

Honduras /hɔn.ˈdyː.rɑs/ /ɦɔn.ˈduː.rɑs/ (pn)
Honduria
  1. een land in Centraal Amerika, officieel de Republiek Honduras

Hongaars /hɔŋ(g).ˈɣaːrs/ /ɦɔŋ.ˈɣars/ /ɦɔŋ.ˈχars/ (n)
mađarski
  1. een taal die wordt gesproken in Hongarije

Hongarije /ˌhɔŋ(g)ɣaˈrɛɪ̯.jə/ /ˌɦɔŋɣaˈrɛː.jə/ /ˌɦɔɴχaˈrɛɪ̯.jə/ (pn)
Hungaria
  1. land in het midden van Europa

Hongkong /hɔŋˈkɔŋ/ (pn)
Hongcongum
  1. een speciale administratieve regio van de Volksrepubliek China

Hoofdhaar (pn)
Coma Berenices
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Hooglied (pn)
Canticum Canticorum
  1. boek in de Bijbel met liefdespoëzie

Hosea (pn)
Osee

IJsland /ˈɛɪ̯slɑnd/ /ˈɛɪ̯slɑnt/ /ˈɛːslɑnt/ (pn)
Islandia
  1.een Europees land, dat omgeven is door de Atlantische Oceaan en tussen Groenland en Europa in ligt. Tot 1944 behoorde IJsland bij Denemarken, maar tegenwoordig is het zelfstandig. De officiële naam is Lýðveldið Ísland.

IJslands /ˈɛɪ̯slɑnds/ /ˈɛɪ̯slɑnts/ /ˈɛːslɑnts/ (n)
lingua Islandica
  1. een Germaanse taal die wordt gesproken op IJsland

IJssel /ˈɛisəl/ (pn)
Isalal
  1. Gelderse IJssel

IJzer (pn)
Isara
  1.een rivier in West-Vlaanderen (België) en Frans-Vlaanderen (Frankrijk)

Iberisch Schiereiland (pn)
Iberia
  1. een Europees schiereiland dat zich ten zuiden van de Pyreneeën bevindt en waarop de landen Spanje en Portugal zijn gelegen

Iberië (pn)
Hiberia, Iberia

Ido (n)
ido

Ieper (pn)
Hyprae

Ierland /ˈiːrlɑnd/ /ˈiːrlɑnt/ (pn)
Hibernia, Irlandia
  1. een groot eiland in Noordwest-Europa

India /ˈɪn.di.ja/ (pn)
India
  1. een soeverein land in het zuiden van Azië

Indiaan (pn)
Indus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Indo-Europeaan (n)
indogermanicus
  1. lid van een prehistorisch volk en spreker van het Proto-Indo-Europees

Indonesisch /ɪndo'nezis/ (n)
Lingua Indonesiana
  1. een taal die voornamelijk in Indonesië gesproken wordt

Indonesië /ˌɪn.do.ˈne.zi.jə/ (pn)
Indonesia
  1. een land dat bestaat uit een groot eilandengebied tussen Zuidoost-Azië en Australië

Interlingua /ĭn'tə(r)lĭng"wə/ (n)
Interlingua
  1. een hulptaal bedoeld is om de communicatie met anderstaligen te vereenvoudigen

Internationaal Monetair Fonds (pn)
Aerarium Monetarium Internationale

Ionische Zee (pn)
Mare Ionium
  1. randzee van de Middellandse Zee, gelegen tussen Zuid-Italië en West-Griekenland

Irak /i.ˈrɑk/ (pn)
Iraquia, Iraca
  1. een land in het Midden-Oosten dat voor een groot deel in en rond het stroomgebied van de rivieren de Eufraat en de Tigris ligt

Iran /i.ˈrɑn/ (pn)
Irania
  1. een land in het Midden-Oosten met als hoofdstad Teheran

Islamabad (pn)
Islamabada

Israël /ˈɪs.ra.hɛl/ /ˈɪs.ra.ɛɫ/ (pn)
Israel
  1. een land in het Midden-Oosten, gelegen aan de Middellandse Zee

Italiaan /italiˈjaːn/ (n)
itala
  1. een persoon die uit Italië komt

Italiaans /italiˈjaːns/ (adj)
italianus
  1. betreffende Italië of het Italiaans

Italiaans /italiˈjaːns/ (n)
italicum
  1. een Romaanse taal die wordt gesproken in Italië, San Marino, Vaticaanstad, Slovenië en Zwitserland

Italiaanse /italiˈjaːnsə/ (n)
itala
  1. vrouwelijke persoon die uit Italië komt

Italië /iˈtaːli.jə/ (pn)
Italia
  1. een land

Izaak (pn)
Isaac
  . spelwoord voor de letter i

Jachthonden (pn)
Canes Venatici
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Jakob (pn)
Jacobus

Jakobus /jaˈkobʏs/ (pn)
Iacobus

Jamaica /(d)ʒa.mɛɪ̯.ka/ /dʒɑ.mɑɪ̯.ka/ (pn)
Iamaica
  1. een land in het Caraïbisch gebied ten zuiden van Cuba en ten westen van het eiland Hispaniola

Jan /jɑn/ (pn)
Ioannes
  . spelwoord voor de letter j

Janus (pn)
Iānus
  2. Romeinse god
  3. maan

Japan /jaˈpɑn/ /jɑˈpɑn/ (pn)
Iaponia, Japonia
  1. een land in het oosten van Azië

Japanner (n)
Iapo

Japans /jɑ'pɑns/ (adj)
Japonicus
  1. betreffende Japan of het Japans

Japans /jɑ'pɑns/ (n)
Lingua Iaponica
  1. een taal die in Japan gesproken wordt

Jehova /jeˈhova/ (pn)
Iehova

Jemen /ˈjemən/ /ˈjeːmən/ (pn)
Iemenia
  1. een land in het Midden-Oosten, officieel de Republiek Jemen

Jena (pn)
Iena
  1. en 2.

Jeremia (pn)
Ieremias

Jesaja (pn)
Isaiae, Isaiæ

Jezus /ˈje.zʏs/ (pn)
Iesus
  1. centrale figuur in het Nieuwe Testament

Jezus Christus (pn)
Iesus Christus
  1. Jezus van Nazareth

Jezus Sirach (pn)
Ecclesiasticus
  2. apocrief boek uit de Bijbel

Jiddisch /ˈjɪdis/ (n)
Judaeo-Germanicus
  1. Germaanse taal die door de Joden in West-Europa gesproken werd

Jiddisj (adj)
Judaeo-Germanicus
  1. taal van Asjkenazische joden

Job /'jɔb/ (pn)
Iobus

Jodendom (n)
Iudaismus

Joegoslavië (pn)
Iugoslavia

Johannes (pn)
Iohannes
  2.1 een van de vier Evangeliën

Johannus (pn)
Ioannes
  . spelwoord voor de letter j

Jona /joˈna/ (pn)
Ionas

Jordanië /jɔr.ˈda.ni.jə/ (pn)
Iordania
  1. een land in het Midden-Oosten, officieel het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië

Joël /joˈʔel/ (pn)
Ioel

Judas (pn)
Iudas
  2. boek in de Bijbel

Judit (pn)
Iudith
  2. apocrief boek uit de Bijbel

Jupiter /ˈjypiˌtɛr/ (pn)
Iuppiter

Kaboel /'kabul/ (pn)
Cabulium
  1. Afghaanse stad/provincie

Kameleon (pn)
Chamaeleon
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Kameroen /ˌka.mə.ˈrun/ (pn)
Cameronia
  1. een land in Midden-Afrika, officieel de Republiek Kameroen

Kandahar (pn)
Alexandria Arachosia
  1. een stad gelegen in Zuid-Afghanistan en de hoofdstad van de gelijknamige provincie

Karnataka (pn)
Carnatica
  1. Indiase deelstaat gelegen in het zuiden van het land

Kaspische Zee (pn)
Caspium mare
  1. een grote door land omsloten zoutwatervlakte op de grens van Europa en Azië

Kazachstan /ˈka.zɑx.stɑn/ /ˈka.zɑχ.stɑn/ (pn)
Casachia
  1. een land in Centraal-Azië en het uiterste oosten van Europa

Kaïn (pn)
Cain
  1. oudste zoon van Adam en Eva

Kelten /kɛɫtən/ (n)
Celtae
  2. Indo-Europees volk waarvan de meeste leden op de Britse eilanden en in Bretagne leven

Keltisch /ˈkɛl.tis/ /ˈkɛɫ.tis/ (adj)
celticus
  1. met betrekking tot Kelten

Kenia /ˈke.ni.ja/ (pn)
Kenia
  1. een land in Oost-Afrika, de Republiek Kenia, grenzend aan Somalië, Ethiopië, Oeganda, Tanzania en de Indische Oceaan

Kerala (pn)
Malabaria
  1. een Indiase deelstaat die in het zuiden van het land ligt met Trivandrum als hoofdstad

Kerstmis /ˈkɛrs(t)məs/ /ˈkɛrsmɪs/ /ˈkɛrstmɪs/ (n)
Christi Natalis
  1. een feest ter herinnering van de geboorte van Jezus met een vieringsdatum die verschilt per christelijke traditie

Keulen (pn)
Colonia Agrippina, CCAA

Kiel (pn)
Carina
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Kiev (pn)
Kiovia
  1. de hoofdstad van Oekraïne

Kirgizië /kɪr.ˈɣi.zi.jə/ /kɪr.ˈχi.zi.jə/ (pn)
Chirgisia
  1. een land in Centraal Azië, officieel de Kirgizische Republiek, dat geheel door land omsloten is

Kiribati /ˌki.ri.ˈba.ti/ (pn)
Kiribati
  1. een land in Oceanië, officieel de Republiek Kiribati

Klaagliederen (pn)
Lamentationes

Kleine Beer (pn)
Ursa Minor
  1. een hoog aan het noordelijk halfrond duidelijk sterrenbeeld

Kleine Hond (pn)
Canis Minor
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Kleine Leeuw (pn)
Leo Minor
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Kleine Waterslang (pn)
Hydrus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Klingon (n)
Klingonica
  1. een kunsttaal die uitgevonden is door Marc Okrand voor Star Trek-films

Koerdisch (n)
curdicus
  1. een taal die door de Koerden gesproken wordt

Koeweit /ˈkuwɛɪ̯t/ /ˈkuʋɛɪ̯t/ /ˈkuβ̞ɛ:t/ (pn)
Cuvaitum
  1. een kleine olierijke monarchie op het Arabische schiereiland in Azië aan de kust van de Perzische Golf

Kolossenzen (pn)
Colossenses

Kompas (pn)
Pyxis
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Koningen (pn)
Regum

Koran (n)
Alcoranus

Korea /koˈre.ja/ (pn)
Corea
  1. een schiereiland in Oost-Azië

Korintiërs (pn)
Corinthios

Kosovo /ˈkɔsɔˌvo/ (pn)
Kosovia
  1. land op het Balkanschiereiland dat volgens Servië een provincie van Servië is, maar dat zichzelf als een onafhankelijke staat beschouwt

Kraanvogel (pn)
Grus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Krakau (pn)
Cracovia
  1. na Warschau en Łódź de op twee na grootste stad van Polen

Kreeft (pn)
Cancer
  2. teken van de dierenriem van 21 juni tot 23 juli

Kreta (pn)
Creta
  1. bij Griekenland behorend eiland in de Egeïsche Zee

Krim /krɪm/ (pn)
Crimaea
  een schiereiland aan de noordkust van de Zwarte Zee

Kroatisch /kroˈwatis/ /kroˈwaːtɪs/ (n)
croaticus
  1. een taal die vooral in Kroatië gesproken wordt

Kroatië /kroˈwatsi.jə/ /kroˈwaːsi.jə/ (pn)
Croatia
  1. een land in Oost-Europa ten zuiden van Hongarije

Kronieken (n)
Paralipomenon

La Mancha (pn)
Manica

La Rioja (pn)
Rioiia

Ladinisch (n)
dolomiana
  1. Romaanse taal gesproken door 35 duizend mensen in Italië en de Verenigde Staten

Laos /ˈla.ɔs/ (pn)
Laotia, Laonia
  1. een land in Azië grenzend aan Myanmar, China, Vietnam, Cambodja en Thailand

Lapland (pn)
Laponia

Latijn (n)
Latinum, Lingua Latina
  1. taal van de Romeinen in de oudheid, die later in gebruik bleef in religie en wetenschap

Latijnse alfabet (n)
alphabetum latinum
  1. de reeks lettertekens oorspronkelijk gebruikt om teksten in het Latijn te schrijven en tegenwoordig met aanpassingen voor veel talen gebruikt

Leeuw (pn)
Leo
  2. teken van de dierenriem van 23 juli tot 23 augustus

Leiden (pn)
Lugdunum Batavorum

Leo (pn)
Leo
  . spelwoord voor de letter l

Lesotho /le.'sɔ.to/ (pn)
Lesothum
  1. een land in zuidelijk Afrika, officieel het Koninkrijk Lesotho

Letland /ˈlɛtlɑnd/ /ˈlɛtlɑnt/ (pn)
Lettonia
  1. een Europees land aan de Oostzee

Lets /lɛts/ (adj)
letticus
  1. betreffende Letland

Lets /lɛts/ (n)
letticus
  1. de officiële taal van Letland

Leuven /ˈløːˌvə(n)/ (pn)
Lovanium
  1. de provinciehoofdstad van Vlaams-Brabant in België

Leuvens /ˈløvə(n)s/ (adj)
Lovaniensis
  1. van, uit, betreffende of als in Leuven.

Leviticus (pn)
Leviticus

Libanon /ˈli.ba.nɔn/ /ˈli.bɑ.nɔn/ (pn)
Libanus
  land in het Midden-Oosten, officieel de Libanese Republiek

Liberia /li.'beː.ri.ja/ /li.'bɪː.ri.ja/ (pn)
Liberia
  land in West-Afrika, officieel de Republiek Liberia

Libisch (adj)
Libycus
  1. op Libië betrekking hebbend

Libië /ˈli.bi.jə/ (pn)
Libya
  1. een land in Noord-Afrika, officieel de Grote Libisch-Arabische Socialistische Volks-Jamahiriyah

Liechtenstein /ˈlixtə(n)ˌstɛɪ̯n/ /ˌlixtə(n)ˈstɛːn/ /ˌliχtə(n)ˈstɛɪ̯n/ (pn)
Lichtenstenum
  1. een klein land in Europa gelegen tussen Zwitserland en Oostenrijk

Lier (pn)
Lyra
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Limburg /ˈlɪm.bʏrx/ /ˈlɪm.bʏrχ/ (pn)
Limburgum
  1. provincie in het zuiden van Nederland

Limburgs /ˈlɪm.bʏrxs/ /ˈlɪm.bʏrχs/ (n)
Limburgica
  1. verzamelnaam van een reeks variëteiten van de Germaanse taalfamilie

Litouwen /liˈtaʊ̯.wə(n)/ /liˈtɑuwə(n)/ /liˈtɔʊ̯.β̞ə(n)/ /ˈliˌtʌʊ̯.β̞ə(n)/ (pn)
Lituania, Lithuania
  1. een Europees land ter hoogte van Wit-Rusland

Litouws /liˈtaʊ̯s/ /ˈlitɔʊ̯β̞s/ /ˈlitʌʊ̯s/ (n)
lingua Lituana
  1. een Baltische taal die wordt gesproken in Litouwen

Lodewijk (pn)
Ludovicus, Clovis
  1. eigennaam van Frankische herkomst

Lombardije (pn)
Langobardia

Londen /ˈlɔndən/ (pn)
Londinium
  1 en 2

Lotharingen (pn)
Lotharingia

Lucas (pn)
Lucas
  1. naam van een van Jezus' discipelen

Luchtpomp (pn)
Antlia
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Luik /lœʏ̯k/ /lœːk/ (pn)
Leodium, Leodicum, Vicus Leodicus
  1. een provinciehoofdstad in België
  2. een Belgische provincie

Luiks (adj)
Leodiensis

Lukas /ˈlykɑs/ (pn)
Lucas

Luxemburg /ˈlyksəmˌbʏrx/ /ˈlyksəmˌbʏrχ/ (pn)
Luxemburgum
  1.-3.

Lviv (pn)
Leopolis

Lynx (pn)
Lynx
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Maagd (pn)
Virgo
  1. sterrenbeeld van de dierenriem
  2. teken van de dierenriem waar de zon in staat van ca. 23 augustus tot ca. 23 september

Maas /mas/ (pn)
Mosa
  1. een rivier die onspringt in Frankrijk en door België en Nederland stroomt

Macedonisch (n)
Macedonicus
  1. Slavische taal die vooral wordt gesproken in de Noord-Macedonië

Macedonië /ˌmasəˈdoni.jə/ /ˌmasəˈdoːni.jə/ (pn)
Macedonia
  1. historisch Grieks koninkrijk
  2. regio in Griekenland
  3. land

Macedoniër /ˌmasəˈdoni.jər/ /ˌmasəˈdoːni.jər/ (n)
Macedoniense
  1. inwoner van Macedonië

Madagaskar /ma.da.'ɣɑs.kɑr/ /ˌma.dɑ.'χɑs.kɑr/ (pn)
Madagascaria
  2. staat op het bovengenoemde eiland, de Republiek Madagaskar

Madrid (pn)
Matritum, Madritum

Malawi /ma.'la.wi/ /ma.'la.ʋi/ /ma.'la.β̞i/ (pn)
Malavium
  1. een land in zuidelijk Afrika, officieel de Republiek Zambia, dat niet aan de zee grenst

Maldiven /mɑl.ˈdi.və(n)/ /mɑɫ.ˈdi.və(n)/ (pn)
Divi
  1. land in de Indische Oceaan

Maleachi (pn)
Malachias

Maleis /mɑ.ˈlɛɪs/ (n)
Malaeorum
  1. een Austronesische taal en de officiële taal van Maleisië, Brunei en Singapore die ook in delen van...

Maleisië /maˈlɛ:zi.jə/ /maˈlɛɪ̯zi.jə/ (pn)
Malaesia
  1. een land in het zuidoosten van Azië dat bestaat uit twee afzonderlijke delen die gescheiden worden door de Zuid-Chinese Zee

Mali /'ma.li/ (pn)
Malia
  1. een land in West-Afrika, officieel de Republiek Mali

Malta /ˈmɑlta/ /ˈmɑɫta/ (pn)
Melita, Melitta
  1. eiland in de Middellandse Zee
Melita
  2. land in de Middellandse Zee

Maltees /mɑlˈteːs/ /mɑɫˈtes/ (n)
Melitensis
  1. taal
  2. persoon

Maltese /mɑlˈteːsə/ /mɑɫˈtesə/ (n)
Melitensis
  1. vrouwelijke inwoner van Malta

Man /mɛn/ (pn)
Monapia
  1. een eiland in de Ierse Zee

Mandarijn (n)
lingua Sinensis Mandarinica
  1. Mandarijns Chinees

Maria (pn)
Coredemptrix

Maria-Boodschap (n)
Annuntiatio, Sollemnitas Annuntiationis Domini
  1. het hoogfeest ter gedachtenis van de aankondiging (annunciatie) van de geboorte van Jezus aan Maria

Marie (pn)
Marcellus
  2. spelwoord voor de letter m

Marokko /ma.ˈrɔ.ko/ (pn)
Marocum
  1. land in het uiterste noordwesten van Afrika

Mars (pn)
Mars

Marshalleilanden /mɑr.ʃəl.ɛɪ̯.lɑn.də(n)/ /mɑr.ʃəl.ɛː.lɑn.də(n)/ /mɑr.ʃəɫ.ɛɪ̯.lɑn.də(n)/ (pn)
Insulae Marsalienses
  1. een land in Oceanië

Martinique (pn)
Martinica

Martinus (pn)
Marcellus
  2. spelwoord voor de letter m

Matteüs (pn)
Matthaeus

Mauritanië /ˌmaʊ̯.ri.ˈta.ni.jə/ /ˌmɔʊ̯.ri.ˈta.ni.jə/ /ˌmʌʊ̯.ri.ˈta.ni.jə/ (pn)
Mauretania
  1. een land in Noord-Afrika, officieel de Islamitische Republiek Mauritanië

Mauritius /maʊ̯.'ri.si.jəs/ /mɔʊ̯.'ri.si.jəs/ /mʌʊ̯.'ri.tsi.jəs/ (pn)
Mauritia
  1. een land in de Indische Oceaan, officieel de Republiek Mauritius

Mayotte (pn)
Maiota

Melbourne (pn)
Melburnia
  1. tweede grootste stad van Australië en hoofdstad van de deelstaat Victoria

Melilla (pn)
Rusadir

Melkweg (n)
Via Lactea
  1. het sterrenstelsel waarin wij ons bevinden en dat op donkere nachten als lichtende band aan de hemel te zien is.

Mercurius (pn)
Mercurius

Mesopotamië (n)
Mesopotamia
  1. historische land tussen de rivieren Eufraat en Tigris, het huidige Irak

Mexico /ˈmɛg.zi.ˌko/ /ˈmɛk.si.ˌko/ (pn)
Mexicum
  1. een land in Amerika, officieel de Verenigde Mexicaanse Staten grenzend aan de Verenigde Staten, Belize en Guatemala, de Grote Oceaan en de Golf van Mexico

Micha /miˈxa/ /ˈmiʃa/ (pn)
Michaeas

Microscoop (pn)
Microscopium
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Middellandse Zee (pn)
mare nostrum, Mare Mediterraneum
  1. randzee van de Atlantische Oceaan, gelegen tussen Zuid-Europa, Noord-Afrika en West-Azië

Midden-Amerika (pn)
America Centralis
  1. het gebied tussen Noord-Amerika en Zuid-Amerika

Milaan (pn)
Mediolanum
  1. stad in het noordwesten van Italië

Moezel (pn)
Mosella
  1. een rivier die ontspringt bij de Col de Bussang in de Vogezen op 735 meter hoogte en na 544 kilometer bij Koblenz in de Rijn uitmondt

Moldavië /mɔlˈdaːvi.jə/ /mɔɫˈdavi.jə/ (pn)
Moldavia
  1. een land en regio in Zuidoost-Europa grenzend aan Oekraïne en Roemenië

Monaco /moˈnako/ /ˈmo.na.ko/ (pn)
Monoecus
  1. een dwergstaatje in Zuid-Europa, officieel het Vorstendom Monaco, dat aan Frankrijk grenst

Mongolië /mɔŋ.ˈ(g)ɣo.li.jə/ /mɔŋ.ˈɣo.li.jə/ /mɔŋ.ˈχo.li.jə/ (pn)
Mongolia
  1. een land in Azië en omringd door China in het zuiden en Rusland in het noorden

Mongools (n)
mongolicus
  1. macrotaal die de officiële taal van Mongolië is en die ook in China en Rusland gesproken wordt

Montenegro /ˌmɔntəˈnegro/ /ˌmɔntəˈneːɣro/ (pn)
Mons Niger
  1. land in Zuidoost-Europa gelegen aan de Adriatische Zee en grenzend aan Kroatië, Bosnië en Herzegovina, Servië en Albanië

Moravië (pn)
Moravia

Mozambique /ˌmo.zɑm.ˈbik/ /ˌmo.zɑm.ˈbɪk/ (pn)
Mozambicum
  1. een land in zuidelijk Afrika, officieel de republiek Mozambique

Murcia (pn)
Murcia

Naams (adj)
Namurcensis

Nahuatl /ˈna.wɑtl̥̩/ /ˈna.wɑtl̩/ (n)
lingua navatlaca
  1. benaming voor de talen die door de oorspronkelijke bewoners van Mexico gesproken worden

Nahum /ˈnahʏm/ (pn)
Nahum
  2. boek in de Bijbel

Namen (pn)
Namurcum
  1. provincie in het oosten van België

Namibië /na.'mi.bi.jə/ (pn)
Namibia
  1. een land in zuidelijk Afrika

Napels (pn)
Neapolis, Neāpolis
  1. stad in Italië

Napolitaans (adj)
neāpolītānus
  1. een taal die in Napels, Campanië, Basilicata en noordelijk Calabrië gesproken wordt

Nauru /na.ˈu.ru/ /ˈnaʊ̯.ru/ /ˈnɑuru/ (pn)
Naurum
  1. een land in de Stille Oceaan

Navarra (pn)
Navarra

Nederland /ˈnedərˌlɑnt/ /ˈneːdərˌlɑnd/ /ˈneːdərˌlɑnt/ (pn)
Nederlandia, Batavia
  1. land in het westen van Europa, grenzend aan Duitsland en België, belangrijkste deel van het Koninkrijk der Nederlanden

Nederlander /ˈne.dər.ˌlɑn.dər/ (n)
Batavus
  1. een inwoner van Nederland of persoon die de Nederlandse nationaliteit bezit

Nederlands /ˈne.dər.ˌlɑnds/ /ˈne.dər.ˌlɑnts/ (n)
batavice, lingua Batava, lingua Nederlandiae
  1. een West-Germaanse taal die als officiële taal gesproken wordt in Nederland, Vlaanderen, Suriname en op de Nederlandse Antillen

Nehemia (pn)
Nehemias, Nehemiae

Nepal /ˈnepɑɫ/ /ˈneːpɑl/ (pn)
Nepalia
  1. een land in Azië, gelegen in de Himalaya tussen India en China (Tibet)

Neptunus (pn)
Neptunus

Net (pn)
Reticulum
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

New York /nuˈjɔːrk/ (pn)
Novum Eboracum
  1. deelstaat van de Verenigde Staten

Nibelungenlied (n)
Carmen Nibelungorum

Nicaragua /ˌni.ka.ˈra.gβ̞a/ /ˌni.ka.ˈra.ɣuwa/ /ˌni.kɑ.ˈra.gʋa/ (pn)
Nicaragua
  1. een staat in Midden-Amerika, tussen Honduras en Costa Rica

Nieuw-Caledonië (pn)
Nova Caledonia

Nieuw-Hampshire (pn)
Nova Hantonia
  1. één van de vijftig deelstaten van de Verenigde Staten van Amerika

Nieuw-Mexico (pn)
Novum Mexicum
  1.

Nieuw-Zeeland /niβ̞.ˈze.lɑnt/ /nyʊ̯.ˈze.lɑnd/ (pn)
Nova Zelandia, Nova Seelandia
  1. een land in het zuidwesten van de Grote Oceaan, gelegen naast Australië

Nieuw-Zuid-Wales (pn)
Nova Cambria Australis
  1. Australische deelstaat gelegen in het zuidoosten van het land

Nieuwe Testament (pn)
Novum Testāmentum
  1. samenstelling van Bijbelboeken

Nieuwjaar (n)
annus faustus
  1. feestdag ter gelegenheid van het begin van een nieuw jaar van de gebruikte kalender

Niger /'ni.ɣər/ /'ni.χər/ (pn)
Niger
  1. een land in West-Afrika
  2. een rivier in West-Afrika

Nigeria /ni.'ɣeː.ri.ja/ /ni.'χɪː.ri.ja/ (pn)
Nigeria
  1. een land in West-Afrika

Nijmegen (pn)
Ulpia Noviomagus Batavorum

Ninove /ˈni.no.ˌvə/ (pn)
Ninive
  1. stad in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen

Niue (pn)
Niue

Nobelprijs (n)
praemium Nobelianum
  1. een jaarlijkse geldprijs voor wetenschappers en anderen die een opmerkelijke prestatie hebben geleverd

Noord-Amerika (pn)
America septentrionalis
  het continent dat ten noorden van [[Zuid-Amerika]] ligt, tussen de Grote, Arctische en de Atlantische Oceaan

Noord-Brabant /noːrd.ˈbra.bɑnt/ /no̝ːrd.ˈbra.bɑnt/ /ˌnoːrd.bra.bɑnd/ (pn)
Brabantia Septentrionalis
  1. een provincie in het zuiden van Nederland, die aan Gelderland, Limburg, Zeeland, Zuid-Holland en België grenst

Noord-Carolina (pn)
Carolīna Septentriōnālis
  1.

Noord-Dakota (pn)
Dacota Septentrionalis
  1.

Noord-Holland /noːrt.ˈɦɔ.lɑnt/ /no̝ːr.ˈtɔ.lɑnt/ /ˈnoːrd.hɔ.lɑnd/ (pn)
Hollandia Septentrionalis
  1. een provincie in het midden van Nederland, ...

Noord-Korea /ˌnoːrt koˈre.ja/ /ˌno̝ːrt koˈre.ja/ (pn)
Corea Borealis
  1. een land in Oost-Azië, officieel de Democratische Volksrepubliek Korea

Noordelijk Territorium (pn)
Territorium Septentrionale
  1. Australisch territorium gelegen in het noorden van het land

Noorderkroon (n)
Corona Borealis
  1. sterrenbeeld, bestaande uit zeven sterren die in een halve cirkel staan

Noordzee /ˈnoːrdzeː/ /ˈnoːrtseː/ /ˈno̝ːrtse/ (pn)
Mare Germanicum
  1. zee tussen Groot-Brittannië, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Nederland en België

Noors /noːrs/ /no̝ːrs/ (adj)
lingua norvegica
  1. betreffende Noorwegen en/of het Noors

Noors /noːrs/ /no̝ːrs/ (n)
lingua norvegica
  1. de taal die wordt gesproken in Noorwegen

Noorwegen /ˈnoːrˌweɣə(n)/ /ˈnoːrˌβ̞eɣə(n)/ /ˈno̝ːrˌʋeχə(n)/ (pn)
Norvegia
  1. een land in het noorden van Europa

Normandië /nɔrˈmɑndɪə/ (pn)
Normannia
  1. streek in het noorden van Frankrijk

Numeri /ˈnumeɾi/ (pn)
Numerī, Numeri

Obadja /oˈbɑtja/ (pn)
Abdias
  1., 4. naam in de Bijbel; jongensnaam
Abdiæ, Abdiae
  2. boek in de Bijbel

Occitaans (n)
lingua Occitana
  1. een taal die in het zuiden van Frankrijk gesproken wordt

Oceanië /oseˈjani.jə/ /oseˈjaːni.jə/ (pn)
Oceania
  1. de collectieve naam voor een groot aantal eilanden in de Stille Oceaan...

Octant (pn)
Octans
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Odessa (pn)
Odessa

Oeganda /u.'ɣɑn.da/ /u.'χɑn.da/ (pn)
Uganda
  1. een land in Oost-Afrika, officieel de Republiek Oeganda

Oekraïens /ukraˈɦins/ /ukraˈʔins/ (n)
lingua Ukrainica
  1. een Slavische taal die in Oekraïne gesproken wordt

Oekraïne /ukraˈɦinə/ /ukraˈʔinə/ (pn)
Ucraina
  1. een land in Oost-Europa met als hoofdstad Kiev

Oezbekistan /us.ˈbe.kɪ.stɑn/ /uz.ˈbe.kɪ.stɑn/ (pn)
Usbecia
  1. een land in centraal Azië, officieel de Republiek Oezbekistan, dat geheel door land wordt omsloten

Oklahoma (pn)
Oclahoma
  1. één van de vijftig deelstaten van de Verenigde Staten van Amerika.

Oktoberrevolutie (pn)
Revolutio Octobris Russica

Olympisch (adj)
Olympiacus, Olympicus, Olympius

Olympische Spelen /o.ˌlɪm.pi.sə.ˈspe.lə(n)/ (pn)
Olympia
  1. een vierjaarlijks sportevenement dat zijn oorsprong in de stad Olympia in de Griekse landstreek Elis heeft

Oman /o.ˈman/ /ˈo.mɑn/ (pn)
Omania
  1. een land in het Midden-Oosten, officieel het Sultanaat Oman

Onze-Lieve-Vrouwekerk /ˌɔn.zəˌli.vəˈvrɑʊ̯.əˌkɛrk/ /ˌɔn.zəˌli.vəˈvrɔʊ̯.əˌkɛrk/ (n)
ecclesia Nostrae Dominae
  1. een veel voorkomende naam van katholieke kerken

Onzevader (n)
Pater noster
  1. christelijk gebed

Oost-Timor /os.ˈti.mɔr/ (pn)
Timoria Orientalis
  1. een land in Zuidoost-Azië, bestaande uit een gedeelte van het eiland Timor en de kleinere eilandjes Atauro en Jaco in het geheel

Oostenrijk /ˈostə(n)ˌrɛɪ̯k/ /ˈoːstə(n)ˌrɛɪ̯k/ /ˈoːstə(n)ˌrɛːk/ (pn)
Austria
  1. een republiek in Midden-Europa grenzend aan Zwitserland en Liechtenstein in het westen, aan Duitsland...

Oostzee (pn)
mare Balticum, Mare Balticum
  1. zee die tussen Zweden en de Baltische staten ligt

Openbaring (n)
Apocalypsis
  1. laatste boek van de Bijbel

Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (pn)
Ordo oeconomicae cooperationi et evolutioni favendis

Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (pn)
Organizatio securitati cooperationique in Europa favendis

Orion (pn)
Orion
  2. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Oslo (pn)
Asloa
  1. de hoofdstad en grootste stad van Noorwegen en is gelegen in het zuidoosten van het land
  2. een provincie in Noorwegen

Ossenhoeder (pn)
Bootes
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Otto (pn)
Hydruntum
  2. spelwoord voor de letter o

Oude Testament (n)
Vetus Testamentum
  1. reeks boeken in de christelijke Bijbel die zijn ontleend aan de joodse Tenach

Oudengels (n)
Lingua Anglica Antiqua
  1. het Engels zoals het tussen 400 en 1100 werd gesproken en dat de voorloper van het moderne Engels is

Oudgrieks (n)
graece antique
  1. een nu dode taal die werd gesproken in Griekenland

Oudnoords (n)
lingua Nordica antiqua
  1. een taal die de voorganger van de Scandinavische talen was

Oven (pn)
Fornax
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Overijssel /ˌovəˈrɛɪ̯sɔɫ/ /ˌovəˈrɛɪ̯səl/ /ˌovəˈrɛːsəɫ/ (pn)
Transisalania
  1. een provincie in het midden van Nederland

Oxford (pn)
Oxonia

Pakistan /ˈpa.kɪ.ˌstɑn/ (pn)
Pakistania
  1. een land in het zuiden van Azië grenzend aan India, Afghanistan, Iran en China. De officiële naam is de Islamitische Republiek

Palestina (pn)
Palaestina

Palmzondag (n)
Dominica in Palmis
  1. de zondag voor Pasen

Panama /ˈpa.na.ma/ /ˈpɑ.nə.ma/ (pn)
Panamaria
  1. een land Centraal-Amerika

Panamakanaal (pn)
Canalis Panamensis

Papoea-Nieuw-Guinea /ˌpa.pu.wa.niβ̞.ɣi.ˈne.ja/ /ˌpa.pu.wa.niβ̞.χi.ˈne.ja/ /ˌpa.pu.wa.nyʊ̯.ɣi.ˈne.ja/ (pn)
Papua Nova Guinea
  land en staat in Oceanië

Paradijsvogel (pn)
Apus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Paraguay /ˈpa.ra.gʋɑɪ̯/ /ˈpa.ra.gβ̞ɑɪ̯/ /ˈpa.ra.ɣ<sup>ʊ</sup>ɛɪ̯/ /ˈparaˌɡwe/ (pn)
Paraguaia
  1. + 2. land en rivier in Zuid-Amerika, officieel de Republiek Paraguay, dat geheel door land omsloten wordt.

Parijs (pn)
Lutetia, Parisii, Paris
  1. de hoofdstad van Frankrijk

Parijzenaar (n)
Parīsiensis
  een inwoner van Parijs

Pasen (n)
pascha
  1. het belangrijkste feest van het christendom, waarbij de Opstanding van Jesus centraal staat

Passer (n)
Circinus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Pauw (pn)
Pavo
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Pegasus (pn)
Pegasus
  2. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Perseus (pn)
Perseus
  2. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Peru /peˈru/ (pn)
Peruvia
  1. een land in Zuid-Amerika

Perzisch (n)
persicus
  1. een Indo-Iraanse taal die gesproken wordt in Iran, Afghanistan en Tadzjikistan

Petrus (pn)
Petrus
  1. discipel van Jezus
  3. Peter

Phoenix (pn)
Phoenix
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Picardië /pɪˈkɑrdɪʲə/ (pn)
Picardia
  regio in Noord-Frankrijk

Pieter (pn)
Petrus
  1. jongensnaam

Pijl (pn)
Sagitta
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Pitcairneilanden (pn)
Pitkerno salos
  1. groep van vijf eilanden halverwege Paaseiland en Tahiti

Piëmontees (n)
lingua Pedemontana
  1. taal gesproken door 3 106 620 mensen in Italië, Argentinië, Australië en de Verenigde Staten

Pluto (pn)
Pluto
  1.

Po /po/ (pn)
Padus
  1. stroom in Italië

Polaris (pn)
Alpha Ursae Minoris
  1. Polaris

Polen /ˈpolə(n)/ /ˈpoːlə(n)/ (pn)
Polonia
  1. een land in het midden van Europa met de officiële naam Republiek Polen (Rzeczpospolita Polska)

Pool /pol/ /poɫ/ /po̝ɫ/ (n)
polonus
  1. een inwoner van Polen, of iemand afkomstig uit Polen

Pools /poɫs/ /poːls/ /po̝ɫs/ (n)
excolo
  1. een taal die in Polen gesproken wordt

Poolster (pn)
stella polaris
  1.

Portugal /'pɔrtyɣɑl/ (pn)
Portugallia, Lusitania, Portus Cale
  1. een land in het zuidwesten van Europa, officieel de Portugese Republiek

Portugees /ˌpɔr.ty.ˈɣes/ /ˌpɔr.ty.ˈχes/ (n)
lingua Lusitana
  2. taal gesproken in Portugal

Portugese /pɔr.ty.ˈɣe.sə/ /ˌpɔr.ty.ˈχe.sə/ (n)
lusitanus
  1. vrouw

Praag /prax/ /praç/ (pn)
Praga
  hoofdstad van Tsjechië

Prediker (pn)
Ecclesiastes

Proto-Indo-Europees (n)
lingua indogermanica
  1.

Pruisen (pn)
Borussia, Prutenia

Pruisisch blauw (n)
caeruleus berolinensis
  1. een variant van de kleur blauw met een groenachtige ondertoon

Psalmen (pn)
Psalmi
  1. boek in de Bijbel met lofliederen op God

Puerto Rico (pn)
Portus Dives
  1. een met de Verenigde Staten geassocieerde vrijstaat in het oostelijk deel van de Caribische Zee

Punjab (pn)
Pengabum
  1. Indiase deelstaat gelegen in het noorden van het land

Pyreneeën (pn)
Pyrenaei
  1. een gebergte op de grens van Frankrijk en Spanje

Qatar /ka'tar/ /ka'tɑr/ (pn)
Quataria
  1. een land in het Midden-Oosten

Raad van Europa (n)
Consilium Europae

Raad van de Europese Unie (pn)
Consilium Unionis Europaeae

Raaf (pn)
Corvus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Ram (pn)
Aries
  2. teken van de dierenriem van 21 maart tot 20 april

Rechters (pn)
Iūdicēs

Reto-Romaans (n)
lingua Rhaetica
  1. Romaanse taal die gesproken wordt door 40.000 mensen in Zwitserland

Rhône (pn)
Rhodanus
  1. een rivier van 812 km lengte die ontspringt in Zwitserland, door Frankrijk naar het zuiden stroomt en uitmondt in de Middellandse Zee

Richard (pn)
Robertus
  2. spelwoord voor de letter r

Rijn /rɛɪ̯n/ /rɛːn/ (pn)
Rhenus
  1. één van de langste en belangrijkste rivieren van Europa die op de grens ligt tussen Midden- en West-Europa.

Robert (pn)
Robertus

Robrecht (pn)
Robertus

Rode Zee (pn)
Mare Rubrum
  1. langgerekte binnenzee, gelegen tussen Azië en Afrika

Roemenië /ruˈmeni.jə/ /ruˈmeːni.jə/ (pn)
Romania
  1. een land in Oost-Europa ten noorden van Bulgarije

Rome /ˈro:mə/ (pn)
Roma
  1. de hoofdstad van Italië

Romeins (adj)
Romanus
  1. met betrekking tot Rome

Romeinse Rijk /roˈmɛɪnsə rɛɪk/ (pn)
Imperium Romanum
  1. een historisch rijk dat op zijn hoogtepunt de gehele Middellandse Zeeregio in handen had

Rudolf (pn)
Robertus
  2. spelwoord voor de letter r

Rus (n)
Russus
  1. een inwoner van Rusland

Rusland (pn)
Russia, Ruthenia
  1. een soevereine staat met het Russisch als officiële taal die zich uitstrekt van het oosten van Europa tot het oosten van Azië

Russisch /ˈrʏsis/ (adj)
lingua Ruthenica
  1. betreffende Rusland of het Russisch

Russisch /ˈrʏsis/ (n)
lingua Ruthenica
  1. een Slavische taal die gesproken wordt in Rusland

Rwanda /ru.ˈwɑn.da/ /ru.ˈʋɑn.da/ /ˈrβ̞ɑn.da/ (pn)
Ruanda
  1. een land in Oost Afrika, officieel de Rwandese Republiek, dat geheel door land omsloten wordt

SI (n)
Systema Internationale Unitatum
  1. Internationaal Stelsel van Eenheden

SI-stelsel (abbreviation)
Systema Internationale
  1. Internationaal Stelsel van Eenheden

Saint Vincent en de Grenadines /sent.ˌvɪn.sɛnt.ɛn.də.χre.na.ˈdi.nəs/ (pn)
Sanctus Vincentius et Granatinae
  1. land in het Caraïbisch gebied

Saksen (pn)
Saxonia
  1. Duitse deelstaat

Salomo (pn)
Salomon
  1. koning van Israël

Salomonseilanden /ˈsa.lo.mɔns.ˌɛɪ̯.lɑn.də(n)/ /ˈsa.lo.mɔns.ˌɛː.lɑn.də(n)/ (pn)
Insulae Salomonis
  1. land in Melanesië

Samaria (pn)
Samarīa

Same (n)
lappo

Samenland (pn)
Laponia

Samoa /sa.ˈmo.wa/ (pn)
Samoa
  1. een land in Oceanië ten noorden van Nieuw-Zeeland en ten oosten van Australië...

Samuel (pn)
Samuelis

San Marino /ˌsan maˈrino/ (pn)
Sanctus Marinus
  1. een dwergstaat in Italië met republikeinse staatsinrichting.

Sanskriet (n)
lingua Sanscrita
  1. klassieke taal en een van de officiële talen van India

Sao Tomé en Principe /saʊ̯.to.ˌme.je̞n.prɪn.ˈtsi.pə/ /ˌsa.o.to.me.ʔɛn.ˈprɪn.si.pə/ /ˌsʌu.to.me.ɛn.ˈprɪn.si.pə/ (pn)
Insulae Sancti Thomae et Principis
  1. land en eilandengroep aan de westkust van Afrika in de Golf van Guinee

Saoedi-Arabië /sa.ˌu.di.ɑ.ˈra.bi.jə/ /zaʊ̯.di.ja.ˈra.bi.jə/ (pn)
Arabia Saudiana
  1. en 2., land en staat in Azië

Sardinië (n)
Sardinia
  1. een Italiaans eiland in de Middellandse Zee

Sardisch (n)
Sardus
  1. Romaanse taal die wordt gesproken door 1,3 miljoen mensen op Sardinië

Satan /ˈsatɑn/ (pn)
Satan

Saturnus (pn)
Saturnus
  1.

Saudi-Arabië /saˌudiaˈrabijə/ (pn)
Arabia Saudiana
  1. en 2., land en staat in Azië

Sava /ˈsa.va/ (pn)
Savus
  1. een rivier in Zuidoost-Europa met een lengte van 940 km.

Scandinavië (pn)
Scandināvia
  1. Denemarken, Noorwegen en Zweden.

Schaarbeek (pn)
Scarbeca
  1. een stad in de Belgische provincie Vlaams-Brabant

Schelde /ˈsχɛldə/ (pn)
Scaldis
  1.een rivier die ontspringt in de gemeente Gouy in noordelijk Frankrijk

Schild (pn)
Scutum
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Schilder (pn)
Pictor
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Schip Argo (pn)
Argo Navis
  2. vroeger gebruikte benaming van een groot sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Schorpioen (pn)
Scorpio, Scorpius
  2. teken van de dierenriem van 23 oktober tot 22 november

Schot (n)
Scotus
  1. een persoon afkomstig uit Schotland

Schotland /ˈsxɔtlɑnt/ /ˈsçɔtlɑnt/ (pn)
Caledonia, Scotia
  1. deel van het Verenigd Koninkrijk

Scythisch (n)
Scytha
  1. uitgestorven Iraanse talen gesproken van 8e eeuw v.C. tot de 5e eeuw n.C. in Centraal-Azië en Oost-Europa

Sedna (n)
Sedna

Sefanja (pn)
Sophonias

Seine (pn)
Sequana
  1. een rivier in Frankrijk

Seneca (n)
Seneca
  1. Irokese taal gesproken door 100 mensen in het oosten van Canada en de VS

Senegal /ˈse.ne.ˌɣɑl/ /ˈse.ne.ˌχɑɫ/ (pn)
Senegal, Senegalia
  1. een land in West-Afrika

Servisch /ˈsɛrvis/ /ˈsɛrvɪs/ (n)
Serbica
  1. een Slavische taal die wordt gesproken in Servië

Servië /ˈsɛrvi.jə/ (n)
Srbija, Serbia
  1. een land in Zuidoost-Europa.

Serviër /ˈsɛrvi.jər/ (n)
Servica
  1. een inwoner van Servië, of iemand afkomstig uit Servië

Severn (pn)
Sabrina
  1.de langste Britse rivier

Sextant (pn)
Sextans
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Seychellen /se.ˈʃɛ.lə(n)/ /sɛɪ̯.ˈʃɛ.lə(n)/ (pn)
Insulae Seisellenses
  1. een land in de Indische Oceaan, officieel de Republiek der Seychellen

Siberië (pn)
Siberia

Siciliaans (n)
Siciliensis
  1. Romaanse taal die wordt gesproken door 10 miljoen mensen op Sicilië, in Zuid-Calabrië en Salento

Sicilië /sɪˈsɪlɪʲə/ (pn)
Sicilia
  Italiaans eiland ten zuiden van het Italiaanse schiereiland

Sierra Leone /ˌsʲɛ.rɑ.le.ˈjo.ne/ /ˌʃæː.ra.le.ˈjo.nə/ /ˌʃɛ.ra.le.ˈjo.nə/ (pn)
Mons Leoninus
  1. een land in West-Afrika, officieel de Republiek Sierra Leone

Silezië /siˈleziˌʲə/ (pn)
Silesia
  1. een historische regio in Midden-Europa

Singapore /sɪŋ.(g)ɣa.poːr/ /sɪŋ.gɑ.poːr/ /sɪŋ.gɑ.po̝ːr/ (pn)
Singapura
  1. een stadstaat in Zuidoost-Azië

Sint-Petersburg (pn)
Petropolis
  1. een stad in Rusland, het voormalige Leningrad

Sirius (pn)
Canicula
  1. Sirius

Skopje /ˈskɔp.jə/ (pn)
Scupi
  1. de hoofdstad van Noord-Macedonië

Slang (pn)
Serpens
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Slangendrager (pn)
Ophiuchus
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Slavisch (adj)
Slavica

Slavisch (n)
Sclavenus

Slingeruurwerk (pn)
Horologium
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Slovenië /sloˈveni.jə/ /sloˈveːni.jə/ /sloˈweːni.jə/ (pn)
Slovenia
  1. een land in Centraal-Europa

Slowaaks /slo.ˈwaks/ /slo.ˈʋaks/ /slo.ˈβ̞aks/ (n)
slovachus
  1. een Slavische taal die wordt gesproken in Slowakije

Slowakije /ˌslowaˈkɛɪ̯.jə/ /ˌsloʋaˈkɛɪ̯.jə/ /ˌsloβ̞aˈkɛː.jə/ (pn)
Slovakia
  1. een land in Midden-Europa; het oostelijke deel van het voormalige Tsjechoslowakije.

Sneeuwwitje (pn)
Albanix

Soedan /su.ˈdɑn/ /zu.ˈdaːn/ (pn)
Sudania
  1. land in Noordoost Afrika, officieel de Republiek Sudan

Soekot (n)
scēnopēgia
  1.

Somalië /so.'ma.li.jə/ (pn)
Somalia
  1. een land in Oost-Afrika, officieel de Somalische Republiek

Sovjet-Unie (pn)
Uniō Sovietica

Spaans /spaːns/ (adj)
Hispana
  1. met betrekking tot Spanje of het Spaans

Spaans /spaːns/ (n)
hispanicus
  1. een taal die oorspronkelijk werd gesproken in (het centrale deel van) Spanje, maar nu ook in alle Zuid- en Midden-Amerikaanse landen, met uitzondering van Brazilië en de Guyana's

Spanjaard /ˈspɑ.ɲard/ /ˈspɑɲ.jart/ (n)
Hispanus
  1. een inwoner van Spanje, of iemand afkomstig uit Spanje

Spanje /ˈspɑ.ɲə/ /ˈspɑɲ.jə/ (pn)
Hispania
  1. een land in het zuidwesten van Europa op het Iberisch Schiereiland

Spica (pn)
Spica
  1. Spica

Spitsbergen (pn)
Svalbardum
  1. een Noorse eilandengroep

Spreuken /ˈspɾøkə(n)/ (n)
Proverbia

Sri Lanka /sri.ˈlɑŋ.ka/ (pn)
Sri Lanca, Taprobane
  1. een republiek in Azië gelegen op een eiland ten zuiden van India

Steenbok (pn)
Capricornus
  2. teken van de dierenriem van 22 december tot 20 januari

Stier (pn)
Taurus
  1. sterrenbeeld van de dierenriem
  2. astrologisch teken

Stille Oceaan (pn)
Oceanus Pacificus
  1. de oceaan die ligt tussen Oost-Azië, Noord- en Zuid-Amerika en Australië

Stockholm (pn)
Holmia, Stockholmia
  1. de hoofdstad van Zweden

Straatsburg (n)
Argentoratum
  1. hoofdstad van de Franse regio Grand Est

Sudan /suˈdɑn/ (pn)
Sudania
  land in Noordoost Afrika, officieel de Republiek Sudan

Sumatra (pn)
Sumatra

Suriname /ˌsy.ri.ˈna.mə/ (pn)
Surinamia
  1. een land in Zuid-Amerika

Swahili (n)
lingua Suahelica
  1. een Bantoetaal die veel gesproken wordt in Oost-Afrika

Swaziland /ˈswa.zi.ˌlɑnd/ /ˈsʋa.zi.ˌlɑnt/ /ˈsβ̞a.zi.ˌlɑnt/ (pn)
Suazia
  1. een land in zuidelijk Afrika, officieel het Koninkrijk Swaziland

Syrië /ˈsi.ri.jə/ /ˈzi.ri.jə/ (pn)
Syria
  1. een land in het Midden-Oosten, officieel de Arabische Republiek Syrië

T-shirt (n)
tunicula
  1. dun kledingstuk voor het bovenlichaam met korte mouwen en zonder kraag

Tadzjikistan /taˈdʒikɪˌstɑn/ (pn)
Tadzikistania
  1. een land in een land in Centraal-Azië met als hoofdstad Doesjanbe

Tafelberg (pn)
Mensa
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Tagalog (n)
Philippinica
  1. taal die op de Filipijnen gesproken wordt

Taiwan /tɑj'ʋɑn/ (pn)
Res publica Sinarum

Taiwanees (n)
taiwanensis

Tallinn /'tɑlɪn/ (pn)
Castrum Danorum
  1. de hoofdstad van Estland

Talmoed /ˈtɑlmut/ (n)
Talmūd
  1.

Talossaans (n)
Talossana
  1. een kunsttaal gemaakt in 1980 door R. Ben Madison voor zijn micronatie Talossa

Tamil (n)
tamulicus
  1. taal die gesproken wordt in India, Sri Lanka, Singapore, en Maleisië

Tanger (pn)
Tingis

Tanzania /ˌtɑn.za.ˈni.ja/ (pn)
Tanzania
  1. een land in Oost-Afrika

Tataars (n)
tataricus
  1. taal uit de Turkse talen met ongeveer anderhalf miljoen sprekers die vooral wordt gesproken in Tatarstan, een deelrepubliek van Rusland maar ook in andere delen van de vroegere Sovjet-Unie en daarbuiten

Telescoop (pn)
Telescopium
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Temse /ˈtɛm.sə/ (pn)
Tamesis
  1. een gemeente in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen, gelegen aan de Schelde

Tenerife (pn)
Insula Nivaria
  1. het grootste eiland van de Canarische Eilanden, een tot Spanje behorende eilandengroep in de Atlantische Oceaan

Tessalonicenzen (pn)
Thessalonicenses
  1. naam van twee boeken uit het Nieuwe Testament

Teunis (pn)
Teresia
  2. spelwoord voor de letter t

Thai (n)
lingua thai
  1. de officiële taal van Thailand

Thailand /ˈtɑɪ̯.lɑnt/ /ˈtɛɪ̯.lɑnd/ (pn)
Thailandia
  1. een land in Azië dat vroeger Siam heette

Theems (pn)
Tamesis
  1.de grootste rivier van Engeland

Theodor (pn)
Teresia
  2. spelwoord voor de letter t

Thora /ˈtora/ (pn)
lex
  1.-3.

Thracisch (n)
Thracus
  1. uitgestorven Indo-Europese taal uit de Balkan

Tiber (pn)
Tiberis
  1.de rivier die stroomt door Rome

Tilburg (pn)
Tilia

Timoteüs (pn)
Timotheus

Tinus (pn)
Teresia
  2. spelwoord voor de letter t

Titus /ˈtitʏs/ (pn)
Titus

Toekan (pn)
Tucana
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Togo /'to.ɣo/ /ˈto.χo/ (pn)
Togum
  1. een land in West-Afrika

Toki Pona (n)
Tociponica
  1. bepaalde minimalistische kunsttaal

Tokio (pn)
Tocio
  1. de hoofdstad van Japan

Toscane (pn)
Tuscāna

Triëst (pn)
Tergeste

Troje (pn)
Teucria

Tsjaad /tʃad/ /tʃat/ (pn)
Tzadia
  1. een land in Centraal-Afrika, officieel de Republiek Tsjaad

Tsjechisch /ˈtʃɛxis/ /ˈtʃɛxɪs/ /ˈtʃɛχis/ (n)
bohemicus
  1. Slavische taal die vooral wordt gesproken in de Tsjechische Republiek

Tsjechische Republiek (pn)
Res publica Cecha
  1. een land in [[Midden-Europa]].

Tsjechië /ˈtʃɛxi.jə/ /ˈtʃɛχi.jə/ (pn)
Cechia, Czechia, Tzechia
  1. een land in Midden-Europa, officieel de Tsjechische Republiek, en is het westelijke deel van het voormalige Tsjecho-Slowakije.

Tsjecho-Slowakije (pn)
Cechoslovacia
  1. een vroegere staat in Europa, ten zuiden van Polen (van 1918 tot 1993)

Tsjernobyl /tʃɛnobil/ (pn)
Czernobela

Tunesië /ty.ˈne.zi.jə/ /tʏ.ˈne.zi.jə/ (pn)
Tunesia
  land in Noord-Afrika, officieel de Republiek Tunesië

Turijn (pn)
Taurinum
  1. de hoofdstad van de regio Piëmont en de provincie Turijn

Turkije /tʏrˈkɛɪ̯.jə/ /tʏrˈkɛː.jə/ (pn)
Turcia
  1. land in Europa en Azië

Turkmenistan (pn)
Turcmenia

Turks /tʏrks/ (n)
turcicus
  1. een taal die vooral in Turkije gesproken wordt

Tuvalu /ˌtu.va.ˈlu/ (pn)
Tuvalu
  1. een land in Oceanië

Tweede Wereldoorlog (pn)
Bellum Orbis Terrarum Secundum
  1. het geheel van afzonderlijke militaire conflicten die van 1939 tot 1945 werden uitgevochten tussen twee allianties

Tweelingen (pn)
Gemini
  2. teken van de dierenriem, traditioneel behorend bij geboortedata van ongeveer 21 mei tot 21 juni

Uranus (pn)
Uranus

Uruguay /ˈu.ru.ˌgʋɑɪ̯/ /ˈu.ru.ˌgβ̞ɑɪ̯/ /ˈuruˌɡwe/ /ˌu.ru.ˈɣ<sup>ʊ</sup>ɛɪ̯/ (pn)
Uraquaria
  1. en 2. land en staat in Zuid-Amerika

Utrecht /ˈytrɛx/ /ˈytrɛxt/ /ˈytrɛχt/ (pn)
Traiectum ad Rhenum, Traiectum
  2. de hoofdstad van de provincie Utrecht

Valencia (pn)
Valentia

Valenciaans (n)
lingua Valentina
  1. Catalaans zoals dat gesproken wordt in Valencia en omgeving

Vanuatu /va.nu.ˈwa.tu/ (pn)
Vanuatu
  1. een land in Oceanië, officieel de Republiek Vanuatu

Vaticaanstad /vatiˈkanstɑt/ /vatiˈkaːnstɑd/ /vatiˈkaːnstɑt/ (pn)
Civitas Vaticana
  1. land in Europa, het kleinste onafhankelijke land ter wereld, het territorium van de Heilige Stoel.

Veiligheidsraad (n)
Consilium securitatis

Venetiaans (n)
Veneti
  1. een taal die in de Veneto-regio gesproken wordt

Venetië / (pn)
Venetiae, Venetia
  1. provincie in Italië

Venezolaan /ˌvenəzoˈlan/ /ˌvenəzoˈlaːn/ (n)
Venetiolanus
  1. een inwoner van Venezuela

Venezuela /ˌvenəzyˈweːla/ /ˌvenəzyˈβ̞ela/ /ˌvenəzyˈβ̞eːla/ (pn)
Venetiola
  1. een land in het noorden van Zuid-Amerika

Venus (pn)
Venus
  1. planeet

Verenigd Koninkrijk /vəˈrenəχt ˈkonɪŋkˌrɛɪ̯k/ /vəˈreːnəxt ˈkoːnɪŋkˌrɛːk/ /vəˈreːnɪx ˈkoːnɪŋkˌrɛɪ̯k/ (pn)
Britanniarum regnum, Regnum Unitum

Verenigde Arabische Emiraten /vɛrenəɣdə arabisə emiratən/ (pn)
Emiratus Arabici Coniuncti
  land in het Midden-Oosten, officieel de Verenigde Arabische Emiraten, vaak afgekord tot V.A.E.

Verenigde Naties (n)
Nationes Unitae

Verenigde Staten (pn)
Civitates Americae Unitae
  1. een land dat een groot deel van het Noord-Amerikaanse continent beslaat en opgedeeld is in vijftig staten. In het zuiden grenst het aan Mexico en in het noorden aan Canada. De officiële naam is de 'Verenigde Staten van Amerika'

Verenigde Staten van Amerika /və.ˌre.nəx.də.ˈsta.tə(n).vɑn.ɑ.ˈmeː.ri.ka/ /və.ˌreɪ̯.nəχ.də.ˌsta.tə(n).vɑn.ɑ.ˈmɪː.ri.ka/ /vɛ.ˌʁe.nɪx.də.ˈsta.tə(n).va.na.ˈmeː.ʁi.ka/ (pn)
Civitates Americae Unitae
  1. een land dat een groot deel van het Noord-Amerikaanse continent beslaat en opgedeeld is in vijftig staten

Verlosser (n)
Redemptor

Veulen (pn)
Equuleus
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Victoria (pn)
Victoria
  1. Australische deelstaat gelegen in het zuidoosten van het land

Vietnam (pn)
Vietnamia

Vietnamees (n)
Annamiticus
  1. de officiële taal van Vietnam

Viking /ˈvikɪŋ/ (n)
vikingus
  1. Scandinavische krijger, behorend tot de noordelijke tak van de Germanen

Vissen (pn)
Pisces
  2. teken van de dierenriem, traditioneel behorend bij geboortedata van ongeveer 19 februari tot 21 maart

Vlaams (adj)
flandricus
  1. betrekking hebbende op Vlaanderen of de Vlamingen

Vlaams (n)
flandricus
  1. Nederlands zoals dat in Vlaanderen gesproken wordt

Vlaamse gaai (n)
Garrulus glandarius
  1. bepaald soort kraaiachtige vogel, Garrulus glandarius

Vlaanderen (pn)
Flandria
  1. de noordelijke deelstaat van België

Vlieg (pn)
Musca
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Vliegende Vis (pn)
Volans
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Voerman (pn)
Auriga
  sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Volapük (n)
Volapük
  1. een kunstmatige taal die in 1880 door Johann Martin Schleyer gemaakt werd

Volkenbond (pn)
Confoederatio Nationum, Societas Civitatum

Vosje (pn)
Vulpecula
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Vroeglatijn /ˈvruxlaˌtɛin/ (n)
prīsca Latīnitās
  1. de voorganger van het klassiek Latijn

Vuurland (pn)
Terra Ignium
  1. een archipel aan de zuidpunt van Zuid-Amerika

Waal /wal/ (pn)
Vahalis
  (eigennaam) 1. brede zijrivier van de Rijn in Nederland

Waals (n)
vallonicus
  1. een taal die verwant is aan het Frans en die in Wallonië gesproken wordt

Wales (pn)
Cambria
  1. een van de delen van het Verenigd Koninkrijk, gelegen op een groot eiland in het noordwesten van Europa.

Wallonië /ʋɑˈlonɪə/ (pn)
Wallonia

Walvis (pn)
Cetus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Warschau (pn)
Varsovia
  1. hoofdstad van Polen

Waterman (pn)
Aquarius
  2. teken van de dierenriem van 20 januari tot 19 februari

Waterslang (pn)
Hydra
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Weegschaal (pn)
Libra
  teken van de dierenriem van 23 september to 23 oktober

Weichsel (pn)
Vistula
  1. de grootste rivier van Polen

Weimarrepubliek (pn)
Res Publica Vimariana

Welsh (n)
cambrianus
  1. een Keltische taal die wordt gesproken in Wales

Wenen (pn)
Vienna
  1. de hoofdstad van Oostenrijk

Wereldhandelsorganisatie (n)
Syndicatus Mercaturae Mundanae

Wijsheid (n)
Sapientia

WikiWoordenboek (pn)
Victionarium
  1. de Nederlandstalige versie van Wiktionary

Wikipedia (pn)
Vicipaedia
  1. een door de Wikimedia Foundation gecreëerde rechtenvrije encyclopedie op het internet...

Wikipediaan (n)
vicipaediana
  1. een gebruiker op Wikipedia

Wiktionary /ˈwikʃoˌnɛri/ /ˈʋɪkʃəˌnɛri/ (pn)
Victionarium
  1. een deelproject van de Wikimedia Foundation met als doel het produceren van een compleet en rechtenvrij woordenboek en thesaurus in zoveel mogelijk talen

Willem /ˈwɪləm/ /ˈʋɪləm/ /ˈβ̞ɪləm/ (pn)
Guilielmus
  1. een jongensnaam
  2. spelwoord voor de letter w

Winkelhaak (pn)
Norma
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Wit-Rusland /wɪt.ˈrʏs.lɑnd/ /ʋɪt.ˈrʏs.lɑnt/ /β̞ɪt.ˈrʏs.lɑnt/ (pn)
Russia Alba, Belorusija, Bjelorusija
  land in Oost-Europa.

Wit-Russisch /ˌwɪtˈrʏsɪs/ /ˌʋɪtˈrʏsis/ /ˌβ̞ɪtˈrʏsis/ (n)
belorussica
  1. een Slavische taal die vooral in Wit-Rusland wordt gesproken

Witte Donderdag (phraseologicalUnit)
dies cenae Domini

Wolf (pn)
Lupus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Wotisch (n)
omen
  1. Finoegrische taal die door de Woten in Ingrië gesproken werd

Zaandam (pn)
aëronavis
  2. spelwoord voor de letter z

Zacharia (pn)
Zacharias
  2. boek in de Bijbel

Zacharias (pn)
aëronavis
  2. spelwoord voor de letter z

Zambia /'zɑm.bi.ja/ (pn)
Zambia
  1. een land in zuidelijk Afrika, officieel de Republiek Zambia, dat geheel door land wordt omsloten

Zeeland /ˈzelɑnt/ /ˈzeːlɑnd/ /ˈzeːlɑnt/ (pn)
Zelandia
  1. een provincie in het zuiden van Nederland, die aan Noord-Brabant, Zuid-Holland, België en de Noordzee grenst

Zeilen (pn)
Vela
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Zeus /zœys/ (pn)
Zeus
  1. Griekse oppergod

Zimbabwe /zɪm.ˈbɑ.b<sup>ʊ</sup>ə/ /zɪm.ˈbɑp.wə/ (pn)
Zimbabuia
  land in zuidelijk Afrika, officieel de Republiek Zimbabwe

Zuid-Afrika /zœʏ̯t.'a.fri.ka/ /zœː'.dɑ.fri.ka/ /zœːt.'a.fri.ka/ (pn)
Africa Australis
  land in het zuiden van Afrika

Zuid-Amerika /ˌzœʏ̯t aˈmɪːrika/ /ˌzœːd aˈmeːrika/ (pn)
America Meridionalis
  een continent dat ten zuiden van Noord-Amerika ligt, tussen de Grote en de Atlantische Oceaan

Zuid-Carolina (pn)
Carolīna Austrālis
  1.

Zuid-Dakota (pn)
Dacota Meridiana
  1.

Zuid-Holland /zœʏ̯.ˈtɔ.lɑnt/ /zœːt.ˈɦɔ.lɑnt/ /ˈzœːd.hɔ.lɑnd/ (pn)
Hollandia Australis
  1. een provincie in het midden van Nederland, die aan Noord-Holland, Utrecht, Gelderland, Noord-Brabant, Zeeland en de Noordzee grenst

Zuid-Korea /ˌzœʏ̯t koˈre.ja/ /ˌzœːt koˈre.ja/ (pn)
Corea Meridionalis
  1. en 2., land en republiek in Azië

Zuiderdriehoek (pn)
Triangulum Australe
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Zuiderkroon (pn)
Corona Australis
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Zuiderkruis (pn)
Crux
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Zuidervis (pn)
Piscis Austrinus
  1. sterrenbeeld zuidelijk van de dierenriem

Zwaan (pn)
Cygnus
  1. sterrenbeeld noordelijk van de dierenriem

Zwarte Zee (pn)
Pontus Euxinus
  1. de zee die ligt ingeklemd tussen Europa en Klein-Azië

Zweden /ˈzweːdə(n)/ /ˈzʋedə(n)/ /ˈzβ̞eːdə(n)/ (pn)
Suecia, Suēcia
  1. een land in het noorden van Europa, grenzend aan Noorwegen en Finland. De officiële naam is het Koninkrijk Zweden (Konungariket Sverige)

Zweeds /zweds/ /zʋets/ /zβ̞ets/ (n)
lingua Suecica
  1. een Germaanse taal die wordt gesproken in Zweden en Finland

Zwitserland /ˈzwɪtsərˌlɑnd/ /ˈzʋɪtsərˌlɑnt/ /ˈzβ̞ɪtsərˌlɑnt/ (pn)
Helvetia
  1. een soeverein land in het zuiden van Centraal-Europa met als hoofdstad Bern en als officiële talen het Duits, het Frans, het Italiaans en het Reto-Romaans

Zürich (pn)
Turicum

a (n)
eam
  4. de naam van een toon

a capella (adv)
ad sacellum
  1. zonder instrumentale begeleiding

a fortiori (adv)
a fortiori
  1. des te eerder, des te meer

aaien (v)
admulcere, adulare
  1. zachtjes strelen

aak (n)
acer
  1. (plantkunde) bepaalde soort esdoorn

aal (n)
anguilla
  3. paling
  4. kleine en jonge paling

aalbot (n)
Psetta maxima
  1. bepaald soort vis die voorkomt in het noordwesten en het noordoosten van de Atlantische Oceaan Glyptocephalus cynoglossus

aalmoes (n)
caritatis

aalmoezenier (n)
eleemosynarius
  1. geestelijke voor militairen, gevangenen en leden van jeugdbewegingen

aals (n)
absinthium

aalscholver (n)
phalacrocorax
  1. benaming voor vogels uit het geslacht Phalacrocorax

aambeeld (n)
incus

aan (adj)
ad
  1. (predicatief) actief, in bedrijf

aanbakken (v)
caduceus
  1. door het bakken aankoeken, vasthechten

aanbeeld (n)
incus
  1. het smeedblok waarop de smid het gloeiend metaal smeedt

aanbetaling (n)
arrabō
  1. een eerste betaling bij het kopen van iets op afbetaling of in termijnen

aanbevelingsbrief (n)
diploma
  1. een brief waarin men iets of iemand aanbeveelt

aanbiddelijk (adj)
adorabilis
  1. waard om aanbeden te worden

aanbidden (v)
adorare
  1. vereren van een god of heilige door daar een gebed aan te richten
adōrō
  2. een persoon op hogere waarde inschatten

aanbidder (n)
mirator

aanbidding (n)
adoratio
  1. een verering, een eerbiedvolle bewondering

aanbidster (n)
adorator
  1. vereerster van een goddelijk wezen

aanblaffen (v)
allatrare
  1. ergens naar blaffen
  2. iemand toesnauwen

aanblik (n)
adspectus
  1. de blik van iemand

aanbod (n)
donum
  1. een aanbieding

aanbreken (v)
levo
  2. beginnen van tijd

aandacht (n)
attentio
  1. gerichte belangstelling of interesse

aandachtig (adv)
attentus
  1. met belangstelling, met aandacht, met interesse

aandeel (n)
pars
  1. waardepapier

aandenken (n)
mnēmosȳnum
  2. een object ter herinnering ergens aan

aandikken (v)
lato
  2. dikker maken

aandraaien (v)
stringō
  1. vaster draaien
excito
  2. iets in werking stellen

aandrift (n)
citātus

aandringen (v)
instare
  1. doorgaan met verzoeken
  2. iets proberen te verkrijgen

aandrukken (v)
comprimere
  1. vaster drukken

aanduiden (v)
notare
  1. aanwijzen

aanduiding (n)
specimen
  1. aanwijzing

aanduwen (v)
comprimere
  1. vaster duwen

aanfluiting (n)
dērīsiō
  1. iets dat belachelijk of schandelijk is

aangaan (v)
attinere
  1. betreffen

aangeboren (adj)
genetivus
  1. bij de geboorte verkregen eigenschappen

aangedaan (adj)
commotus
  1. een staat waarin je verkeert als iets je emotioneel geraakt heeft

aangelegenheid (n)
rēs

aangenaam (adj)
lepidus
  1. een positief gevoel oproepend

aangeschoten (adj)
ēbriolus
  2. een beetje dronken

aangetast (adj)
vultuōsus
  1. beschadigd door inwerking van iets

aangeven (v)
transeo
  1. aanreiken

aangezicht (n)
facies

aangezien (conjunction)
quandoquidem
  1. geeft onderschikkend een reden aan

aangrenzend (adj)
confīnis
  1. rechtstreeks grenzend aan iets anders

aangroeien (v)
mātūrō
  2. toenemen

aanhalen (v)
commemoro
  2. eigen of andermans woorden ontlenen

aanhalig (adj)
affectuosus
  1. lief doend, geneigd tot toenadering

aanhaling (n)
commemoratio
  1. een letterlijke passage die door iemand anders aangehaald wordt uit een bron

aanhanger (n)
sectātor
  1. iemand die gelooft in een bepaald idee, of die een bepaalde groep of persoon steunt.

aanhankelijk (adj)
affectuosus

aanharken (v)
inclinatitas

aanhebben (v)
vestio
  1.

aanhef (n)
salūtātiō
  4. aanspreking aan het begin van een brief

aanhouden (v)
cesso
  1. staande houden
comprehendere
  2. arresteren

aankaarten (v)
alludere
  1. door een bepaalde kaart uit te spelen een medespeler een aanwijzing geven
  2. tot onderwerp van discussie maken

aankijken (v)
aspicio

aanklacht (n)
argumentum
  1. bij de rechtbank ingediende beschuldiging of klacht

aanklagen (v)
accusare
  1. iemands handelingen bij een hof aanhangig maken met een officiële beschuldiging

aanklager (n)
accusator
  1. iemand die een proces aanspant

aanklampen (v)
affor
  2. aanspreken

aankleden (v)
vestiō
  2. iemand kleren aandoen

aanknopingspunt (n)
ducere
  2. feit of gegeven op basis waarvan wordt voortgebouwd, verder geredeneerd enz.

aankomen (v)
advenire
  1. een bestemming bereiken

aankomst (n)
adventus
  1. de bestemming bereiken, het aankomen

aankondiger (n)
antecursor
  1. iemand die zegt wat er gaat gebeuren

aankoop (n)
emptum
  1. datgene wat men aankoopt

aankopen (v)
emō
  1. door kopen verwerven

aanlanden (v)
egredior
  1. aan land gaan

aanleg (n)
aedificatio
  1.
tălentum
  3. talent

aanleiding (n)
ampla
  1. datgene wat iets tot gevolg heeft

aanlengen (v)
affligere

aanleren (v)
discere

aanleveren (v)
cōpia
  1. iemand voorzien met de gevraagde goederen

aanmaak (n)
factūra

aanmatiging (n)
superbia
  1.

aanmelden (v)
conscrībō
  1. zich opgeven

aanmerking (n)
animadversio

aanminnig (adj)
amabiliter
  1. goed uitziend, van een zekere schoonheid

aanmoedigen (v)
hortor
  1. moed inspreken

aanmoediging (n)
exhortātiō
  1. het inspreken van moed

aannemelijk (adj)
probabilis

aannemen (v)
adoptō
  1. overnemen
utor
  8. in dienst nemen

aannemer /ˈaːneːmər/ (n)
redemptor
  1. iemand die een (bouw)werk uitvoert tegen een bepaalde prijs

aanneming (n)
acceptio

aanpassen /ˈaːmpɑsə(n)/ (v)
adaptō
  1. aansluiten, voegen naar, bruikbaar maken

aanpassing (n)
accommodātiō
  2. het zich aanpassen

aanplant (n)
viridārium

aanplanten (v)
serere
  1. door beplanting aanbrengen

aanraden (v)
advocātiō
  1. raad geven om iets te doen

aanraken (v)
tangere
  1. fysiek contact maken met iets

aanraking (n)
tāctus
  1. het aanraken

aanranden (v)
assultō
  1. fysiek aanvallen

aanrander (n)
oppugnātor
  1. aanvaller
  2. een persoon, in de regel van het mannelijke geslacht die iemand anders aanvalt om seksuele redenen

aanranding (n)
assultus
  2. aanval

aanrekenen (v)
sumptus
  1. een bepaalde prijs vragen bij een aankoop

aanrijding (n)
collisio
  1. botsing met een voertuig

aanroepen (v)
invocō
  1.
efficio
  3. een subprogramma uitvoeren

aanroeping (n)
invocātiō
  1. de keer dat men vraagt om steun en bijstand bij een hogere macht

aanroeren (v)
contactus
  1. aanraken

aanschaffen (v)
comparo
  1. kopen

aanscherpen (v)
acuō
  1. scherper maken

aanschouwen (v)
video

aanschrijven (v)
convoco
  1. ambtelijk schrijven naar

aanslag (n)
contactus
  1,2 het aanslaan van iets
aggressiō
  4. terroristische aanval
confiscō
  5. korst afgezet vuil

aansluiten (v)
ligare
  3. passend maken

aansluiting /ˈanslœytɪŋ/ (n)
commercium

aansporen (v)
agito
  1. opwekken

aansporing (n)
calcar
  1. aanmoediging tot actie

aanspraak (n)
allocutio
  2. de gelegenheid om te praten
conqueri
  3. aanspraak maken

aansprakelijk (adj)
obnoxius
  1. verantwoordelijk, om vergoeding of betaling aangesproken kunnen worden

aansprakelijkheid (n)
culpa

aanspreken (v)
appellare

aanstaren (v)
obtūsus
  1. langdurig aankijken

aansteken (v)
incendere
  1. doen ontbranden

aansteker (n)
ignitabulum
  1. apparaatje om vuur te maken

aanstellen (v)
appellare
  1. benoemen

aanstellerig (adj)
vultuōsus

aanstelling (n)
allectio
  1. benoeming in een functie, dienst etc.

aanstichten (v)
instigō
  1. veroorzaken

aanstichter (n)
impulsor

aanstonds (adv)
continuo
  1. binnen zeer korte tijd

aanstoten (n)
impellere
  1. stoten tegen

aanstrijken (v)
fricare

aantal (n)
numerus
  1. een telbare hoeveelheid

aantekenen (v)
nota
  1. opschrijven om te onthouden

aantekening (n)
nota

aantonen (v)
perīclitor
  1. wijzen

aantonend (adj)
indicātīvus
  1.

aantonende wijs (phraseologicalUnit)
indicativus
  1. de vorm van het werkwoord die de werkelijkheid aangeeft

aantrekkelijk (adj)
formosus
  1. bekoorlijk

aantrekken (v)
alliciō
  1. een kracht uitoefenen die zaken naar zich toe doet bewegen
induō
  3. kleding aandoen

aanvaarden (v)
accipere
  2. accepteren, in bezit ontvangen

aanval (n)
impetus
  1. een poging de tegenpartij geweld aan te doen of van zijn positie te beroven

aanvallen (v)
aggredi

aanvallig (adj)
iūcundus
  1. bekoorlijk

aanvang (n)
initium

aanvangen (v)
committō
  1. beginnen, starten

aanvaring (n)
collisio
  1.

aanvoegende wijs (n)
coniunctivus, subiunctivus
  1. werkwoordswijs van mogelijkheid

aanvoelen /ˈanvulə(n)/ (v)
sentire
  1. gevoel hebben voor, bij intuïtie begrijpen

aanvoer (n)
cōpia
  1. het aanbrengen
  2. het aangebrachte

aanvoeren (v)
imperium
  1. bevel voeren over
cōpia
  2. aanbrengen, naartoe transporteren

aanvraag (n)
flagitātio
  1. verzoek, vaak min of meer officieel

aanvragen (v)
quaero
  1. verzoeken, min of meer officieel

aanvullen /ˈanvʏlə(n)/ (v)
compleō
  1. het ontbrekende bijvoegen

aanvuren (v)
incitō

aanwakkeren (v)
auctus
  2. sterker worden

aanwassen /'a:nwɑsən/ (v)
auctus
  1. toenemen, aangroeien

aanwenden (v)
ūtor
  1. gebruik maken van

aanwensel (n)
dedecus
  1. hebbelijkheid

aanwezig (adj)
praesens

aanwezigheid (n)
praesentia
  1. het aanwezig zijn op een bepaald tijdstip en plaats

aanwijzen (v)
addigito
  1. door wijzen tonen

aanwijzing (n)
designatio
  1. het aanwijzen

aanzegging (n)
notificatio
  1. officiële kennisgeving aan een belanghebbende

aanzien / ‘a.nzi.n/ (n)
contemplatus

aanzienlijk (adj)
aliquantus
  1. voornáám, groot

aanzwellen (v)
adaestuō
  1. toenemen in omvang, luidheid of intensiteit

aap (n)
simia, simius
  1. benaming voor zoogdieren uit de orde der primaten

aar (n)
arista
  1. bloeiwijze van granen
  2. bovenste deel van de halm van gras- of graangewassen

aard /aːrt/ (n)
modus
  1. wezen, natuur, karakter

aardappel (n)
patata

aardappelkever /ˈar.dɑ.pɔɫ.ke.vər/ /ˈar.dɑ.pəɫ.ke.vər/ /ˈaːrd.ɑ.pəl.ke.vər/ (n)
Leptinotarsa decemlineata
  1. bepaald soort tor, Leptinotarsa decemlineata

aardappelmesje /ˈardɑpəɫˌmɛʃə/ (n)
investigator
  1. een mesje voor het schillen van aardappelen

aardbei (n)
fragum
  2. eetbare vrucht van die plant

aardbeiboom (n)
arbutus

aardbeving (n)
tremor, oster
  1. een schokkende of trillende beweging van een gedeelte van de aardkorst, meestal te wijten aan verschuivingen van delen van de daaronder liggende aardmantel

aardbewoner (n)
orbicola
  1. bewoner van de planeet aarde

aardbodem (n)
humus

aardbol /ʔardbɔl/ (n)
globus

aarde /ˈardə/ (n)
terra
  1. planeet
  2. grond

aarden (adj)
terreus
  1. van aarde gemaakt

aardewerk (n)
fictilis

aardgas /artxɑs/ (n)
gasium naturale
  1. een gas dat uit de aarde komt en dat grotendeels uit methaan bestaat

aardhommel /ˈart.ɦɔ.mɔɫ/ /ˈart.ɦɔ.məɫ/ /ˈaːrd.hɔ.məl/ (n)
pedum
  1. benaming voor insecten uit vier nauw verwante soorten hommels, Bombus (Bombus), die hun nest onder de grond hebben

aardkloot (n)
globus
  1. de aarde, de blauwe planeet

aardkunde (n)
geologia

aardkundige (n)
geologista
  1. een wetenschapper die de aarde, haar geschiedenis en de processen die haar vormen en gevormd hebben, bestudeert

aardolie (n)
petrus

aardrijk (n)
egredior
  1. de aarde met alles wat zij bevat
mundus
  2. het mensdom

aardrijkskunde /ˈardrɛiksˌkʏndə/ (n)
geographia

aards (adj)
terrestris
  1. betrekking hebbende op de aarde, tot de aarde behorend

aardschok (n)
terrae mōtus
  1. een plotselinge aardbeving

aardslak (n)
limax

aardtrilling (n)
terrae mōtus
  1. zeer zwakke aardbeving

aardvarken /ˈaːrtfɑrkə(n)/ (n)
orycteropus afer
  1. bepaald soort zoogdier, Orycteropus afer

aardveil (n)
Glechoma hederacea
  1.

aardverschuiving (n)
lābīna
  1. het naar beneden schuiven van een grote massa grond

aardworm (n)
lumbricus

aars /ars/ (n)
podex

aartsbisdom /ˈaːrz.bɪz.dɔm/ /ˈaːrʦ.bɪs.dɔm/ /ˈaːrʦ.bɪz.dɔm/ (n)
archidioecesis
  1. het belangrijkste gebied van een kerkprovincie, dat geleid wordt door de aartsbisschop.

aartsbisschop /ˈaːrzbɪsxɔp/ /ˈaːrʦbɪsxɔp/ /ˈaːrʦbɪsχɔp/ (n)
archiepiscopus
  1. de voornaamste bisschop van een kerkprovincie.

aartsdiocees /ˈaːrz.di.jo.ˌses/ /ˈaːrʦ.di.ʲo.ˌses/ (n)
archidioecesis
  1. het belangrijkste gebied van een kerkprovincie, dat geleid wordt door de aartsbisschop.

aartsengel (n)
archangelus
  1. een hemelgeest in een rang boven een engel

aartshertog (n)
archidux
  1. een keizerlijke prins in het vroegere Oostenrijk-Hongarije

aartspriester (n)
archiereus

aartsvader (n)
patriarcha

aarzelen /ˈarzələ(n)/ (v)
dubito
  1. onzeker zijn, twijfelen

aarzeling (n)
cunctatio
  1. onzekerheid, twijfel, weifel

aas (n)
as
  1. speelkaart
esca
  2. lokmiddel

aasgier /'as.xir/ (n)
vulturius
  1. bepaald soort roofvogel, Neophron percnopterus

abacus /ˈɑbɑkʏs/ (n)
abacus
  1. raam met staven
  2. dekplaat van een kapiteel

abces (n)
abscessus
  1. een ophoping van pus in het lichaam, daarbij een onnatuurlijke holte vormend

abdicatie (n)
abdicātiō

abdiceren (v)
abdicare
  1. afstand doen van de troon, aftreden als vorst

abdij /ɑbˈdɛɪ̯/ /ɑbˈdɛː/ (n)
abbatia
  1. klooster met aan de leiding een abt of abdis

abdis /ɑbˈdɪs/ (n)
abbatissa
  1. bestuurster van een abdij.

abdomen (n)
abdomen

abdominaal /ˌɑbdoʊmiˈnaːɫ/ (adj)
abdominalis
  1. de onderbuik betreffend

abject (adj)
miserabilis
  1. volstrekt verachtelijk, zeer verwerpelijk

ablatief /ˌɑb.la.ˈtif/ /ˌɑb.la.ˈtiːf/ (n)
ablativus, casus ablativus
  1. de zesde naamval die onder meer de instantie aangeeft waarvan iets uitgaat of vertrekt

abnormaal (adv)
abnormis
  1. ongewoon

abominabel /ɑbomɪˈnabəl/ (adj)
abominabilis
  bijzonder slecht

abondant (adj)
abundans

abonnee /ɑbɔ'ne/ (n)
subscrīptor
  1. iemand die op iets geabonneerd is

abortus /ɑ'bɔrtəs/ (n)
abortus

abrasie (n)
abrasio
  1. (medisch) schaafwond, afkrabbing

abrikoos (n)
armeniaca

abrupt /ɑb'rʌpt/ (adv)
abruptus
  1. plotseling

absent /ɑp'sɛnt/ (adj)
absens

absint /ɑp'sɪnt/ (n)
absinthium
  1. een soort likeur op basis van anijs

absint-alsem (n)
absinthium

absolutie /ɑpso'lysi/ (n)
absolutio
  1. het vergeven van de zonden

absorberen /ɑpsɔr'berə(n)/ (v)
absorbeō

absorptie (n)
absorptio

abstinentie (n)
abstinentia

absurd /ɑpsʏrt/ (adj)
absurdus
  1. erg onlogisch, belachelijk

abt /ɑb/ /ɑpt/ (n)
abbas
  1. het hoofd van een abdij

abuis /aˈbœys/ (n)
error

abundant (adj)
profūsus

acacia (n)
Acacia
  plant uit het geslacht Acacia

academie (n)
academia

acceleratie (n)
acceleratio
  1. toename van de snelheid

accelereren (v)
accelerare

accent (n)
accentus
  1. de manier waarop iemand de klanken uitspreekt

acceptant (n)
acceptator

acceptatie /ɑk.sep.ˈtaː.tʃi/ (n)
acceptiō
  1.

accepteren /ɑksɛp'terə/ (v)
accipio
  1. aanvaarden
  2. aannemen, graag ontvangen

accident /ɑksiˈdɛnt/ (n)
accidens
  2. een incidentele wijziging van toonhoogte
  1. ongeval, ongeluk

acclamatie (n)
acclāmātiō
  1.

accordeon (n)
harmonica diductilis
  1. een muziekinstrument waarbij door trekken en duwen een toon wordt geproduceerd

accountant (n)
perscriptor
  1. iemand die zijn beroep maakt van het inrichten en controleren van boekhoudingen en administraties

accumulatie (n)
accumulatio
  1. ophoping van stoffen

accumuleren (v)
accumulō

accusatief /ˌɑkusaˈtif/ /ˌɑkyzaˈtiːf/ (n)
accusativus casus
  1. naamval voor het lijdend voorwerp

acetylcholine /ˌɑsəˈtilxoˌlinə/ /ˌɑsəˈtiɫχoˌlinə/ /ˌɑsɛˌtylxoˈlin(ə)/ (n)
acetylcholinum
  1. een neurotransmitter die vooral betrokken is bij de impulsoverdracht van de zenuw naar de skeletspiercellen

acetyleen /ˌɑ.sə.ti.ˈlen/ (n)
acetylenum
  1. een verbinding van waterstof en koolstof met de samenstelling H₂C₂, die als gasvormige brandstof voor het vormen van hete vlammen gebruikt wordt

acht (cardinalNumeral)
octo
  1. het getal 8

achtbaan /ˈɑxtbaːn/ (n)
curricula retroflexa
  1. een attractie met een karretje dat over een baan met bochten, stijgingen en dalingen rijdt

achteloosheid (n)
neglegentia
  1. gebrek aan aandacht voor mogelijke problemen

achtendertig (cardinalNumeral)
duodequadraginta
  1. het getal 38

achtennegentig (cardinalNumeral)
duodecentum
  1. het getal 98

achtenswaardig (adj)
reverendus
  1. respect verdienend

achtentachtig (cardinalNumeral)
duedenonaginta
  1. het getal 88

achtentwintig (cardinalNumeral)
duodetriginta
  1. het getal 28

achtenveertig (cardinalNumeral)
duodequinquaginta
  1. het getal 48

achtenvijftig (cardinalNumeral)
duodesexaginta
  1. het getal 58

achtenzestig (cardinalNumeral)
duodeseptuaginta
  1. het getal 68

achtenzeventig /ˈɑxtənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
duodeoctoginta
  1. het getal 78

achter (preposition)
post

achteraan (adv)
post

achteraf (adv)
hinc
  1. na afloop

achterblijven (v)
remanere
  1. nog steeds ergens zijn waar anderen of iets anders niet meer aanwezig is

achterdenken (n)
suspiciō
  1.

achterdochtig (adj)
suspicax

achtereenvolgend (adj)
alius
  1. op deze wijze na elkaar

achtereenvolgens (adv)
dehinc
  1. één voor één

achtergrond (n)
fundus
  1. de indirecte oorzaak van actualiteiten

achterhaald /ɑxtər'ɦalt/ (adj)
obsolētus
  1. niet langer van toepassing, niet langer als nuttig erkend

achterhoofdsbeen (n)
os occipitale
  1. één van de beenderen van de schedel

achterkant /ˈɑxtәrkɑnt/ (n)
tergum

achterkleinkind /ˈɑxtərklɛɪŋkɪnt/ (n)
pronepos
  1. het kind van iemands kleinkind

achterkleinzoon /ˈɑxtərklɛɪ̯nzon/ (n)
pronepos
  1. de zoon van iemands kleinkind

achterlaten (v)
relinquere, deserere
  1. dumpen, weggaan van, verlaten

achterlopen (v)
commŏrāri
  1. een vroegere tijd aangeven dan de juiste

achterna /ɑxtər'na/ (adv)
deinde
  1. iemand of iets volgend

achternaam (n)
cognomen
  1. een naam die van geslacht op geslacht en indien gewenst door het huwelijk overgedragen wordt

achterplan (n)
fundus
  1. de achtergrond van o.a. schilderijen

achtersteven (n)
puppis
  1. de achterzijde van een schip

achteruit (adv)
retrōrsum
  1. in achterwaartse richting

achteruitzetten (v)
obterō
  2.verslechteren, verminderen

achtervoegsel /'ɑx.tər.vux.səl/ (n)
suffixum
  1. een woorddeel dat achter de stam van een woord gevoegd wordt

achtervolgen (v)
consector
  1. iemand inhalen

achterwaarts (adj)
retrogradus

achthoek (n)
octagonon
  1. een vorm met acht hoeken

achting (n)
diligere
  1. aanzien

achtste /ˈɑxstə/ (ordinalAdjective)
octavus

achttien (cardinalNumeral)
duodeviginti
  1. "18", het getal tussen zeventien en negentien

achttiende (ordinalAdjective)
duodevicesimus

achttienmaal (adv)
duodevicies
  1. bij achttien gelegenheden

acne (n)
vitium cutis

acrobaat (n)
petaurista
  1. gymnast

acroniem (n)
acronimus

acteur /ɑkˈtør/ (n)
actor
  1. persoon

actie (n)
āctiō

actief /ɑk'tif/ (adj)
activus
  1. met iets bezig zijnde

actinium (n)
actinium
  1. Scheikundig element

activist (n)
turbātor

activiteit (n)
actiō
  1. iets waarmee men actief is

activum (n)
genus āctīvum
  1. bedrijvende vorm

actrice (n)
actrix
  1. vrouw

actuaris (n)
actuaria

actueel /ɑktyˈwel/ (adj)
praesens

acupunctuur (n)
acupunctura
  1. een Chinese behandelingsmethode waarbij, ter genezing van een kwaal of ter bestrijding van pijn, op bepaalde plaatsen naalden in de huid worden gestoken

acuut /aˈkyt/ (adj)
acutus
  1. plots ontstaan, op korte termijn verlopend

ad rem (adj)
argūtus

adagium /aˈdaɣijʏm/ (n)
lente
  1. spreuk, levenswijsheid

adamsappel /ˈadɑmzɑpəl/ (n)
prominentia laryngea
  deel van het strottenhoofd bij de man

adaptatie (n)
accommodatio
  1. aanpassingsvermogen

adder (n)
aspis
  1. gifslang

additie (n)
additio

additief (n)
additivus
  1. chemisch product

additioneel (adj)
additicius
  1. toegevoegd

adel (n)
nōbilitās
  1. bevoorrechte groep personen

adelaar /ˈadəˌlar/ (n)
aquila
  1. benaming voor sommige soorten grote roofvogels

adeldom (n)
ingenuitas
  1. de groep van mensen die van edele afkomst is

adelstand (n)
ingenuitas
  1.

ademen /ˈa.də.mə(n)/ (v)
respirare
  1. de voor het leven nodige lucht inzuigen en weer uitdrijven

ademhalen /ˈa.də.ˌma.lə(n)/ (v)
aspirare
  1. door levende wezens inblazen en uitblazen van lucht om zuurstof te krijgen

ademhaling (n)
respiratio
  1. door levende wezens ingezogen en uitgeblazen lucht

adequaat /a.de.'kʋat/ (adv)
adaequātus
  1. correct en passend bij het beoogde doel

ader (n)
vena
  1. bloedvat met zuurstofarm bloed

aderen (v)
granum

aderlaten /ˈadərlatə(n)/ (v)
dēpleō

adherent (n)
socio
  1.

adjectief (n)
verbum adiectum
  1. een woordsoort dat wordt gebruikt om een eigenschap of hoedanigheid van een zelfstandig naamwoord te benoemen

adjectivum (n)
verbum adiectum
  1. een woordsoort dat wordt gebruikt om een eigenschap of hoedanigheid van een zelfstandig naamwoord te benoemen

administratie /ˌɑtminɪsˈtrasi/ /ˌɑtminɪsˈtratsi/ (n)
administratio
  3. bestuur
  1. de plaats waar gegevens zorgvuldig worden vastgelegd zodat ze later terug te vinden of te controleren zijn

administreren (v)
administro
  1. zorgvuldig vastleggen van gegevens zodat het later terug te vinden of controleren is

admiraal (n)
nāvarchus
  1. opperbevelhebber van een oorlogsvloot

admissie (n)
acceptio
  1. toelating, vergunning

adolescent (n)
iuvenis
  1. jeugdig persoon, puber

adonis (n)
formaster
  2.

adopteren (v)
adoptare
  1. een kind aannemen

adoreren (v)
adōrō
  1. aanbidden, verafgoden, vereren

adrenaline (n)
adrenalinum
  1. een hormoon en een neurotransmitter die wordt geproduceerd in de bijnieren en in sommige zenuwcellen en vrijkomt bij angst en stress, maar ook bij woede, kou, hitte, pijn en fysieke arbeid

adres /aˈdrɛs/ (n)
domicilium
  1. aanduiding van de plaats waar iemand woont of iets is gevestigd

adresseren (v)
affor
  1. Iets toezenden
mittere
  2. adres in een computergeheugen benaderen

adsorberen /ɑd.zɔr.ˈbeː.rə(n)/ /ɑt.sɔr.ˈbɪː.rə(n)/ (v)
absorbere
  1. aantrekken, aan de oppervlakte binden

adstructie (n)
indicium
  1. toelichting

adstrueren (v)
perīclitor

advent /ɑtˈfɛnt/ (n)
Adventus
  1. een periode van vier weken voor Kerstmis 2. de tijd waarin de komst en wederkomst van Jezus Christus worden verwacht

advertentie (n)
prescriptio
  1. een aankondiging in een krant, reclameblad, tijdschrift ...

advies /ɑt'fis/ (n)
consilium
  1. een gegeven raad
notificatio
  2. bericht

adviseren /ɑtfiˈzerə(n)/ (v)
commoneo
  1. raad geven aan

adviseur (n)
consiliarius
  1. raadgever, raadsman

advocaat /ɑtfoˈkat/ (n)
advocatus
  1. pleiter, verdediger in rechtszaken

advocate (n)
advocata
  1. vrouwelijke advocaat

af (adj)
effectus

af en toe (adv)
interdum
  1. op onregelmatige tijden

afasie (n)
aphasia
  1. het onvermogen te spreken

afbeelding /ɑfbeldɪŋ/ (n)
imago
  1. een grafisch beeld

afbetaling (n)
pensiō
  1. een geleidelijke betaling in termijnen

afbijten /ˈɑfbɛitə(n)/ (v)
demordere
  1. met de tanden verwijderen
vituperare
  2. (iemand) afsnauwen, berispen, schelden

afblaffen /ˈɑvblɑfə(n)/ (v)
hirritus
  1. door bejegening met ruwe woorden van zich afschrikken

afblijven (v)
abhibeo
  1. niet aanraken

afbranden (v)
adurere
  1. geheel door brand teloorgaan

afbreken /ˈɑvbrekə(n)/ (v)
destrŭĕre
  1. met de grond gelijk maken
defringere
  2. voortijdig beëindigen
  3. door breken scheiden

afdak /ˈɑf.dɑk/ /ˈɑv.dɑk/ (n)
testudo
  1. een schuin van een gebouw uitstekend stuk dak dat beschutting verleent aan de buitenmuur

afdalen (v)
descendere
  1. naar een lagere hoogte gaan

afdaling (n)
descensus

afdanking (n)
dīmissiō
  1.

afdekken /ˈɑf.dɛ.kə(n)/ /ˈɑv.dɛ.kə(n)/ (v)
obtegō
  1. iets over iets anders heen plaatsen

afdoen (v)
ablēgātiō
  1. een gerezen vraag of tegenwerping als onbetekenend voorstellen
exuō
  2. een sieraad of kledingstuk afleggen

afdoend (adj)
efficax
  1. toereikend om het probleem op te lossen

afdrogen /ɑfdrogə(n)/ (v)
serescō
  1. het vocht wegnemen

afdruk (n)
nota
  1. resultaat van het afdrukken

afdrukken (v)
imprimō
  2. (op papier) weergeven d.m.v. een printer of een drukpers

afdwaling (n)
errābundus
  1.

afdwingen (v)
cōgō
  1. onder dwang iets verkrijgen
imperium
  2. onweerlegbaar iets bewerkstelligen

affaire (n)
rēs

affiliëren (v)
cŏoptāre

affiniteit /ɑfiniˈtɛit/ (n)
affīnitās
  1. een geestelijk verwantschap
  2.
  3.

affix (n)
affixum
  1. een gebonden morfeem dat aan een ander morfeem wordt toegevoegd om zo een nieuw woord te vormen

affodil (n)
albutium
  1. sierplant

afgaan (v)
occidō
  1. naar beneden gaan

afgeleefd (adj)
decrepitus
  1. oud en versleten

afgelegen /ɑfxəlegə/ (adj)
repositus

afgespen (v)
exfībulō
  1.

afgeven /ˈɑfɣevə(n)/ (v)
trādō
  1. achterlaten op de plek van bestemming

afgezant (n)
emissarius
  1. iemand die als officiële vertegenwoordiger naar een andere partij gestuurd wordt

afgietsel (n)
iactus

afgod /'ɑfxɔt/ (n)
idolum

afgraving (n)
excavatio
  1. een stuk land waarvan de grond verwijderd is, of waar men nog steeds aan het graven is

afgrazen (v)
tondeō
  1.

afgrond /ˈɑfxrɔnt/ /ˈɑfχrɔnt/ /ˈɑvɣrɔnd/ (n)
abrupta
  1. een grote steile diepte

afgunst /ˈɑfxɵnst/ /ˈɑfçʏnst/ (n)
invidia
  1. gevoel

afhankelijkheid (n)
dicio

afhappen (v)
demordere
  1. happen zodat er iets verdwijnt

afkanten (v)
repudiō
  1. het afwerken van de zijkant van een breiwerk

afkeer (n)
fastidium
  1. een sterke behoefte om zich tegen iets te keren

afkeuren (v)
abdīcō
  1. niet geschikt verklaren

afkeurenswaardig /ˌɑfkørənsˈʋardəx/ (adj)
accūsābilis
  1. afkeuring verdienend

afkeuring (n)
improbatio
  1. het uitspreken van een negatief oordeel over iets

afknagen (v)
tondeō
  1.

afkoken (v)
sortiri

afkomst (n)
exordium

afkooksel (n)
extractum
  1.

afkorten (v)
abbreviō
  1. kortere versies voor veelgebruikte woorden of woordgroepen bedenken

afkorting /ɑfkɔrtɪŋ/ (n)
abbreviatio
  1. het inkorten van een woord of een frase

aflaat /ˈɑflat/ (n)
indulgentia
  1. een kwijtschelding van tijdelijke straffen die men zou moeten ondergaan na het sterven, binnen de rooms-katholieke traditie

aflaatbrief /ˈɑflatˌbrif/ (n)
venia
  1. een papier waarmee officieel een aflaat verleend wordt

afladen (v)
dēonerō
  1. vrachtgoed van een dek of van open wagen lossen

afleggen (v)
conficere
  2. afstand overbruggen
exuō
  4. van het lichaam doen
fero
  5. doen, volbrengen

afleiden (v)
abduco
  1. de aandacht opvragen

afleiding (n)
avocatio
  1. een gebeurtenis of activiteit die de gedachten op iets anders richt

afleveren (v)
commendare
  1. brengen naar en achterlaten op de plek van bestemming

afloop /ˈɑflop/ /ˈɑfloːp/ (n)
eventus
  1. einde

afmatten (v)
exhauriō

afmonsteren (v)
missio
  1. van de monsterrol schrappen zodat iemand niet meer een bemanningslid van een schip is

afmonteren (v)
complētus
  1. een project voltooien door de laatste montagewerkzaamheden te verrichten

afname (n)
dēcrēmentum
  1. het minder worden

afpakken (v)
adimō
  1. ontnemen

afpalen (v)
adumbrātiō
  1. duidelijk aangeven waar het ene eindigt en het andere begint

afpassen /'ɑfpɑsə(n)/ (v)
metior
  1. nauwkeurig afmeten

afplukken (v)
abscindō

afraden (v)
absterrere

afranselen (v)
battuere
  1. een pak slaag geven

afrasteren (v)
saepiō
  1.

afreizen (v)
abire
  1. een plaats verlaten om aan een reis te beginnen

afrekenen (v)
manūpretium
  1. een aankoop of schuld betalen

afremming (n)
modestia
  1.

afristen (v)
dēstringō
  1. van planten de blaadjes of vruchten met een wrijvende beweging verwijderen

afrit (n)
abitus
  1. een verkeersweg waarlangs men naar beneden van een autoweg of autosnelweg af kan rijden

afronden (v)
complētus
  2. vervolmaken, afmaken

afrotten (v)
cariēs
  2. door rotten verloren gaan

afschaffen (v)
abolere
  1. tot een einde brengen

afscheid (n)
commeatus
  1. een begroeting bij het elkaar verlaten

afscheiding (n)
diremptio

afscheuren /ˈɑfsxørə(n)/ (v)
abscindō
  2. met een scheurbeweging losmaken

afschrijving (n)
detractio
  1. een mededeling dat een bedrag op een rekening verrekend is

afschrikken (v)
expavesco
  1. doen weggaan door angst aan te jagen

afschuiving (n)
vitium
  1. geologische breuk

afschuren (v)
abrādō
  1. door schuren gladmaken

afslaan (v)
abnegō
  1. iets weigeren aan te nemen

afslachting /ˈɑfslɑxtɪŋ/ (n)
trucīdō
  1. het zinloos vermoorden van mensen op een gruwelijke manier

afslag (n)
abitus
  1. een uitrit die van een snelweg afvoert

afsluiten /'ɑf.slʌʏ.tə(n)/ (v)
intercludere
  2. zorgen dat iets niet meer werkt, alle verbindingen verbreken

afsnijden (v)
seco
  1. ergens een stuk vanaf halen

afspiegelen (v)
video

afsponzen (v)
parasītor
  1. koelen, bevochtigen of schoonmaken met een vochtige spons

afspraak (n)
constitutum
  1. een overeenkomst

afspraakje (n)
constitutum
  1. een afspraak tussen verliefden om elkaar te ontmoeten

afstaan (v)
cedo
  1. uit handen geven

afstammeling (n)
proles

afstamming (n)
origo
  1. de genetische voorgescheidenis van een individu, volk of soort

afstand /ˈɑfstɑnt/ (n)
intervallum
  1. de ruimte die zich ergens tussen bevindt

afstandelijkheid (n)
algor
  1. het ergens niet emotioneel bij betrokken zijn

afstellen /'ɑfstɛlə(n)/ (v)
status
  1. regelbare parameters zo kiezen dat een toestel voor een bepaald doel gereed is

afstevenen (v)
distingo

afstotend (adj)
taeter
  1. van iets dat men het liever op afstand houdt

afstraffing (n)
punitio
  1. straf die iemand ondergaat na iets verkeerds te hebben gedaan

afstuderen (v)
adipisci
  1.

aft /ɑf/ /ɑft/ (n)
aphtha
  1. een kleine zweer in de mond ten gevolge van een virus

aftocht (n)
abscessus
  1. het weggaan

aftreden (v)
abdico
  1. een bepaalde positie of een bepaald ambt opgeven

aftreding (n)
abdicātiō
  1.

aftrek (n)
conclusio
  te controleren vertalingen

aftrekken (v)
dēdūcō
  1. rekenkundige bewerking waarbij een getal met een getal verminderd wordt
glubo
  7.
  8. (een man) seksueel bevredigen, aftrekken

aftrekking /ˈɑftrɛkɪŋ/ (n)
decessio
  1. rekenkundige bewerking waarbij een getal van een ander getal afgetrokken wordt

aftreksel /ˈɑftrɛksəɫ/ (n)
extractum
  1. een vloeistof waarin men de oplosbare delen van iets heeft laten oplossen

afvaardiging (n)
dēlēgātiō

afval (n)
eiectamenta
  1. onbruikbare resten die weggegooid worden

afvallen / ˈɑfɑlə(n) / (v)
mācrēscō
  1. gewicht verliezen.

afvallig (adj)
adulter
  1. niet trouw of loyaal aan

afvallige (n)
apostata

afvalligheid (n)
apostasia
  1. het ontrouw worden aan zijn geloof

afvaren (v)
occidō

afvoer (n)
missio

afvoermiddel (n)
purgativus
  2. middel om de darmen en daarmee het hele lichaam te reinigen

afvragen (v)
dubium
  1. zich ~: zichzelf een vraag stellen
  2. zich ~: vraagtekens plaatsen bij

afwachten /ˈɑfwɑxtə(n)/ /ˈɑfʋɑxtə(n)/ /ˈɑfʋɑχtə(n)/ (v)
exspectare
  1. wachten op wat er gaat gebeuren

afwassen /'ɑfwɑsə(n)/ /'ɑfʋɑsə(n)/ /'ɑfβ̞ɑsə(n)/ (v)
abluō
  [1] het schoonmaken van de vaat, zoals, messen, vorken, lepels, borden

afwennen (v)
doceo

afweren /ɑfˈwerə(n)/ (v)
defenso
  1. een aanval neutraliseren

afwerking /ɑfwɛrəkɪŋ/ (n)
manus suprēma
  2

afwezig (adj)
absens
  1. niet op een bepaald tijdstip en plaats zijn

afwezigheid (n)
absentia
  1. het afwezig zijn op een bepaald tijdstip en plaats

afwijken (v)
descisco
  1. niet de gangbare norm volgen

afwijzen (v)
negō
  1. een negatieve beslissing ergens over nemen

afwijzing /'ɑfʋɛɪzɪŋ/ (n)
reiectiō
  1. een bericht dat op een voorstel of aanzoek niet ingegaan wordt

afwikkelen (v)
ablēgātiō
  2. een bepaalde zaak geheel afhandelen

afwisselen /ˈɑfʋɪsələ(n)/ (v)
alternus
  1. om en om plaatsvinden

afwisselend (adj)
alternis
  1. elkaar vervangend

afwisseling /ˈɑfʋɪsəlɪŋ/ (n)
variatio
  1. variatie

afwissen (v)
dētergeō
  1. met een vegende beweging verwijderen of schoonmaken

afzeggen (v)
renuntiare
  1. aangeven dat men niet gaat komen

afzet (n)
hasta

afzetgebied (n)
emporium

afzetsel (n)
confiscō
  1. materiaal dat uit een vloeistof neerslaat op een vast voorwerp

afzetten (v)
exuō
  11. afnemen
fraudo
  3. bekocht worden
pariō
  4. eieren leggen
dēpōnō
  6. bezinken

afzettingsgesteente (n)
saxum authigenicum
  1. gesteente dat ontstaan is uit verweringsmateriaal dat later weer ergens anders is neergeslagen

afzichtelijk /ɑf'sɪxtələk/ (adj)
foedus

afzien (v)
renuntio
  1. besluiten iets niet te doen
aggravor
  2. lijden, ongemak doorstaan

afzonderen /ˈɑfˌsɔnd(ə)rən/ (v)
segregare
  1. uit de groep halen
dīvidō
  2. afscheiden

afzonderlijk (adj)
dīvidō

afzuiging (n)
exhauriō
  1.

afzuigkap /ˈɑfzœʏχkɑp/ /ˈɑfzœːxkɑp/ (n)
pallium
  1. een huishoudelijk apparaat in de keuken dat de kookluchtjes moet afvoeren

agaat (n)
achates
  1. een doorzichtige, maar soms ook opake variëteit van trigonaal kwarts en een subvariëteit van chalcedoon
  2. een stenen voorwerp bestaande of vervaardigd uit agaat

agent /a'ɣɛnt/ (n)
actor
  1. persoon belast met de handhaving van de openbare orde
curator
  2. een vertegenwoordiger van een bedrijf

agentschap /aɤˡɛntsxɑp/ (n)
administratio
  1. lokale vertegenwoording van een grotere organisatie

agentuur (n)
ministerium

aggregatie (n)
aggregatio
  1. samenklontering

agitatie (n)
vibrātiō
  1. opwinding

agitator (n)
turbātor

agiteren (v)
percieō

agnosticisme (n)
agnosticismus

agorafobie (n)
agoraphobia

agrariër (n)
agricola

agressie (n)
oppugnatio

agressief (adj)
aggressivus
  1. aanvallend

agressiviteit (n)
aggressio
  2. het agressief zijn

agricultuur (n)
agricultūra

aha (interjection)
aha

ahorn /a.ˈhɔrn/ (n)
acer
  1. een boom of heester van het geslacht Acer.

aids (n)
SCDI
  1. een virusziekte waarbij het natuurlijke afweersysteem van het lichaam steeds verder afgebroken wordt

air /ɛːr/ (n)
age, agite (plural)

akelig (adj)
funestus

akinesie (n)
akinesia
  1. bewegingsarmoede

akker /ˈɑkər/ (n)
ager
  1. afgeperkt stuk land dat bestemd is bebouwd te worde met een gewas of graan

akkerzenegroen (n)
abiga

akkoordbevinding (n)
approbatio
  1. mededeling dat men iets goed vindt, dat men ergens toestemming voor geeft

aktetas (n)
scrīnium
  1. platte en rechthoekige tas

al (adv)
iam
  1. reeds

al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding (phraseologicalUnit)
simia est simia et si aurea gestet insignia

al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel (phraseologicalUnit)
mendacia curta semper habent crura

alalie (n)
alalia
  1. het niet kunnen spreken

alarmeren /ɑlɑr'merən/ (v)
cōnsternō
  1. door alarm oproepen of bijeenroepen

albatros (n)
diomedea
  1. benaming voor vogels uit de familie Diomedeidae

albe (n)
aurora

albinisme (n)
albinismus
  het ontbreken van pigmentkleurstof in de huid

alchemie (n)
alchemia
  1. vroegere occulte wetenschap, waarin o.a. werd geprobeerd om goud en edelmetalen uit andere elementen...

alchemist (n)
alchemista

alchimist (n)
alchemista

alcohol (n)
alcohol
  1. elk van de verbindingen uiteen groep koolwaterstoffen die gekenmerkt zijn door de aanwezigheid van een -O-H-verbinding

alcoholisme (n)
alcoholismus

aldaar (adv)
eo
  1. in de eerder genoemde plaats

aldus (adv)
ita
  1. zo, op deze manier
in
  2. volgens

alert /aˈlɛrt/ (adj)
intentus
  1. oplettend

alertheid (n)
vigilantia

alfa /ˈɑlfa/ (n)
alpha
  1. een aanduiding of markering van "de eerste" van een reeks

alfabet (n)
alphabetum, abecedarium
  de lettertekens van een taal

alfabetisch /ɑlfɑ'betis/ (adj)
abecedarius
  1. gerangschikt volgens de letters van het alfabet

alfalfa (n)
medica

algebra /ˈɑɫɣəbra/ (n)
algebra
  1. een deel van de wiskunde dat zich bezighoudt met de betrekkingen van door letters en tekens aangeduide grootheden

algemeen (n)
generālis

algoritme (n)
algorithmus

alhier (adv)
hic
  1. in deze plaats

alhoewel (conjunction)
quamquam
  1. leidt een toegeving in waarvan de hoofdzin de geldigheid wegneemt

alias /aliɑs/ (adv)
seu
  1. anders gezegd, ook wel genaamd

alibi //ˈaː.liˌbi/ (n)
alibi
  1. het kunnen aantonen dat men elders was tijdens het zich voltrekken van een misdaad,...

alikruik (n)
cochlos
  1. eetbare zeeslak

alinea /aˈlinija/ (n)
alinea

alk /ɑlk/ (n)
alca torda
  1. bepaald soort zeevogel die veel op de zeekoet lijkt, maar een dikkere snavel heeft, Alca torda

alkeen (n)
alkenum

alle /ˈɑlə/ (indefinitePronoun)
omnes
  1. elke, geen, uitgezonderd

alledaags (adj)
cotidianus

alleen /ɑl.ˈen/ (adj)
solum
  1. zonder gezelschap

alleen /ɑl.ˈen/ (adv)
modo
  1. slechts

alleenheerser (n)
tyrannus
  1. iemand die met onbeperkte oppermacht regeert

allegaartje (n)
farrāgō
  1. een bonte verzameling

allegorie (n)
allegoria

allemaal (indefinitePronoun)
omnis

allergie /ˌɑlɛrˈɣi/ (n)
allergia
  1. een reactie van het immuunsysteem op lichaamsvreemde stoffen (allergenen), die op zich helemaal niet schadelijk hoeven te zijn

allerminst /ɑlərˈmɪnst/ (adj)
minimē
  1. bijzonder gering

alles (indefinitePronoun)
nihil non
  1. al het mogelijke, de gehele verzameling of hoeveelheid zonder uitzondering

alliantie (n)
societas
  1. een bondgenootschap

alligator (n)
alligator
  1. een grote krokodilachtige uit het geslacht Alligator

alliteratie (n)
alliteratio

allitteratie (n)
alliteratio
  1.

allochtoon (adj)
advena
  1. uit een ander land of plaats afkomstig

almacht /ɑɫmɑxt/ (n)
omnipotentia
  1. absolute macht, macht over alles

almachtig (adj)
omnipōtens

almanak (n)
almanacus

alom (adv)
passim
  1. overal, onder velen

alopecie (n)
atrichomia
  1. haaruitval

aloë (n)
aloe

alpaca (n)
Lama pacos
  1. bepaald soort zoogdier Vicugna pacos

alpiniste (n)
oribata
  1.

alruin (n)
circaeum

als /ɑls/ /ɑs/ (conjunction)
si
  2. indien
qua
  3. in de hoedanigheid van

als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel (phraseologicalUnit)
audacem reddit felis absentia murem
  1. als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel

als de wijn is in de man, dan is de wijsheid in de kan (phraseologicalUnit)
dum vinum intrat, exit sapientia
  1. iemand die te veel heeft gedronken is niet meer in staat goede beslissingen te nemen

alsem (n)
absinthium

alsmede (conjunction)
atque
  1. en ook

alsnog (adv)
sēdō
  1. toch nog

alsof (conjunction)
quasi
  1. luidt een vergelijking in

altaar (n)
ara, altaria
  1. offertafel voor godsdienstige plechtigheden

alter ego (n)
alter ego
  1. een tweede persoonlijkheid waarmee een persoon zich onderscheidt van zijn werkelijke identiteit

alterneren (v)
alternus
  1. elkaar afwisselen

althans (conjunction)
certē
  1. geeft in het tweede gedeelte meer specifiek aan wat er bedoeld wordt

altijd (adv)
semper
  1. op elk moment
  2. telkens opnieuw
  3. in elk geval

altijd op hetzelfde aanbeeld slaan (phraseologicalUnit)
eandem incudem tundere
  1.

altruïsme (n)
grauiti

altviool /ˈɑltfiˌjoːl/ (n)
vitula
  1. een muziekinstrument in de familie van de strijkinstrumenten, verwant aan maar groter en lager klinkend dan de viool

aluminium /alyˈminijʏm/ (n)
aluminium
  1. scheikundig element met symbool Al en atoomnummer 13. Het is een zilverwit hoofdgroepmetaal

alver (n)
alburnus

alvleesklier (n)
pancreas
  1. een klier die enzymen afscheidt in de twaalfvingerige darm om de afbraak van zetmeel, vet en eiwitten te bevorderen

alweer (adv)
rūrsus

amandel (n)
amygdala
  1. kleine bladverliezende loofboom, Amygdalus dulcis
amygdalum, amygdala
  1. eetbare pit van de amandelvrucht
tonsilla, amygdalum
  3. klier in de neus-keelholte

amandelboom (n)
amygdalus

amandelpers (n)
amygdalīna pasta

amandelspijs (n)
amygdalīna pasta
  1. een mengsel van amandelen en suiker dat wordt gebruikt in o.a. gevulde speculaas en boterletters

amaril (n)
smyris

ambacht (n)
ars
  1. een handwerkvak dat vaak aanzienlijke vaardigheden vereist

ambachtsman (n)
artifex

ambassade (n)
legatio
  1. de officiële vertegenwoordiging van de ene regering in de hoofdstad van de andere.

ambassadeur (n)
legatus
  1. iemand die door de ene staat is aangesteld om deze staat bij een andere staat te vertegenwoordigen

ambassadrice (n)
legatus
  1. vrouwelijke vorm van ambassadeur

ambetant /ˌɑmbəˈtɑnt/ (adj)
acidus, amarus
  1. vervelend, onprettig

ambitie /ɑmˈbi(t)si/ (n)
ambitio

ambitieus (adj)
ambitiosus
  1. vol van de wens en het vertrouwen om iets te bereiken

amblyopie (n)
amblyōpia
  1. lui oog

ambrozijn (n)
ambrosia

ambtelijk (adj)
official

ambulance (n)
arcera
  1. voertuig om gewonden of zieken van en naar het ziekenhuis te brengen

amechtig /ɑˈmɛxtəx/ (adj)
exanimis
  1. sterk hijgend

amenderen (v)
ēmendō
  1.

americium (n)
americium

amethist (n)
amethystus
  1. een vaak prachtig violet gekleurde vorm van kristallijn kwarts, die kleine hoeveelheden titaan en ijzer bevat

amfibie (n)
amphibium
  1. gewerveld dier dat zijn leven als een soort visje in het water begint en...

amfibisch (adj)
amphibius
  1. geschikt zowel voor in het water als op het land

amfoor (n)
amphora
  1. een door de oude Grieken en Romeinen gebruikte buikige kruik met twee oren

amfora /ɑmˈfora/ (n)
amphora
  1. een door de oude Grieken en Romeinen gebruikte buikige kruik met twee oren

aminozuur (n)
acidum aminicum

ampel /ˈɑmpəɫ/ (adj)
magnus
  1. omstandig, meer dan genoeg

amper /ˈɑmpər/ (adv)
haud
  1. nauwelijks

amplitude (n)
amplitudo

amplitudemodulatie (n)
modulātiō amplitūdinālis

amputeren (v)
amputare
  1. een lichaamsdeel chirurgisch verwijderen

amusement (n)
oblectāmen
  1. iets waarmee men zich vermaakt

amuseren (v)
dēlectō
  1. op aangename wijze een indruk op iemand maken, iemand doen (glim)lachen
oblecto
  2. zich ~ met genoegen scheppen in een activiteit

anale seks (n)
paedicatio
  1. seks waarbij de anus en het rectum een rol spelen

analfabeet (n)
illitteratus
  1. iemand die niet kan lezen of schrijven

analfabetisch (adj)
illitteratus
  1. niet in staat om teksten te lezen

analfabetisme (n)
analphabētismus
  1. het voorkomen van mensen die niet kunnen lezen of schrijven

analyse /ɑnɐ'liːzə/ (n)
analysis

ananas (n)
Ananas sativus
  1. een vrucht van de ananasplant

anarchie (n)
anarchia

anatomie (n)
anatomia

anatomisch (adj)
anatomicus
  1. met betrekking tot de anatomie

anatoom (n)
anatomicus
  1. een persoon die kennis draagt van de (menselijke) anatomie

anchorman (n)
proreta
  1. een vaste presentator van een dagelijks uitgezonden nieuwsrubriek/journaal op televisie

ander (adj)
alius
  1. niet deze

anders (adj)
alioqui
  1. partitief van ander

anders (adv)
aliter
  1. op andere wijze

anders (conjunction)
alioqui
  1. leidt een zin in die een andere gang van zaken aangeeft

anderszins (adv)
alioqui

anderzijds (adv)
autem
  1. (maar) aan de andere kant

andijvie (n)
intibum
  1. Cichorium endiva, een eetbaar eenjarig gewas dat nauw verwant is aan witlof

andreaskruis (n)
crux decussata
  1. kruis van twee even lange, schuingeplaatste balken

anekdote /a.nɛg.ˈdo.tə/ (n)
dictum
  1. een amusant, kort verhaal

angel (n)
acantha
  1. het orgaan waarmee wespen, bijen en soortgelijke dieren steken
hamus
  2. een vishaak

angst /ɑŋst/ (n)
pavor
  1. het gevoel dat er onheil of gevaar dreigt

angstaanjagend (adj)
timidus

angstig (adj)
timidus

angstvallig (adj)
scrūpulōsus

angstwekkend (adj)
timidus

anijs (n)
anisum
  1. bepaald soort schermbloemige plant, Pimpinella anisum

animaliteit (n)
animalitas

animositeit (n)
inimicitia
  1. vijandigheid

anker (n)
ancora
  1. onderdeel van een vaartuig
  2. muuranker
  3. onderdeel van een uurwerk

ankeren (v)
sto
  1. het anker uitgooien met de bedoeling het schip hiermede aan de bodem van het vaarwater vast te leggen, voor anker gaan, voor anker leggen

ankerplaats (n)
statio

annalen (n)
annālēs

annuleren /ɑny'lerə/ (v)
annūllō
  1. iets afgelasten

anomalie (n)
anomalia
  1. afwijking van organen

anoniem (adj)
anonimus
  1. naamloos

anosmie /a.nɔsˈmi/ (n)
anosmia

ansjovis (n)
maena

antagonistisch (adj)
infestus
  1.

antecedent (n)
antecēdēns
  1. de naam voor het woord waarnaar een ander woord, meestal een betrekkelijk voornaamwoord, verwijst

antenne (n)
antenna
  1. een vrij opgestelde elektrische geleider voor het uitzenden en/of ontvangen van elektromagnetische straling
  2. een voelspriet bij dieren
  3. een staafje aan een dobber

antibioticum (n)
antibioticum

anticiperen (v)
anteveniō

antidepressivum /ˌɑntideprɛˈsivʏm/ (n)
antidepressivum
  1. een middel tegen ziekelijke neerslachtigheid

antidotum (n)
antidotum
  1. een tegengif

antifoon (n)
antiphona
  1. vers dat gezongen wordt als inleiding of afsluiting van een psalm

antigeen (n)
antigenum
  1. lichaamsvreemde afweeropwekkende stof

antilichaam (n)
anticorpus

antilope /ɑnti'lopə/ (n)
dorcas
  1. een verzamelnaam voor slanke holhoornige hoefdieren die voornamelijk in Afrika leven

antimilitarist (n)
imbellis
  1. aanhanger van een (politieke) beweging die tegen het leger is

antimoon (n)
stibium

antipathie (n)
fastidiumdislike
  1. negatieve gevoelens die men tegen iemand koestert

antipathiek (adj)
paedidus
  1. gevoel van afkeer opwekkend

antithese (n)
oppositio
  1. het tegenovergestelde

antoniem (n)
antonymum
  1. woord met tegengestelde betekenis

antrax (n)
morbus lienis
  1. een infectieziekte die wordt veroorzaakt door de bacterie Bacillus anthracis

antropologie (n)
anthropologia

antroponymie (n)
onomastica
  1. de studie naar de oorsprong van de voor- en familienamen van mensen.

antwoord /ˈɑnt.ʋɔːrt/ (n)
responsum, responsio
  1. de reactie op een vraag, van repliek voorzien

antwoorden /ˈɑnt.ʋɔːr.də(n)/ (v)
respondeo
  1. het geven van een antwoord

anus (n)
anus

aorta /aˈɔrta/ (n)
aorta
  1. de slagader die van het hart naar het lichaam, behalve de longen, loopt

apathie (n)
apathīa
  1. lusteloosheid

aperitief (n)
apertivus
  1. een eetlust opwekkende alcoholische drank die voor de maaltijd genuttigd wordt

apert (adj)
manifestus

apocalyps (n)
apocalypsis
  1. einde van de wereld, zoals beschreven in het Bijbelboek Openbaringen

apocope (n)
apocopa
  1. wegval van slotklank

apocrief (adj)
apocrypha
  1. niet als gezaghebbend erkend

apologie (n)
apologia
  1. een mondelinge of schriftelijke verdediging van een persoon, zaak of leer tegen onrechtvaardige aanvallen

apostel /ɑˈpɔstəl/ (n)
apostolus
  1. leerling van Jezus
  2. verkondiger van een nieuwe leer

apostolisch (adj)
apostolicus

apostrof (n)
apostrophos
  1. afkappings- of weglatingsteken
apostrophus
  2. aanspreking van afwezige personen of zaken

apotheek /apo'tek/ (n)
medicamentaria
  1. plaats waar men geneesmiddel en en andere gezondheidsproducten kan kopen.

apotheker (n)
pharmacopola

apparaat (n)
apparatio
  1. een door mensen gemaakt voorwerp dat is samengesteld uit verschillende onderdelen en een bepaalde functie heeft

appartement (n)
diaeta
  1. een afzonderlijke woning in een groter gebouw

appel /ɑ.ˈpɛl/ /ɑ.ˈpɛɫ/ /ˈɑ.pəl/ /ˈɑ.pəɫ/ /ˈɑpəɫ/ (n)
malum, pomum
  1. vrucht

appelboom (n)
malus
  1. boom waaraan appels groeien

appellant (n)
apellātor

appelsien /ˌɑpəlˈsin/ (n)
aurantium
  1. Vrucht van de appelsienboom

appelwijn (n)
sīcera
  1. alcoholhoudende drank gemaakt van vergist appelsap

apperceptie (n)
detectio
  1. een bewuste waarneming

appetijt (n)
appetitus
  1. eetlust

applaudisseren /ɑplɔudi'serə/ (v)
applaudō
  1. in de handen klappen om goedkeuring of bewondering te tonen

applaus /ɑ'plɔus/ (n)
applausus
  1. geklap in de handen als teken van goedkeuring of bewondering

appreciëren (v)
aestimare

approximeren (v)
approximare

april /ɑˈprɪl/ (n)
Aprilis
  1. de vierde maand van het jaar

aquarium /ɑˈkʋariˌʲʏm/ (n)
aquarium
  1. een bak met water waarin onderwaterflora en -fauna gehouden wordt.

ar (n)
sclodia

ara (n)
Ara
  1. grote bont gekleurde papegaai uit Zuid-Amerika

arbeid (n)
labor
  1. energie die door een krachtbron geleverd wordt bij verplaatsing van een voorwerp

arbeiden (v)
mereō
  1. werk verrichten

arbeider (n)
cerdō
  1. iemand die voor een loon handmatige arbeid levert

arbeidsloon (n)
auctoramentum
  1. inkomsten die men ontvangt door het uitvoeren van werk

arbeidsproces (n)
mereō
  1.

arbiter (n)
arbiter

arbitrair (adj)
arbitrārius

archaïsch (adj)
archaicus
  1. behorend tot of betrekking hebbend op een zeer oud tijdperk

archeologie /ˌɑr.xe.ˌjo.lo.ˈɣi/ /ˌɑr.xɛ.jo.lo.ˈɣi/ /ˌɑr.χe.ˌjo.lo.ˈχi/ (n)
archaeologia
  1. studie van de niet-geschreven overblijfselen van het verleden

archief (n)
archium

archipel (n)
archipelagus
  1. een eilandengroep

architect (n)
architectus
  1. iemand die gebouwen ontwerpt

architectuur (n)
architectura
  1. de bouwstijl van een gebouw

architraaf (n)
epistȳlium

archivaris /ɑrxivaːrɨs/ (n)
archeota
  1. een persoon die een archief beheert

are (n)
sunt

areaal (n)
regio

arena (n)
arēna
  1. schouwtoneel ...

arend (n)
aquila
  1. roofvogel

arginine (n)
arginina

arglist (n)
astutia
  1. het plegen van bedrog of misleiding

argon /ˈɑrɣɔn/ (n)
argon
  1. een scheikundig element en kleurloos edelgas met het symbool Ar en het atoomnummer 18

argument /ˌɑrɣyˈmɛnt/ (n)
argumentum
  1. een aangevoerd feit in een discussie om een zienswijze te ondersteunen

argumenteren (v)
iurgō
  1. met argumenten tot een conclusie trachten te komen

aristocraat (n)
optimās
  1. een persoon die lid is van de aristocratie

aristocratisch (adj)
summās
  1. volgens de principes van een aristocratie

aritmie (n)
arrhythmia
  1. onregelmatige hartslag

ark /ɑrk/ (n)
arca

arm /ɑrṃ/ (n)
bracchium, brachium
  1. lichaamsdeel

armband (n)
armilla

armenhuis (n)
ergastulum
  1.

armhuis (n)
ergastulum

armoede /ˈɑrəmude/ (n)
paupertas
  1. de toestand waarin iemand leeft die zeer weinig middelen voor zijn levensonderhoud heeft.

aromatisch (adj)
aromaticus
  1. met geurstof
  2. voldoende aan de regel van Hückel

arrestant (n)
comprehensu
  1. iemand die in hechtenis is genomen door de politie

arresteren (v)
comprehendere
  1. van overheidswege in hechtenis nemen

arriveren /ɑriveːrən/ (v)
pervenire
  1. de bestemming bereiken

arrogant (adj)
arrogans

arrogantie (n)
superbia

arseen (n)
arsenicum

artiest (n)
artifex

artificieel (adj)
artificialis
  1. kunstmatig

artikel /ɑrˈtiːkəl/ (n)
articulus
  4. staat voor een zelfstandig naamwoord, geeft de bepaaldheid aan, en wordt ook gebruikt om het woordgeslacht aan te geven
  1. een voorwerp dat te koop is
  2. een publicatie in een tijdschrift
  3. een van de bepalingen waaruit een wet bestaat

artillerie (n)
res tormentaria
  1. het wapen dat vuursteun geeft aan de eigen troepen

artisjok (n)
carduus
  1. de vlezige schutbladeren van de gesloten bloemknop worden als groente gegeten

artistiek (adj)
mūsīvus
  1. aanleg hebbend voor het maken van kunst

artritis (n)
cheragra
  1. gewrichtsontsteking

artrose (n)
arthrosis
  1. een aandoening van het gewrichtskraakbeen

arts (n)
medicus
  1. geneeskundige die bevoegd is een praktijk uit te oefenen

as (n)
axis
  1. centrale staaf
cinis
  1. verbrandingsrest

aselect (adj)
fortūitus
  1. volkomen bepaald door het toeval

asfalt (n)
bitumen

askruik (n)
urna
  1. een pot waarin de as van een overledene in zit

asperge (n)
asparagus
  1. Asperagas officinalis, een plant waarvan de jonge scheuten geteeld worden als groente

aspirine (n)
Acidum acetylosalicylicum
  1. een middel tegen allerlei kwalen met als werkzame stof acetylsalicylzuur

assay (n)
obrussa
  1. toetsing

assistent (n)
adiūtor
  1. een persoon die ondersteunt

assistente /ɑsɪsˈtɛntə/ (n)
adiūtor
  1. vrouwelijk persoon die ondersteunt

assisteren /ˌɑsɪsˈteːrə(n)/ (v)
adiuvō
  1. een helpende hand bieden

associëren (v)
collēga
  1. tot compagnon maken of nemen

assorti (adj)
miscellus
  1. gevarieerd

astaat (n)
astatium

astatium (n)
astatium
  1. scheikundig element met symbool At en atoomnummer 85

asterisk /ˈɑs.tə.ˌrɪs(x)/ /ˈɑs.tə.ˌrɪsk/ (n)
asterīscus
  1. typografisch symbool in de vorm van een sterretje

asteroïde (n)
asteroides
  1. een klein vast hemellichaam dat net als een planeet om de zon draait

astma (n)
asthma
  1. een ziekte die, door vernauwing van de luchtwegen, benauwdheid en hoestbuien veroorzaakt

astrologie /ɑstrolo'gi/ (n)
astrologia
  1. de leer die gebeurtenissen aan het hemelgewelf in verband brengt met gebeurtenissen op aarde

astroloog (n)
astrologus
  1. een beoefenaar van de astrologie

astronaut /ˌɑstroˈnaʊ̯t/ /ˌɑstroˈnɔʊ̯t/ /ˌɑstroˈnʌʊ̯t/ (n)
astronauta
  1. een Amerikaanse ruimtevaarder

astronomie (n)
astronomia
  1. de wetenschap die de objecten in de ruimte bestudeert

astronomisch (adj)
astrologicus

astronoom (n)
astrologus

atelier (n)
fabrica
  1. de werkruimte van een kunstenaar

atheïsme /ˌa.te.ˈjɪsmə/ /ˌɑ.te.ˈjɪsmə/ (n)
atheismus
  1. de overtuiging dat er geen god bestaat

atheïst /ˌa.te.ˈjɪst/ /ˌɑ.te.ˈjɪst/ (n)
atheus
  1. een persoon die niet gelooft in het bestaan van goden

atlas /ɑtlɑs/ (n)
atlas
  1. een boek dat geografische kaarten bevat
  2. een verzameling van prenten, kaarten, afbeeldingen, tekeningen en dergelijke
  3. de bovenste wervel in de hals die het hoofd draagt

atleet /ɑtlet/ (n)
athlēta
  1. iemand die grote prestaties op sportief gebied verricht

atletisch (adj)
athleticus

atmosfeer (n)
atmosphaera
  1. een gasvormig omhulsel van een planeet of maan.
  2. een stemming.

atoom (n)
atomus

atoomgetal (n)
numerus atomicus

atoomnummer (n)
numerus atomicus
  1. de kernlading van een atoom

atrium (n)
atrium
  2. centraal vertrek
  1. deel van het hart

attest (n)
probatoria
  1. schriftelijk bewijs

attractie (n)
illecebra

attribueren (v)
assignare

attributief /ɑtrɪbʏˈtif/ (adj)
epitheton
  1. wanneer het voor een zelfstandig naamwoord geplaatst wordt

attribuut (n)
attributum
  4. tot het wezen (de entiteit) behorende eigenschap

au (interjection)
au
  1. uitroep van pijn

aubergine /obɛrˈʒinə/ (n)
melongena
  2. purperachtige, vlezige vrucht

auditorium (n)
auditores

audiëntie (n)
admissiō

augmentatie (n)
augmentatio

augurk /ʌuˈɣɵrk/ /ʌˈʝʏrk/ (n)
cucumis
  1. kleine, in het zuur ingemaakte komkommer

augustus /aʊ̯.ˈɣʏs.tʏs/ /ɑuˈɣʏstʏs/ /ɔʊ̯.ˈɣʏs.təs/ /ʌʊ̯.ˈχʏs.təs/ (n)
Augustus
  1. de achtste maand van het jaar

auteur /ɑu̯tœːr/ (n)
auctor
  1. persoon die aan de basis staat van een origineel geschreven werk

authentiek (adv)
vērus

autisme /ʌuˈtɪsmə/ /ʌˈtɪsmə/ (n)
autismus
  1. ontwikkelingsstoornis

autistisch /ʌuˈtɪstɪs/ /ʌˈtɪstɪs/ (adj)
autistica
  1. lijdend aan autisme

auto /ɑʊ̯to/ (n)
autocinetum, autoraeda
  1. voertuig met drie of meer wielen, een motor en een carrosserie

autobus (n)
laophŏrium
  1. een groot voertuig voor het vervoeren van een groot aantal passagiers

autochtoon (adj)
autochthon
  1. oorspronkelijk in een bepaald gebied thuishorend

autochtoon (n)
autochthon
  1. de oorspronkelijke bewoner van een land

automaat (n)
automatum
  1. een toestel dat, eenmaal in werking gezet, zonder verdere tussenkomst een aantal handelingen verricht

automatisch (adj)
automatus
  1. niet bestuurd door de hand van de mens
  2. vanzelfgaand
  3. gedachteloos

automobiel (n)
autocinetum
  1. gemotoriseerd voertuig op vier of meer wielen

autonomie /aʊ̯.to.no.ˈmi/ /ɔʊ̯.to.no.ˈmi /ʌʊ̯.to.no.ˈmi/ (n)
automomia

autoriteit (n)
auctoritas
  1. de overheid

autosnelweg (n)
autovia
  1. weg voor snelverkeer (dat sneller kan en mag rijden dan 60 km per uur), met gescheiden rijbanen en ongelijkvloerse kruisingen

autrice /ɑu̯ˈtri.sə/ (n)
auctrix
  1. persoon die aan de basis staat van een origineel geschreven werk

av /ɑf/ (n)
Aab
  2.

avanceren (v)
agat
  1.

averij /avə'rɛi/ (n)
damnum

aversie (n)
āversiō

avond (n)
vesper, vespera
  1. de periode van de dag waarin het nacht wordt

avondeten (n)
cena
  1. een maaltijd die 's avonds genuttigd wordt

avondmaal (n)
eucharistia
  2. de rituele viering van het laatste avondmaal dat Jesus met zijn leerlingen nuttigde voor zijn terechtstelling aan het kruis

avontuur (n)
periculum
  1. een onderneming waarvan de uitkomst niet bij voorbaat vaststaat

axiaal (adj)
articulatio
  1. de as betreffend of volgend, behorend tot de as

axioma (n)
axiōma
  1. een basisbegrip dat zonder bewijs aangenomen moet worden

azijn /aˈzɛɪn/ /aˈzɛːn/ (n)
acetum
  1. en 2. verdund azijnzuur verkregen door oxidatie van verdund alcohol om voedsel te bereiden

azijnzuur (n)
acidum aceticum
  1. CH₃COOH

baai (n)
sinus
  1. een landinwaartse uitstulping van een zee of oceaan

baan /baːn/ (n)
semita
  2. verkeersweg
ambitus
  3. traject van een projectiel/hemellichaam
orbita
  4. sportterrein

baard /baːrt/ (n)
barba
  1. gezichtsbeharing van de man

baarmoeder (n)
uterus
  1. een voortplantingsorgaan van vrouwen waarin de vrucht zich ontwikkelt

baarmoederhalskanker (n)
carcinoma cervicis uteri
  1. een vorm van kanker die zich in de baarmoederhals ontwikkelt

baars (n)
perca
  1. stekelvinnige riviervis

baas /baːs/ (n)
dux
  1. overste, leider, chef

baat (n)
emolumentum
  1. iets met een gunstig effect

babbelen (v)
fabulor
  1. gezellig praten over zaken van weinig belang

baby /ˈbe.bi/ (n)
infans
  1. een mens in de eerste fase van zijn leven

babyvoeding (n)
pāpārium
  1. voeding speciaal geschikt voor baby's

bacchanaal (n)
Bacchanalia
  1. een feest ter ere van Bacchus
bacchatio
  2. een woest drinkgelag, een losbandige drinkpartij

bacil (n)
bacillus
  1. benaming voor soorten uit de klasse Bacilli

bacterie (n)
bacterium

bacterioloog (n)
bacteriologus
  1. een wetenschapper die zich bezighoudt met de bacteriologie

bad /bɑt/ (n)
balneum
  1. voorwerp waarin men zich wast met water

baden (v)
alluo
  1. een bad nemen
  3. in bad doen

badkamer (n)
balnearia
  1. een vertrek waar men zich kan wassen en verzorgen

badkleding (n)
subligaculum balneare
  1. kledij bedoeld voor het baden en zwemmen

badkuip /ˈbɑtˌkœy̆p/ (n)
labrum
  1. een waterreservoir waarin één of enkele personen zich kunnen wassen en baden

badpak (n)
subligaculum balneare
  1. kledij bedoeld voor het baden en zwemmen

badplaats /bɑtplaːts/ (n)
aquae
  1. aan zee gelegen plaats waar mensen vaak gaan zwemmen

bagage /ba.ˈɣaːʃ/ /ba.ˈχa.zʲə/ (n)
impedimenta
  1. een verzameling van eigendommen

bajonet (n)
mucro baionensis
  1. een steekwapen bovenop de loop van een geweer

bakermat (n)
cunabula

bakerpraat (n)
anīlis fābula

bakken (v)
coquere, torrēre
  1. voedsel bij hoge temperatuur in een oven of pan verhitten, meestal met wat olie of boter.

bakker (n)
pistor
  1. iemand die brood en taarten bakt

bakkerij (n)
furnaria
  een werkplaats waar men brood, koek, banket en dergelijke, bakt

baksteen (n)
later
  1. een uit klei of leem gebakken steen

bakstenen (adj)
latericius

bal (n)
pila
  1. een object in de vorm van een bol dat gebruikt wordt bij balspelen
cōleī
  1. een danspartij

balans (n)
statera
  2. een meetapparaat met twee armen (bedoeld om het verschil te kunnen meten)
ratio
  3. (economie) een volledige opsomming van de waarde van alle bezit en alle tegoeden en schulden meestal aan het einde van een boekjaar

baldadig (adj)
luxuriosus
  1. wild, uitgelaten

baldakijn (n)
aulaeum
  1. stoffen overdekking als ornament, meestal boven een troon, altaar of hemelbed

baljuw (n)
ballivus
  1.

balk /bɑlk/ /bɑɫk/ (n)
trabs
  1. deel van een constructie met een lengte die veel groter is dan de breedte en de hoogte in doorsnede

balken /ˈbɑlkə(n)/ /ˈbɑɫkə(n)/ (v)
oncō
  1. het geluid van een ezel maken

balkon (n)
maenianum, podium
  1. een bouwkundig onderdeel

ballast (n)
saburro
  1. vervanging van de nuttige lading door iets dat voldoende weegt om een schip te stabiliseren

ballen /ˈbɑ.lə/ (n)
cōleī
  branie, moed

ballingschap (n)
ablēgātiō
  1. gedwongen verblijf elders dan waar men thuis is

ballon (n)
balonus
  1. een feestartikel bestaande uit een dun rubberen zakje dat met gas of lucht kan worden gevuld

ballotage /bɑlɔ'taʒə/ (n)
suffrāgium

balorig (adv)
Crux

balpen (n)
stilus sphaeratus
  1. een pen die met een bal of kogel de inkt op het papier overbrengt

balsemen (v)
condiō
  1. het prepareren van een stoffelijk overschot om het tegen ontbinding te beschermen

balzak (n)
culleus
  1.huidplooi waarin de testikels liggen

bamboe /'bɑmbu/ (n)
bambusa
  1. een reuzengrassoort dat afkomstig is uit Azië

banaan (n)
ariena
  1. een vrucht van de bananenboom

band /bɑnt/ /bɛnt/ (n)
dēfetiscor
  1. een rubberen ring om een wiel
catena
  2. breed koord
  4. relatie
fascia
  3. groep mensen die populaire muziek ten gehore brengt

bandiet /bɑn'dit/ (n)
latrō
  1. een schurk of misdadiger

bang (adj)
timidus
  1. angst hebbend

bangelijk (adj)
excītus
  1. van een persoon dat deze snel bang is

banjeren (v)
gradus
  1. rustig heen en weer lopen

bank /bɑŋk/ (n)
argentaria
  3. een financiële instelling

bankbiljet (n)
charta argentaria
  1. een betaalmiddel van papier

banket /bɑŋ'kɛt/ (n)
daps
  1. een feestelijke, officiële maaltijd

banketbakker (n)
crustularius
  1. een bakker die voornamelijk taarten, klein gebak en chocolade maakt

bankier (n)
argentārius
  1. iemand die financiële diensten verleent

bankieren (v)
agger
  1. de geldzaken regelen met een bank of financiële instelling

banneling /ˈbɑnəlɪŋ/ (n)
exsul
  1. iemand die verbannen is

banvloek (n)
anathema
  1. een kerkelijke straf

baobab (n)
bahobab
  benaming voor dikstammige bomen uit droge, warme gebieden uit het geslacht Adansonia

baptist (n)
baptista

barbaar (n)
barbara

barbaars (adj)
barbarus
  1. zonder beperkingen opgelegd door beschaafd gedrag

barbarisme /bɑrbɑˈrɪzmə/ (n)
barbarismus
  1. woord of uitdrukking uit een andere taal

barbeel (n)
barbus
  1. bepaalde vissoort die voorkomt in de middenlopen van rivieren, Barbus barbus

bard /bɑrt/ (n)
bardus
  1. middeleeuws dichter en zanger bij de Kelten

baren (v)
creo
  1. op de wereld brengen

barium (n)
barium

barnsteen (n)
glaesum

barok (n)
barocus
  1. een 17e eeuwse kunststroming die er naar streeft grootste, dramatische momenten en beweging uit te drukken

baron (n)
barō
  1. adellijke titel, in rang tussen jonkheer en graaf

barrage (n)
impedimentum
  1. versperring
  2. dam
  3. beslissingsronde

barsten (v)
dīrumpō
  1. heftig breken of uiteenspatten

basaal /baˈzal/ (adj)
fundamentalis
  2. aan de basis liggend

basalt (n)
basaltes
  1. een mafisch vulkanisch stollingsgesteente dat gevormd wordt door de stolling van lava of magma

baseren (v)
fundāre

basilicum /baˈsilikəm/ (n)
basilicum
  1. een keukenkruid

basiliek (n)
basilica

basis (n)
fundāmen
  1. grondslag

basisschool /ˈbazɪsxoɫ/ (n)
educatio primaria
  1. een school voor lager onderwijs

basket (n)
cophinus
  1. doel

basketbal (n)
canistriludium
  1. sport
canistrilūdium
  2. bal

bassen (v)
badius

bast (n)
liber
  1. buitenste laag...

bastaard (n)
hibrida
  1. een kind dat niet geboren is uit een wettig huwelijk

baten (v)
ministro
  1. helpen

beamen /bəʔ'amə(n)/ (v)
confirmō
  1. bevestigen dat men het eens is met iets

beangst (adj)
timidus

beangstigen (v)
terreō
  1.

beantwoorden /bə.ʔˈɑnt.ʋɔːr.də(n)/ (v)
resequor
  1. de reactie op een vraag geven

bebaard (adj)
barbatus
  1. voorzien van een (lange) baard

bebloed (adj)
cruentus

beboeten (v)
multō
  1. een boete uitdelen aan een persoon

bed /bɛd/ /bɛt/ (n)
alveus, lectus
  1. een meubel gemaakt om in te slapen

bedaard /bə'dart/ (adj)
sēdātus
  1. rustig, kalm

bedanken (v)
grātiās agō
  1. erkentelijkheid tot uitdrukking brengen

bedankt (interjection)
gratias
  5. uitspraak om waardering en erkenning te tonen in dagelijks gebruik

bedaren /bə'darə(n)/ (v)
mītēscō
  1. tot rust komen
silentium
  2. kalm maken

bedding (n)
strātum
  1. de uitholling in het landschap waarin een stroom of beek zich voortbeweegt

bedeesd (adj)
pavidus, timidus, verecundus
  1. weinig assertief

bedeesdheid (n)
verēcundia
  1. het weinig assertief zijn; het slecht opkomen voor de eigen belangen

bedehuis /ˈbedəˌhœys/ (n)
aedes

bedekken (v)
obruere
  1. iets over iets heen plaatsen zodat het niet zichtbaar is

bedekking (n)
integumentum
  1. het bedekken van iets

bedelaar (n)
mendīcus
  1. een persoon die vraagt om geld zonder daar iets voor te doen

bedelen (v)
mendīcor
  1. om een aalmoes vragen

bedelorde (n)
ōrdō mendīcāns
  1.

bedelven (v)
inundō
  1. bedekt zijn of worden met een dikke laag aarde of sneeuw

bedenken (v)
nectō
  2. door nadenken vinden
recōgitō
  4. zich ~: op een besluit terugkomen, van gedachten veranderen

bedevaart (n)
peregrinatio

bediende (n)
minister
  1. iemand die eten en of drinken brengt in een horecagelegenheid

bedienen /bəˈdinə(n)/ (v)
appāreō
  1. eten en of drinken brengen in een horecagelegenheid

bediening (n)
prodessendum
  1. de groep van personen die eten en of drinken brengen in een horecagelegenheid

bedillen (v)
nebula

bedingen (v)
stipulor
  1. door onderhandeling een toezegging verkrijgen

bedoelen (v)
indicō
  1. met een woord of toespeling iets of iemand aanduiden of proberen aan te duiden
  2. iets met een bepaald oogmerk doen

bedonderen (v)
scurra

bedotten (v)
astus
  1. iemand bedrieglijk in een waan brengen, gewoonlijk spelenderwijs

bedreigen (v)
insto
  1. iemand met een mogelijk gevaar confronteren

bedreven (adj)
artifex

bedriegen (v)
calvor
  1. iemand met kwade opzet in de waan brengen

bedriegerij (n)
calumnia
  1.

bedrieglijk (adj)
falsus

bedrijfsonderdeel (n)
divisio
  1. min of meer zelfstandige afdeling van een bedrijf

bedrijvende vorm (n)
genus āctīvum

bedrijvig /bəˈdrɛɪ̯vəχ/ /bəˈdrɛɪ̯vɪx/ /bəˈdrɛːvəx/ (adj)
actuosus
  tot hard werken geneigd

bedrijvigheid (n)
commoveō

bedroevend (adj)
miser
  1. van iets dat men er droevig van wordt; van iets dat men zich er voor schaamt

bedrog /bə'drɔx/ (n)
fraus
  1. het met kwade opzet misleiden van iemand

beduiding (n)
intentus
  1.

beduvelen (v)
astus
  1. bedriegen

bedwants (n)
cīmex
  1. Cimex lectularius, een parasitair insect

bedwingen (v)
reprimo
  1. onderwerpen of onderdrukken

beek /bek/ (n)
rivus
  1. stromend watertje

beekforel (n)
salvelinus fontinalis
  1. bepaalde ondersoort van vissen die voorkomt in stromend water, Salmo trutta fario

beeld (n)
imago
  1. driedimensionaal kunstwerk
imāgō
  2. visualisatie

beeldhouwer (n)
sculptor
  1. een beoefenaar van de beeldhouwkunst

beeldhouwkunst (n)
sculptura
  1. een kunstvorm die ruimtelijke beelden voortbrengt, bijvoorbeeld door deze uit te houwen in steen

beeldig (adj)
iūcundus
  1. mooi alsof het een plaatje is

beeldscherm (n)
pluteus

been /beːn/ (n)
crus
  1. ledemaat waarop wordt gestaan en waarmee wordt gelopen
os
  3. stof waaruit benen/botten bestaan

beenhouwer (n)
lanius
  1. een verkoper van vlees

beenmerg (n)
medulla ossium
  1. een sponsachtige, rode substantie die zich in het binnenste van beenderen bevindt

beer /beːr/ /bɪːr/ (n)
ursus
  1. groot viervoetig zoogdier uit de familie Ursidae
verres
  1. mannetjesvarken

beest /beːst/ (n)
bēstia
  1. dier
  2. benaming voor een mens, meestal een man, als men wild en dierlijk gedrag wil aangeven

beestachtig (adj)
bēluus

beetje /ˈbeːtʃjə/ (n)
frustum
  1. kleine hoeveelheid

beetnemen (v)
scurra
  2. iemand een loer draaien, het slachtoffer van een streek maken

begaafdheid (n)
datus
  1. een bijzondere aanleg, een gave

begaan /bə'ɣan/ (v)
ambulatio
  2. een plaats betreden

begeerte (n)
cupiditas, libido
  1. verlangen

begeleiden /bə.ɣə.ˈlɛɪ̯.də(n)/ /bə.ɣə.ˈlɛː.də(n)/ /bə.χə.ˈlɛɪ̯.də(n)/ (v)
comitō
  1. vergezellen

begeleider (n)
cohors

begeleiding (n)
cohors
  1. personen die iemand vergezellen of bewaken

begeren (v)
cupio
  1. sterk verlangen om iets te bezitten

begerigheid (n)
avāritia
  1. het heel ergens naar verlangen

begin /bəˈχɪn/ (n)
initium, exordium
  1. het eerste deel

beginnen (v)
incipere, inchoare
  1. aanvangen

beginsel /bəˈɣɪnsəl/ (n)
institūtum
  1. regel waar je je in ieder geval aan wilt houden

begluren (v)
pīpō

begraafplaats (n)
coemeterium
  1. een plaats waar overledenen begraven liggen

begrafenis (n)
fūnus
  1. een ceremonie waarbij een overledene in een kist aan de aarde wordt toevertrouwd

begrafenisondernemer /bəˈɣrafənɪsɔndərˌnemər/ (n)
libitinarius
  1. Een persoon die de begrafenis van overledenen verzorgt

begrafenisonderneming (n)
redemptor
  1. een onderneming die zorgdraagt voor de begrafenis of crematie van een overledene

begraven (v)
dēfodiō
  1. iets onder de grond stoppen
  2. een overledene begraven

begrensd (adj)
dēfinītus

begrenzen (v)
cohibeō
  1. beperken, limiteren

begrijpelijk (adj)
iustus

begrijpen /bə.χrɛɪ.pə(n)/ (v)
capio
  1. met het verstand vatten

begrip (n)
conceptum
  2. datgene wat men ergens onder verstaat of hoe men iets kent

begroeid (adj)
obsitus

begroeten (v)
salūtō
  1. bij de ontmoeting een teken van erkenning en welwillendheid geven aan iemand

begroeting (n)
salūtātiō
  1. het erkennen van elkaars aanwezigheid wanneer men elkaar ontmoet

begroting /bəˈɣrotɪŋ/ (n)
pecuniae ratio
  1. raming van de te maken uitgaven voor de komende tijd

begunstigen (v)
accelerare
  1. iemand al dan niet financieel voordeel schenken

begunstiger (n)
collator
  1.

beha /beˈɦaː/ (n)
strophium, fascia
  1. een kledingstuk voor vrouwen dat de borsten ondersteunt

behaaglijkheid (n)
amoenitās
  1.

behaard (adj)
hirsutus
  1. bedekt met haren

behagen /bə.ˈhaː.ɣə(n)/ (n)
iuvāre
  1. aan iemand welgevallig zijn

behalve (preposition)
praeter
  1. met uitzondering van

behandelen (v)
tractō
  1. verwerken
afficiō
  3. medisch verzorgen

behandeling (n)
curatio
  2. een handeling gericht op herstel

beheerder (n)
administrator
  1. een persoon om een bepaald geheel te regelen en te onderhouden of dit beroep

beheersen (v)
impero
  1. meester zijn, het gezag uitoefenen
dominulus
  2. verstaan

behelzen (v)
inclūdō

behendig (adj)
agilis
  2.

beheren (v)
moderor
  1. het beheer hebben over iets
  2. iets leiden, besturen

behoeder (n)
fautor
  1.

behoedzaamheid (n)
prudentia
  1. het voorzichtig en zorgvuldig zijn

behoefte /ˈbə'huftə/ (n)
necessitas
  1. iets wat benodigd is

behoeftigheid (n)
indigentia

behoeven /bəˈhuvə(n)/ (v)
egere
  2. nodig hebben

behoren (v)
insum
  2. onderdeel uitmaken van wat gebruikelijk is of tot de fatsoensnormen gerekend wordt

behouden (adj)
conservō
  1. iets niet verliezen
fidus
  2. redden

behulpzaam (adj)
adiūtābilis

beide (cardinalNumeral)
ambo
  1. alle twee

beitel (n)
scalprum, caelum
  1. een scherp stuk gereedschap met een wigvormige snede

bejaard (adj)
natus esse

bejaarde (n)
senior
  1. iemand op hoge leeftijd

bek /bɛk/ (n)
fauces
  2. mond van dieren
  3. mond van een mens

bekend (adj)
cognitus
  1. vertrouwd

bekendheid (n)
nōtitia

bekendmaking /bəˈkɛntmakɪŋ/ (n)
notificatio

bekennen /bəˈkɛnə(n)/ (v)
confiteor, fateor
  1. toegeven

bekentenis (n)
cōnfessiō
  1. een verklaring waarin men toegeeft een bepaalde daad gepleegd te hebben

bekering (n)
conversio
  1. het (doen) overgaan van iemand tot een bepaald geloof.

bekeuring (n)
multa
  1. een boete die wordt opgelegd voor het overtreden van een wet

bekijken /bə.ˈkɛɪ̯.kə(n)/ /bə.ˈkɛː.kə(n)/ (v)
aspecto
  1. ergens naar kijken

bekken (n)
lebeticum
  1. een vrij ondiepe maar brede schaal
  2. gebeente tussen beide heupen
  3. (muziekinstrument) een slaginstrument bestaande uit een metalen schaalvormige voorwerp

bekladden (v)
diffamare
  2. iemands goede naam schaden

beklag (n)
querēla

beklagen (v)
expostŭlāre
  1. ontevredenheid uiten, klachten indienen
misereor
  2. iemands leed bejammeren

beklagenswaardig (adj)
miser
  1. zielig

bekleden (v)
possideo
  2. een ambt vervullen

bekleding /bəˈkledɪŋ/ (n)
vestimenta
  1. een laag stof ter versiering en berscherming aangebracht op een hard oppervlak of een meubelstuk

beklimmen (v)
ascendō
  1. naar de top van iets, zoals een berg, klimmen

beklinken (v)
clausula
  1.

beknopt (adj)
astrictus
  1. tot het belangrijkste en noodzakelijkste teruggebracht

bekomen (v)
occidō
  1. een goede of slechte uitwerking hebben

bekommernis (n)
curo
  1.

bekoren (v)
blandiri
  1. aantrekkingskracht uitoefenen

bekrachtiging (n)
confirmatiō

bekrassen (v)
annullare
  1.

bekrompen (adj)
angustō
  2. krap

bekronen (v)
corona
  1. belonen voor uitmuntendheid

bekvechten /ˈbɛkfɛxtə/ /ˈbɛkfɛχtə/ (v)
altercor
  1. ruzie maken

bel (n)
campana
  1. klok, schel, zoemer
  6. een rond, schaalvormig metalen voorwerp in de vorm van een klok of halve bol al dan niet met klepel, bedoeld om een muzikale klank voort te brengen ter oproep of ten teken.

belachelijk /bəˈlɑɣələk/ /bəˈlɑχələk/ (adj)
rīdiculus
  1. lachwekkend, om uit te lachen

beladen (v)
carrus
  1. een lading aanbrengen op een lastdier of een voer- of vaartuig

belading (n)
auctōritās
  1.

belagen (v)
circumsedeo
  1. agressief zijn jegens iemand

belang (n)
momentum
  1. iets wat belangrijk is voor een persoon

belangrijk (adj)
gravis
  1. van grote betekenis

belangrijkheid (n)
momentum
  1. het van grote betekenis zijn

belasten (v)
carrus
  1. gewichten plaatsen op

belasteren (v)
criminari
  1. iemands goede naam geweld aandoen met onware aantijgingen

belastering (n)
diffamatio
  1. de daad van het belasteren.

belasting (n)
taxa
  1. door de wet gedwongen betaling aan de overheid zonder individuele tegenprestatie van die overheid
carrus
  2. de mate waarin een machine belast wordt ofwel het vermogen dat van de machine verlangd wordt door de aangesloten apparatuur

belazeren (v)
scurra

beledigen (v)
insultō
  1. nare opmerkingen maken tegen of over een persoon

beledigend (adj)
offensus
  1.

belediging (n)
maledictum
  1. een krenking van iemands gevoel van eer of eigenwaarde

beleefd (adj)
cōmis
  1. van goede omgangsvormen getuigend

beleefdheid (n)
cōmitās
  1. een sociale vaardigheid, die de omgang in de maatschappij vergemakkelijkt.

beleg /bəˈlɛx/ (n)
obsessiō
  1. langdurige uitsluiting van de buitenwereld door een vijandige strijdmacht
fartum
  2. voedzame en smakelijke bedekking van een boterham

belegeren (v)
obsideō
  1. met een leger omsingeld houden

beleggen (v)
collocō
  1. geld steken in een naar verwacht winstgevende onderneming

belemmeren /bəˈlɛmərə(n)/ (v)
obstruō
  1. een factor vormen die een gebeurtenis of handeling (bijna) onmogelijk maakt

belemmering (n)
impedimentum
  1. wat hinder en oponthoud veroorzaakt

belezen (adj)
tinctus litteris

belfort (n)
campanarium
  1. een stedelijke wachttoren met een stormklok

belhamel /bɛlhaməl/ (n)
furcifera
  2. een scheldwoord dat (vooral vroeger) gebruikt werd voor kinderen die kattenkwaad uithaalden

belichten /bə.ˈlɪx.tə(n)/ /bə.ˈlɪχ.tə(n)/ (v)
illuminare
  1. licht schijnen op iets
exponere
  3. een bepaalde tijd licht laten vallen op de film om deze op te nemen

bellen /ˈbɛlən/ (v)
tinniō
  1. de deurbel over laten gaan
  2. door middel van een bel een signaal geven

belofte (n)
promissio
  1. een ondelinge of schriftelijke verklaring waarin men iets belooft

beloning (n)
praemium

beloven /bəˈlovə(n)/ (v)
polliceor
  1. toezeggen dat iets gedaan zal worden

bemachtigen (v)
capiō
  1. met moeite in handen krijgen

bemesten (v)
fēcundō
  1. het toevoegen van meststoffen aan de aarde

bemesting (n)
fōmentum

bemeubelen (v)
ornō
  1. (België) voorzien van meubelen

beminde /bəˈmɪndə/ (n)
corculum

beminnen (v)
amare
  1. amoureuze gevoelens voor iemand koesteren

bemodderd (adj)
luteolus
  1.

bemoederen (v)
curo
  1. verzorgen

bemoedigen (v)
adhortor
  1.iemand een positievere kijk op de kansen geven

bemoeial (n)
ardeliō
  1. iemand die zich bemoeit met zaken van anderen

bemoeien (v)
claudere
  1. zich inlaten met zaken waar men niets mee te maken heeft

bemoeilijken /bəmujləkə(n)/ /bəmujləkən/ (v)
obstruō
  1. moeilijker maken

benadeling (n)
laesio
  2. buitengewoon onevenwicht tussen de contractuele prestaties van de betrokken partijen

benaderbaar (adj)
intrābilis
  1. te benaderen, makkelijk mee te praten

benaderen (v)
subeo
  1. naartoe gaan en aanspreken
apīscor
  3. bijna bereiken

benadering (n)
accessus
  2. gezichtspunt, de richting van waaruit men naar iets beschouwd .

benauwd (adj)
timidus
  2. angstig

benauwen (v)
turbō

bende /ˈbɛn.də/ (n)
globus
  1. een informeel georganiseerde groep mensen, meestal met kwade of misdadige motieven

beneden /bəˈnedən/ (preposition)
infrā

benig (adj)
osseus

benijden (v)
invideō
  1. wensen dat men zelf mocht hebben wat een ander heeft

benodigen (v)
egere
  1. nodig hebben

benutten (v)
utor

benzine /bɛn'zinə/ (n)
benzinium
  1. een aardolieproduct bestaande uit een mengsel van alifatische koolwaterstoffen met een ketenlengte tussen vijf en twaalf dat algemeen in gebruik is als brandstof voor verkeer

beoefenaar (n)
exercitator

bepaald (adj)
quippe
  3. stellig

bepakking (n)
armāmentum
  1. wat een soldaat aan voedingsmiddelen, kleding enz. zelf medevoert
  2. wat iemand allemaal moet dragen of aanhebben

bepalen (v)
scīscō
  2. vaststellen, voorschrijven, regelen
  3. beslissend beïnvloeden

beperken (v)
cohibeō
  1. een verminderde reikwijdte geven

beperkt (adj)
dēfinītus
  1. verminderd, met specifieke grenzen

beperktheid (n)
parvitās
  1. het maar bescheiden (geestelijke, lichamelijke, financiële) middelen bezitten

beplanten /bə.ˈplɑn.tə(n)/ (v)
conserere, obserere
  1. bezetten met de geschikte planten

beplanting (n)
viridārium
  1. de planten die door de mens ergens zijn geplant of neergezet

bepleisteren (v)
fōmentum

bepleit (adj)
iurgō
  1.

bepleiten (v)
supersum
  1. argumenten aandragen om een te nemen beslissing in bepaalde zin te beïnvloeden

beproefd (adj)
probātus

beproeven (v)
conatus
  1. onderzoeken of het de juiste is

beraad (n)
consideratio
  1. overweging, overleg

beraadslagen (v)
dēlīberō
  1. overleg plegen over de gezamenlijk te voeren actie

beraadslaging (n)
deliberatio
  1. gedachtewisseling in een vergadering

beraming (n)
taxatio
  1. prognose, schatting

berberis (n)
berberis

beredderen (v)
afficiō
  1. in staat zijn zelfstandig dagelijkse dingen te doen

beregenen (v)
aspergo
  1. iets door (kunstmatige) regenen nat maken

bereid (adj)
libens
  1. akkoord gaand, instemmend: bereid tot actie

bereidvaardig (adj)
mūnis

bereidwillig (adj)
mūnis
  1. tot hulp en dienst bereid zijn of daarvan blijk geven

bereik (n)
apīscor
  1. de afstand die afgelegd kan worden

bereiken /bə'rɛɪkən/ (v)
adipisci
  1. fysiek bij de andere kant aankomen
pervenio
  2. het informeren van personen
  3. een bepaald doel verwezenlijken

berekenen (v)
calculo
  1. door rekenen iets bepalen

berekening /bə.ˈre.kə.nɪŋ/ (n)
calculātiō
  1. een numerieke uitwerking ergens van

berg /bɛrx/ (n)
mons, mōns
  1. hoge terreinverheffing

bergachtig (adj)
montaniosus
  1. met bergen

bergbeklimmer (n)
oribata
  1. iemand die zich toelegt op het alpinisme

berggeit (n)
capra
  1. een soort geit die leeft op rotsachtige ondergrond in de bergen.

bergpas (n)
transitus
  1. een lager

bergweide (n)
pascuum montanum
  1. grasland ver boven de dalen in hooggelegen gebied

bericht (n)
nūntium
  1. overgebrachte korte communicatie, meestal over een recente gebeurtenis

berichten (v)
referō
  1. van nieuws voorzien over iets

berijden (v)
uti, vehi
  1. het voortbewegen op een rijdier, zoals een paard of een voertuig zoals een fiets

beril (n)
beryllus

berin (n)
ursa
  1. vrouwelijk dier van de berenfamilie, Ursidae

berispen (v)
opprobrō
  1. streng zeggen dat het gedrag wordt afgekeurd

berk /bɛrk/ (n)
betula, betulla
  1. een katjes dragende boom, kenmerkend is het in horizontale banden afschilferende schors

berkelium (n)
berkelium

berm (n)
scapula
  1. de onverharde kant van een weg

beroemd /bə'rumt/ (adj)
fāmōsus
  1. onder velen bekend en bewonderd

beroemdheid (n)
celebritas
  1. iemand die bekend is bij een groot publiek

beroep (n)
officium
  1. een bezigheid waarmee men de kost verdient

beroerd (adj)
paedidus

beroeren (v)
tangō

beroering /bə.ˈruː.rɪŋ/ (n)
tumultus
  1. onrust door iets veroorzaakt

beroerte (n)
apoplēxia
  1. een acute beschadiging van de hersenen die veroorzaakt wordt door een bloeduitstorting in de hersenen

berouw (n)
cōnscientia
  1. het betreuren van een eerdere kwalijke daad

berouwen /bəˈrɑuwə(n)/ (v)
paeniteo

berouwvol (adj)
paenitens
  1. met spijt vervuld

beroven (v)
latrocinor
  1. iemand met geweld zijn bezit ontnemen

beroving (n)
latrocinium
  1. het beroofd worden

bersten /'bɛrstə(n)/ (v)
dīrumpō
  1. onder inwendige druk uit elkaar breken

berucht /bə'rɵxt/ (adj)
infāmis
  1. om slechte redenen bekend staand

beryllium /bəˈrilijʏm/ (n)
beryllium
  1. een chemisch element en een donkergrijs aardalkalimetaal

bes /bɛs/ (n)
baca
  1. kleine vrucht

beschaafd (adj)
bene mōrātus
  1. net en goed opgevoed

beschaamd (adv)
pudefactus
  1. vol met de neiging zich te verbergen voor anderen

beschadigen (v)
noceō
  1. het toebrengen van schade

beschadiging /bə.ˈsxa.di.ɣɪŋ/ /bə.ˈsxa.də.ɣɪŋ/ /bə.ˈsχa.də.χɪŋ/ (n)
damnum
  1. aangebrachte schade

beschaving /bə.ˈsxa.vɪŋ/ /bə.ˈsχa.vɪŋ/ (n)
civilisatio
  1. de complexe maatschappij waarin veel van de mensen in steden leven en hun voedsel door middel van landbouw verkrijgen

bescheiden /bə'sxɛi(d)ə/ (adj)
modestus
  1. geen te hoge verwachtingen van zichzelf hebbend
  2. niet de indruk makend te hoge verwachtingen van zichzelf te hebben
  3. niet groots of talrijk

bescheidenheid (n)
subtilitas

beschermen (v)
defendo
  1. er zo goed mogelijk voor zorgen dat er niets verkeerd gebeurt

bescherming /bə.ˈsxɛr.mɪŋ/ /bə.ˈsχɛr.mɪŋ/ (n)
dēfensa
  1. een beveiliging

beschikbaar /bə'sxɪkbar/ (adj)
parābilis
  1. waarover beschikt kan worden

beschimmeld (adj)
mūcidus
  1. onderhevig aan schimmelgroei

beschimmelen /bəˈsxɪmələ(n)/ (v)
mucesco
  1. aangevreten worden door schimmels

beschonken (adj)
ebriolus
  1. onder invloed van alcohol

beschouwen (v)
aspicio
  1. bekijken als
  2. denken over

beschrijven (v)
dēscrībō
  1. in woorden uitdrukken

beschrijving /bə.ˈsrɛɪ̯.vɪŋ/ /bə.ˈsxrɛɪ̯.vɪŋ/ /bə.ˈsxrɛː.vɪŋ/ (n)
dēscrīptiō
  1. een op schrift gestelde kenmerken van iets of iemand

beschuldigen /bəˈsxʌldəgə/ (v)
accusare
  1. iemand de schuld geven van iets

beschuldigend (adj)
accūsātōrius
  1.

beschuldiging /bə.ˈsxʏl.di.ɣɪŋ/ /bə.ˈsxʏɫ.də.ɣɪŋ/ /bə.ˈsχʏɫ.də.χɪŋ/ (n)
accūsātiō
  1. het aangeven dat iemand iets moreel of gerechtelijk verkeerds heeft gedaan

beschutting (n)
custōdia

besef (n)
nōtiō
  1. een reëel bewustzijn

beseffen (v)
reperio
  1. het reëel bewust worden van iets

beslapen (v)
Aurora musis amica

beslissen (v)
decido
  1. vaststellen wat er gaat gebeuren

beslissing /bə.ˈslɪ.sɪŋ/ (n)
decisio

beslist /bəˈslɪst/ (adj)
firmus
  1. niet onderhevig aan aarzeling of twijfel

beslist /bəˈslɪst/ (adv)
tute

beslistheid (n)
decisio

beslotenheid (n)
clausum
  2. het afgesloten zijn

besluit /bәˈslœɪt/ (n)
consultum
  1. een vastgestelde keuze

besluiteloos (adj)
ambiguus
  1. niet in staat een besluit te nemen.

besluiten /bəˈslœytə(n)/ (v)
decido
  1. vaststellen hoe het moet

besmettelijk /bə'smɛtələk/ (adj)
contagiosus
  1. het vermogen hebbend gemakkelijk van persoon op persoon overgedragen te worden

besmetten /bə'smɛtə(n)/ (v)
contāminō
  1. blootstellen aan een ziektekiem, gif of radioactief materiaal

besnijden (v)
circumcidere
  1. de voorhuid van de penis wegsnijden

besnijdenis /bəˈsnɛidənɪs/ (n)
circumcīsiō

besparing /bə.spa.rɪŋ/ (n)
oeconomia
  1. het voordeel door ergens minder voor uit te geven

bespatten (v)
aspergo
  1.

bespelen (v)
cano
  1. muziek maken op een muziekinstrument

bespeuren (v)
sentire
  1. met aanzienlijke moeite waarnemen

bespieden (v)
speculari
  1. iemand onopgemerkt in de gaten houden

bespotting (n)
dērīsiō
  1. het iemand belachelijk maken

bespreking /bə.ˈspre.kɪŋ/ (n)
colloquium
  1. een mondeling overleg

besprenkelen (v)
aspergo
  1. druppels van een vloeistof ergens over strooien

best (adv)
optimus
  1. als bevestiging dat iets goed is om te doen

bestaan (v)
sum
  1. daadwerkelijk in het universum voorkomen

bestand /bə'stɑnt/ (n)
armistitium
  3. een wapenstilstand

bestek (n)
ferramenta
  1.

bestel /bəˈstɛl/ (n)
ordo
  1. een organisatie die als systeem een bepaald doel op een bepaalde manier dient

bestelen (v)
latrocinor
  1. iemand iets wederrechtelijk ontnemen

bestellen /bəˈstɛlə(n)/ (v)
mandō
  1. afspreken dat goederen of diensten geleverd zullen worden
trādō
  3. aan huis bezorgen

bestemming /bə.ˈstɛ.mɪŋ/ (n)
dēstinātiō
  1. het eindpunt van een route

bestendig (adj)
continens
  1. duurzaam

bestialiteit (n)
bestialitas

bestormen /bəstɔrmə(n)/ (v)
assultō
  1. met een strijdmacht snel te voet een positie van de vijand trachten te overweldigen

bestraffen (v)
multō

bestraten (v)
pavīmentō
  1. het wegdek verharden met klinkers of andere middelen om er een straat van de maken

bestrating (n)
strātūra

bestuderen (v)
discere
  1. je er grondig in verdiepen

besturen (v)
dirigo
  1. zorgen dat [een toestel] de gewenste taken uitvoert
  2. het vervullen van regeringstaken over een gebied of organisatie

besturingssysteem (n)
systema operationis, systema interna
  1. een geheel van systeemapplicaties dat de uitvoering van andere programma's bestuurt

bestuurder /bəˈstyrdər/ (n)
auriga
  1. een persoon die een voertuig of andere machine bestuurt

betalen /bə.ˈtaː.lə(n)/ (v)
dapinare
  1. geld (of andere zaken) geven aan iemand om de kosten te voldoen

betaling /bə.ˈta.lɪŋ/ (n)
luitio
  1. het onderhandigen of overboeken van geld in ruil voor goed of dienst

betamelijk /bə'tamələk/ (adj)
consentaneus

betasten (v)
depsō
  1. met de handen iemands lichaam op verschillende plaatsen aanraken

betekenen (v)
indicō
  1. ergens toe doen
  1. ergens voor staan

betekenis (n)
significatio
  1. wat iets betekent, waar iets voor staat

beter /'beːtər/ (adj)
melior

beterschap (n)
sanescō
  1. herstelde toestand

beteugelen (v)
refrēnō
  1. in bedwang houden, intomen, bedwingen

betichten (v)
accusare
  1. iemand op valse gronden beschuldigen

betogen (v)
demonstro
  1. een serie argumenten als een verhaal presenteren, bijvoorbeeld in een rechtszaak
  2. een politieke demonstratie houden

betoger (n)
reclāmitātor

betoging /bə.ˈto.ɣɪŋ/ /bə.ˈto.χɪŋ/ (n)
demonstratio
  1. een samenkomst van velen, meestal op straat, met als doel een protest te laten horen

betonen (v)
demonstro
  2. ergens blijk van geven

betovergrootmoeder (n)
abavia
  1. de moeder van één van je overgrootouders

betovergrootvader (n)
abavus
  1. de vader van een van je overgrootouders (die de ouders zijn van een van je grootouders)

betrappen (v)
decipio
  1. getuige worden van het feit dat iemand iets (verbodens) doet

betreffen (v)
refero
  1. gaan over, als onderwerp hebben

betrekkelijkheid (n)
relātīvitās

betrekken (v)
possideo
  1. een woning betrekken

betrekking /bə.ˈtrɛ.kɪŋ/ (n)
officium
  2. bezigheid waarvoor je een geregeld inkomen krijgt

betreuren (v)
paeniteo
  1. leedwezen tonen over iets

betreurenswaardig /bətrørən'swardəx/ (adj)
paenitendus
  1. waard betreurd te worden

betrouwbaarheid (n)
firmitas

betwisten (v)
altercor
  1. iemand iets ~ iemand het recht ergens toe trachten te ontzeggen

beuk (n)
fagus
  1. boomsoort

beuken (v)
cūdō
  1. ergens fors op slaan

beul /bøːl/ (n)
carnifex
  1. uitvoerder van lijfstraffen

beuren (v)
animo

beurs (n)
bursa
  1. het beursgebouw waar aandelen gekocht en verkocht worden
  2. een houder voor munten en biljetten
stipendium
  3. toelage voor iemand die studeren wil
belua
  4. bijeenkomst waar producenten van een bepaald vakgebied meest nieuwe producten tentoonspreiden

beursagent (n)
nummis mercandis curator
  1. een makelaar aan de beurs

beursmakelaar (n)
nummis mercandis curator
  1. een makelaar aan de beurs

bevallen /bə.'vɑ.lə(n)/ (v)
iuvāre
  1. iets als aangenaam ervaren
parere
  2. het leven schenken aan een kind

bevallig (adj)
venustus
  1. -gewoonlijk vrouwelijke- schoonheid bezittend die bij anderen -gewoonlijk mannen- in de smaak valt

bevalling /bə.ˈvɑ.lɪŋ/ (n)
partus
  1. het baren van een kind

bevatten /be'vatən/ (v)
teneo
  1. omvatten, in zich sluiten

bevechten (v)
pugnare
  1. de strijd aanbinden met iets/iemand

bevederd (adj)
penniger
  1. voorzien van vogelveren

beveiligen /bəˈvɛiləxə(n)/ (v)
colo
  1. er zo goed mogelijk voor zorgen dat er niets verkeerds gebeurt

beveiliging /bə.ˈvɛɪ̯.lə.χɪŋ/ /bə.ˈvɛɪ̯.lɪ.ɣɪŋ/ /bə.ˈvɛː.lə.ɣɪŋ/ (n)
custōdia
  1. de genomen maatregelen die er zo goed mogelijk voor zorgen dat er niets verkeerds gebeurt

bevel (n)
imperium
  1. verplicht uit te voeren opdracht zonder enige tegenspraak.

bevelen /bə'velə(n)/ (v)
imperō
  1. een dwingende opdracht geven.

bevelend (adj)
imperiōsus
  1. op een dwingende, commanderende manier

beven (v)
tremō
  1. hard en heftig trillen

bevend (adj)
tremor
  1.

bever (n)
castor, fiber
  1. benaming voor zoogdieren uit het geslacht Castor

bevestigen (v)
firmare, stabilire
  2. vastmaken

bevestiging /bə.ˈvɛs.ti.ɣɪŋ(g)/ /bə.ˈvɛs.tə.ɣɪŋ/ /bə.ˈvɛs.tə.χɪŋ/ (n)
confirmatiō
  1. het bevestigen, het mededelen aan iemand dat iets is zoals gevraagd is of verondersteld wordt

beving (n)
quassō
  1. aardbeving

bevleesd (adj)
pinguis
  1. voorzien van een ruime hoeveelheid vlees

bevloeiing (n)
irrigātiō
  1. de akkers voorzien van extra water

bevochtigen (v)
imbuō
  1. (iets) een beetje nat maken

bevoegdheid /bə'vuxtɛit/ (n)
auctōritās

bevoelen (v)
contactus
  1. door tasten onderzoeken

bevolking (n)
populus
  1. alle inwoners van een bepaald land, staat of gebied gerekend

bevoordelen (v)
accelerare
  1. iemand ~: aan iemand bijzondere gunsten verlenen

bevoorraden (v)
cōpia
  1. voorzien van benodigheden

bevredigen (v)
satisfacio
  1. beantwoorden aan een sterk verlangen

bevrediging (n)
fructus
  1. de beantwoording aan een sterk verlangen

bevriezen /bə'vrizə(n)/ (v)
congelo
  1. door afkoeling in vaste toestand komen

bevrijden (v)
lībertō
  1. iemand of een bevolking van gevangenschap of onderdrukking verlossen

bevrijder (n)
līberātor
  1. persoon die andere bevrijdt

bevrijding /bə.ˈvrɛɪ̯.dɪŋ/ /bə.ˈvrɛː.dɪŋ/ (n)
absolutio
  1. het vrij maken van mensen die gevangen gehouden of onderdrukt worden

bevroren (adj)
gelātus
  1. door afkoeling in vaste toestand gekomen; volledig met ijs bedekt

bevuilen (v)
foedō
  1. vuil maken; verontreinigen

bewaarder (n)
guardianus
  2. een persoon die ervoor zorgt dat gevangenen niet kunnen ontsnappen

bewaargeving (n)
confiscō
  1. handeling waarbij men een goed van een ander ter bewaring aanneemt onder teruggaveverplichting

bewaken /bə'wakə(n)/ (v)
custodio
  1. toezicht houden op de veiligheid van iets of iemand

bewaker (n)
custōs
  1. een persoon die toezicht houdt op de veiligheid van iets of iemand

bewapenen /bə.ˈwaː.pə.nə(n)/ (v)
armō
  1. iemand van wapens voorzien

bewapening /bə.ˈwa.pə.nɪŋ/ /bə.ˈʋa.pə.nɪŋ/ /bə.ˈβ̞a.pə.nɪŋ/ (n)
armatio

bewaren (v)
servo
  1. ervoor zorgen dat iets niet verloren raakt

bewaring (n)
custodia
  2. het opsluiten van verdachten

beweeglijkheid (n)
mōbilitās
  1. de neiging om van bewegen; het kunnen bewegen

bewegen /bə.ˈweː.ɣə(n)/ /bə.ˈʋe.χə(n)/ /bə.ˈβ̞e.ɣə(n)/ (v)
movere
  1. van plaats veranderen

beweging /bə.ˈwe.ɣɪŋ(g)/ /bə.ˈʋe.χɪŋ/ /bə.ˈβ̞e.ɣɪŋ/ (n)
motus
  1. in de staat verkeren waarin de locatie steeds verandert
mōtus
  2. van plaats/positie veranderen
  3. een organisatie

bewerkelijk (adj)
labōriōsus

bewerken /bə'wɛrkə(n)/ (v)
laboro
  1. veranderen om iets voor een of ander doel geschikt te maken
  4. iets met een mes anders maken
corrigō
  2. een bestand of map wijzigen om voor een ander doel geschikt te maken

bewerking /bə.ˈwɛr.kɪŋ/ /bə.ˈʋɛr.kɪŋ/ /bə.ˈβ̞ɛr.kɪŋ/ (n)
correctio
  1. een verandering om iets voor een bepaald doel geschikt te maken

bewieroken (v)
incenso
  1. wierookdampen over iets of iemand aanbrengen
  2. iemand lof toezwaaien

bewijs (n)
argūmentum
  1. datgene wat de juistheid van een bewering onweerlegbaar vast (kan) leggen

bewijsmateriaal (n)
argūmentum
  1. alles wat de juistheid van een bewering onweerlegbaar vastlegt

bewijzen (v)
perīclitor
  1. aantonen; staven

bewind (n)
regimen
  1. een groep personen die de macht uitoefent

bewolkt /bəˈʋɔɫkt/ (adj)
nūbilus
  1. met wolken bedekt

bewonderaar (n)
admirator
  1. een persoon die iemand bewondert

bewonderen (v)
admirari
  1. bekijken met respect

bewonderenswaardig (adj)
admīrābilis
  1. wat het verdient bewonderd te worden

bewondering /bə.ˈwɔn.də.rɪŋ/ /bə.ˈʋɔn.də.rɪŋ/ /bə.ˈβ̞ɔn.də.rɪŋ/ (n)
admiratio
  1. het bekijken met enig ontzag

bewoner (n)
cultor
  1. iemand die in of op iets woont

bewust [bəˈʋɵst] (adj)
cōnsciēns
  1. iets waarvan kennis is genomen

bewustzijn /bə'wɤ(st)sɛin/ (n)
conscientia
  1. een toestand waarin men gewaarwordingen uit zijn omgeving ondergaat

bezaaiing (n)
sēmentis
  1.

bezem (n)
virga
  1. een huishoudelijk voorwerp om stof en vuil bij elkaar te vegen

bezet (adj)
occupātus
  1. gedomineerd door de aanwezigheid van...

bezetene (n)
lunaticus
  1. iemand die lijdt aan een psychiatrische aandoening

bezetten (v)
occupo
  1. in gebruik nemen

bezetting /bə.ˈzɛ.tɪŋ/ (n)
occupatio
  1. toestand waarbij het grondgebied van een land wordt bestuurd door een ander land

bezielen /bə'zilə/ (v)
iniciō
  1. inspireren

bezienswaardigheid (n)
res visu digna
  1. een plaats die of een voorwerp dat door velen bezocht en bekeken wordt

bezig /bezəx/ (adj)
occupatus
  1. aan het werken

bezighouden /ˈbe.zəx.ɦʌː.də(n)/ /ˈbe.zəχ.ɦʌʊ.də(n)/ /ˈbeː.zɪx.haʊ̯.də(n)/ (v)
possideo
  1. de aandacht afleiden
utor
  2. iets te doen geven

bezit (n)
possessio
  2. het houden van een goed voor zichzelf

bezitten /bə'zɪtə(n)/ (v)
possidere
  1. iets in eigendom hebben

bezitter (n)
possessor
  1. de persoon die het bezit van iets heeft

bezitting (n)
bonum
  1. dat wat iemand in eigendom heeft, dat wat van iemand is

bezoedelen (v)
dehonesto
  1. te schande maken

bezoeken /bəˈzukə(n)/ (v)
visitare
  1. bij iemand langsgaan of langskomen

bezoeker (n)
adventor
  1. een persoon die iemand of iets bezoekt

bezoldigen (v)
manūpretium
  1. salaris geven aan

bezorgd (adj)
anxius
  1. met zorgen beladen

bezorgen (v)
trādō
  1. iemand iets ~: bij iemand aan huis afleveren
  3. goederen op een bepaalde plaats brengen

bezuinigen /bə'zʌʏniɣə(n)/ (v)
impercō
  1. door zuinig met geld of iets anders om te gaan de uitgaven verminderen

bezuiniging (n)
oeconomia

bezwaar hebben tegen /bəˈzwar hɛbə(n) ˈtexə(n)/ (phraseologicalUnit)
adversor
  1. tegengaan, het hoofd bieden

bezwangeren (v)
gravidare
  1. zorgen dat een vrouw of vrouwtjesdier bevrucht wordt

bezwaren (v)
dēgravō
  1. belasten

bezwering (n)
fides

bezwijken (v)
decido
  1. zwichten

bezwijmend (adj)
expirans
  1. heraldisch attribuut

beëindigen (v)
finio
  1. tot een afsluiting brengen

beïnvloeden /bəˈɪnvludə(n)/ (v)
afficio
  1. iemand of iets proberen te veranderen, invloed nemen op

bibberen (v)
tremor
  1. hevig trillen van kou of angst

bibberend (adj)
tremor
  1.

bibliothecaresse /ˌbiblijotekaˈrɛsə/ (n)
bibliothecarius
  1. beheerster van een bibliotheek

bibliothecaris /ˌbiblijote'kaːrɪs/ (n)
bibliothecarius
  1. beheerder van een bibliotheek

bibliotheek /bib(l)ijo'tek/ (n)
bibliotheca
  1. een plaats waar boeken verzameld staan
  2. een instelling die boeken en andere media aan het publiek uitleent of ter inzage biedt

biceps (n)
lacertus
  1. tweehoofdige spier
  2. spier in de bovenarm

bidden (v)
oro, precari
  1. in gebed zijn, een godheid iets vragen

biecht (n)
confessio
  1. de erkenning van zonden aan een geestelijke

biechtvader (n)
confessor
  1. een priester die biechten afneemt

bief (n)
būbula
  1. biefstuk

biefstuk (n)
praecīsum
  1. dunne lap vlees van de bovenbil van een rund

bier (n)
cervisia, cerevisia
  1. alcoholische drank die bereid is uit gefermenteerde mout

bies /bis/ (n)
canna
  2. een dun en hooggroeiend oevergewas

bieslook (n)
Allium schoenoprasum
  1. en 2. (groene sprietjes van) plant Allium schoenoprasum

biest (n)
colostrum
  1. de verdikte melk die afgegeven wordt door een koe die recentelijk gekalfd heeft

biet (n)
bēta

big /bɪx/ /bɪχ/ (n)
porcella
  1. een jong van het varken

bij /bɛɪ̯/ (n)
apis
  1. benaming vliegende insecten uit het geslacht Antophila

bijbal (n)
epididymis
  1.

bijbel (n)
biblia
  1. een exemplaar van de originele Bijbel

bijblijven (v)
tueor
  1. de ontwikkelingen bijhouden

bijbouwen (v)
porrigō
  1.

bijbrengen (v)
doceo
  2. zorgen dat iemand iets leert

bijdrage /ˈbɛːdraʝə/ /ˈbɛːɪdraɣə/ (n)
stips
  1. iemands aandeel

bijdragen (v)
contribuō
  1. een aandeel leveren

bijeenbrengen /bɛi'embrɛŋə(n)/ (v)
colligo
  1. bij elkaar brengen

bijeenkomst (n)
concilium
  1. het bij elkaar komen van een groep van personen

bijeenvoegen (v)
compingō
  1. met elkaar verenigen

bijeneter (n)
merops
  1. benaming voor veelkleurige en insectenetende vogels die...

bijenhouder /ˈbɛɪ̯.jə(n).ˌɦaʊ̯.dər/ /ˈbɛɪ̯.jə(n).ˌɦʌʊ̯.dər/ /ˈbɛː.jə(n).ˌɦɔʊ̯.dər/ (n)
apiarius
  1. iemand die bijen houdt voor het verkrijgen van honing

bijenhuis (n)
apiārium
  1.

bijenkorf (n)
alveus
  1. kunstmatige behuizing waarbinnen een bijenvolk zijn raten kan bouwen, oorspronkelijk in de vorm van een gevlochten korf

bijenstal (n)
apiārium

bijenteelt /ˈbɛː.jə(n)ˌteɫt/ (n)
apicultura
  1. het houden van bijen

bijgeloof /ˈbɛɪ̯.ɣə.ˌlof/ /ˈbɛɪ̯.χə.ˌlof/ /ˈbɛː.ɣə.ˌlof/ (n)
superstitio
  1. een geloof in iets extra's en onnatuurlijks

bijgelovig (adj)
superstitiosus
  1. iemand die gelooft in bijgeloof

bijhalen (v)
intrōdūcō
  1.

bijkans /bɛɪˈkɑns/ (adv)
paense

bijl /bɛɪ̯l/ /bɛːɫ/ (n)
securis, ascia
  1. hakwerktuig met een smalle snee en een lange steel die vooral voor het kappen van bomen gebruikt

bijlage (n)
additamentum
  1. geschrift ter aanvulling
  2. een bestand dat bij een e-mail is meegezonden

bijleggen (v)
augmentare
  1. toevoegen

bijleveren (v)
trādō
  1.

bijna /'bɛɪ.na/ (adv)
paense, fere
  1. op zo'n manier dat het niet veel scheelt of iets is zo

bijnaam (n)
cognomen, agnomen
  1. breed bekende, niet-officiële naam van een persoon, een groep van personen of een zaak

bijstaan (v)
adiuvō
  2. een helpende hand bieden

bijstand (n)
auxilium
  1. hulp

bijten /ˈbɛi̯tə(n)/ (v)
mordere
  1. iets afsnijden of afscheuren door tanden tegen elkaar te duwen

bijval (n)
approbatio

bijvoegen (v)
teneo
  1. als extra ergens aan toevoegen

bijvoegende wijs (n)
coniunctivus, subiunctivus
  1. een werkwoordswijs waarmee men een wens of onzekerheid tot uitdrukking kan brengen.

bijvoeglijk naamwoord /bɛɪ̯ˌvuχlək ˈnamʋo̞rt/ /bɛːˌvuxlək ˈnamβ̞oːrt/ /ˌbɛɪ̯vuɣ(ə)lɪk ˈnaːmwoːrd/ (n)
verbum adiectum, adiectivum
  1. een woordsoort die wordt gebruikt om een eigenschap of hoedanigheid van...

bijvoet (n)
artemisia
  1. Artemisia vulgaris, een plant uit de composietenfamilie Asteraceae

bijvoorbeeld (abbreviation)
exempli gratia
  1. als voorbeeld, om tot voorbeeld te dienen

bijwonen /ˈbɛɪ̯.wo.nə(n)/ /ˈbɛɪ̯.ʋo.nə(n)/ /ˈbɛː.β̞o.nə(n)/ (v)
audio
  1. opzettelijk aanwezig zijn bij iets

bijwoord (n)
adverbium
  1. een woord dat een bijvoeglijk naamwoord, een werkwoord, een telwoord of een ander bijwoord nader bepaalt

bijziendheid (n)
myopia
  1. een afwijking in de brandpuntsafstand van het oog waardoor alles op grotere afstand wazig gezien wordt

bijzin /bɛizɪn/ (n)
sententia subordinata
  1. een deel van een uiting dat een ondergeschikte rol speelt ten opzichte van de hoofdzin

bijzit (n)
concubina
  1.vrouw met wie een man in ongehuwde staat...

bil /bɪl/ (n)
natis, clunis
  1. elk van beide lichaamsdelen gevormd door de grote spieren die het bekken aan de achterkant bedekken

biljet (n)
nota
  1. een stuk van staatswege uitgegeven papier waaraan geldswaarde is toegekend

bilnaad (n)
crena analis
  1.

bilspleet (n)
crena analis
  1. de scheiding of spleet tussen beide billen

bilzekruid (n)
alterculum
  1. zeer giftige plant uit de nachtschadefamilie

binden (v)
ligō
  1. vastmaken (evt. figuurlijk)

binding (n)
nexus

bindvlies (n)
tunica conjunctiva
  1. een slijmvlies dat de sclera en de binnenste zijde van de oogleden bedekt

bindweefsel /ˈbɪntˌʋeːf.səl/ (n)
textus connectivus
  1. weefselsoort dat dient ter ondersteuning en verbinding

binnen (preposition)
intrā

binnendragen (v)
intrōdūcō
  1. iets dragend van buiten naar binnen brengen

binnengaan (v)
ingredior
  1. ergens in gaan

binnenkomen (v)
ingredior
  1. een ruimte betreden

binnenkort (adv)
brevī
  1. binnen afzienbare tijd

binnenland (n)
mediterrāneus
  1. een deel van een land dat ver van kust of grens gelegen is

binnenlaten (v)
admittō

binnenoor (n)
auris interna
  binnenoor

binnenplaats (n)
aula
  1. een open ruimte omringd door gebouwen, vaak tussen voor- en achterhuis

binnenst (adj)
intimus
  1. met meest aan de binnenkant gelegen

biochemie /'bioˌxemi/ (n)
biochemica, biochemia
  1. de wetenschap die de chemische processen van het leven op moleculair niveau bestudeert

biodiversiteit /ˈbiodivɛrsiˌtɛɪt/ (n)
biodiversitas
  1. soortenrijkdom, het aantal verschillende diersoorten

biografie (n)
biographia

biologe (n)
biologa
  1.

biologie /ˌbiʲoloˈɣi/ /ˌbiʲoloˈχi/ (n)
biologica, biologia
  1. wetenschap van de levende wezens, levensvormen en levensverschijnselen

biologisch /ˌbijo'loːɣis/ (adj)
biologicus, biologica, biologicum
  1. te maken hebbend met de biologie

bioloog /ˌbioˈlox/ /ˌbioˈloχ/ (n)
biologus
  1. een wetenschapper die de biologie beoefent

bioscoop (n)
cīnēmatēum
  1. gebouw waarin mensen in stoelen naar een film geprojecteerd op een groot scherm kunnen kijken

biosfeer (n)
biosphaera

bisdom /ˈbɪzdɔm/ (n)
episcopatus
  1. kerkrechtelijk afgebakend gebied dat onder de bevoegdheid van een bisschop staat

biseksueel /bisɛksye:l/ (adj)
bisexuālis
  1. seksueel gericht op beide geslachten

bismut (n)
bisemutum

bisschop /bɪsxɔp/ (n)
episcopus
  1. een christelijke geestelijke die aan het hoofd staat van een bisdom

bit /bɪt/ (abbreviation)
frēnum
  1. in de informatica en de computertechnologie de kleinste eenheid van informatie

bit /bɪt/ (n)
frēnum
  1. een metalen staaf die een paard in de bek gedaan wordt om het dier berijdbaar te maken.

bitter (adv)
amarus, acerbus
  1. ter omschrijving van een vaak als onaangenaam ervaren smaak

bitterheid (n)
acerbitās
  1. de mate waarin iets een bittere smaak heeft

bitumen (n)
bitumen
  1. een viskeuze vloeistof die van nature voorkomt als de minst vluchtige fractie van ruwe aardolie

blaar /blaːr/ (n)
vesica
  1. onderhuidse vochtophoping

blaas (n)
vesica
  1. een hol orgaan dat gevuld is met een hoeveelheid gas en/of vloeistof

blaasinstrument (n)
instrumentum inflatile
  1. een muziekinstrument waarvan de klank wordt voortgebracht door een luchtstroom

blad /blɑt/ (n)
folium, frons
  1. plat, groen onderdeel van planten
  2. vel papier

bladder (n)
bulliō

bladerloos (adj)
infrons
  zonder bladeren

bladgoud (n)
bractea
  1. een dun folie van goud dat wordt gebruikt voor decoratieve doeleinden

bladluis (n)
pulex
  1. een schadelijk klein insect dat zich voedt met het sap van jonge plantenscheuten...

bladzij (n)
pāgina
  1. één kant van één blad papier

bladzijde /ˈblɑtsɛidɚ/ (n)
pagina
  1. elk van de beide zijden van een blad papier in boek, krant of tijdschrift

blaffen (v)
baubi
  1. geluid maken dat kenmerkend is voor een hond

blamage (n)
dēdecus
  1. een afgang veroorzaakt door eigen falen

blank /blɑŋk/ (adj)
albus
  1. met lichte huidskleur
  2. onbeschreven

blankvoorn (n)
rotta
  1. bepaald soort zoetwatervis, Rutilus rutilus

blasfemie (n)
blasphēmia
  1. een uiting die als belastering van de godheid gezien wordt

blaten /ˈblatə(n)/ (v)
bālō
  het geluid van een schaap maken

blauw /blʌʊ/ (adj)
caeruleus
  1. de kleur blauw hebbend

blauw /blʌʊ/ (n)
caerulus, caeruleus
  1. primaire kleur die zich in het spectrum bevindt tussen cyaan en violet

blauwe bosbes (n)
Vaccinium myrtillus
  1. bepaald soort vaste plant, Vaccinium myrtillus

blauwe kiekendief (n)
Circus cyaneus
  1. bepaalde soort roofvogel uit de familie van de arendachtigen, Circus cyaneus

blauwe reiger (n)
Ardea cinerea
  1. bepaald soort grote vogel, Ardea cinerea

blazen /'bla.zə(n)/ /'ble.zə(n)/ (v)
spirare
  1. een luchtstroom veroorzaken

bleek /blek/ (adj)
pallidus
  1. gering van kleur

bleekheid (n)
pallor
  1.

blessure (n)
vulnus
  1. een verwonding die men door sportbeoefening heeft gekregen

bleuheid (n)
verēcundia
  1. het verlegen zijn

blij /blɛi̯/ (adj)
laetus

blijdschap (n)
laetitia
  1. een aangename stemming

blijgeestig (adj)
gaudens
  1. fris en vrolijk

blijken (v)
adpāreō

blijspel (n)
comoedia
  1. een toneelstuk, film of boek dat het doel heeft het publiek te vermaken en aan het lachen te maken

blijven /blɛ.və(n)/ (v)
manere, perstare, remanere
  1. niet veranderen
commorari, morari, permanere
  3. ergens vertoeven

blik (n)
ollula
  2.1 cilindervormig luchtdicht afgesloten vaatje van dun metaal

blikken (v)
age, agite (plural)
  1. in een bepaalde richting kijken

bliksem /blɪksəm/ (n)
fulmen, fulgur
  1. de lichtgevende stralen die uit de hemel barsten bij onweer

blind (adj)
caecus
  1. niet in staat te zien

blinde (n)
caecus
  1. iemand die niet kan zien

blindedarmontsteking (n)
appendicitis

blindheid /'blɪndɦɛɪt/ (n)
caecitas
  1. een toestand waarin men niet in staat is te zien

blinken (v)
nitere
  1. in opvallende mate licht weerkaatsen of uitzenden

bloed (n)
sanguis, cruor
  1. lichaamsvocht dat rondstroomt in de slagaderen en aderen

bloedarmoede (n)
anaemia

bloedbad /ˈblutbɑt/ (n)
clades
  1. een gebeurtenis waarbij op grote schaal bloed vergoten wordt

bloeddruk (n)
pressio sanguinis

bloeden /'bludən/ (v)
sanguinem mittō
  1. het vloeien van bloed

bloedig (adj)
cruentō
  1. met bloed (bedekt)
  2. waarbij veel bloed vloeit, met veel slachtoffers

bloeding (n)
sanguinans

bloedlaster (n)
accūsātiō sanguinis
  1. de antisemitische aantijging dat Joden christelijke kinderen zouden ontvoeren en om rituele redenen martelen en hun bloed opvangen

bloedserum (n)
serum

bloeduitstorting (n)
livor
  1. bloeduitstorting in de huid

bloedvat (n)
vas sanguineum
  1. een bloedader

bloedverwantschap (n)
cōnsanguinitās
  1. het genetisch aan elkaar verwant zijn

bloedzuiger (n)
hirudo
  1. een worm die bloed zuigt uit mens en dier

bloei /bluj/ /bluɪ̯/ (n)
flos
  1. het bloeien van boom of plant
  2. een toestand waarin iemand of iets op zijn best is

bloeien (v)
flōreō
  1. het dragen van open, actieve bloeiwijzen
floreō
  2. het bijzonder goed maken

bloeiwijze (n)
inflorescentia
  1.

bloem (n)
flos
  1. een deel van plant met zaden

bloementuin (n)
flōrētum
  1. een tuin met veel bloemen

bloemkool (n)
Brassica oleracea botrytis
  1. een kool met vlezige bleekgele bloemstengels die als groente gegeten wordt

bloempot (n)
tēsta
  1. pot waarin men een plant kweekt

bloes (n)
pēlūsia
  1. kledingstuk

bloesem /blusəm/ (v)
flos
  1. het bloemengeheel van een vruchtboom

blok /blɔk/ (n)
caudex
  1. een vaak hoekig massief stuk materiaal

blokfluit (n)
tibia recta
  1. een eenvoudig houten blaasinstrument

blokkade (n)
obsessiō

blokkeren (v)
claudō
  1.de toe- of doorgang versperren

blond /blɔnd/ /blɔnt/ (adj)
fulvus
  1.

bloot (adv)
nuda

blootstellen (v)
exponere
  1.in aanraking doen komen met

blouse (n)
pēlūsia
  1. kledingstuk

blozen (v)
rubescō
  rood worden in het gezicht, bijvoorbeeld van verlegenheid of schaamte

blussen (v)
exstinguō
  1. het doven van een brand

blèren (v)
bālō
  1. heel hard huilen
  2. blaten

boa (n)
boa
  1. zeer grote wurgslang

bocht (n)
flexus
  1. gebogen weg of pad
sinus
  2. een brede baai aan de kustlijn

bode (n)
cursor
  1. iemand die gezonden wordt om een bericht, dienst, voorwerp enz. af te leveren

bodem (n)
fundus
  1. een onderkant
terra
  2. de grond

boef (n)
defector
  1. iemand die zich onbehoorlijk of misdadig gedraagt

boeg (n)
rostrum
  1. de voorkant van een schip

boegbeeld (n)
insigne
  1. een beeld dat ter versiering aangebracht werd op de voorsteven van een schip

boei /buj/ (n)
attollo
  1. een drijvend en verankerd voorwerp om de vaargeul in ondiepe wateren aan te geven

boeien /bujə(n)/ (v)
alligare
  1. kluisteren
  2. fascineren

boek (n)
liber, codex
  1. een ingebonden bundel bedrukte of beschreven vellen papier

boekbinder (n)
glūtinātōr

boekdeel /ˈbuɡdel/ (n)
tomus
  1. drukwerk dat zoveel bladzijden heeft dat het in aparte band kan worden gebonden, maar waarvan de inhoud onderdeel is van een groter werk

boeken /ˈbukən/ (v)
seponere
  1. reserveren van bijvoorbeeld een hotelkamer

boekenkast /ˈbu.kə.ˌkɑs/ /ˈbu.kə.ˌkɑst/ (n)
librarium
  1. een kast voor de opslag en het laten zien van boeken

boekenwinkel (n)
bibliopolium
  1. een winkel waar je boeken kunt kopen

boekerij (n)
bibliothēca

boeket (n)
fasciculus florum
  1. een bos snijbloemen, vaak sierlijk gerangschikt

boekhouder (n)
perscriptor
  1. iemand die de inkomsten en uitgaven van een organisatie bijhoudt

boekje (n)
libellus
  1. verkleinwoord enkelvoud van boek

boekverkoper (n)
bibliopola
  1. iemand die boeken verkoopt

boekwerk (n)
mereō

boekwinkel /ˈbuk.wɪŋ.kəl/ /ˈbuk.ʋɪŋ.kɔɫ/ /ˈbuk.β̞ɪŋ.kəɫ/ (n)
bibliopolium
  1. een winkel waar boeken verkocht worden

boel /bul/ (n)
quantitas

boeman /bumɑn/ (n)
larva
  1. een denkbeeldig wezen dat als schrikbeeld dient

boenen /'bunən/ (v)
cero
  2.Inwrijven met was tot het glanst.

boer /buːr/ (n)
agricola
  1. landbouwer

boerderij (n)
vicus, villa
  2. een onderneming van een boer

boeren /buːrən/ (v)
erugo
  3. een boer laten

boerenheikneuter (n)
rupex
  1. een onbeschaafd, onwetend persoon

boerenhoeve (n)
colōnica
  1. woon- en bedrijfsgebouw voor een boerenfamilie en hun bedrijf

boerenhuis (n)
colōnica
  1. (kleine) woning voor een agrariër

boerenkiel (n)
involucre
  1. een werkjas zonder voorsluiting die over het hoofd wordt aangetrokken

boerenkool /burə'kol/ (n)
crambe
  1. en 2. (gekrulde bladeren van) bladgewas (kool) Brassica oleracea convar. acephala var. laciniata

boerenwoning (n)
colōnica
  1. woning voor een agrariër

boerenzwaluw /ˈburə(n)ˈzwalyw/ (n)
hirundo
  1. een kleine trek- en zangvogel

boers (adj)
inconditus
  1. weinig beschaafd, weinig verfijnd

boete (n)
multa
  1. een bedrag dat je moet betalen als je een overtreding hebt begaan

boetseren (v)
humus

boetvaardig (adj)
paenitens
  1. bereid om boete te doen als men een fout heeft gemaakt

boezem (n)
sinus
  1.

bohrium (n)
bohrium
  1. scheikundig element met symbool Bh en atoomnummer 107

bok (n)
caper
  1. mannelijke geit

bokaal (n)
cibōrium
  1. groot sierglas of sierbeker op een voet waaruit meerdere mensen kunnen drinken

boksen (n)
pugilatus
  1. een tactische vechtsport

boksen (v)
podium
  1. vuistvechten als sport

bokser (n)
pugil
  1. een persoon die het boksen beoefent

bokshandschoen (n)
caestus
  1. handschoen gedragen tijdens het boksen

bol (adv)
convexus
  1. een glooiende uitstulping in een oppervlak vormend

bol (n)
sphaera
  1. een driedimensionaal rond lichaam zie sfeer

bolhoop (n)
globōsus
  1. een bolvormige groep sterren zoals die in galactische halo's kunnen worden aangetroffen

bolstaand (adj)
prominere
  1.

bom /bɔm/ (n)
bomba, pyrobolus
  1. vernietigingstuig dat gevuld is met explosieven

bombarderen (v)
bombardare
  1. bommen of andere projectielen afvuren op iets of iemand

bomen /bomə(n)/ (v)
narrare
  1. langdurig en uitgebreid praten over minder belangrijke zaken

bompa (n)
avus
  1.

bondgenoot (n)
socius
  1. een andere macht waarmee een afspraak gemaakt is aan dezelfde zijde te zullen strijden

bondgenootschap (n)
societas

bondig (adj)
astrictus

bonenkruid (n)
cunela

bontgekleurd (adj)
versicolor
  1. voorzien van verschillende, felle kleuren

bonzen (v)
lībra
  1. bij herhaling slaande, een luid, laag geluid maken

boodschap (n)
nūntium
  1. overgebracht bericht

boodschapper /ˈbotsxɑpər/ (n)
cursor
  1. berichtenoverbrenger

boog /box/ (n)
arcus
  1. wapen

boogschutter (n)
sagittarius, arcarius
  1. iemand die schiet met een boog

boom (n)
arbor
  1. meerjarige plant met houten stam

boombast /ˈbom.bɑst/ (n)
cortex

boomgaard (n)
pōmārium
  1. een stuk grond met vruchtbomen

booming (adj)
dives
  1.

boomkunde /ˈbom.kɵn.də/ /ˈbom.kʏn.də/ (n)
dendrologia

boomstam /'bomstɑm/ (n)
truncus
  1. een rechtop gaande houten schacht van een boom

boon (n)
phaseolus, faba
  1. zaadje uit de peulvrucht van enige vlinderbloemige planten, waarvan men alleen de zaden ofwel de gehele vrucht eet

boor (n)
borium
  B. chemisch element en een zwart metalloïde

boormachine (n)
terebra
  1. machine om te boren

boortoren (n)
tollēnō
  1. hoge boorinstallatie

boos /boʊs/ /boːs/ (adj)
īrātus
  1. kwaad, woedend

boosaardig /bo'zardəx/ (adv)
ater
  1. met de intentie om kwaad te doen

boosheid (n)
īra
  1. de hoedanigheid van het boos zijn
malignitas
  2. de hoedanigheid van het kwaadaardig zijn

booswicht (n)
defector

boot /boʊt/ /boːt/ (n)
scapha
  1. een klein vaartuig

borax (n)
santerna

bord /bɔRd/ /bɔrt/ (n)
tabula nigra scriptoria
  2. Vlak voorwerp aan een muur
patera
  [1] Schijfvormig voorwerp

bordeel (n)
lupanar
  1. een huis waarin tegen betaling seksuele diensten worden aangeboden

borduren (v)
acū pingo
  1. met naald en draad versieringen aanbrengen op een stuk weefsel

borduurwerk (n)
acupictura
  1. iets wat men geborduurd heeft op aan het borduren is

boren (v)
foro
  1. met een werktuig dat om zijn as draait een gat in iets maken

borg (n)
fideiussor
  1. iemand die garant staat voor een eventueel te betalen bedrag
nexus
  2. borgsom, borgtocht, waarborgsom, cautie

borgstelling /'bɔrxstɛlɪŋ/ (n)
confiscō
  1.

borgtocht (n)
fideiussiō
  1. overeenkomst waarbij een borg zich garant stelt
vadimōnium
  2.

borium (n)
borium
  1. een chemisch element en een zwart metalloïde

borst /bɔrst/ (n)
pectus
  1. bovenste deel van de voorkant van de romp van mens of dier
mamma, pectus
  2. elk van de twee vooruitstekende klieren bij vrouwen waaruit zich de moedermelk afscheidt

borstbeen (n)
sternum
  plat been waaraan de ribben aan de voorzijde vastgehecht zijn

borstel (n)
peniculus
  1. schoonmaakgereedschap met bos haren

borstelig (adj)
saetōsus
  1. ruigharig, ruwharig net zo als een borstel

borstkas (n)
thorax
  1. geraamte van de borst

borstvoeding (n)
nūtrīcātus

bos /bɔs/ (n)
silva
  1. een groep bomen

bosbes (n)
myrtillus
  1. en 3. plant, en bessen, uit geslacht Vaccinium
Vaccinium myrtillus
  2. plant Vaccinium myrtillus

bosuil (n)
cavannus
  1. bepaald soort vogel, Strix aluco

boswachter (n)
saltuārius
  1. een beheerder van een boswachterij

bot (adj)
hebes
  1. stomp
inconditus
  2. onbeleefd

bot (n)
Platichthys flesus
  1. platvis
os
  3. onderdeel van het skelet

botanicus (n)
botanica

botanie (n)
botanica
  1. een onderdeel van de biologie dat zich bezighoudt met de studie van planten

boter /ˈbotər/ (n)
butyrum, butyr
  1. zuivelproduct

boterbloem (n)
gallīcrūs
  1. een aantal meestal overblijvende, kruidachtig planten met helder gele of soms witte bloemen uit het geslacht Ranunculus behorende tot de familie Ranunculaceae

boterzuur (n)
acidum butyricum
  1. CH₃(CH₂)₂COOH

botsen /ˈbɔt.sə(n)/ (v)
collidi
  1. met een flinke snelheid tegen elkaar aankomen
  2. in een conflict of ruzie geraken

botsing /ˈbɔt.sɪŋ/ (n)
collisio
  1. het botsen
confligo
  2. een conflict of ruzie

boudweg (adv)
audaciter
  1. zelfverzekerd, gedurfd

bouillon (n)
iūs
  1. een aftreksel van magere vleesresten, beenderen of vis

bourgondiër (n)
Burgundio
  1.

bouwen /ˈbɑu̯ə(n)/ (v)
construere, struere, aedificare, munire, emunire
  1. een constructie oprichten door het samenvoegen van onderdelen

bouwer (n)
aedificātor
  1. een persoon die dingen bouwt

bouwvallig (adj)
cariōsus

bouwwerk (n)
aedificatio
  1. een constructie van enige omvang die verbonden is met de grond en waarin men kan wonen of werken

boven /ˈboː.vən/ (preposition)
super
  1. op een plaats hoger gelegen dan

bovenarm (n)
lacertus
  1. het bovenste gedeelte van de arm tussen de schouder en de elleboog

bovenbeen (n)
femur
  1.bovenbeen

bovendien /bovənˈdin/ (adv)
amplius
  1. op de koop toe, daarenboven

bovenkaak (n)
maxilla
  1. één van de beenderen van de schedel

bovennatuurlijk /bovəˈnɑtyrlək/ (adj)
divinus
  1. behorende tot een orde van dingen die buiten het menselijke ligt

bovenst (adj)
summus
  1.

braak (n)
sufflāminō
  2. werktuig om vlas of hennep te braken of te kneden.

braakmiddel (n)
emeticus
  1.

braam (n)
rubus
  1. struik & 2. vrucht

braambes (n)
mōrum
  1.

brabbelen (v)
blaterō
  1. slecht en onduidelijk praten met name van baby's

braden (v)
frīgō
  1. vlees bereiden door het in vet te verhitten

braken /brakə(n)/ (v)
vomitō
  1. genuttigd voedselwaar ongewild door de mond naar buiten brengen

brallerig (adj)
grandiloquus
  1.

brancard (n)
grabātus
  1. een draagbaar bedoeld om patiënten te vervoeren die niet ambulant zijn

brand /ˈbrɑnd/ /ˈbrɑnt/ (n)
incendium
  1. een verbranding met vuur

branden (v)
ardeo
  1. verteerd worden door vuur

brandend (adj)
flagrans

brandewijn (n)
aqua vitae
  1. een soort sterke drank

brandhout (n)
cremium
  1. hout dat gebruikt wordt om te verbranden

brandkast (n)
fidus

brandnetel (n)
urtica
  2-3. een harige plant die bij aanraking een brandend gevoel en zwelling veroorzaakt

brandstichter (n)
incendiārius
  1. iemand die expres brand veroorzaakt

brandweerauto (n)
sipho

brandweerman (n)
vigil ignis
  1. lid van de brandweer

brandweerwagen (n)
sipho

brasem (n)
sparulus
  1. bepaalde karperachtige vissoort Abramis brama

brassière (n)
strophium
  1. dameskledingstuk

breed (adj)
latus

breedheid (n)
pinguitūdō
  1.

breedte (n)
latitudo
  1. afmeting loodrecht op de hoogte of de lengte

breedtegraad (n)
latitudo geographica
  1. cirkel van gelijke geografische breedten

breekbaar /ˈbreːɡbaːr/ (adj)
fragilis

breekijzer (n)
vectis
  1. stevige metalen stang, meestal voorzien van een gespleten einde, de koevoet, gebruikt om zaken open te breken.

breeuwen (v)
calafatare
  1.

breidel (n)
reprimō

brein /brɛi̯n/ (n)
cerebrum
  1. orgaan

breken (v)
cōnfringō
  1. in stukken uiteenvallen
  5. in stukken uiteen doen vallen

brems (n)
tabanus

brengen /ˈbrɛŋ.ə(n)/ (v)
addō
  1. ergens heen gaan om iets of iemand daar af te geven

breuk (n)
cele
  1. de uitkomst (quotiënt) van een deling van twee of meer gehele getallen
fractūrā
  2. een gebroken gedeelte van een object

brevier (n)
breviarium

brexit (n)
Brexitus

brief /brif/ (n)
epistula
  1. verzonden geschreven boodschap

briefomslag (n)
thēca
  1. omhulsel van een brief of wenskaart

bries /bris/ (n)
aura
  1. zachte frisse wind

bril (n)
perspicillum, vitra ocularia
  1. een optisch instrument dat gebruikt wordt om de scherpte van het zicht te verbeteren

briljant (adj)
lūculentus
  1. buitengewoon slim

briljant (n)
lūculentus
  1. slijpvorm voor onder andere diamant

brilmontuur (n)
aedes
  1. de houder waarin brillenglazen zijn gevat

brilveer (n)
aedes
  1. het scharnierend zijstuk van een brilmontuur dat over de oorschelp ligt

brits (n)
grabātus
  1. een provisorisch bed, een houten veldbed

broeden /'bru.də(n)/ (v)
incubare
  1. een gelegd ei met lichaamswarmte warm houden

broeder /brudər/ (n)
frater
  1. een broer

broederschap (n)
frāternitās
  1. kerkelijk goedgekeurde vereniging
  2. vereniging van beroepsgenoten
  1. vriendschappelijke betrekking als tussen broers

broek /bruk/ (n)
brācae
  1. een kledingstuk met twee afzonderlijke pijpen voor beide benen

broekband (n)
lorum
  1. band waarmee je een broek stevig om heup of middel kunt binden zodat de broek niet afzakt; tailleband bovenaan de broek

broekie (n)
frustum puerī
  1. jonge man

broekriem (n)
lorum
  1. riem die dient om een broek op te houden

broer /bruːr/ (n)
frater
  1. een mannelijk kind van dezelfde ouders

brok (n)
glaeba
  1. een blok met een grillige vorm, stuk van iets groters

brol (n)
cacō
  1.

bromium (n)
bromium
  1. wetenschappelijke naam voor het scheikundig element Broom

brommerig (adj)
gannītus
  1.

bron /ˈbron/ (n)
fons
  1. daar waar men informatie vandaan haalt

bronchoscopie (n)
bronchoscopia
  1. medisch onderzoek van de luchtpijp d.m.v. een bronchoscoop

brons (n)
aes (mixtura), aes

bronst (n)
oestrus
  paartijd

bronwater (n)
aqua fontana
  1. water dat uit de grond is gehaald, gebruikt als drinkwater of geneeskrachtig water

brood /broːt/ (n)
panis
  1. een meelproduct dat gemaakt wordt door meeldeeg te bakken, te koken of te stomen

broom (n)
brōmium

broos (adj)
fragilis
  1. niet stevig

bros (adj)
fragosus
  1.

brug /brʏx/ /brʏχ/ (n)
pons
  kunstmatige weg over een diepte

bruid /brœy̯t/ (n)
nūpta
  1. een vrouw die in het huwelijk treedt

bruidegom (n)
sponsus
  1. man die in het huwelijk treedt

bruidsbed (n)
thalamus
  1. huwelijksbed

bruidsschat (n)
dōs
  1. een gift die een meisje van haar ouders meekrijgt als ze in het huwelijk treedt

bruidstaart (n)
mustāceus
  1.

bruikbaar (adj)
ūtilis
  1. nuttig, eenvoudig in het gebruik

bruiloftstaart (n)
mustāceus
  1.

bruin /brœʏn/ (adj)
brunneus
  1. een kleur zoals die van walnoten, chocola of koffie hebbend

bruin /brœʏn/ (n)
brunneus
  1. een kleur zoals die van walnoten, chocola of koffie

bruine beer /ˌbrœʏnəˈbeːr/ (n)
ursus arctos
  1. Ursus arctos, een beer die in Europa, Azië en Amerika voorkomt.

brutaal (adj)
insolens
  2.

bruusk (adj)
abruptus

budget /bʏdˈʒɛt/, /ˈbʏdʒɛt/ (n)
pecuniae ratio

budgettair (adj)
pecuniae ratio
  1. met betrekking tot een budget, begroting

buffel /'bɵfəl/ (n)
bubalus
  1. een verzamelnaam voor een aantal zware rundersoorten met vaak forse hoorns

buffer (n)
conditorium intermedium
  3. tijdelijk geheugen in rekenmachines...

buffet /ˈbyfɛt/ (n)
abacus
  1. meubelstuk waarin men tafelgoed en -zilver opbergt
  2. toonbank waarop allerlei etenswaar ligt die men kan bekomen of zelf pakken

buffetjuffrouw (n)
cōpa
  1. horecamedewerkster die vanachter een buffet de gasten bedient

buideldier (n)
marsupial
  1. zoogdier dat het jong in een buidel draagt

buigen /bœʏ̯χə(n)/ /bœːɣə(n)/ (v)
curvō
  1. krommend vervormen

buigzaam (adj)
flexibilis

buigzaamheid (n)
flexibilitās
  1. het vermogen om te kunnen buigen

buik /bœʏ̯k/ /bœːk/ (n)
venter, alvus
  1. het onderste deel van de voorkant van de romp van mens of dier dat van boven door het middenrif en van onderen door de bekkengordel begrenst is

buikloop (n)
alvei profluvium

buikvlies (n)
omentum
  1.

builenpest (n)
pestis bubonica
  1. de meest voorkomende vorm van pest en wordt veroorzaakt door de

buis (n)
tubus
  1. een hol, cilindrisch voorwerp

buit /bœʏ̯t/ /bœːt/ (n)
exuviae
  goederen gewonnen door diefstaf of verovering

buiten /ˈbœʏ̯tə(n)/ /ˈbœːtə(n)/ (adv)
extrā

buitendien (adv)
praeterhāc

buitenissig (adj)
profūsus

buitenlander /ˈbœytə(n)lɑndər/ (n)
barbarus
  1. iemand die in het buitenland woont, of iemand afkomstig uit het buitenland

buitenlands (adj)
advena
  1. op het buitenland betrekking hebbend

buitensluiten (v)
exclūdō

buitensluiting (n)
exclusiō
  1. het zorgen dat iets of iemand niet binnen kan komen

buitenstaander /ˈbœy̯.tə(n)ˌsta:n.dər/ (n)
externus
  iemand buiten de groep, van buiten

buizerd (n)
buteo buteo
  1. bepaald soort middelgrote roofvogel, Buteo buteo

bul /bʏl/ (n)
taurus
  1. mannelijk rund en het mannetje van sommige andere zoogdieren en zeezoogdieren
bōs
  2. pauselijke oorkonde

buldog (n)
Molossus
  1. een stevig gebouwde hond met een grote kop en afhangende liphoeken...

bulgur (n)
purgurium
  1. gestoomde, daarna gedroogde en vervolgens grof gemalen of gebroken tarwekorrels, meestal durumtarwe

bulla (n)
bulliō
  1. hol bolletje of blaasje gevuld met gas of vocht

bult (n)
gibber

bultig (adj)
difficilis
  1.

bundel (n)
fascis
  1. zijdelings bijeengehouden verzameling langwerpige voorwerpen

bunzing (n)
mustella
  1. bepaald soort zoogdier, Mustela putorius

bureau (n)
mensa scriptoria
  1. een werkmeubel voor administratief- en studiewerk
munus
  2. een (politie)kantoor

bureel (n)
officium
  1. (Belgisch) een kantoor, de ruimte waarin een bureau staat

burger (n)
civis
  1. inwoner van een stad of staat die bepaalde wettelijke rechten en plichten heeft

burgerlijk /ˈbʏrɣərlək/ (adj)
cīvīlis
  1. tot de burgers behorend, tot de middenstand behorend

burgeroorlog (n)
bellum civili
  1. een gewapende strijd tussen twee of meer bevolkingsgroepen binnen hetzelfde land, waarbij soms ook het leger betrokken is

burggravin (n)
vicecomitissa

burijn (n)
Caelum
  1. beitel met ruitvormige punt

bursitis (n)
bursitis
  1. ontsteking van een slijmbeurs

bustehouder (n)
strophium, fascia
  1. kledingstuk voor vrouwen.

butaan (n)
butanum
  1. C₄H10

buur /byr/ (n)
adcola
  1. een persoon die in andermans omgeving woont

buurman (n)
adcola
  1. een man naast wie men woont

buurt /byrt/ (n)
vicus
  1. een (deel van een) wijk

buurvrouw (n)
vicina
  1. vrouw woonachtig in het belendende huis

byte /bɑjt/ (n)
octetus
  1. het kleinste adresseerbare gedeelte van een computergeheugen

bèta (n)
bēta

cadeau /kaˈdoː/ (n)
donum
  1. iets dat men aan iemand geeft, meestal ter gelegenheid van een speciale gebeurtenis

cadmium (n)
cadmium
  1. scheikundig element met symbool Cd en atoomnummer 48

cafeïne (n)
coffēinum
  1. een alkaloïde met structuurformule C₈H10N₄O₂ die van nature wordt aangetroffen in koffiebonen en theebladeren

café /kɑ'fe/ (n)
cafeum
  1. een uitgaansgelegenheid waar men dranken kan nuttigen

calcium (n)
calcium
  1. scheikundig element met symbool Ca en atoomnummer 20

calculatie (n)
calculātiō
  1. berekening

calculator /kɑlkʏˈlatɔr/ (n)
calculator
  1. machine

calculeren (v)
computo
  1. rekenen

californium (n)
californium
  1. een scheikundig element en vermoedelijk een grijs of zilverkleurig actinide met het symbool Cf en het atoomnummer 98

calorie (n)
calor
  1. een eenheid van warmte, gelijk aan de warmte benodigd om een gram water een graad C in temperatuur te doen stijgen

camera /ˈkaməˌra/ (n)
camera photographica
  1. een apparaat om beelden mee te registreren

campagne /kɑmˈpɑɲə/ (n)
expedītiō

canon /'ka.nɔn/ (n)
canon
  1. de strengste vorm van een meerstemmige compositie, waarin de stemmen elkaar in de tijd verschoven imiteren

canonicaat (n)
canonicatus
  1. de waardigheid en taken van een kanunnik

cantharel /ˌkɑntaˈrɛɫ/ (n)
cantharellus cibarius
  1. Cantharellus cibarius, een eetbare paddenstoel met een lichte pepersmaak

capaciteit /kapasiˈtɛit/ (n)
facultās
  1. bevattingsvermogen

capibara /ˌkapiˈbaːra/ (n)
Hydrochoerus
  1. Hydrochoerus hydrochaeris, een groot knaagdier...

capillair (n)
adiantum
  1. een haarvat, het kleinste vat van de bloedsomloop

capitulatie (n)
dēditiō
  1. internationaalrechtelijke verklaring dat een partij de strijd staakt tijdens een oorlog

capronzuur (n)
acidum capronicum
  1. CH₃(CH₂)₄COOH

capuchon /ˌka.py.ˈʃɔ̃ː/ /ˌkɑ.py.ˈʃɔn/ (n)
cucullus
  1. hoofdkap bevestigd aan een kledingstuk

carbidgas (n)
acetylenum
  1. carbidgas/acetyleen

carbonzuur (n)
acidum carboxylicum
  1. een organische verbinding die de functionele groep -COOH bezit

carcinoom (n)
carcinōma
  1. kankergezwel

cardioloog /kɑrdijo'lox/ (n)
cardiologus

carnaval (n)
carnelevarium
  1. volksfeest waarbij onder meer grote verkleedpartijen plaatsvinden,...

carnivoor /kɑrniˈvor/ (n)
carnivora
  1. een vleesetend dier

carrière (n)
curricŭlum
  1. loopbaan, werkgerelateerde maatschappelijke positie

cartografie (n)
cartographia
  1. de kunst en wetenschap van het vervaardigen van land-, zee- en/of luchtkaarten

cashew (n)
anacardium occidentale

casino (n)
āleātōrium
  1. een gelegenheid waar in een luxe omgeving gegokt wordt

cassave (n)
mandioca
  1. Manihot esculenta, een eetbare wortelknol

castraat (n)
castratus

casus (n)
casus
  1. een naamval

cataract (n)
cataracta
  1. grijze staar, een troebeling van de ooglens die het zien verstoort

catarre (n)
catarrhus
  1. slijmvliesaandoening waarbij vocht via het slijmvlies verloren gaat

catastrofe (n)
cataclysmos
  1. een algemene ramp

categorie (n)
categoria
  1. onderdeel van een rangschikking, rang, groep.

caudaal (adj)
caudalis
  1. met betrekking tot het (staart) uiteinde, ook gebruikt voor het onderste deel van ruggemerg

cavalerie (n)
equitātus
  1. strijdmacht te paard

cavia (n)
Cavia porcellus
  1. benaming voor knaagdieren uit het geslacht Cavia

caviteit (n)
cavea
  1. een gat of ruimte bijv. gaatje door tandbederf

ceder /ˈsedər/ (n)
cedrus
  1. benaming voor bomen uit het geslacht Cedrus

cel /sɛl/ (n)
cellula
  3. de kleinste eenheid binnen een levend organisme waarin alle genetische informatie vervat zit

celebreren (v)
celebrare
  1. plechtig herdenken

celibatair (adj)
caelebs

celkern /sɛlkɛrən/ (n)
nucleus
  1.

cello (n)
violoncellum
  1. een viersnarig strijkinstrument dat tijdens het bespelen door de cellist tussen de knieën wordt gehouden

cement (n)
caementum
  1. een bouwmateriaal bestaande uit kalk, zand en grind

censor (n)
censor
  1. hoge ambtenaar in de Romeinse republiek

censuur /sɛnˈsyr/, /sɛnˈzyr/ (n)
cēnsūra
  1. de controle van de kant van de overheid op alles wat de media uitbrengen

centaur (n)
centaurus
  1.

centigram (n)
centigramma

centimeter /'sɛntiˌmetər/ (n)
centimetrum
  1. een lengtemaat die gelijk is aan één honderdste van een meter

centraal (adj)
medius
  1. in het midden gelegen

centrifugeren (v)
centrifugium
  1. met een centrifuge scheiden, zuiveren of drogen

centrum (n)
centrum
  1. middelpunt

centurion (n)
centuriō
  1. romeins legeraanvoerder die leiding geeft aan honderd soldaten

ceramiek (n)
fictilia

cerebraal (adj)
cerebralis
  1. met betrekking tot de grote hersenen

ceremonie (n)
caerimonia
  1. een plechtige aangelegenheid

cerium (n)
cerium

certificaat /ˌsɛrtifiˈkat/ (n)
probatoria
  1. een schriftelijk bewijs

cesium (n)
caesium

challenger (n)
adversarius
  1.

champignon /ˌʃɑmpiˈjɔn/ (n)
Agaricus campestris
  1. Agaricus bisporus en Agaricus bitorquis, een eetbare en speciaal gekweekte witte paddenstoel

chanten (v)
cano
  1. het ritmisch spreken of het zingen van woorden of geluiden

chaos /ˈxaɔs/ (n)
chaos
  1. grote wanorde

charlatan /ˈʃar.la.tan/ (n)
magus

charmant (adj)
amoenus
  1. aangenaam in omgang

charme /sjarme/ (n)
lepos
  1. de eigenschappen van iemand waardoor die persoon aardig, leuk en vriendelijk wordt gevonden

charmeur (n)
dēlēnītor
  1. iemand die vrouwen weet te bekoren

charter (n)
carta
  2. handvest, beperkte grondwet

chatten /ˈtʃɑtə(n)/ /ˈtʃɛtə(n)/ (v)
fabulor
  1. op synchrone wijze met elkaar korte tekstberichten uitwisselen

chauffeur /ʃaʊ̯.ˈføːr/ /ʃo.ˈføːr/ /ʃo.ˈfʏːr/ (n)
auriga
  1. de bestuurder van een motorvoertuig

checken /ˈtʃɛkən/ (v)
verifico
  1. controleren, nakijken

chef /ʃɛf/ (n)
archimagirus
  1. de baas, iemand die de leiding heeft

chemie (n)
chemia
  1. wetenschap die zich bezig houdt met de kennis van de stoffen zoals die zijn opgebouwd uit elementen

cheque /ʃɛk/ (n)
reprimō

cherub /ˈxerʏp/ (n)
cherub
  1.

chijl /xɛil/ (n)
chylus
  1. lymfe met veel vet zoals de darmvlokken die bij de spijsvertering uit de darminhoud opnemen en in de chylusvaten afscheiden

chillen /ˈtʃɪlə(n)/ (v)
algor
  1. tot rust komen, ontspannen

chimpansee /ˌʃɪm.pɑn.ˈse/ (n)
satyrus
  1. Pan troglodytes, de meest aan de mens verwante mensaap, leeft in Centraal-Afrika

chip (n)
assula
  2. een klein stukje halfgeleiderkristal waarop geïntegreerde circuits zijn aangebracht

chirograaf (n)
chirographum
  1. niet bezegelde, door identieke gedeeltes bevestigde oorkonde

chirurg /ʃi'rʏr(ə)x/ (n)
chirurgus
  1. specialist

chirurgie (n)
chirurgia
  1. de wetenschap van en de vaardigheid in het opereren

chloor (n)
chlorium

chocolade /ˌʃo.ko.ˈla.də/ /ˌʃɔko.ˈla.də/ (n)
cacaotica, socolata
  1. een lekkernij die gemaakt is van cacao, suiker en cacaoboter

cholera /χoləra/ (n)
cholera
  1. een zeer besmettelijke infectieziekte die de darmen aantast

cholesterol (n)
cholestērolum
  1. vet dat in je lichaamscellen zit, zoals galvet, lichaamsvet

christelijk /krɪs.tə.lək/ (adj)
Christianus
  1. te maken hebbend met het christendom

christen /ˈkrɪs.tən/ (n)
Christianus, Christiana, christianus
  1. een belijder van de christelijke godsdienst

christendom /ˈkrɪ.stən.ˌdɔm/ (n)
Christianismus
  1. een religie gebaseerd op het evangelie en leven van Jezus zoals beschreven in het Nieuwe Testament

chromium (n)
chromium

chromosoom /ˌχroʊmoʊˈsoʊm/ (n)
chromosoma
  1. staafachtig lichaampje

chronisch /ˈxronis/, /ˈkronis/ (adj)
chronicum
  1. voortdurend, aanhoudend

chroom (n)
chromium

chylus /ˈxilʏs/ (n)
chylus
  1. lymfe met veel vet zoals de darmvlokken die bij de spijsvertering uit de darminhoud opnemen en in de chylusvaten afscheiden

cicade (n)
cicada
  1. groot, halfvleugelig insect, leeft in Zuid-Europa en in de tropen (Cicadidae)

ciceroniaans (adj)
Ciceronianus

cider (n)
sicera
  1. vruchtenwijn uit gegist appelsap of perensap

cijfer (n)
nota numeri
  1. een enkelvoudig symbool om een telbaar aantal aan te duiden

cijns (n)
stipendium

cilinder (n)
cylindrus

cilindrisch (adj)
cylindricus
  1. zoals een cilinder, cilindervormig, buisvormig

cinema (n)
cīnēmatēum
  1.

cipier (n)
carcerārius
  1. een gevangenbewaarder

cipres (n)
cupressus
  1. slanke naaldboom uit het gebied rond de Middellandse Zee, Cupressus sempervirens

circuit (n)
ambitus
  1. omloop voor snelheidswedstrijden
  2. elektronisch netwerk

circus (n)
circus
  1. attractie

cirkel /ˈsɪrkəɫ/ (n)
circulus, circulum

cirkelen (v)
circulum
  1. in cirkels ronddraaien of rondvliegen

cirrocumulus (n)
cirrocumulus
  1. een soort wolk die op grote hoogte, 6 tot 10 km in grotere velden voorkomt, vaak een golfachtige structuur heeft en de aankondiger van een komend koufront is

cirrus /'sɪrɵs/ (n)
cirrus
  1. een zeer hoog drijvende wolk die eruitziet als katoenvlokken, pluimen of veren, in regelmatige strepen aan de hemel verdeeld

citaat /siˈtat/ (n)
commemoratio
  1. aanhaling, ontleende passage

citer (n)
cithara
  1. een snaarinstrument dat voornamelijk gebruikt wordt in het Duitstalige deel van Europa

citeren (v)
appello
  1. eigen of andermans woorden ontlenen

citroen (n)
citreus, citreum
  1. ovale, gele zure vrucht van de citroenboom

citrusvrucht (n)
citrus

civiele techniek (n)
ars ingeniaria civilis

clan (n)
familia

classificatie (n)
classificatio

classificeren (v)
discribō

claustrofobie /klʌstrofoˈbiː/ /klʌustrofoˈbiː/ (n)
claustrophobia
  1. vrees voor afgesloten ruimten

clausule /klʌʊˈsylə/ (n)
stipulatio
  1. een extra bepaling in een ambtelijke brief.

clement (adj)
clēmēns
  1. het toegevend zijn van een gezagdrager ten opzichte van de minderen

cliché (n)
platitudo
  1. te veel gebruikte uitdrukking

clitoris (n)
landica
  1. gevoelig orgaan bovenaan de schaamspleet van de vrouw dat voor de seksuele opwinding zorgt

cloaca (n)
cloaca
  1. de gecombineerde darm- en urineuitgang bij bepaalde diersoorten

clown /kloːn/ /klʌːun/ (n)
balatrō
  1. komische artiest
scurra
  2. bespottelijk iemand

club /klɵp/ (n)
sodālitās
  1. besloten gemeenschap
  3. golfstok

co- (prefix)
socius

coalitie /kowaˈli(t)si/ (n)
coalitus
  1. verbond van twee of meer partijen, mogendheden of staten om een gemeenschappelijk doel te bereiken

cocaïne (n)
cocainum
  1. een drug die bereid wordt uit de bladeren van de coca die euforie en ongevoeligheid voor pijn veroorzaakt en leidt tot verslaving

cocktail (n)
gallicauda
  1. drankje bestaande uit gemixte alcoholische dranken

codicil (n)
cōdicillus

cognitief /kɔxniˈtif/ (adj)
cognitivus
  1. met betrekking tot het leerproces

coherent (adj)
contextus

coherentie (n)
cohaerentia

cohesie (n)
cohaesiō
  2. een onderlinge aantrekking van moleculen van een zelfde stof

col /kɔl/ /kɔɫ/ (n)
transitus
  2. bergpas, bergengte vooral bekend via het wielrennen

cola (n)
cola
  1. koolzuurhoudende frisdrank

collaps (n)
debilitatio
  1. flauwvallen

collecteren (v)
collecta

collectie (n)
collēctus

collectioneren (v)
collecta

collega /kɔˈleɣa/ /kɔˈleχa/ (n)
collēga
  1. een persoon die voor hetzelfde bedrijf werkt
  2. een vak- of ambtgenoot

college /kɔˈleʒə/ (n)
schola
  1. de tijd waarin een docent een bepaald onderwerp uitlegt aan studenten

collusie (n)
collusio
  1,2. collusie

colonne /ko'lɔnə/ (n)
columna
  1. rij van militairen of voertuigen in een groot aantal gelederen van kleine frontbreedte

coloradokever (n)
Leptinotarsa decemlineata
  1. een kever die op de aardappelplant leeft van ongeveer 1 cm lang en met een geel...

colporteren (v)
disporto

coma /ˈkoːmaː/ (n)
cōma
  1. volkomen bewustloosheid

combinatie (n)
combīnātiō

comfort /kɔnˈfɔrt/ (n)
alloquor
  1. een toestand waarin men zonder onrust, vrees of verlegenheid is

comfortabel (adj)
commodus
  1. gerieflijk

comité (n)
consilium

commandant (n)
imperātor
  1. iemand die het commando heeft over een leger of vloot

commanderen (v)
imperare
  2. bevelen

commando /kɔ.ˈmɑn.do/ (n)
imperium
  1. bevel, leiding
  3. opdracht om een bepaald proces uit te voeren

commercie (n)
commercium

commissie (n)
consilium
  1. een groep personen aan wie een bepaalde opdracht wordt gegeven of die voor een bepaald doel bijeenkomen

commotie (n)
rumor
  1. onrust bij een groep mensen

commotio (n)
tumultus
  1. schudding, gebruikt voor hersenschudding

communautair (adj)
communalis
  1. betrekking hebbend op de gemeenschap

communicatie /ˌkɔ.my.nɪ.ˈkaː.si/ /ˌkɔmyniˈkasi/ /ˌkɔmyniˈkaʦi/ (n)
communicatio
  1. het uitwisselen van informatie

communisme /kɔmyˈnɪsmə/ (n)
communismus
  1. ideologie die gericht is op gemeenschappelijk bezit van productiemiddelen en verbruiksgoederen

compact (adj)
compactus
  1. ruimte beperkende uitvoering, gedrongen

compacteren (v)
compectum
  1. het volume van iets kleiner maken

comparitie (n)
speciēs
  1. verschijning in rechte

compenseren (v)
compensō
  1. iets goed (proberen te) maken, terug in balans brengen

competitie (n)
aemulatio
  1. wedijver, concurrentie

compilator (n)
compilator

compiler (n)
compilator
  1. (informatica) computerprogramma dat een in een brontaal geschreven programma (broncode) vertaalt in een semantisch equivalent programma in een doeltaal (objectcode) (en meestal tegelijk met andere programma´s 'linkt')

compleet (adj)
admodum
  1. volledig, voltallig

complement (n)
complementum

complex /kɔmplɛks/ (adj)
complex
  1. ingewikkeld

component (n)
pars
  1. een deel van een geheel

componeren (v)
compōnō

componist (n)
componista
  1. iemand die muziekstukken schrijft

compositie (n)
compositio
  1. een muziekstuk, werkstuk van een componist
  2. samenstelling

compost (n)
compostus
  1. is het residu dat ontstaat na ontbinding van organisch materiaal (d.w.z. van plantaardige of dierlijke oorsprong)

comprimeren (v)
comprimō
  1. samenpersen, compact maken

compromis /kɔmproˈmi/, /kɔmproˈmɪs/ (n)
compromitto
  1. overeenkomst waarbij de betrokken partijen concessies doen...

computer /kɔm.ˈpju.tər/ /kɔm.ˈpɪ̯uː.tər/ (n)
computatrum
  1. informatieverwerkende machine

computerspel (n)
ludus computatri
  1. een spel dat via of met de computer gespeeld wordt

computerwetenschap (n)
informatica

concentratie (n)
animadversio

concentreren (v)
animadverto
  1. op één plek samenbrengen
  2. zich ~ op één zaak toespitsen

concentrisch (adj)
concentricus
  1. van cirkels of bollen dat ze het zelfde middelpunt hebben (maar niet dezelfde straal)

concept /kɔnˈsɛpt/ (n)
conceptum
  1. een ontwerp, een project

concert (n)
consulere
  1. een muziekuitvoering door een orkest etc.

concessie (n)
concessum
  2-3

concilie (n)
concilium

conclaaf (n)
conclave
  1. een besloten kerkvergadering van kardinalen waarbij een paus gekozen wordt

concluderen /ˌkɔŋklyˈderən/ (v)
coniecto
  2. (overgankelijk) tot een besluit komen

conclusie /kɔŋˈklyzi/ (n)
clausula

concreet /kɔnˈkret/ (adj)
concretus, corporalis
  2. in realiteit bestaand

concubine (n)
concubina
  1.vrouw met wie een man in ongehuwde staat...

concurrentie (n)
certāmen
  1.

condensatie /kɔndɛn'zasi/ (n)
condensatio

condensator (n)
condensatrum
  1. elektrische component

conditie (n)
conditio
  1. gezondheidstoestand
  2. voorwaarde

condoom (n)
tutamentum

conducteur /ˌkɔndʏkˈtør/ (n)
integumentum
  1. een medewerker van de spoorwegen die reizigers op vervoersbewijzen controleert en de orde in de trein of tram dient te bewaren

confectie (n)
filum
  1.

conferentie (n)
colloquium

confidentie (n)
sēcrēta

confirmatie (n)
confirmatiō
  1.

confiseur (n)
crustulārius

confisqueren (v)
auferō
  1. van staatswege in beslag nemen

conflict (n)
conflictio

conglomeraat (n)
conglomero
  1. samenklontering van verschillende bedrijven

congres /kɔŋˈɣrɛs/ /kɔŋˈχrɛs/ (n)
conventus
  1. een grote vergadering van deskundigen op een bepaald vakgebied

congé (n)
missio
  1. "ontslag"

conisch (adj)
conicus
  1. de vorm hebbend van een (afgeknotte) kegel

conjugatie (n)
coniugātiō
  1. binding

conjunctief /ˈkɔn.jʏŋk.tif/ (n)
coniunctivus, subiunctivus
  1. aanvoegende wijs

connectie (n)
nexus

consacreren (v)
consecrō
  1. consecratie verrichten

consensus /kɔnˈsɛnzʏs/ (n)
consensus

consequent (adj)
congruens
  1. logisch handelend dat overeenkomt met voorafgaande gedachte, toezegging of handeling

consequentie (n)
cōnsequentia
  1. een noodzakelijk gevolg

conserveren (v)
conservare
  1.

consistorie /kɔnsɪstɔˈri/ (n)
concilium
  1. een vergadering van de paus met het college van kardinalen

consonant (adj)
consonans

constant (adj)
constans
  1. Altijd onveranderlijk

constateren /kɔnsta'terə(n)/ (v)
comperiō
  1. vaststellen

consternatie (n)
consternatio
  1. een situatie waarin men zich geen raad meer weet

constitutie (n)
constitutio
  2. grondwet

constructeur (n)
structor
  1. een ontwerper van constructies

constructie /xxxx/ (n)
compingō

construeren (v)
compingō

consul (n)
consul
  1. Romeins overheidspersoon
  1. vertegenwoordiger

consulteren (v)
sciscitor
  1. raadplegen, advies vragen

consument /kɔnzyˈmɛnt/, /kɔnsyˈmɛnt/ (n)
cōnsumptor
  1. algemene term voor personen, huishoudens die goederen en diensten verbruiken die worden geproduceerd in de economie

consumeren (v)
exedō
  1. verorberen
  2. verbruik van goederen en diensten in de economie

contact /kɔn.ˈtɑk/ /kɔn.ˈtɑkt/ (n)
contactus
  1. een toestand waarbij twee voorwerpen elkaar raken
  2. onderlinge communicatie
  3. een contactpersoon
  4. een verbinding van twee elektrische geleidingen
  5. een elektrische schakelaar
  6. de grens tussen stollings- en nevengesteente

contamineren (v)
contamino

contempleren (v)
dispecto

contemporain (adj)
aequālis
  1.

contest (n)
dīmicātiō
  1.

continent (n)
continens
  1. een werelddeel

continueren /ˌkɔntinyˈweːrə(n)/ (v)
continuo
  1. voortzetten

continuïteit (n)
continuitas

contract /kɔnˈtrɑkt/ (n)
contractus
  1. een schriftelijk vastgelegde overeenkomst

contracteren (v)
contrahō
  1. een contract sluiten

contractie (n)
contractiō
  1. samentrekking van orgaan of spieren

contradictio (n)
contradictio in terminis
  1. een tegenstrijdigheid in de woorden, een innerlijke tegenspraak

contradictio in terminis (n)
contradictio in terminis
  1. een tegenstrijdigheid in de woorden, een innerlijke tegenspraak

contrareformatie (n)
contrareformatio

contrast (n)
oppositio
  1. opvallende tegenstelling

controle (n)
dominatus

controleren (v)
impero
  1. inspecteren, toezicht houden, onderzoeken, nazien

controleur (n)
moderātor
  1. iemand die belast is met de controle

contusie (n)
contusio
  1. kneuzing

conveniëntie (n)
commoditas

conventioneel (adj)
conventionalis
  1. wat door het vaste gebruik bepaald is

conversatie /kɔn.vɛr.ˈsa.tsi/ (n)
colloquium

converseren (v)
colloquor
  1. een geprek voeren

copernicium (n)
copernicium
  1. scheikundig element met symbool Cn en atoomnummer 112

copieus (adj)
cōpiōsus
  1. rijkelijk, overvloedig

copuleren (v)
coeō
  1. geslachtsgemeenschap hebben

corporeel (adj)
corporeus
  1. lichamelijk

correct (adj)
correctus
  1.

correctie (n)
correctio
  1. verbetering

corresponderen (v)
congruō

corrigeren /ˌkɔriˈʒeːrə(n)/ /ˌkɔriˈʒɪːrə(n)/ (v)
corrigō
  1. iets van fouten ontdoen

corrosie (n)
corrosio
  1. roest, een langzame verbinding met zuurstof

corrupt (adj)
corruptus
  1. met behulp van geschenken, geld e.d. over te halen om zijn plicht, partij, of overtuiging te verzaken

corruptie (n)
corruptio
  1. bedrog vanwege oneerlijkheid

cortex (n)
cortex
  1. schors

cosmeticum (n)
offūcia
  1. schoonheidsmiddel

coup /kup/ (n)
eversio reipublicae
  1. staatsgreep

couperen (v)
scalpere

couperose (n)
chalcanthon

courant (n)
acta diurna
  1. massamedium

courtage (n)
commissio
  1. beloning voor de tussenpersoon

couturier (n)
sarcinator
  1. modeontwerper,ontwerper en maker van modieuze kledij

cowboy (n)
bubulcus
  1. veehoeder

coyote (n)
coiotes
  1. bepaald soort zoogdier, Canis latrans

coëfficiënt (n)
coefficiēns
  1. een constante factor van een onbekende of van een veranderlijke grootheid

coïncideren (v)
coincidō
  1. samenvallen in ruimte of tijd

coïtus (n)
coitus
  1. geslachtsgemeenschap

coöperatie (n)
societas cooperativa
  2. op samenwerking gegronde vereniging of bedrijf

crawlen (v)
serpō
  1. zwemmen met de crawlslag
  2. doorzoeken van een groot aantal webpagina's door een computerprogramma

creatie (n)
conditio
  1. een schepping, iets totaal nieuw

creatief /krejaˈtif/ (adj)
ingeniosus
  1. scheppend vermogen bezittend, met een scheppende geest

creationisme (n)
creationismus

creatuur (n)
creātūra
  1. schepsel; iets dat gemaakt is

creditcard (n)
tessera crediticia

crediteur (n)
crēditor
  1. iemand aan wie iemand iets (meestal geld) verschuldigd is

crematie (n)
cremātiō
  1. de lijkverbranding, de verassing

cremeren (v)
cremo

creëren /kreˈjeːrə(n)/ (v)
creo
  1. iets nieuws maken, iets scheppen

crimineel (adj)
scelestus
  1. met betrekking tot misdaad

crimineel (n)
scelestus
  1. iemand door zich onderhoudt door de wet te breken

criminoloog (n)
radiologistus
  1. beoefenaar van de criminologie

cru (adv)
difficilis

crucifix (n)
crux
  1. beeldhouwwerk bestaande uit Christus aan het kruis

culinair (adj)
culīnārius
  1. met betrekking tot de kookkunst

cultuur /kɵl'tyːr/ (n)
cultura
  1. het patroon van menselijke activiteit en de symbolische structuren, die deze activiteiten een zekere betekenis geven

cumulonimbus (n)
cumulonimbus

cup (n)
cibōrium
  1. beker die dient als trofee

cupcake (n)
testuātium
  1.

curium (n)
curium

cursus (n)
schola

curve (n)
linea curva

cybernetica (n)
cybernetica
  1. wetenschap van de besturing van systemen

cycloon (n)
cyclonas
  2.

cycloop (n)
cyclops

cyclus (n)
cyclus
  1. terugkerende, regelmatige reeks

cytoskelet /ˈsitoskəˌlɛt/ (n)
cytosceletus
  1.

d'r /dər/ (personalPronoun)
earum
  2. clitische vorm van haar, datief van zij, derde persoon enkelvoud

d'r /dər/ (possessivePronoun)
earum
  1. clitische vorm van haar, bezit aanduidend door een 3e persoon vrouwelijk enkelvoud

daad /daːt/ (n)
āctiō
  1. bewust gepleegde handeling

daar /daːr/ (adv)
cum
  1. op die plaats

daar /daːr/ (conjunction)
cum
  1. omdat

daarbovenop (adv)
insuper
  1.

daarenboven (adv)
amplius

daarmee (adverbialPronoun)
ut
  1. met dat, met die

daarom (adverbialPronoun)
autem
  1. met die reden

daas (n)
tabanus

dadel (n)
palmula
  1. zoete bruine vrucht van de dadelpalm

dadelijk (adv)
iugiter
  1. spoedig

dader /ˈdadər/ (n)
nocens
  1. iemand die iets (slechts) gedaan heeft

dag /dɑx/ /dɑχ/ (n)
dies, lux
  1. tijd waarin een hemellichaam volledig om zijn as draait
  2. tijd tussen zonsop- en zonsondergang

dag-en-nachtevening /ˌdɑɣɛˈnɑxtevəˌnɪŋ/ /ˌdɑɣɛˈnɑɣevəˌnɪŋ/ /ˌdɑχɛˈnɑχtevəˌnɪŋ/ (n)
aequinoctium
  1. een dag waarop de dag en de nacht even lang duren

dagblad (n)
acta diurna
  1. klassiek massamedium, gedrukt op papier en gericht op het verspreiden van nieuws

dagboek (n)
commentārius

dageesj /da'ɡeʃ/ (n)
Dagesch
  1.

dagelijks (adv)
cotidiano
  1. iedere dag

dagen /ˈdaɣə(n)/ /ˈdaχə(n)/ (v)
videri
  1. dag worden

dageraad (n)
aurora
  1. het aanbreken van de nieuwe dag, de tijd net voor zonopkomst

daglicht /'dɑxlɪxt/ (n)
lux
  1. licht van de zon

dagpauwoog (n)
Aglais io
  1. bepaalde soort dagvlinder, Aglais io

dagvaarden (v)
convoco
  1. voor een rechtszitting oproepen

dak /dɑk/ (n)
tectum
  1. het deel dat een gebouw aan de bovenkant bedekt en bescherming biedt tegen het weer

dakloze (n)
barbo
  1. iemand die op de straat leeft, zonder vaste verblijfplaats

dakpan (n)
tegula
  1. elkaar overlappende stenen of betonnen elementen waarmee een schuin dak lekdicht gedekt wordt

dal /dɑl/ (n)
vallis
  1. een laagte in een heuvel- of bergstreek

daling (n)
cadō
  1. het dalen, het lager worden

dam (n)
moles
  1,2 een waterkering

dame /daːmə/ (n)
domina
  1. beschaafde vrouw
regina
  3. koningin in het schaakspel

damhert (n)
Cervus dama
  1. Dama dama, behoort tot de familie Cervidae, hert met een breed plat gewei...

dammen /ˈdɑ.mə/ (v)
damicus ludus
  1. het damspel spelen

damp /dɑmp/ (n)
vapor
  1. de gasvormige toestand van een stof, de toestand die ontstaan is door verdamping

dampkap (n)
pallium
  2. huishoudelijk apparaat in de keuken dat de kookluchtjes moet afvoeren

dan (adv)
deinde
  1. toekomstig tijdstip

dan (conjunction)
quam
  1. na een vergrotende trap van een bijvoeglijk naamwoord of van een bijwoord.

dan wel (conjunction)
aut

dank u (interjection)
gratias ago
  1. uitdrukking van dankbaarheid

dankbaar (adj)
gratus
  1. erkentelijk voor ontvangen hulp

dankbaarheid (n)
gratia
  1. het dankbaar zijn

danken /dɑŋkən/ (v)
gratias ago

dankzij (preposition)
gratia
  1. door de positieve werking van

dans /dɑns/ (n)
saltatio
  1. een verzameling sierlijke bewegingen

dansen /ˈdɑnsən/ (v)
saltare
  1. ritmisch bewegen

danser /'dɑnsər/ (n)
saltator
  1. mannelijk persoon die danst

danseres /dɑnsə'rɛs/ (n)
ludia
  1. een vrouwelijk persoon die danst

dapper /ˈdɑpər/ (adj)
fortis
  geen angst voor gevaar tonend

dar (n)
fucus
  1. mannelijke bij

darm /dɑrm/ (n)
intestinum
  1. onderdeel van het spijsverteringsstelsel tussen de maag en de anus

darmstadtium (n)
darmstadtium

darwinisme (n)
Darvinismus
  1. evolutieleer die het ontstaan van de soorten verklaart door natuurlijke selectie uit varianten die bij reproductie optreden

das /dɑs/ (n)
meles
  1. bepaald soort zoogdier, Meles meles

daslook /ˈdɑs.lok/ (n)
ursinum allium
  1. sterk riekende, eetbare plant uit de lookfamilie

dat (conjunction)
quod, ut
  1. een voegwoord dat een lijdend-voorwerpszin inluidt

dat (demonstrativePronoun)
haec, hic, hoc
  1. wijst iets aan dat zich in een afstand van de spreker bevindt

datief (n)
dativus, dativa, dativum
  de derde van de acht naamvallen van de Indo-Europese talen

datum /ˈdatʏm/ (n)
dies
  1. een tijdsaanduiding die bestaant uit een dag(nummer), een maand en een jaar

dauw (n)
rōs

de (article)
ille
  1. (de) wordt gebruikt voor mannelijke en vrouwelijke zelfstandige naamwoorden in het enkelvoud en altijd voor het meervoud, waarbij het een specifieke persoon of ding aanduidt in plaats van het algemene geval

de druiven zijn zuur (phraseologicalUnit)
divertit vescis vulpecula vitis ab uvis
  1. wanneer iemand met verachting van datgene spreekt, wat hij graag zou willen hebben, maar niet kan krijgen

de mens is voor de mens een mens (phraseologicalUnit)
homo homini homo
  1. mensen zijn de belangrijkste vijanden van mensen

de teerling is geworpen (interjection)
alea iacta est
  1. er is een onomkeerbare stap gezet

dealer (n)
mangō
  1. Verkoper
  2. Drugshandelaar

debat (n)
altercatio

debiteur (n)
dēbitor

debutant (n)
inceptor
  1. een mannelijk persoon die voor de eerste maal in het openbaar optreedt, speelt of publiceert

decelereren (v)
retardare
  1. verminderen van de snelheid

december (n)
December, december
  1. de twaalfde en tevens laatste maand van het jaar

decharge (n)
missio
  1. kwijting van een bepaalde verantwoordelijkheid

decideren (v)
constituo

decigram (n)
decigramma

decime (n)
decimum
  1.

decimeter /ˈdesiˌmetər/ (n)
decimetrus
  1. een lengtemaat met een waarde van één tiende meter

decisie (n)
decisio

declamator (n)
recitātor

deconfiture (n)
decoctio
  2. faillissement, bankroet

decoreren (v)
como
  1. methoden en technieken gebruikt om bouwwerken, meubels of andere objecten te verfraaien

decreteren (v)
dēcrētum
  1. bij decreet vaststellen

deeg /dex/ (n)
farina

deel /ˈdeːl/ (n)
pars
  1. een afsplitsing van een geheel
  2. één uit een reeks

deelnemen /ˈdelnemə(n)/ (v)
participō
  1. meedoen, meevoelen

deelnemer (n)
particeps
  1. iemand die meedoet aan een wedstrijd of ander evenement

deels (adv)
partim
  1. voor een bepaald deel

deelstreep (n)
divisio
  1.

deeltje (n)
particula

deeltjesversneller (n)
particularum acceleratorium

deelwoord (n)
participium

deemoedig (adj)
humilis

deemstering (n)
crepusculum
  2. de tijd van de dag waarop het licht dan wel donker wordt

defect (n)
menda
  1. storing, beschadiging van een apparaat

deficiëntie (n)
dēficientia

definitie (n)
definitio
  1. een omschrijving of bepaling van de essentiële aard van iets

definiëren (v)
definire

defloreren (v)
defloro

deftig (adj)
summās

degelijk (adj)
firmus
  1. goed tegen een stootje kunnend
serietas
  2. (van personen) eerlijk, oprecht, net in zijn manieren

degradatie (n)
degradatio
  1. afbraak

dek /dɛk/ (n)
stega
  1. een verdieping op een schip

dekbed (n)
lodix
  1. dikke deken gevuld met isolerend materiaal

deken /dekə(n)/ (n)
lōdix
  1. een (vaak dik) doek, met de functie om iemand te bedekken en daarmee warm te houden tijdens de slaap

dekken (v)
cooperiō
  1.
  5. paren
status
  2. de tafel dekken

dekking (n)
suffugium

deksel (n)
operculum
  1. een voorwerp om een hol open lichaam mee af te dekken

delegatie (n)
dēlēgātiō
  1. afvaardiging
  3. schuldoverneming

delen /'de.lə(n)/ (v)
dīvidō
  1. samen met een ander gebruiken
fatiscō
  2. in meer dan één stuk snijden of hakken

delfstof (n)
minerale

deliberatie (n)
deliberatio

deling (n)
dīvīsiō
  1. een wiskundige bewerking op twee getallen

delirium (n)
dēlīrium
  1. waanzinnigheid, acuut psychische stoornis ten gevolge van lichamelijke aandoening, vergiftiging of onthouding van middelen

delven (v)
cavō
  1. gravend iets winnen

democratie /demokraˈ(t)si/, /demokrɑˈsi/ (n)
democratia

demografie (n)
demographia
  1. de studie van alles wat de omvang, samenstelling en spreiding van een bepaalde bevolkingsgroep en de veranderingen hierin betreft

demonstratie (n)
demonstratio
  1. het tonen en uitleggen van iets
  3. een protestmars

demonstreren (v)
doceo

dempen /dɛmpən/ (v)
mollescō
  1. zwakker maken, de kracht verminderen van

den (n)
pinus
  1. Pinus soort naaldboom

dendrologie /ˌdɛn.dro.loˈɣi/ /ˌdɛn.dro.loˈχi/ (n)
dendrologia
  1. de studie van bomen, heesters en andere houtachtige planten

denigrerend (adj)
peiorativus
  1. op een kwetsende, kleinerende, vernederende manier

denken /ˈdɛŋkə(n)/ (v)
cogitare, cogito
  1. een oplossing zoeken
  3. een bepaalde mening toegedaan zijn

dennenappel (n)
pinea

dentine (n)
dentinum
  1. het been waaruit tanden bestaan

deponeren /ˌdepoˈneːrə(n)/ (v)
confiscō
  1. weggooien

deponering (n)
confiscō
  2. het laten registreren van een merknaam zodat anderen deze naam niet mogen gebruiken

deporteren (v)
dēportō
  1. onder dwang wegvoeren uit een gebied

depositie (n)
conscriptum
  1.

depot (n)
confiscō
  1. bezinksel

depressie (n)
depressio
  1. ziekelijke neerslachtigheid

der /dər/ /dɛr/ (article)
quī
  1. genitief meervoud van het bepaalde lidwoord de, het
  2. genitief en datief vrouwelijk enkelvoud van het bepaalde lidwoord de

derde /ˈdɛrdə/ (ordinalAdjective)
tertius
  1. betrekking hebbend op nummer drie in een rij

derde naamval (n)
(casus) dativus

dermatoloog (n)
dermatologista
  1. Huidspecialist

dertien (cardinalNumeral)
tredecim
  1. het getal 13

dertiende (ordinalAdjective)
terdecimus

dertienmaal (adv)
ter decies
  1. bij dertien gelegenheden

dertig (cardinalNumeral)
triginta
  1. het getal 30

descriptie (n)
dēscrīptiō

deserteren (v)
perfugio

desintegreren (v)
dīlābor

deskundig (adj)
callidus
  1. met kennis van zaken

deskundige (n)
consultus
  1. een specialist

desoxyribonucleïnezuur (n)
acidum desoxyribonucleicum

despotisme (n)
despotismus

dessert (n)
secunda mensa

detachement (n)
divisio
  1. legereenheid die om een bepaalde taak uit te voeren van het groter geheel is afgezonderd

detecteren (v)
dētegō
  2. ergens een signaal van door middel van apparatuur opvangen

detectie (n)
detectio
  1. opsporing, ontdekking

detective /detɛkˈtivə/ (n)
inquīsītor
  2. speurder die tracht misdaden op te lossen of bewijsmateriaal te verzamelen
  3. boek of programma over mensen die trachten misdaden op te lossen

determineren (v)
fīgō

detineren (v)
teneo
  1. iemand van staatswege gevangen houden

deuce (n)
duo
  1. de stand 40 - 40 in een tennisgame

deugd /døxt/ (n)
virtus
  1. iets dat goed is in zedelijk opzicht

deugdzaam (adj)
probus
  1.

deugniet /ˈdøxnit/ (n)
furcifera
  1. een ondeugend kind

deur /døːr/ (n)
ianua, porta
  1. een afsluiting van een toegang tot een ruimte, gemaakt van hout, metaal of kunststof

deurklopper (n)
cantharus
  1. een instrument waarmee bezoekers aangeven dat ze aan de deur staan

deurwaarder /dørwardər/ (n)
ballivus
  1. gerechtelijk ambtenaar die exploten en executien doet, dagvaardingen uitbrengt en beslagen legt

devies (n)
dictum
  1. wordt een korte tekst verstaan, die de bedoeling van iets weergeeft

dewijl (conjunction)
quandoquidem
  1. geeft onderschikkend een reden aan

deze (demonstrativePronoun)
hic
  1. aanduiding voor dichtbijzijnde dingen, dieren of mensen

dezelfde (demonstrativePronoun)
eadem

diabolisch (adj)
diabolicus

diagnose /dijaɣˈnozə/, /dijɑɣˈnozə/ (n)
diagnosis
  1. vaststelling van een ziekte

diagonaal /diɑgo'nal/ (adj)
diagonalis

diaken (n)
diaconus

dialect /diaˈlɛkt/ (n)
dialectus, dialectos
  1. een variant van een taal met kenmerkende grammaticale, fonologische en andere kenmerken

dialoog (n)
dialogus

diamant (n)
adamas
  1. een uiterst hard, doorzichtig mineraal met kubische symmetrie dat uit koolstof bestaat
  2. een edelsteen gesneden uit [1]

diameter (n)
diametros
  1. middellijn

diarree /diɑ're/ (n)
diarrhoea
  1. een darmstoornis die dunne ontlasting veroorzaakt

dicht (adj)
dēnsus
  1. compact

dichtbij /dɪxtˈbɛː/ /dɪɣ.ˈbɛɪ̯/ /dɪχˈbɛɪ/ (adj)
clausula
  1. niet ver van hier

dichtbij /dɪxtˈbɛː/ /dɪɣ.ˈbɛɪ̯/ /dɪχˈbɛɪ/ (preposition)
propinquus

dichten (v)
claudō
  1. sluiten van een gat, opening

dichter (n)
poeta
  1. iemand die poëtische kunst voortbrengt

dichtheid (n)
densitas
  1. compactheid

dichtknopen (v)
papulo
  1. dicht maken door middel van een knoop

dichtslaan (v)
battuō

dictator (n)
dictator
  1. iemand die als enige de macht in een land in handen heeft

dictatuur (n)
dictatura
  1. staatsvorm waarbij de macht vrijwel volledig in handen van één of enkele personen ligt

dicteren (v)
dictō

die (demonstrativePronoun)
ille
  1. wijst iets aan dat zich niet in de onmiddellijke nabijheid van de spreker bevindt
  2. ter aankondiging van een bepaling

die (relativePronoun)
quae
  1. in een bijzin die het nog niet geheel bekende antecedent nader bepaalt

dieet (n)
diaeta
  2. een aanpassing in het eet- en voedingspatroon

dief /dif/ (n)
fur, clepta
  1. iem. die steelt

diefstal (n)
furtum
  1. het zich onrechtmatig toe-eigenen van goederen of andere bezittingen die aan een ander toebehoren

dienaar (n)
minister

dienblad (n)
discus

dienen /ˈdinən/ (v)
serviō
  1. werken voor; in dienst zijn van
certē
  3. behoren, moeten

dienst (n)
prodessendum
  1.
  4. kerkdienst

dienstig (adj)
ūtilis

dienstvaardig (adj)
mūnis
  1. bereid en instaat om behulpzaam te zijn

dienstwillig (adj)
mūnis
  1. tot dienst bereid

diep /dip/ (adj)
profundus
  1. waar de bodem ver naar beneden is

diepblauw (adj)
caeruleus berolinensis
  1.

diepgravend (adj)
penetrālis
  1. van een onderzoek dat het alles onderzoekt totdat er geen onduidelijkheden meer overblijven

dieplood (n)
cathetus
  1.

dieprood (adj)
coccineus
  1.

diepte /'diptə/ (n)
altitudo
  1. de mate waarin iets diep is
fundus
  2. bijzonder laag gelegen plaats

dier /diːr/ (n)
animal, bestia
  1. met zintuigen uitgerust meercellig organisme dat zijn energie verkrijgt uit andere dierlijke of plantaardige organismen

dierbaar /ˈdirbar/ (adj)
carus
  1. waaraan men grote waarde hecht

dierenarts (n)
veterinarius
  1. arts voor dieren, met name kleine huisdieren

diergeneeskunde (n)
medicina veterinaria
  1. wetenschap die zich richt op de aard, de oorzaken en de geneesmiddelen van dierziektes

dierkunde (n)
zoologia
  1. de wetenschap die de dieren bestudeert.

dierlijk (adj)
animalis

diffamatie (n)
calumnia

diffameren (v)
diffamare

differentiaalvergelijking (n)
aequātiō differentiālis
  vergelijking voor een functie waarin een of meer van de afgeleiden van die functie voorkomen

difterie (n)
diphtheritis
  1. infectieziekte

diftong /ˈdɪftɔŋ/ (n)
diphthongus
  1. een foneem dat uit twee klinkers bestaat die binnen één lettergreep in elkaar overgaan

digraaf (n)
digraphus

dij /dɛj/ (n)
femur
  1. het deel van het menselijk been tussen heup en knie

dijk (n)
diga
  1. een waterkering ter bescherming van het achterliggende land

dik /dɪk/ (adj)
crassus
  1. een naar verhouding grote dwarsdoorsnede hebbend
  2. de genoemde dwarsdoorsnede hebbend
  6. nauw aaneengesloten
  7. weinig vloeibaar
  3. een naar verhouding grote lichaamsomvang hebbend
  4. ruim
  5. hecht

dik /dɪk/ (adv)
potenter
  2. op overtuigende wijze

dikdoenerij (n)
iactantia
  1.

dikkopje (n)
ranula
  1. larve van een kikvorsachtige of salamander

dikwijls (adv)
saepe

dildo (n)
fascinum

dilemma /dɪ'lɛmɑ/ (n)
dilemma
  moeilijke keuze

dille (n)
anethum
  1. de plant en de bladeren van het kruid

dimensie (n)
dimensio
  1. afmeting in een bepaalde richting
  2. parameter van een wiskundige ruimte
  3. categorie waarin een fysische grootheid valt

diner (n)
cena
  1. warme maaltijd

dineren (v)
cenare
  1. het diner gebruiken

ding (n)
res
  1. voorwerp

dingen (n)
māteria

dinosauriër /ˌdinoˈsʌʊriər/ (n)
dinosaurus
  1. een lid van een uitgestorven groep van reptielen, waartoe de grootste landdieren behoren die ooit bestaan hebben

dinosaurus /ˌdinoˈsʌʊrəs/ (n)
dinosaurus
  1. een lid van een uitgestorven groep van reptielen, waartoe de grootste landdieren behoren die ooit bestaan hebben

dinsdag (n)
dies Martis, feria tertia
  1. dag van de week die na maandag en voor woensdag komt

diode (n)
diodus

diploma (n)
probatoria
  1. een bewijs van bevoegdheid

diplomaat (n)
legatus
  1. iemand die in het buitenland zorgt voor de politieke relaties met zijn eigen land

diplomatie (n)
diplomatia
  1. de kunst en de kunde van het voeren van overleg

dippen (v)
intingō
  1. iets even in een vloeistof dopen
  3. een kortdurende verlaging van een (meet-) waarde
  4. een krachtoefening

direct /diˈrɛkt/ (adj)
dominor
  1. zonder te wachten, zonder iets daartussen

direct /diˈrɛkt/ (adv)
rēctā
  1. zonder te wachten, zonder omweg

directeur (n)
procurator
  1. de hoogste persoon bij een bedrijf

dis /dɪs/ (n)
tabula
  1. gedekte tafel
  2. maaltijd

discotheek (n)
discothēca

discrepantie (n)
discrepantia
  1. een onderlinge afwijking

discretie (n)
taciturnitas
  1. bescheidenheid of kiesheid
  2. geheimhouding

discus /ˈdɪskʏs/ (n)
discus
  1. een zware werpschijf die gebruikt wordt bij de atletische sport discuswerpen.

discussie (n)
colloquium
  1. een gedachtewisseling waarbij doorgaans verschillende meningen worden uitgewisseld

discutabel (adj)
dubitabundus
  1. vatbaar voor kritiek

dislocatie (n)
lūxus
  1. ongewone verplaatsing

disputeren (v)
disputare

dispuut (n)
altercatio
  1. theoretische discussie of debat

distel (n)
carduus

distinctie (n)
distinctiō

distractie (n)
avocatio

distributie (n)
distributio
  1. verdeling, verspreiding

district (n)
pāgus
  1. het gebied van een lokale overheid

dit (demonstrativePronoun)
hic, hoc, haec

divers (adj)
varius
  2. van mensen met een verschillend achtergrond in etniciteit, geslacht of geaardheid e.d.

diversiteit (n)
diversitas

dobbelaar (n)
āleātor
  1.

dobbelsteen (n)
alea, talus, tessera
  1. kubusvormig voorwerp met op elk van de zijden een van de ogenaantallen één tot en met zes

dochter /ˈdɔxtər/ (n)
filia, nata
  1. een vrouwelijk kind

doctrinair (adj)
doctrinalis

doctrine (n)
disciplīna
  1. een verzameling leerstellingen of dogmas die niet ter discussie staan

document (n)
documentum
  1. een verzameling gegevens

dode (n)
mortuus
  1. iemand die dood is, een gestorvene, overledene

dodelijk /'do:dələk/ (adj)
mortalis
  1. de dood veroorzakend

doden /ˈdo.də(n)/ (v)
neco, interficio, occido
  1. iemand van het leven beroven.

dodendans (n)
chorea macchabæorum
  1. dans van De Dood

dodenmis /ˈdodə(n)ˌmɪs/ (n)
requiem
  1. een mis opgedragen voor een overledene

doedelzak /ˈdudɔɫˌzɑk/ /ˈdudəlˌzɑk/ (n)
arundo
  1. een rietinstrument waarbij het riet indirect bespeeld wordt via een luchtzak

doek (n)
texta
  1. een lap
carbasa
  2. weefsel
  3. doek/schilderij
sīparium
  4. gordijn
pluteus
  5. projectiescherm

doel /ˈdul/ (n)
stultus#Substantiv.2C_m
  1. een van de twee gemarkeerde ruimten op een sportveld
scopus
  1. het punt waarop men zich richt

doeloorzaak /ˈduloːrˌzak/ (n)
causa finalis
  1. een oorzaak die gericht is op een specifiek doel; een doel dat tevens de oorzaak van iets is.

doelpunt (n)
stultus#Substantiv.2C_m

doelvrouw (n)
custos

doen (v)
facere
  1. een actie ondernemen

doezelen (v)
dormītō
  2. lichtjes slapen

dogma /'dɔɣma/ (n)
dogma
  1. een vastomlijnd geloofsartikel dat aan geen beredenering meer is onderworpen

dogmatisch (adj)
dogmaticus

dokken (v)
navalia
  1. in dok brengen

dokter /ˈdɔktər/ (n)
doctor

dol /dɔl/ (n)
scalmus
  1. roeipen

doldriest (adj)
praefīdens
  1. al te wild of enthousiast

dolfijn /dɔlˈfɛɪ̯n/ /dɔlˈfɛːn/ /dɔɫˈfɛɪ̯n/ /ˈdɔlfɛɪ̯n/ /ˈdɔlfɛːn/ /ˈdɔɫfɛɪ̯n/ (n)
delphin, delphinus
  1. familie Delphinidae van mittelgrote tandwalvissen met vooruitstekende snuit

dolk (n)
dolo

dollar / ˈdɔlɑr / (n)
dollarium
  1. munt en munteenheid

dolleman (n)
lunaticus
  1.

dom /dɔm/ (adj)
stultus
  1. van weinig verstand getuigend

dominant (n)
dominans
  2. vijfde trede van toonladder

dominee (n)
pastor
  1. voorganger van een protestantse eredienst

domineren /domiˈnɪːrə(n)/ (v)
dominor
  1. het meest nadrukkelijk op de voorgrond treden

domkop /ˈdɔm.kɔp/ (n)
stultus
  1. iemand die niet erg slim is

dommelen (v)
dormītō
  1. half in slaap zijn

domoor /ˈdɔm.or/ (n)
barcala
  (milde benaming) dom persoon

dompelbad (n)
intingō
  1.

domweg (adv)
modo
  1. zonder na te denken

donatie (n)
donatio
  1. een schenking

donder (n)
tonitrus
  1. een zeer luid geluid bij onweer

donderdag (n)
dies Iovis, feria quinta
  1. een dag van de week die na woensdag en voor vrijdag komt

donderen /ˈdɔndərə(n)/ (v)
tono
  1. het weerklinken van luid gerommel ten gevolge van bliksemontlading.
  2. op luide en barse toon een bevel geven of zijn ongenoegen uiten.

dondersteen (n)
furcifera
  1. een lastig, ondeugend persoon

donderstraal (n)
furcifera
  1.

donker /ˈdɔŋkər/ (adj)
obscuritas
  1. zonder licht

donker /ˈdɔŋkər/ (n)
obscuritas
  1. toestand dat er geen licht is

donor (n)
donator
  1. gever, bijv. orgaandonor: degene die zijn orgaan afstaat

dons (n)
lānūgō
  1. fijne veren die onder de taaiere buitenveren zitten, vaak gebruikt als vulstof voor kussens, dekbedden en slaapzakken

donsdek (n)
consōlātor

donsdeken (n)
consōlātor

dood /doːt/ (adj)
mortuus
  1. niet meer levend

dood /doːt/ (n)
mors, letum
  1. de toestand na het leven

doodarm (adj)
egens
  1. heel erg arm

doodgaan /ˈdotxan/ (v)
morior
  1. het leven verlaten
decedo
  2. theaterterm

doodgeboren (adj)
abortiva
  1. bij de geboorte al overleden

doodgraver (n)
sepultor
  1. (beroep) persoon

doodsangst (n)
Crux
  1. dodelijke angst, hevig lijden

doodskist (n)
capulus

doodslag /dotslɑx/ (n)
homicīdium
  1. het iemand anders opzettelijk, maar zonder voorbedachten rade van het leven beroven

doodstraf (n)
poena capitalis
  1. als straf gedood worden

doof /doːf/ (adj)
surdus
  1. niet of minder goed tot horen in staat zijn

doofheid (n)
surditas

dooier (n)
vitellus

doolhof (n)
labyrinthus
  1. stelsel van paden of dwaalwegen, zodanig aangelegd dat men daarin moeilijk de weg kan vinden
  2. ingewikkelde zaak

doopsel (n)
baptisma
  1. de doop

door /ˈdoːr/ (preposition)
per
  3. in
  6. als achterzetsel: doorheen

doorboren (v)
transigō
  1. een scherp voorwerp geheel door iets heen steken

doorbrengen (v)
transeo
  1. een zekere tijd ergens verblijven

doordat (conjunction)
quandoquidem

doordenken /dorˈdɛŋkə(n)/ /do̝rˈdɛŋkə(n)/ /ˈdordɛŋkə(n)/ /ˈdo̝rdɛŋkə(n)/ (v)
video
  1. [doordénken] serieus en goed nadenken over een kwestie

doordringend (adj)
acescō

doorgaan /ˈdoːrɣan/ /ˈdɔːrχan/ (v)
perge
  1. niet stoppen

doorgaans /'dɔːrɣans/ (adv)
plērumque
  1. in de meeste gevallen, met weinig uitzonderingen

doorgeven /'doːrɣevə(n)/ /'do̝ːrχevə(n)/ (v)
prorsum
  1. iets wat men ontvangen heeft aan de volgende persoon geven

doorjagen (v)
consumere
  1. heel snel iets verbruiken

doorklieven /'dorklivə(n)/ /dorˈklivə(n)/ (v)
fatiscō
  1.

doorn (n)
acantha
  1. scherp uitsteeksel aan een plant

doornappel (n)
Datura stramonium
  1. Datura stramonium, een zeer giftige plant die hallucinogene alkaloïden bevat

doornhaai (n)
canicula
  1. bepaalde soort vis, Squalus acanthias

doornig (adj)
spīnifer
  1. lijkend op een doorn

doorroeren (v)
commoveō
  1. iets mengen door te roeren

doorsnede (n)
diametrus
  2. diameter

doorstappen (v)
agat
  2. doorgaan

doorsteken (v)
transigō
  3. in / door een opening heen doen
  5. met een stekende beweging een gat maken
  1. geheel doorboren met een scherp hulpmiddel

doortocht (n)
trānsitus
  1. het door een plaats, rivier of gebied trekken zonder dat deze plaats, rivier of dat gebied de reisbestemming is

doortrekken /dorˈtrɛkə(n)/ /ˈdortrɛkə(n)/ (v)
porrigō
  1. verlengen
Crux
  2. doorheenreizen

doorzenden (v)
prorsum
  1. iets dat ontvangen is weer verder sturen

doorzetten (v)
persevērō
  1. volhouden

doorzichtig /doːrˈzɪxtəx/ /doːrˈzɪxtɪx/ /do̝ːrˈzɪχtəχ/ (adj)
pellūcidus
  [1] waar licht zo ongehinderd door kan treden dat het zicht erdoor niet belemmerd wordt

doorzoeken (v)
pervēnor
  1. grondig onderzoeken of zich iets ergens bevindt

doos /doʊs/ /doːs/ (n)
arca
  1. een veelal kartonnen balkvormig opslagmiddel
  2. vagina
conclave
  5. informele naam voor toilet

doosje (n)
podium

dopen (v)
baptizare
  2. iemand ritueel met water besprenkelen of erin onderdompelen en zodoende tot een geloof toelaten

dorp /dɔrp/ (n)
rus, vicus
  1. een kleine, permanente nederzetting

dorpeling (n)
vicanus
  1. inwoner van een kleine plaats op het platteland

dorpsbewoner (n)
vicanus
  1. iemand die in een dorp woont

dorpsgezicht (n)
situs
  1. het uiterlijk van een dorp; hoe een dorp er uitziet

dorsen (v)
trituro

dorst (n)
sitis

dorsvlegel (n)
flagellum

dorsvloer (n)
ārea
  1. vloer waarop gedorst wordt

dot /dɔt/ (n)
tufa
  1. een pluk vezelig, wollig of donzig materiaal
mellītus
  2. (meestal als verkleinwoord) iets kleins en liefs

doubleren (v)
binus
  2. verdubbelen

douche /duʃ/ (n)
catachytlum
  1. stortbad

douchen /ˈduʃə(n)/ (v)
superfundō
  1. een douche nemen

doven /ˈdovə(n)/ (v)
extinguere
  1. een vlam uit doen gaan

down /dɑun/ (adj)
lānūgō

dozijn (n)
duodecim
  1. een set van twaalf

draad /draːt/ (n)
fīlum
  1. in elkaar gesponnen vezels
  2. de lijn in een verhaal
  5. de schroefdraad

draagbaar /ˈdraxbar/ /ˈdraχbar/ (adj)
circumlatitius
  1. te dragen, met de mogelijkheid gedragen te worden

draagbaar /ˈdraxbar/ /ˈdraχbar/ (n)
grabātus
  1. een baar waarop iets gedragen kan worden

draagkracht (n)
apīscor

draagmoeder /ˈdraːɣ.mudər/ (n)
mater surrogata

draagvlak (n)
basis
  3. een ondersteunende groep

draaibank (n)
tornus
  1. een machine die een ingeklemd werkstuk ronddraait zodat dit met beitels en boren kan worden bewerkt

draaien /ˈdraːi̯ən/ (v)
torqueō
  1. om een middelpunt bewegen

draak /draːk/ (n)
draco
  1. fabeldier

drabbig (adj)
sollicitus
  1. met drab
luteolus
  2. met modder, lijkend op slijk;

dracht (n)
ornō
  1. kleding

drachtig /drɑxtəx/ (adj)
gravidus

draf /drɑf/ (n)
floces
  3. bezinksel

dragen (v)
porto
  1. al van de vloer houdend vervoeren

drager (n)
capsa
  3. een eigenaar

dragon /ˈdraɣɔn/ (n)
aphrissa
  2. kruid

drama (n)
drama
  1. een droevige of aangrijpende gebeurtenis
  2. een bepaald soort film of toneelstuk

drang (n)
citātus
  1. innerlijke neiging om iets te doen

drank /drɑŋk/ (n)
potio, potus
  1. alcoholhoudende vloeistof
  2. vloeistof om de dorst te lessen

drankje (n)
pōtiō
  3. vloeibaar medicament

draperie (n)
ornamentum musicalis
  1.

draven (v)
succussare
  1. van paarden

dreigen (v)
comminor
  1. een bestraffende handeling in het vooruitzicht stellen

dreigend (adj)
minax

drempel (n)
līmen
  1. onderdorpel van een kozijn
sillus
  2.

drenkbak (n)
linter
  1. bak waaruit het vee kan drinken

dresseren (v)
mansuesco

dressing / ˈdrɛsɪŋ / (n)
fōmentum
  1. een soort saus, die meestal bestaat uit een combinatie van olie, water, citroensap of azijn en kruiden; saus, slasaus, vinaigrette

dressoir (n)
abacus
  1. lage brede kast voor in de woonkamer die tegen de muur geplaatst is naast de kastjes bevat ze vaak ook lades

drevel (n)
forma

drie (cardinalNumeral)
tres, tria
  1. telwoord

drie (n)
tres
  1. het cijfer 3

driehoek (n)
triangulum, trigonum
  1. tweedimensionale geometrische vorm, bestaande uit 3 hoeken en 3 zijden

driehoekig (adj)
triangulus

driehoeksmeting (n)
trigonometria
  1.deel van de wiskunde

driehonderd /ˈdriˌɦɔndərt/ (cardinalNumeral)
trecenti
  1. het getal 300

drieklank /ˈdriklɑŋk/ (n)
triphthongus
  1. een foneem dat uit drie klinkers bestaat die binnen één lettergreep in elkaar overgaan

drieledig (adj)
triplex
  1. uit drie onderdelen bestaand

driemaal (adv)
ter
  1. in drie gevallen

driest (adj)
impudens
  1. wilde woeste uitingen van onnadenkende, ongefundeerde moed

drietallig (adj)
triplex
  1. in drie stappen een volledige verandering doormakend

drietand (n)
fuscina

drievoudig (adj)
triplex

driewieler (n)
tricyclus

drieëndertig (cardinalNumeral)
trigintatres
  1. het getal 33

drieënnegentig (cardinalNumeral)
nonaginta tres
  1. het getal 93

drieëntachtig (cardinalNumeral)
octoginta tres
  1. het getal 83

drieëntwintig (cardinalNumeral)
viginti tres
  1. het getal 23

drieënveertig (cardinalNumeral)
quadraginta tres
  1. het getal 43

drieënvijftig (cardinalNumeral)
quinquaginta tres
  1. het getal 53

drieënzestig (cardinalNumeral)
sexaginta tres
  1. het getal 63

drieënzeventig /ˈdrijənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta tres
  1. het getal 73

drift (n)
gregō
  4. kudde dieren

drijven (v)
fluitō
  e1. op het oppervlakte van een vloeistof rusten
pellō
  o1. iets of iemand voor zich uit doen bewegen

drillen (v)
exercitō
  2.

dringend (adj)
instans

drinken /'drɪŋkə(n)/ (v)
bibere, bibo

droefenis (n)
trīstitia
  1. trieste, verdrietige stemming

droesem (n)
floces
  1. drab die in wijn achterblijft na de fermentatie

droevig (adv)
miser

drogen (v)
arefacio
  1. vocht laten of doen verdampen

drol (n)
stercus
  1. uitwerpsel, ontlasting

dromedaris (n)
Camelus dromedarius
  1. Camelus dromedarius, herkauwer uit Afrika met vetbult op de rug

dromen (v)
somniō
  1. het ervaren van een reeks gebeurtenissen of beelden tijdens de slaap
somnio
  2. voorstellen wat men graag wil gebeuren

dromer (n)
somniator

dronken /drɔŋkə(n)/ (adj)
ebrius
  1. onder invloed van alcohol

dronkenschap (n)
ēbrietās
  het zwaar onder invloed van alcohol zijn

droog /droːx/ (adj)
siccus
  1. geen of zeer weinig vocht bevattend.

droogheid (n)
siccitās
  1. situatie met laag vochtgehalte

droogte (n)
ariditas
  1. lange periode zonder of met minder neerslag

droogzwemmen (v)
accedo
  2. oefenen door te doen alsof

droom (n)
somnium
  1. beelden die men ziet wanneer men slaapt
  2. een gedachte waarvan met graag had gehad dat ze werkelijkheid werd

droomgezicht (n)
visus
  1. beeld dat men in zijn dromen heeft gezien; iets waarvan men droomt maar nooit werkelijkheid zal worden

droppel (n)
gutta

druif (n)
uva
  2. vrucht van de wijnstok

druipen (v)
stillō

druivensap (n)
mustum
  1. een vruchtensap bereid uit druiven

druiventros (n)
racemus
  1. bundel druiven

druk /drʏk/ (n)
opprimō
  1. pressie, kracht die over een oppervlakte uitgeoefend wordt

drukken (v)
premō
  1. kracht uitoefenen op
imprimō
  3. verkort voor afdrukken

druppel /drɵ.pəl/ (n)
gutta, stilla

druïde (n)
Druida

dubbel /ˈdʏbəl/ (adj)
duplex
  1. tweemaal voorhanden

dubbelganger (n)
sosia

dubbelzinnig (adj)
ambiguus

dubbelzinnigheid /dʏbəl'zɪnəxhɛit/ (n)
ambiguitas
  1. iets dat op meerdere manieren te interpreteren is

dubieus (adj)
dubius

dubnium (n)
dubnium
  1. een scheikundig element met het symbool Db

duf /dʏf/ (adj)
fastidiosus
  1. saai, doods

duidelijk /ˈdœy̯dələk/ (adj)
clārus
  1. niet mis te verstaan
  2. goed te herkennen

duidelijkheid (n)
claritudo
  2. het goed waarneembaar zijn
  1. het evident en vanzelfsprekend zijn

duif /dœʏ̯f/ /dœːf/ (n)
columba, columbus
  1. vogel die een koerend geluid maakt, uit de familie Columbidae

duiken /ˈdœy̯kə(n)/ (v)
praeceps dēsiliō
  1. het zich onder water voortbewegen (van bijvoorbeeld duikboten) of zwemmen (van mensen)
  3. snel naar beneden gaan
  4. snel verbergen of ontwijken
inurino
  2.in het water springen zodat de armen eerst het water in gaan

duiker (n)
ūrīnātor
  1. iemand die voor beroep of plezier zich onder de waterspiegel begeeft

duim /dœy̯m/ (n)
pollex
  1. eerste, kortste en dikste vinger
uncia
  2. lengtemaat

duin /dœʏ̯n/ /dœːn/ (n)
thinium

duister (adj)
ambiguus
  1. in weinig of geen licht badend

duisterheid (n)
obscūritās
  1. het eng en geheimzinnig zijn

duisternis /ˈdœʏstərˌnɪs/ (n)
caligo
  1. een toestand van weinig of geen verlichting

duivel (n)
diabolus

duivenkot (n)
columbārium
  1.

duizeligheid (n)
vertīgō
  1. het gevoel zijn evenwicht te verliezen

duizend /ˈdœy̆zənt/ (n)
mille
  1000

duizendblad (n)
mīlifolium

duizendpoot (n)
scolopendra
  1. geleedpotig dier met een groot aantal poten uit de klasse Chilopoda

duizendste (ordinalAdjective)
millesimus

dun /dʏn/ (adj)
tenuis
  1. van geringe dikte

dunheid (n)
gracilitās
  2. magerheid

dunne darm (n)
lactēs
  1. deel van het spijsverteringskanaal tussen de maag en de dikke darm

dunschiller (n)
investigator
  1. gebruiksvoorwerp

duodecime (n)
duodecimum
  1.

duodenum /dywoˈdenʏm/ (n)
duodenum
  1. twaalfvingerige darm

duplex (adj)
binus

duren /'dyːrə(n)/ (v)
aeternō
  1. een bepaalde tijd in beslag nemen

durf (v)
audentia
  1. het vermogen om moed te tonen

durven /ˈdʏr.və(n)/ (v)
audeō
  1. ~ te de moed hebben om iets gewaagds te doen

dus (conjunction)
ergo
  1.om die reden, daarom

dusdanig (adv)
tantopere
  1. in die mate

dusverre (adv)
adhūc
  1. tot op dit moment

duur /dyr/ (adj)
carus
  niet goedkoop

duurzaam /ˈdyːr.zam/ (adj)
assiduus
  1. lang meegaand

duwen /dy.ʋǝⁿ/ (v)
pello
  1. door druk uit te oefenen doen voortbewegen

dvd (n)
disculus visionis digitalis
  1. de afkorting voor digital versatile disc,...

dwaalgast (n)
errōneus
  1. een vogel die slechts zelden, vaak door verdwalen, in een gebied aangetroffen wordt

dwaalspoor (n)
via falsa
  1. een reeks misleidende aanwijzingen nagelaten om iemand van het juiste spoor weg te leiden

dwaas (adj)
stultus
  1. onverstandig, gek

dwaas (n)
scurra
  1. iemand die onverstandig denkt en/of handelt

dwalen (v)
errare
  3. geestelijk zich op een afwijkend pad bevinden, het mis hebben

dwang /dʋɑŋ/ (n)
coactus

dwars /dʋɑrs/ (adj)
transversus

dwars /dʋɑrs/ (adv)
trāns
  1.

dwarsbomen /ˈdwɑrzbomə(n)/ (v)
officio
  1. tegenwerken, moeilijkheden geven

dwarsfluit /ˈdʋɑrsflœʏt/ (n)
aula
  1. een blaasinstrument dat dwars op de lippen geblazen wordt

dwerg (n)
nanus
  1. een buitengewoon klein mens

dwingen (v)
compellō
  1. iemand tegen zijn wil iets opleggen

dysenterie (n)
dysenteria
  1. rode loop, bloeddiarree

dyslexie /dɪslɛkˈsi/ (n)
dyslexia
  1. het onvermogen om woorden, waarvan men wel de letters ziet, in hun betekenis te vatten

dysprosium (n)
dysprosium
  1. scheikundig element met symbool Dy en atoomnummer 66

dystonie (n)
dystonia
  1. stoornis in de spierspanning

ebben (n)
hebeneus
  1, edele houtsoort

ebbenhout (n)
hebeneus
  1, edele houtsoort

echo /ˈɛ.xo/ /ˈɛ.χo/ (n)
echo
  1. een hoorbare terugkaatsing van een gemaakt geluid

echt (adj)
verus
  2. waarachtig, juist, niet vervalst

echter (conjunction)
tametsi
  1. een beperkende tegenwerping, introduceert een zin(sdeel) dat het voorgaande zin(sdeel) beperkt

echtgenoot /ˈɛxtxəˌnot/ (n)
maritus
  1. een mannelijke huwelijkspartner

echtgenote /ˈɛxtxəˌnotə/ /ˈɛχtχəˌnotə/ (n)
uxor
  1. een vrouwelijke huwelijkspartner

echtpaar /ɛx(t)par/ (n)
coniuges
  1. twee mensen die met elkaar getrouwd zijn

echtscheiding (n)
diffarreatio
  1. formele verbreking van een huwelijksband

eclectisch (adj)
eclecticus

eclips /eˈklɪps/ (n)
eclipsis
  1. het verschijnsel waarbij een ster en twee of meer andere hemellichamen in één lijn komen te staan, waardoor de schaduw van het ene hemellichaam het andere verduistert

ecologie /ˌe.ko.lo.ˈɣi/ /ˌe.ko.lo.ˈχi/ (n)
oecologia
  1. de tak van wetenschap die het samenspel tussen organismen onderling en hun relatie met hun omgeving bestudeert

economie (n)
oeconomia, œconomia
  2. het geheel van productie, handelsverkeer en diensten binnen een bepaalde regio

ecosysteem (n)
oecosystema
  1. alle organismen in hun leefomgeving.

edelheid (n)
ingenuitas
  1. het nobel zijn

edelhert (n)
cervus
  1. Cervus elaphus, hertensoort

edelman (n)
vir nobilis
  1. iemand die tot de adel behoort

edelmoedig (adj)
magnanimus

edelsteen (n)
gemma
  1. een stuk edelgesteente

editie (n)
editio

eed /et/ (n)
iuramentum
  1. een plechtige verzekering dat men de waarheid spreekt of een belofte zal nakomen

eega (n)
coniunx
  1. echtgenoot of echtgenote

eekhoorn /ˈekˌhɔːrn/ (n)
Sciurus vulgaris, sciurus
  1. benaming voor knaagdieren uit de familie Sciuridae

eelt (n)
callum
  1. verdikking van de huid

een (adj)
unus

een gegeven paard niet in de bek kijken (v)
equī dōnātī dentēs nōn sunt īnspiciendī

een kat in de zak kopen (phraseologicalUnit)
emere catulum in sacco
  1. iets kopen zonder te weten wat de koopwaar is

eend /eːnt/ (n)
anas
  1. benaming voor veel watervogels uit de familie Anatidae

eendracht (n)
concordia

eenendertig (cardinalNumeral)
triginta et unus
  1. het getal 31

eenennegentig (cardinalNumeral)
nonaginta unus
  1. het getal 91

eenentachtig (cardinalNumeral)
octoginta unus
  1. het getal 81

eenentwintig /ˌe.nən.ˈtʋɪn.təχ/ (cardinalNumeral)
viginti unus
  1. het getal 21

eenenveertig (cardinalNumeral)
quadraginta unus
  1. het getal 41

eenenvijftig (cardinalNumeral)
quinquaginta unus
  1. het getal 51

eenenzestig (cardinalNumeral)
sexaginta unus
  1. het getal 61

eenenzeventig /ˈenənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta unus
  1. het getal 71

eenheid (n)
ūnitās
  1. bij elkaar horend geheel met kenmerkende eigenschappen

eenhoorn (n)
unicornuus, Monoceros

eenmaal (adv)
semel
  1. een enkele keer

eenogig (adj)
luscus
  1. in het bezit van (slechts) één oog

eenparigheid (n)
firmitas
  1.

eens (adv)
quondam

eensgezind /ˈensxəzɪnt/ (adj)
ūnanimus
  1. dezelfde mening hebbend

eentonig /enˈtonəx/ (adj)
monotonus
  1. saai doordat het telkens hetzelfde is

eentonigheid (n)
aurūgō
  1. het zonder enig variatie of spanning zijn

eenvoud (n)
simplicitas
  1. afwezigheid van pracht en praal

eenvoudig /enˈvʌːdəx/ /enˈvʌːudəx/ (adj)
simplex
  1. niet ingewikkeld
  2. zonder overdaad of vertoon

eenzaam (adj)
solitarius
  1. gebrek aan gezelschap ondervindend

eenzaamheid (n)
solitudo
  1. de hoedanigheid van het eenzaam zijn

eer /er/ (n)
honor
  1. aanzien, roem

eerbied /erbit/ (n)
observantia

eerder (adv)
prius
  1. vroeger in de tijd

eerdergenoemd (adj)
praedictus

eergister /ˈeːrɣɪstər/ /ˈɪːrχɪstər/ (adv)
nudius tertius
  1. de voorlaatste dag die voltooid is

eergisteren /ˈɪːrɣɪstərə(n)/ /ˈɪːrχɪstərə(n)/ (adv)
nudius tertius
  1. de voorlaatste dag die voltooid is

eerlijkheid /'erlək,hɛɪd/ (n)
honestas
  1. het vertellen van de waarheid

eerste (n)
primus
  1. nummer één in een rij

eerste naamval (n)
nominativus

eerstgeboren (adj)
prīmōgenitus
  1. van een persoon dat deze de eerste nakomeling is van iemand

eervol (adj)
honestus

eerwraak /ˈer.wrak// (n)
homicīdium honōrābile

eerzucht (n)
ambitio
  1. verlangen naar eer of roem

eetbaar /ˈeːitbaːr/ /ˈeːtbaːr/ (adj)
comestibilis
  1. geschikt om gegeten te worden

eetkamer /ˈetkamər/ (n)
cēnāculum
  1. een kamer waar maaltijden worden genuttigd

eetlust (n)
appetitus
  1. de behoefte om voedsel tot zich te nemen.

eeuw /eːu̯/ (n)
saeculum
  1. een periode van 100 jaar

eeuwig /eːwɪx/ /eːʋəχ/ /eːβ̞əx/ (adj)
aeternus
  1. voortdurend, zonder einde

eeuwigheid /ɪːβ̞əχɛɪ̯t/ (n)
aeternitas
  1. alle tijd die nog zal komen

effect (n)
effectus
  1. uitwerking

effectief (adv)
efficax
  1. doeltreffend

effenen (v)
aequare
  1. gelijk of vlak maken

efficiënt (adj)
efficiens
  1. nuttig effect hebbend

efficiëntie (n)
efficientia
  1. de mate waarin nuttig gebruik gemaakt wordt van het beschikbare bij een bepaald proces

efod /'efɔt/ (n)
ephod
  1.

eg /ɛx/ /ɛχ/ (n)
hirpex
  1. een landbouw- of tuinbouwwerktuig dat gebruikt wordt voor het zaaiklaar maken van de grond

egaliseren (v)
assolō

egel /ˈexəl/ (n)
ēricius, ericius
  1. bepaald soort zoogdier Erinaceus europaeus

egoïsme /xxxx/ (n)
amor sui
  1. het uitsluitend op eigen belangen en gewin uit zijn

ei /ɛɪ/ /ɛɪ̯/ /ɛː/ (n)
ovum
  1. dierlijk voedingsmiddel voor de mens in een schaal

eidooier (n)
vitellum
  1. het binnenste, gele deel, van een ei

eierstok (n)
ovarium
  1. het geslachtsorgaan van de vrouw waarin eicellen gevormd worden

eigeel (n)
vitellum
  1. de gele eidooier die in het midden van het ei zit

eigen /ˈɛi̯ɣə(n)/ (adj)
proprius

eigen haard is goud waard (phraseologicalUnit)
est dictum verum privata domus valet aurum, proprius focus auro comparandus
  1. een gezin en woning zijn het belangrijkste wat een mens kan hebben

eigenaar (n)
dominus
  1. iemand die iets in eigendom heeft

eigenaardigheid (n)
proprietas
  1. een bijzondere hoedanigheid

eigendom /'ʔɛɪɣəndɔm/ (n)
proprietas, dominium
  1. eigendomsrecht

eigengerechtigheid (n)
animōsitās
  1. het geheel naar eigen oordeel en op eigen gezag te werk gaand

eigennaam (n)
nomen proprium
  1. een naam waardoor men een mens, dier of ding zich van andere van dezelfde soort onderscheidt

eigenschap (n)
proprietās
  1. een gegeven karakteristiek die eigen is aan een bepaalde persoon of zaak

eigentijds (adj)
aequālis
  1.
exhibeo
  2.

eigenzinnig (adj)
inconstans

eik /ɛi̯k/ /ɛːk/ (n)
quercus
  1. Quercus, een geslacht van loofbomen

eikel /ˈɛɪkəɫ/ (n)
glans
  1. vrucht van de eik
glans penis
  2. top van een penis

eiland /ɛilɑnt/ (n)
insula
  1. een stuk land dat omringd is door water

eilandengroep (n)
archipelagus

einde /ˈɛɪ̯ndə/ /ˈɛːndə/ (n)
finis
  1. het punt in ruimte of tijd waar iets ophoudt

eindelijk /ɛindələk/ (adv)
denique
  1. na een (te) lange tijd.

eindig (adj)
fīnītus
  1. een einde hebbende

eindigen (v)
finem habeo
  1. iets tot een besluit voeren

einsteinium (n)
einsteinium
  1. scheikundig element met symbool Es en atoomnummer 99

eis /ɛɪ̯s/ (n)
flāgitātiō
  1. een dwingende vraag

eisen /ˈɛi̯sə(n)/ (v)
postulare
  1. zeer dringend vragen, vaak met een sanctie op het niet beantwoorden ervan

eiwit /ɛiwɪt/ (n)
albumen
  1. het deel van een ei waarin de dooier ligt

ejaculatie (n)
patrātiō

ejaculeren (v)
ēiaculor
  sperma uitwerpen

ekster (n)
pica, pīca
  1. bepaald soort zwartwitte kraaiachtige vogel, Pica pica

el /ɛl/ (n)
cubitum
  1. een oude lengtemaat gebaseerd op de lengte van de menselijke ellepijp, gewoonlijk 60 à 70 cm

eland (n)
alces
  1. een groot hert uit de poolstreken met een opvallend groot en breed vertakt gewei

elders /ˈɛl.dərs/ (adv)
alibi
  1.

elegant /eləˈɣɑnt/ (adj)
facētus
  1. een prettige uitstraling hebbend door de subtiele afwerking

elegie (n)
dēfleō
  1. treurdicht

elektriciteit /eˌlɛktrɪsiˈtɛɪt/ (n)
electricitas
  2. de elektrische stroom als energiedrager

elektrisch (adj)
electricus
  1. door middel van elektriciteit

elektromagnetisme (n)
elecromagnetismus

elektronica (n)
electronica
  1. de tak van elektrotechniek die zich bezighoudt met het gedrag van elektronen...

elektrotechniek (n)
ars electrica
  1. de studie en praktische toepassing van alles wat met elektriciteit en elektromagnetisme te maken heeft

elektrum (n)
electrum
  1. legering van goud en zilver

element (n)
elementum

elementair (adj)
elementārius

elementair deeltje (n)
particula elementaria

elf (cardinalNumeral)
undecim
  1. het getal 11

elfde /ˈɛlf.də/ /ˈɛlv.də/ (ordinalAdjective)
undecimus
  1. nummer elf in een rij

elft (n)
Alosa alosa
  1. haringachtige, die paait in de bovenloop van rivieren en beken en ooit inheems was in de Benelux, Alosa alosa

elk /ɛlk/ (indefinitePronoun)
omnis
  1. ieder afzonderlijk

elkaar /əl'kar/ (reciprocalPronoun)
ad invicem
  1. als wederzijds lijdend voorwerp

elleboog (n)
cubitum, cubitus
  1. Gewricht

ellendeling (n)
defector

ellendig (adj)
miser
  1. erg onaangenaam

ellepijp /ˈɛləpɛɪp/ /ˈɛləpɛːp/ (n)
ulna
  bot in de onderarm

els (n)
alnus
  1. boomsoort

emballeren (v)
convāsō

embarkeren (v)
conscensiō
  1.

embleem (n)
insigne
  1. concrete figuur voor een abstract begrip

embolie (n)
embolia

emeticum (n)
emeticus
  1. braakmiddel

emigratie (n)
emigratio

emigreren /ˌemiˈχrɪːrə(n)/ (v)
demigrare
  1. naar het buitenland verhuizen

eminent (adj)
amplus
  1. beter dan anderen

emissie (n)
ēmissiō
  2. uitzending van kleine deeltjes of van licht of andere elektromagnetische straling

emitteren (v)
condīcō

emmer /ˈɛmər/ (n)
situla, hama
  1. busvormig vat (met hengsel), waarin men vloeistoffen of vaste stoffen kan verplaatsen

emotie (n)
affectus animi
  1. een hevig gevoel

empirisch (adj)
empīricus
  1. wat op ervaring of proefneming berust

emplooi (n)
mereō

empyeem (n)
empyema

en (conjunction)
et, -que, ac, quoque

en/of (conjunction)
vel
  1. aanduiding van een mogelijke relatie tussen twee delen van een opsomming

encefalopathie (n)
encephalopathia

encycliek (n)
encyclicae
  1. een brief van de paus aan alle katholieke gelovigen

encyclopedie /ˌɛnsiklopeˈdi/ (n)
encyclopaedia
  1. een gestructureerde en geschreven verzameling van menselijke kennis, in boekvorm of digitaal

endeldarm (n)
ānus
  1.het laatste deel van het spijsverteringskanaal vlak voor de anus

endocrinoloog (n)
endocrinologista

endoscoop (n)
endoscopium

energetisch (adj)
actuōsus
  1. met betrekking tot arbeid of energie

energie (n)
nāvitās
  1. het vermogen iets te doen
  2.

eng /ɛŋ/ (adj)
metūculōsus
  1. angst veroorzakend
angustus
  2. met weinig tussenruimte

engel (n)
angelus
  1. hemels wezen

enig (adj)
unicus
  2. uniek

enige (indefiniteCardinalNumeral)
alii
  1. een vrij klein aantal

enkel (adj)
singulus
  1. niet dubbel, bijvoorbeeld enkel spoor, enkele reis

enkel (adv)
singula
  1. niet dubbel

enkel (n)
talus
  1. gewricht dat de voet met het been verbindt
singula
  2. enkelspel

enkele (indefinitePronoun)
alii
  1. een onbepaald, meestal klein aantal

enkeling (n)
indīviduum

enkelvoud (n)
singularis
  1. een woord dat in die vorm naar één voorwerp of mens verwijst of dat aanduidt dat slechts één persoon de handeling uitvoert

enorm /eˈnɔrm/ (adj)
immānis
  1. buitensporig groot

ensceneren (v)
ascendō
  1.

entameren (v)
memorō

enthousiast /ɛntuˈʒɑs/ /ˌɑn.ty.ˈʒɑst/ (adj)
avidus
  1. hartstochelijk, met geestdrift

enthousiast /ɛntuˈʒɑs/ /ˌɑn.ty.ˈʒɑst/ (n)
ventilo
  1. iemand die over iets of iemand geestdriftig is (vaak gebruikt als tweede deel van een samengesteld begrip

enthousiasteling (n)
perquīsītor
  1. persoon die heel geestdriftig en hartstochtelijk is (over iets of iemand)

entomologie (n)
entomologia

entraineren (v)
asporto

entropie (n)
entropia
  1. een getal evenredig met de logaritme van het aantal realiseringmogelijkheden, ook wel gedefinieerd als de reversibele warmte gedeeld door de temperatuur

epicentrum (n)
epicentrum
  1. het punt op het aardoppervlak loodrecht boven de haard van de aardbeving

epidemie /epideˈmi/ (n)
luēs
  1. besmettelijke ziekte die zich snel verspreidt onder een groep van mensen

epidemiologie (n)
epidemiologia

epifyse /ˌepiˈfizə/ (n)
glandula pinealis
  1. een klier die onderdeel is van de epithalamus en melatonine uitscheidt

epifyt (n)
epiphytum

epigraaf (n)
acute dictum

epilepsie (n)
epilepsia, morbus comitialis
  1. vallende ziekte, toevallen

epileren (v)
dropaco

episode (n)
episodium

epitaaf (n)
elogium

epitheel (n)
epithelium
  1. dekweefsel, bovenste laag van de huid en slijmvliezen

equator (n)
linea aequatorialis
  1. een denkbeeldige cirkel die op een hemellichaam het noordelijk van het zuidelijk halfrond scheidt

equinoctiaal (adj)
aequinoctialis
  1. betrekking hebbend op de evenaar

equinox (n)
aequinoctium
  1. passage van de zon door het vlak van de evenaar

equivalent (n)
aequivalens
  1. iets gelijkwaardigs

er (adv)
ibi
  2. als locatief deel van een voornaamwoordelijk bijwoord vervangt het een persoonlijk voornaamwoord: het, ze

erbium (n)
erbium
  1. een scheikundig element en zilverwit lanthanide met het symbool Er en het atoomnummer 68

erectie (n)
ērectiō
  1. oprichting van het mannelijk lid

eren (v)
augeō
  1. iemands prijzenswaardigheid in het daglicht stellen

erepenning (n)
medalis
  1. onderscheiding in de vorm van een munt

erf (n)
area
  1. grond behorend bij boerderijhuis

erfdeel (n)
herctum

erfgenaam (n)
hērēs
  1. degene die andermans nalatenschap erft

erfzonde (n)
peccatum originale
  1. schending van Gods regels door de eerste mens Adam als last die op ieder mens rust

erg /ˈɛr<sup>ə</sup>x/ (adj)
ater
  1. verschrikkelijk

erg /ˈɛr<sup>ə</sup>x/ (adv)
multo
  1. in hoge mate

ergens (adv)
alicubi

ergeren /'ɛrɣərə(n)/ (v)
vexō
  1. gevoelens van onvrede veroorzaken

ergerlijk (adv)
molestus
  1. ergernis wekkend

ergernis (n)
molestia
  een zaak die gevoelens van onvrede oproept

erkennen /ɛrˈkɛnə(n)/ (v)
addere
  1. inzien, toegeven

erkentelijk /ˌɛrˈkɛn.tə.lək/ (adj)
gratificus

ermee (adverbialPronoun)
ut
  1. vervangt met het

ernst (n)
Ernestus
  1. stemming waarin men de dingen in hun wezenlijke waarde wil zien

ernstig (adj)
sērius
  1. zonder grappen en serieus

eronder (adverbialPronoun)
sub

erts (n)
metallum
  1. steen

eructatio (n)
ructus
  1. oprisping

eruditie (n)
doctrīna
  1. uitgebreide, brede kennis

eruitzien (v)
age, agite (plural)
  1.

eruptie (n)
eruptio
  1. plotselinge, felle uiting

ervaren (adj)
perītus
  1. bekwaam door ervaring

ervaring (n)
experientia
  1. een vorm van kennis

erven /'ʔɛr.və(n)/ (v)
heredito
  1. de eigendommen van een overledene, meestal een familielid, rechtens verkrijgen

erwt (n)
pisum
  1. een bepaalde peulvrucht, een groentesoort

erysipelas (n)
serpēdo

es (n)
fraxinus
  1. bepaald soort loofboom Fraxinus excelsior

eschatologie /ɛsˌxatolo'gi/ (n)
eschatologia

escort (n)
cohors

esdoorn /ˈɛsdorn/ (n)
acer
  1. boom of heester uit het geslacht (

eskadron (n)
turma
  1. een kleine tactische eenheid bij de cavalerie (tegenwoordig gemechaniseerd of gemotoriseerd) of ...

essen (adj)
cineraceus

essentie (n)
essentia
  1. het meeste belangrijke

ester (n)
ester
  1. een koolstofverbinding met de functionele groep -C(=O)-O-C-

esthetica /ɛsˈtetiˌka/ (n)
aesthetica
  1. het filosofisch discours over het wezen van kunst of het wezen van schoonheid

etage /e'taʒə/ (n)
tabulātum

eten /ˈetə(n)/ (v)
edere, edo
  1. het nuttigen van voedsel

etensbak (n)
linter
  1.

ethaan (n)
ethanum
  1. C₂H₆

ethanol /etaˈnɔl/ (n)
ethanol
  1. een chemische verbinding met twee koolstofatomen en een alcoholgroep

etter /ɛtər/ (n)
pus
  1. wittig vocht met witte bloedlichaampjes en bacteriën dat bij een ontsteking afgescheiden wordt

etterbuil (n)
vomica
  1. zwelling die etter bevat

etteren (v)
suppūrō
  1.

etymologie (n)
etymologia, notatio
  1. woordherkomst
etymologia
  2. studie naar oorsprong en verandering van vorm en betekenis van woorden

eucharistie (n)
eucharistia
  1. een rooms-katholiek sacrament dat een voortzetting is van het laatste avondmaal van Christus

eufemisme (n)
euphemismus
  1-2.

eufemistisch /ˌœyfeˈmɪstis/ (adj)
euphemisticus

euforie /ˌø.fo̝.ˈri/ (n)
euphoria
  1. verhoogd gevoel van welzijn

eukaryoten /œykɑriotən/ (n)
eukaryota
  2. een van de drie taxonomische domeinen, Eukaryota

eunuch (n)
eunuchus

euro /'øː.ro/ /'ɵː.ro/ (abbreviation)
euro
  1. munt en munteenheid

europium (n)
europium
  1. scheikundig element met symbool Eu en atoomnummer 63

eutecticum /œyˈtɛktikʏm/ (n)
eutecticum
  1. mengsel van twee stoffen in zo'n verhouding dat beide bij dezelfde temperatuur samen stollen of smelten

euthanasie (n)
euthanasia
  1. handelingen die iemands leven beëindigen of het sterven bespoedigen, om pijn en lijden te verkorten

euvel /'øː.vəl/ (n)
vitium
  2. een slechte zaak

evacueren /evɑky'erə(n)/ (v)
ēvacuō

evaluatie (n)
taxātiō
  1. bespreking en beoordeling van de gang van zaken

evangelie (n)
evangelium

even (adj)
par
  1. Deelbaar door twee

evenaar /evəˈnar/ /ˈevənar/ (n)
aequator
  1. een denkbeeldige cirkel die op een hemellichaam het noordelijk van het zuidelijk halfrond scheidt

eveneens (adv)
aequiter
  1. ook, tevens

evenement (n)
fors
  1. belangrijke gebeurtenis

evenmin /ˈevəmɪn/ (adv)
nec X nec Y
  1. ook niet

evenwicht /'evənʋɪxt/ (n)
aequabilĭtas
  1.

ever (n)
aper
  1. zwijn

everzwijn (n)
aper
  1. wild varken

evident (adj)
manifestus
  1. zeer duidelijk, klaarblijkelijk, in 't oog springend

evolueren (v)
ēvolvō
  1. aan een proces van geleidelijke veranderingen onderhevig zijn

evolutie /ˌevoˈlysi/ /ˌevoˈlytsi/ (n)
evolutio
  1. ontwikkeling, verandering

exact (adj)
ad unguem
  1. zonder benadering, precies vastgesteld

examen (n)
experior
  1. onderzoek naar de kennis of vaardigheden van iemand door middel van ondervraging of opgedragen verrichtingen

examineren (v)
scīscitor
  1.aan een examen onderwerpen

excellentie (n)
excellentia
  1. uitmuntendheid

exceptie (n)
exceptio

exceptioneel (adj)
eximius

exces (n)
nimium

exclusie (n)
exclusiō

excommunicatie (n)
excommūnicātiō

excretie (n)
excretio
  1. uitscheiding

excursie (n)
excursiō

excuseren (v)
excuso

executeren (v)
ad necum mittō

executie (n)
carnificīna
  2. uitvoering van een doodvonnis

exemplaar /ɛksɛm'plar/ (n)
exemplum
  1. een individueel voorbeeld ergens van

exerceren (v)
exercitō
  1. het oefenen in het uitvoeren...

exoniem (n)
exonymum

exorcisme (n)
adiuratio

exoterisch (adj)
exotericus
  1. geschikt voor iedereen, ook voor oningewijden

exotisch (adj)
peregrinus
  1. vanuit verre vreemde landen

expansie (n)
expānsiō

expeditie (n)
expedītiō

expediëren (v)
ablēgātiō

experiment (n)
experimentum

expert /ɛkˈspɛːr/ (n)
consultus
  1. iemand die bijzonder goed bekend is met een bepaald onderwerp

exploreren (v)
explōrō

explosie (n)
diruptio

exporteren (v)
exportō
  1. goederen aan een afnemer in het buitenland verhandelen

expressie (n)
vultus

extase /ɛk'stazə/ (n)
ēlātiō
  1. een toestand van buiten zichzelf zijn door verrukking

extract (n)
extractum
  1. ingedikt aftreksel

extravagant (adj)
profūsus

extreem (adj)
extremus
  1. uiterst, uitzonderlijk

extremiteit (n)
extremitās
  1. een van de ledematen

ezel /ˈezəɫ/ (n)
mulus, asinus
  1. bepaald paardachtig zoogdier, Equus asinus

ezelin (n)
asella, asina
  1. vrouwelijke ezel

ezelsoor (n)
barcala
  3. persoon

faam /fam/ (n)
gloria
  2. roem

faas (n)
fascia
  1. een der herautstukken; een horizontale band die het middelste derde deel van het veld van het wapen beslaat

fabel /ˈfabəl/ (n)
apologus
  1. een kort moraliserend verhaal met dieren of zaken als handelende personen
  2. een verzinsel
argumentum
  3. een verhaallijn

fabricage (n)
factūra

fabriek /fa'brik/ (n)
fabrica
  1. plaats waar op industriële schaal productie bedreven wordt

faciliteit (n)
facilitas
  2. een voordeel

factie (n)
pars

fagocytose (n)
phagocytosis
  1. vernietiging door een cel van schadelijke bestanddelen

fagot (n)
fagottus
  1. (muziekinstrument) een houten blaasinstrument met dubbelriet

faillissement /ˌfajisəˈmɛnt/ (n)
decoctio
  2. een in de wet geregelde procedure voor een persoon of onderneming die niet (meer) in staat is aan zijn financiële verplichtingen te voldoen.

fakkel (n)
fax
  1. staaf of stok die aan de bovenkant in een brandbare stof gedrenkt is, brandend zorgt het voor verlichting

falen /ˈfaːlən/ (v)
dēficiō
  1. niet bereiken van doelen

fallisch (adj)
phallicus
  1. met betrekking tot het mannelijk lid

fallus (n)
phallus

familie /fa.ˈmi.li/ /fa.ˈmiː.lɪ̯ə/ (n)
familia
  1. (bloed)verwantschap door een gemeenschappelijke oorsprong

familiebetrekking (n)
coniūnctiō
  1. relatie tussen verschillende familieleden

fantasie (n)
imaginatio
  1. vermogen om nieuwe gedachten te kunnen vormen, mogelijk niet altijd op waarheid berust

fantastisch /fɑnˈtɑstis/ (adj)
babae

farao /ˈfarao/ (n)
pharaō
  1.

farce (n)
mīmus
  1. schertsvertoning
insicium
  2. klucht
  3. vulling in voedsel

farizeeër (n)
Pharisaeus
  1.

farmaceutisch (adj)
pharmaceuticus
  1. uit de farmacie, met betrekking tot de productie van geneesmiddelen

farmacologie (n)
pharmacologia

fascineren (v)
fascino
  1. iemands aandacht vasthouden

fascisme /fɑˈsʲɪsmə/ (n)
fascismus
  ideologie

fat /fɑt/ (n)
formaster
  1. modegek, iemand die buitensporige aandacht aan zijn uiterlijk besteedt

fataal (adj)
fatalis
  1. noodlottig

fatsoen /fɑt'sun/ (n)
decōrum
  1. goede manieren

fauna /ˈfʌʊna/ /ˈfʌːna/ (n)
fauna
  1. het geheel aan dieren in een gebied

favoriseren (v)
accelerare

fazant (n)
Phasianus colchicus, phasianus
  1. bepaald soort kleurrijke vogel, Phasianus colchicus

façade /fa.ˈsa.də/ (n)
frons
  1. de zichtbare buitenmuur van een gebouw, specifiek die aan de voorkant

februari /febryˈwaːri/ (n)
Februarius
  1. de tweede maand van het jaar

federatie (n)
foederātiō
  1. een verbond van samenwerkende staten of lichamen die hun zelfstandigheid behouden

fee /fe:/ (n)
alfa
  1.

feest /fest/ (n)
festum
  1. een vermakelijke en vreugdevolle sociale gelegenheid

feestdag (n)
dies festus

feestmaaltijd (n)
convīvium
  1. een extra lekkere, uitgebreide maaltijd die men met meerdere mensen gebruikt als een feestelijke gebeurtenis

feit /fɛi̯t/ (n)
factum
  1. een gebeurtenis of omstandigheid die werkelijk gebeurd is

feitelijk /fɛɪtələk/ (adv)
rēvēra
  1. daadwerkelijk

felheid (n)
acerbitās
  1.

felicitatie (n)
grātulātiō

feliciteren (v)
congrātulor
  1. iemand geluk toewensen

feloek (n)
pheluca
  1. een zeilschip

felonie (n)
perfidia
  1. een belofte niet nakomen

feminisme (n)
feminismus
  1. streven naar het opheffen van de achterstelling van vrouwen en vrouwelijke eigenschappen door een gelijkwaardige behandeling van mannen en vrouwen

femoralis (adj)
femorālis
  1. met betrekking tot het dijbeen

fenegriek (n)
buceras
  plant en plandelen van Trigonella foenum-graecum

feniks (n)
phoenix

fennek (n)
fennecus
  1. Fennecus zerda, leeft in de woestijn en is de kleinste van alle vossen

fenomeen /fenoˈmen/ (n)
phaenomenon
  1. een verschijnsel

fenomenologie (n)
phaenomenologia

ferm (adj)
firmus
  1. krachtig, kracht tonend

fermentatie (n)
tumor
  1. gisting

fermheid (n)
firmitās
  1.

fermium (n)
fermium
  1. scheikundig element met symbool Fm en atoomnummer 100

festival /ˈfɛstiˌvɑɫ/ (n)
feria
  1. een reeks optredens
  2. een groot evenement met zang en dans en muzikale optredens

fiat /'fi.jɑt/ (n)
approbatio

fictie (n)
commentum

fiducie (n)
confido

fiets /fiːts/ /fːiːts/ (n)
birota
  1. tweewielig vervoermiddel dat door middel van spierkracht middels pedalen wordt voortbewogen

figuurlijk /fiˈɣyːrlək/ (adj)
tropicus

fijn (adj)
tenuis
  1. van geringe dikte
  3. leuk

fijt (n)
scelestus
  1. ontsteking aan vinger

fiksheid (n)
vigor
  1. het stoer en flink zijn

file /faɪl/ /filə/ (n)
agmen
  1. lange rij met stilstaande of langzaam voortbewegende voertuigen of personen

fileren (v)
vitta
  1. vis of vlees ontdoen van graten of botten / het schoonmaken van vis of vlees

film (n)
pellicula, pictura cinematographica
  3. een opname van bewegende beelden die een verhaal vertelt

filologie (n)
philologia

filoloog /ˌfiloːˈloːɣ/ (n)
philologus
  1. iemand die zich specialiseert in de studie van de taal en de cultuur van een mensengemeenschap

filosofie /filozoˈfi/ (n)
philosophia
  1. de oudste theoretische discipline die het verlangen heeft en streeft naar kennis en wijsheid

filosofisch (adj)
philosophus
  1.

filosoof (n)
philosophus

filter /fɪltər/ (n)
liquatorium
  1. een voorwerp met kleine gaatjes waar water of gassen doorheen kunnen om gezuiverd te worden

finaal (adj)
finale

finale (n)
finis
  1. de beslissende wedstrijd in een toernooi tussen de laatste twee deelnemers
exitus
  2. het slotstuk van een meerdelig toneel- of muziekstuk

finaliteit (n)
finalitas

financieel (adj)
nummārius
  1. met betrekking tot geld, geldelijk

financieren (v)
financius
  1. voorzien van de benodigde geldmiddelen

fiool (n)
fiola
  1. een medicijnflesje

firma (n)
firmus
  1. een handelsvennootschap waarbij de vennoten hoofdelijk voor het geheel aansprakelijk zijn
  2. een zaak of bedrijf

fit / 'fɪt / (adj)
maximē
  in goede lichamelijke conditie

fixeren (v)
fīgō

flaccidus (adj)
flaccidus
  1. slap

flamingo (n)
phoenicopterus
  1. bepaald soort roze reigerachtige waadvogel met een haakvormige snavel...

flank /flɑŋk/ (n)
cornu
  1. zijkant van een samenhangend geheel

flauwekul (n)
gerrae

flemen (v)
lactō
  1. overdreven lief tegen iemand doen

flemerig (adj)
blandus
  1. op een gemaakte, overdreven manier vriendelijk of vleiend

flerovium (n)
flerovium
  1. scheikundig element met symbool Fl en atoomnummer 114

fles /flɛs/ (n)
lagoena, ampulla
  1. een langgerekt, cilindrisch en meestal van glas vervaardigd vat met een nauwe hals die met een dop of kurk af te sluiten is

flets /flɛts/ (adj)
albesco
  1. een vale kleur hebbend

flexibel /flɛkˈsibəl/ (adj)
flexibilis
  1. het vermogen hebbend gebogen te worden

flexie (n)
flexio
  1. een buiging, een buigbeweging in een gewricht door de buigspieren
  2. een vormverandering van een woord

flikflooien (v)
lactō
  1. kruiperig vleien

flikkeren (v)
coruscare

flikkering (n)
coruscare
  1. levendige, glinsterende terugkaatsing van licht

floers (n)
advēlō
  1. een zwarte doorzichtige stof die vooral als teken van rouw wordt gebruikt

flonkeren (v)
micō
  1. op een levendige, onrustige, beweeglijke manier licht uitzenden of weerkaatsen

flonkering (n)
coruscans
  1. levendige, glinsterende terugkaatsing van licht

florerend (adj)
dīs
  1. van iets of iemand dat hij zich goed ontwikkeld, dat hij gezond is, dat het goed gaat

fluit (n)
tibia
  1. een muziekinstrument

fluiten (v)
cano
  1. een fluit bespelen
sībilō
  2. geluid van een fluit voortbrengen

fluor (n)
fluor, fluorum
  1. een chemisch element en een geelgroen halogeen

fobie (n)
phobia
  1. een ziekelijke vrees

focus /ˈfokʏs/ (n)
focus
  2. een punt of verzameling van punten waar alle stralengangen samenkomen

foelie /ˈfu.li/ (n)
matia
  1. Myristica fragrans

foetus (n)
fetus
  1. een nog niet voldragen menselijke of dierlijke vrucht

fok (n)
fioccus
  nog uit te zoeken

fokken (v)
pariō
  1. dieren houden om ze te laten voortplanten

folie /ˈfo.li/ (n)
bractea
  1.

folteren /ˈfɔltərə(n)/ (v)
cruciō
  1. een gevangene onderwerpen aan lichamelijke en/of geestelijke pijniging, voornamelijk teneinde informatie los te krijgen

foltering /'fɔltərɪŋ/ (n)
cruciāmen
  1.

fond /fɔnt/ (n)
fundus

fonds (n)
fundus
  1. een voor een bepaald doel vastgelegd kapitaal

foneem (n)
phonema
  1. een term uit de fonologie die verwijst naar een verzameling klanken die allemaal dezelfde betekenisonderscheidende functie hebben

fonkelend (adj)
coruscans
  1. helder stralend

fonkeling (n)
coruscans
  1.

fonologie /ˌfonoloˈɣi/ (n)
phonologia
  1.
  2.

fontein /fɔnˈtɛɪn/ /fɔnˈtɛːn/ (n)
fons
  1. kunstmatige bron, aangelegd om water omhoog te spuiten
  2. omhoogspuitende waterstraal

fopspeen (n)
suctoriolum consolativum

forceren (v)
cōgō
  1. een beslissing afdwingen

forel (n)
Oncorhynchus Mykiss, tructa
  1. benaming voor zalmachtige zoetwatervissen uit de geslachten Salmo, Salvelinus en Oncorhynchus

formaldehyde (n)
methanal
  1.

fornuis (n)
coquina

fosfor (n)
phosphorus
  1. met symbool P en atoomnummer 15

fossiel (adj)
fossilis

foto (n)
photo
  1 en 2

fotocamera (n)
camera photographica
  1. een toestel om mee te fotograferen

fotofobie (n)
photophobia
  1. lichtschuwheid

fotogeniek (adj)
photogenicus
  1.op foto's een voordelige indruk makend

fotografie (n)
ars photographica
  1. de kunst om door chemische inwerking van licht op een gevoelige plaat afbeeldingen te maken

fotosynthese (n)
photosynthesis
  1.

fototoestel (n)
camera photographica
  1. een toestel om mee te fotograferen

fouilleren (v)
scrutor
  1. iemand aftasten of er iets op het lijf gedragen wordt

fout /fɑut/ (n)
culpa
  1. vergissing, onjuistheid

fractie /ˈfrɑksi/ (n)
fractio
  1. een klein deel

fractuur (n)
fractūrā
  1. een botbreuk

fragiel (adj)
fragilis
  1. kwetsbaar, breekbaar

fragment (n)
fragmen

framboos (n)
rubus
  2. vrucht van de frambozenstruik

francium (n)
francium
  1. een scheikundig element met symbool Fr en atoomnummer 87

franje (n)
limbus
  1. reeks afhangende draden die ter versiering aan de rand van een kleed of kledingstuk gehangen worden

frankeren (v)
imprimō
  1. porto betalen als afzender door een postzegel op het poststuk te plakken

frase (n)
complexio
  1. een aantal woorden die een begrip uitdrukken, vaak een zinsdeel, soms een hele zin

frater /fratər/ (n)
acanthis flavirostris
  1. bepaald soort vogel, Linaria flavirostris

fraude (n)
falsimonia
  1. bedrog of gesjoemel door valsheid in geschrifte

freewheelen (v)
ōtior
  2. doorgaan zonder inspanning te leveren, kalm aan doen

frequent /freˈkwɛnt/ (adj)
creber
  1. vaak voorkomend

frequentie (n)
frequentia
  1,2. aantal keren of herhalingen per tijdseenheid

fret (n)
furo
  1. bepaald soort klein marterachtig zoogdier, Mustela putorius furo

frigiditeit (n)
frīgiditās
  1. geslachtelijke koelheid

frigo (n)
armārium frīgidārium
  1.

friseren (v)
-nam

frisling (n)
aprunculus
  1. everjong

frivoliteit (n)
fatuitās

frivool (adj)
frīvolus

frugaal (adj)
frūgālis
  1. sober, karig, eenvoudig, schraal

fruit /frœʏ̯t/ /frœːt/ (n)
frux, fructus, fruges
  1. voedsel dat bestaat uit eetbare vruchten

fruitboom (n)
pōmus
  1.

fuif /fœyf/ (n)
festum

functie /ˈfʏŋksi/ (n)
functio
  1. taak
  2. positie binnen een bedrijf of organisatie
  3. (wiskunde) afhankelijkheid tussen een element en een veranderlijke
  4. (informatica) onderdeel van de broncode van een computerprogramma

functioneren (v)
mereō
  1. ~ als een bepaalde functie vervullen

fundamentalisme (n)
fundamentalismus
  1. een orthodoxe, antiliberale godsdienstige richting

funest (adj)
funestus

furieus (adj)
iratus

fusie (n)
colliquatio

fut /fʏt/ (n)
navitas
  1. de benodigde energie en zin ergens voor

fysica /ˈfizika/ (n)
physica
  1. de wetenschap van de materie en de bestudering van het gedrag en de interactie in ruimte en tijd

fysiologie (n)
physiologia

gaaf /ɣaːf/ /χaːf/ (adj)
omnia
  1. zonder beschadiging

gaai /ɣaːj/ (n)
gaius
  1. middelgrote, gewoonlijk vrij kleurrijke zangvogel met een vrij lange staart, Garrulus glandarius

gaan /ɣaːn/ /χaːn/ (v)
ire, vadere
  1. zich in een bepaalde richting bewegen

gade (n)
maritus, uxor, coniunx
  1. echtgenoot, echtgenote

gadolinium /ɣadoˈlinijʏm/ (n)
gadolinium
  1. een scheikundig element met symbool Gd en atoomnummer 64

gal (n)
bilis
  [A] 1. uit de lever afkomstig vocht dat een rol speelt in de spijsvertering, met name van vet

galactisch (adj)
galactica

galblaas (n)
vesica fellea, vesica biliaris
  1. een peervormig hol orgaan dat aan de rechterkant van het lichaam, achter (d.w.z. meer naar binnen) en onder de lever ligt

galerij (n)
pinacotheca

galg /χɑlx/ (n)
arbor
  1. houten constructie bestaande uit één of meer staande balken met een horizontale balk haaks daarop en één of meer diagonale balken ter ondersteuning, in het verleden veel gebruikt om mensen door ophanging ter dood te brengen

galgenaas (n)
crux
  2. slecht persoon die gestraft zou moeten worden

galgenstrop /'ɣɑlɣə(n)strɔp/ (n)
tenus
  1. een tot strop geknoopt touw zoals dat aan een galg gehangen wordt ter verhanging van een veroordeelde

gallium (n)
gallium
  1. een scheikundig element met symbool Ga en atoomnummer 31

gallon (n)
congius
  1.

galsteen (n)
cholelithus
  1. een vaste structuur in de galwegen of de galblaas bestaande uit neergeslagen cholesterol, bilirubine of kalkzouten

galvanisch (adj)
galvanicus
  1. door een elektrochemisch proces aangebracht

game (n)
lūdus vīsuālis
  2. een videospel

gammel /ˈxɑməl/ (adj)
instābilis
  1. niet stevig meer, vervallen

gang /ɣɑŋ/ (n)
andron
  1. lange smalle ruimte
ferculum
  3. onderdeel van een maaltijd

gangboord (n)
agea
  1. smalle strook aan de zijkant van het dek van een schip direct naast de reling

gangpad /ˈɣɑŋ(g).pɑd/ /ˈɣɑŋ.pɑt/ /ˈχɑŋ.pɑt/ (n)
trames
  1. een pad voor wandelaars, voetpad

gangreen /gɑŋ'gren/ (n)
gangraena
  1. de afsterving en ontbinding van een levend organisme

gans (n)
anser, avica
  1. benaming voor vogels uit de geslachten Anser en Branta

gapen /ˈɣa.pə(n)/ /ˈɣaː.pə(n)/ /ˈχa.pə(n)/ (v)
hiō
  1. heel diep inademen met de mond ver open, moeilijk om bewust tegen te gaan

gapend (adj)
hiulcus
  2. wijd openstaand

gaping (n)
hiatus
  1. #

garage /ɣa.ˈra.zʲǝ/ (n)
stabulum
  1. een overdekte autostalling
  2. een bedrijf dat reparatieservices aan motorvoertuigen verricht

garantie /ɣa'rɑn(t)si/ /ɣa'rɑnsi/ (n)
satisdō
  1. een verklaring waarin men verklaart voor bepaalde gevolgen in te staan

gard (n)
pertica
  1. een roe

gardiaan (n)
archimandrita

gareel (n)
collare

garnaal (n)
cāris

garnering (n)
ornamentum musicalis
  1. #

garstig (adj)
rancidus

gas /ɣɑs/ /χɑs/ (n)
gas, gasium
  1. aggregatietoestand

gast /ɣɑst/ /χɑst/ (n)
hospes
  1. iemand die als bezoeker ergens wordt ontvangen, verwelkomd of op een bijzondere wijze behandeld

gastheer (n)
hospes
  1. een man
  2. (biologie) een organisme

gastvrij /ɣɑstˈfrɛɪ/ /ʝɑstˈfrɛː/ (adj)
hospitalis
  1. gul in het onthalen of herbergen van gasten

gastvrijheid (n)
hospitium

gastvrouw (n)
hospita

gat /ɣɑt/ /χɑt/ (n)
apertūra
  1. opening
cavea
  4. een geval van tandwolf
stultus
  5. achterste

gauwdief (n)
manticulātor
  1.

gauwigheid (n)
celeritas
  1. in de gauwigheid: door (te) snel te handelen

gave (n)
donum
  1. een bijzondere aanleg
  2. een geschenk

gazelle (n)
dorcas
  1. benaming voor slanke hoefdieren

gazon (n)
virectum
  1. onderhouden, kort gemaaid grasveld bij een huis

gebaar /xəˈbar/ (n)
gestus
  1. een beweging waarmee men iets wil zeggen
  2. een handeling waarmee men iets wil uitdrukken

gebak (n)
crustum
  1. meestal zoet, gebakken voedsel specifiek gemaakt om van te genieten

gebarentaal (n)
lingua gesticulatoria

gebed /ɣə'bɛt/ (n)
precatio, prex
  1. het bidden

gebergte (n)
iugum
  1. een verzameling van bergen die met elkaar een groter geheel vormen

gebeuren /ɣə'bɵːrə(n)/ (v)
accidō
  1. plaatshebben, werkelijkheid worden

gebeurtenis (n)
adventura
  1. iets dat gebeurt of gebeurd is

gebied /ɣəˈbit/ /χəˈbit/ (n)
regio
  1. een deel van het aardoppervlak

gebieden (v)
imperium
  1. een dwingende opdracht geven

gebiedende wijs (n)
imperativus
  1. de vorm waarin een werkwoord gebruikt wordt als iets zeker gedaan moet worden

gebiedster (n)
lēna
  1. vrouw die bevelen geeft die men moet opvolgen

geblaat /xəˈblat/ (n)
balatus
  1. het blaten van een schaap
clamor
  2. inhoudsloos gepraat, op een luide toon

gebladerd (adj)
foliātus
  1. bedekt met bladeren

gebladerte /ɣəˈbladərtə/ /χəˈbladərtə/ (n)
frons
  1. een verzameling van bladeren van één of meer bomen

gebod (n)
praescriptus

geboefte (n)
popellus

gebonden (adj)
spissus
  3.

gebondenheid (n)
nexus
  1. het onvrij zijn, het geen vrije tijd hebben

geboorte /ɣəˈboːrtə/ /χəˈbo̝ːrtə/ (n)
natio
  1. actie waarbij een organisme uit zijn/haar moeder komt en aan zijn zelfstandige leven begint

geboorteplek (n)
cunabula
  1. plaats waar men geboren is

gebouw (n)
aedificium
  1. een constructie van enige omvang die verbonden is met de grond en waarin men kan wonen of werken

gebrek (n)
pēnūria
  1. een tekort
menda
  2. een defect

gebrekkigheid (n)
dēficientia
  1. de mate waarin iets gebreken vertoont

gebroken /ɣəˈbroːkən/ /χəˈbroːkən/ (adj)
frāctus

gebrom (n)
gannītus
  2. uiting van ontevredenheid

gebruik (n)
cōnsuētūdō
  1. een standaard manier van doen
usurpatio
  2. toepassen van iets

gebruikelijk (adj)
habitualis
  1. naar gewoonte, zoals men regelmatig doet

gebruiken /ɣəˈbrœʏkən/ /χəˈbrœʏkən/ (v)
uti
  1. zich bedienen van, toepassen

gebruiker /ɣə'brœːkər/ /χə'brœʏkər/ (n)
usor
  1. iemand die iets gebruikt

gebruikersnaam (n)
nōmen ūsitatōris
  1.

gecastreerd (adj)
sectārius
  1.

gecijfer (n)
calculātiō
  1.

gecompliceerd (adj)
complicātus
  1. ingewikkeld

gedaante (n)
formō

gedachte /ɣə'dɑɣdə/ /ɣəˈdɑxtə/ (n)
idea
  1. het nadenken, idee

gedachtig (adj)
memor
  1. de de gedachte aan iets of iemand

gedeelte (n)
pars
  1. minder dan het geheel

gedegen (adj)
accuratus
  1. degelijk, grondig

gedenken (v)
meminī

gedenkwaardig /ˌɣədɛŋkˈʋaːrdʏɣ/ (adj)
memorābilis
  1. een herinnering waard zijn

gedetineerde (n)
arrestans
  1. iemand die door de staat van zijn vrijheid beroofd is

gedicht (n)
poema
  1. een in versmaat of in dichterlijke stijl opgesteld stuk

gedienstigheid (n)
bonitas
  1. het bereid zijn om iemand diensten te verlenen; de neiging om dienstbaar te zijn

gedijen /ɣə'dɛɪə(n)/ (v)
vigeō
  1. voorspoedig groeien

gedrag (n)
actio
  1. de manier waarop iemand optreedt of iets ergens op reageert

gedragen /ɣə.'dra.ɣə(n)/ (v)
ago
  1. zich ~: de manieren die iemand meest in de omgang met anderen aan de dag legt

geduld /ɣədʏɫt/ (n)
patientia
  1. de rust en bereidheid om te wachten

geduldig /gə'dʌldəx/ (adj)
patiēns
  1. bereid te wachten en tegenslagen te verdragen

gedurende /ɣəˈdyrəndə/ (preposition)
inter
  tijdens

gedurig (adj)
aeternus

geel /ɣeːl/ /ɣeːɫ/ /χeɪɫ/ (adj)
flavus, gilvus
  1. citroen-, goudkleurig

geel /ɣeːl/ /ɣeːɫ/ /χeɪɫ/ (n)
flavus
  1. kleur tussen oranje en groen

geelzucht (n)
aurūgō

geen (indefinitePronoun)
nullus
  1. ontkennend onbepaald lidwoord: tegenovergestelde van één, niet een

geen probleem (phraseologicalUnit)
non forsit
  1.

geest /ɣeːst/ /χeːst/ (n)
spiritus
  1. dat wat zich afspeelt in iemands gedachten
  2. een onsubstantieel wezen

geestdrift /ɣesdrɪft/ (n)
studium

geestig (adv)
facētus

geestverschijning (n)
phasma

geeuw /ɣ̟eːβ̞/ /χeːu/ (n)
oscitātiō
  1. het zich uitrekken, meestal met open mond, bij slaperigheid, ontspanning of verveling

geeuwen /ɣɪːwə(n)/ (v)
hiō
  1. gapen

geflikker (n)
coruscare
  1.

gefluister (n)
susurrus

gefortuneerd (adj)
dīs
  1.

gegalm (n)
resonus
  1.

gegrom (n)
gannītus
  1. brommend geluid voortbrengen

gehalte (n)
aestimō

geheel (adv)
integer

geheel (n)
totus

geheim /ɣəɦɛɪm/ (adj)
arcānus
  1. opzettelijk verborgen

geheim /ɣəɦɛɪm/ (n)
arcanum
  1. informatie die verborgen wordt en bestemd is om dat te blijven

geheimzinnig /ɣə.ˈɦɛɪ̯m.ˌzɪ.nəx/ (adj)
arcanus

geheugen (n)
memoria
  1. het deel van de hersenen waarin herinneringen worden opgeslagen
  2. snel toegankelijke plaats om data op te slaan

gehoor (n)
audientia
  1. het organische systeem om geluiden waar te nemen
auditores
  2. publiek

gehoornd (adj)
corniger
  1. voorzien van horens

gehoorzaal (n)
auditorium

gehoorzaam /ɣə'hoːrzam/ /ɣə'ɦoːrzam/ /χə'ɦo̝ːrzam/ (adj)
oboediens
  1. bereid gehoor te geven aan regels of bevelen

gehoorzamen (v)
pareo
  1. gevolg geven aan een opdracht of bevel

gehorend (adj)
corniger
  1. voorzien van horens

gehucht /ɣəˈhʏxt/ (n)
vīculus
  1. een aantal bij elkaar staande huizen op het platteland

geil /ɣɛi̯l/ /χɛi̯l/ (adj)
lascīvus

geit /ˈɣɛɪ̯t/ /ˈɣɛːt/ /ˈχɛɪ̯t/ (n)
capra, caper, hircus
  1. bepaald soort zoogdier Capra aegagrus hircus

gejaagd /ɣəˈjaxt/ (adj)
properē
  1.

gejaagdheid (n)
trepidatio
  1. een zenuwachtige, angstige onrust die iemand voelt als hij of zij door haast gedreven wordt

gejakker (n)
celeritas
  1.

gek /ɣɛk/ /χɛk/ (adj)
delirus

gek /ɣɛk/ /χɛk/ (n)
scurra
  1. een persoon die (tijdelijk) iets raars doet
  2. een persoon die (regelmatig) vreemde dingen doet, een dwaas

gekakel (n)
gingrītus
  2. gebabbel

gekheid (n)
amentia
  2. een gebrek aan gezond verstand

gekkin (n)
lunaticus
  1. een vrouwelijke psychiatrische patiënt

gekletter (n)
crepitus
  1.

gekleurd (adj)
colōrātus
  1. van kleuren voorzien

geknars (n)
acidus

geknor (n)
gannītus
  1.

gekrakeel (n)
raucus
  1. lawaai ontstaan door onenigheid

gekromd (adj)
arcuātus
  1.

gekunsteld (adj)
artificialis
  1. op een onnatuurlijke, gedwongen manier gemaakt

gekunsteldheid (n)
calumnia
  1. het op een gemaakte, kunstmatige, of aanstellerige wijze onecht zijn

gel (n)
gel
  2. een product om haar mee in model te houden

gelaat (n)
faciēs

gelach /ɣəˈlɑx/ (n)
cachinnus
  1. het lachen

gelasten (v)
sumptus
  1.

geld /ˈɣɛlt/ /ˈχɛlt/ (n)
pecunia
  1. een ruilmiddel dat gegarandeerd wordt door een land waarmee goederen en diensten kunnen worden gekocht

geldbelegging (n)
confiscō
  1.

geldboete (n)
multa

geldgever (n)
faenerātor
  1.

geldig /ɣɛldəx/ (adj)
habilis
  1. waarvan de waarde of wettigheid erkend wordt

geldstuk (n)
nummus

geleden /ɣəˈledə(n)/ /χəˈledə(n)/ (adv)
abhinc
  1. een woord om aan te duiden dat iets zich in het verleden af heeft gespeeld

geleedpotige /ɣə.let.ˈpo.tə.ɣə/ /ɣə.ˈleːd.ˌpoː.ti.ɣə/ /χə.let.ˈpo.tə.χə/ (n)
Arthropoda
  1. een dier met een uitwendig skelet van chitine

geleerd (adj)
doctus
  1. zich veel aan studie gewijd hebbend

gelegenheid /ɣǝ.'le.ɣǝn.ɦɛjt/ (n)
opportūnitās
  1. mogelijkheid tot

gelei (n)
gel

geleide (n)
cohors

geleidelijk /ɣəˈlɛɪdələk/ (adj)
graduāle
  1. in geordende, kalme opeenvolging van het een op het ander overgaand

geleiden (v)
dominor

geleider (n)
conductor
  1. elektrische stroomgeleider
  2. warmtegeleider

gelig /ɣə.ˈlɪx/ /ˈɣe.ləx/ /ˈɣe.lɪx/ /ˈχe.ləχ/ /χə.ˈlɪχ/ (adj)
galbinus
  2. op geel lijkend

gelijk /ɣə'lɛɪk/ (adj)
aequus
  1. met elkaar overeenstemmend

gelijkbenig /ɣəlɛɪgˈbenəx/ (adj)
isosceles
  1 & 2.

gelijken (v)
similo

gelijkend (adj)
similis

gelijkheid (n)
aequitās

gelofte /ɣə'lɔftə/ (n)
vōtum
  1. een plechtige verklaring iets voortaan te zullen doen of na te zullen laten

geloof /ɣəˈlof/ /χəˈlof/ (n)
religio
  1. godsdienst

geloofwaardigheid (n)
fides
  1. de mate waarin iets of iemand verdient geloofd te worden

geloven (v)
credo
  1. overtuigd zijn dat iets waar is

geluid /ɣəˈlœʏt/ /χəˈlœʏt/ (n)
sonus
  1. trillingen in de lucht of andere substantie die door het oor waargenomen kunnen worden

geluidshinder (n)
sonitus pollutio
  1. Geluidsoverlast

geluidsoverlast (n)
sonitus pollutio

geluier (n)
dēsidia
  1.

geluk /ɣəˈlɵk/ /χəˈlɵk/ (n)
fors
  1. prettige loop van de omstandigheden

gelukkig (adj)
felix
  1. in een tevredene toestand zijn, zich goed voelen

gelukkigerwijs (adv)
feliciter
  1. op een gelukkige manier

gelukwens (n)
grātulātiō

gelukzaligheid (n)
glōrior
  1. het heel blij en tevreden zijn

gemaakt (adj)
artificialis

gemaaktheid (n)
calumnia
  1. de mate waarin iemand onoprecht of kunstmatig is

gematigd (adj)
modestus

gematigdheid (n)
pudor
  1. bedaardheid

gember (n)
zingiber
  1. Zingiber officinale, een specerij met een scherpe smaak

gemeenheid (n)
prāvitās
  2. een vervelende, gemene of achterbakse handeling

gemeenplaats (n)
platitudo

gemeenschap (n)
communitas
  1. het met één of meer andere deel hebben aan iets
  3. geheel van personen of zaken die tot elkaar in een bepaald opzicht in een geregelde betrekking staan
  2. samenleving

gemeente /ɣəˈmentə/ /ɣəˈmeɪntə/ /ʝəˈmentə/ (n)
mūnicipium
  1. bestuurlijke eenheid
congregatio
  2. gezamenlijke gelovigen

gemeentehuis (n)
curia

gemenebest (n)
civitas
  1. gemeenschap van onafhankelijke landen

gemiddelde /ɣəˈmɪdəldə/ (n)
mediocris
  1. de som van een aantal getallen gedeeld door het aantal ervan

gems (n)
camox
  1. in de Alpen levende soort berggeit

gemurmel (n)
gannītus
  1.

gen (n)
genum
  1. drager van informatie van de erfelijke eigenschappen

genade (n)
misericordia

genadeloos (adj)
immisericors

genaken /ɣə'nakən/ (v)
appropinquare
  1. dichterbij komen

gendarmerie (n)
vigilia
  1.

gender /ˈdʒɛndər/ (n)
genus
  1. sekse

genealogie (n)
genealogia
  1. een discipline van de geschiedkunde die zich bezighoudt met voorouderonderzoek dan wel de afstamming van de familienaam

geneesheer (n)
medicus

geneeskunde /γ̊əˈneːskʏndə/ (n)
medicina
  1. de wetenschap die zich richt op de aard, de oorzaken en de geneesmiddelen van ziekten

generaal (adj)
dux

generaal (n)
dux
  1. iemand die het bevel heeft over een leger

generatie (n)
aetas
  2. alle personen die min of meer tegelijkertijd geboren zijn

genereus (adj)
generōsus

generiek (adj)
catholicus
  2. algemeen

generositeit (n)
generōsitas
  1.

genetica (n)
genetica
  1.de wetenschap van alles wat de werking van genen betreft, in het bijzonder erfelijke overdracht

genezen (v)
curo
  1. ergatief: gezond worden, herstellen van ziekte of verwonding

geniep (n)
sēcrēta
  1. geheim en verborgen

geniepig /ɣəˈnipəx/ /ɣəˈnipɪx/ /χəˈnipəχ/ (adj)
perfidus
  1. op een achterbakse manier en gemeen

genieten /ɣə.ni.tə(n)/ (v)
fruor
  1. voordeel hebben van iets

genitief (n)
genetīvus
  1. naamval als aanduiding van bezit, oorsprong of hoeveelheid

genocide (n)
genocīdium
  1. stelselmatige uitroeiing van een volk

genoeg (indefinitePronoun)
satis

genootschap (n)
circulum

genotype (n)
genotypus
  1. het geheel van genetische kenmerken dat een soort onderscheidt

genre (n)
genus
  1. categorie in een kunstvorm

genus (n)
genus
  1. Grammaticaal geslacht

geoefend (adj)
artifex
  1. met veel ervaring en training

geografie (n)
geographia
  1. aardrijkskunde

geologe (n)
geologista
  1.

geologie (n)
geologia
  1. aardkunde

geoloog (n)
geologista, geologistus

geometrie (n)
geometria
  1. een tak van de wiskunde die zich bezighoudt met ruimtelijke figuren

geometrisch /xeo'metris/ (adj)
geōmetricus
  1. meetkundig

geomorfologie (n)
geomorphologia

gepeins (n)
cogitatio
  1.

gepensioneerd (adj)
umbraticus

gepoch (n)
iactantia
  1.

geraamte (n)
ossium compāgēs

geratel (n)
crepitus
  1.

gerecht (n)
cena
  1. een bepaald soort voedsel op een bepaalde wijze bereid
iudicium
  2. rechtbank, de rechter

gerechtigheid (n)
aequitās

gereed (adj)
aptus

gereedkomen (v)
parō

gereedschap (n)
instrumentum
  1. een mechanisch instrument dat gebruikt wordt om werk te kunnen doen

gereutel (n)
increpatio
  1.

geringschatting (n)
floccinaucinihilipilificatio
  1.

germanium (n)
germanium
  1. een scheikundig element met symbool Ge en atoomnummer 32

gerochel (n)
increpatio
  1.

gerontologie (n)
gerontologia
  1. tak van wetenschap die het "ouder worden" bestudeert

gerst (n)
hordeum
  2. en 3. (zaad van de) plant Hordeum vulgare

gerucht /ɣə'rɵxt/ (n)
auditus
  1. lawaai; een klein geluid
  2. een mededeling of nieuwtje dat de ronde doet maar nog niet bevestigd is, zodat je niet zeker bent of het waar is

geruisarm (adj)
quiēs
  1. weinig hinderlijk lawaai of bijgeluiden veroorzakend

geruisloos (adj)
impercussus

gerundium (n)
gerundium
  1. zelfstandig gebruikte verbogen infinitief

gerw /ɣɛrʋ/ (n)
mīlifolium
  1. Achillea millefolium, een kruidachtige plant met een dubbel veerdelig blad, waardoor het lijkt of het uit zeer veel kleine blaadjes bestaat

geschenk /ɣəˈsxɛŋk/ /ʝəˈsçɛŋk/ (n)
donum
  1. iets dat men geeft

geschiedenis /ɣəˈsxidəˌnɪs/ (n)
historia
  2. de gebeurtenissen van het verleden

geschiedschrijving (n)
historiographia

geschikt (adj)
idoneus
  1. met de juiste eigenschappen

geschiktheid (n)
potentia

geschil (n)
altercatio
  1. geweldloos conflict

geschubd /ɣə'sxɵpt/ (adj)
squāmeus
  1. bedekt met schubben

geschut (n)
artillaria

gesel /ˈɣeː.zəl/ /ˈχe.səɫ/ (n)
verber
  1. werktuig van touwen of riempjes met knopen of stukjes metaal, waarmee men ter bestraffing op iemands lichaam slaat

geselen /ɣesələ(n)/ (v)
flagellare
  1. iemand met een zweep of gesel tuchtigen

gesis (n)
sībilus
  1. het aanhoudend een sissend geluid maken

geslacht /ɣəˈslɑxt/ /χəˈslɑχt/ (n)
genus
  4. grammaticaal geslacht

geslachtsgemeenschap (n)
coitus
  1. seks waarbij de man met zijn penis het lichaam van de partner binnengaat

geslachtsorgaan /ɣəˈslɑxtsɔrɣaːn/ /ʝəˈslɑxtsɔrʝaːn/ (n)
natura
  1. lichaamsdeel

geslotenheid (n)
verēcundia
  1. de mate waarin men weinig of niet bereid is te communiceren met de buitenwereld

gesnauw (n)
hirrītus
  1.

gesnik (n)
singultus
  1. aanhoudend zacht huilen

gesofisticeerd (adj)
urbānus
  1.technisch hoogstaand

gesp /ɣɛsp/ (n)
buccula
  1. sluitmechanisme aan riemen e.d.

gespannen /ɣə'spɑnɘ/ (adj)
intentus
  2. in hoge mate werkzaam
trepidus
  3. ongemakkelijk, blijk gevend van stress, het punt van (uit-)barsten naderend

gespierd (adj)
torōsus
  1. met sterk ontwikkelde stevige spieren

gespletenheid (n)
dissensiō
  1. in zichtzelf tegenstrijdig; gericht op onverenigbare zaken

gesprek (n)
colloquium
  1. een mondelinge conversatie waarbij informatie uitgewisseld wordt

gespuis /ɣə'spœys/ (n)
popellus
  1. lieden van laag allooi

gestaag (adj)
stabilis
  1. geleidelijk maar persistent

gestalte (n)
statūra
  1. de vorm van een rechtopstaande mens

gestamel (n)
haesitantia
  1.

geste (n)
gestus

gesteeld (adj)
pedunculatus
  1. met een steel

gesteente /ɣəˈstentə/ (n)
lapis
  1. het materiaal waaruit de aardkorst bestaat, bestaande uit mineralen

gesteldheid (n)
elementum

gestoord /ɣəˈstɔːrt/ /χəˈstɔːrt/ (adj)
sollicitus
  1. geen normale functionering van de geest hebbend

getal (n)
numerus

getijde (n)
aestus
  1. de periodieke verandering van de waterstand ten gevolge van de stand van de maan

getintel (n)
micō
  2. geflonker

getrouw (adj)
fidus

getrouwd (adj)
marītus
  1. voltooid deelwoord van trouwen

getuige (n)
testis
  1. iemand die een gebeurtenis heeft meegemaak of op andere wijze, veelal onder ede, een verklaring kan geven ten aanzien van de ware toedracht van een zaak

getuigen (v)
protestor
  1. een veelal beëdigde verklaring afleggen ten aanzien van de ware toedracht van een zaak

getuigenis (n)
testimōnium

geur /ɣøːr/ /χøːr/ (n)
odor
  1. gewaarwording met de neus van de aanwezigheid van een gasvormige uitwaseming

geurig (adj)
hālāns

gevaar /ɣəˈvar/ (n)
periculum
  1. groot risico

gevaarlijk /ɣəˈvarlək/ /ɣəˈvaːrlɪk/ /χəˈvarlək/ (adj)
perīculōsus
  1. gevaar met zich meebrengend

gevaarte (n)
colossus

geval (n)
cāsus
  1.

gevangene (n)
captus
  1. iemand die gevangen genomen is

gevangenis /ɣǝvɑŋǝnis/ (n)
carcer, custodia
  1. een gebouw waarin personen gevangen worden gehouden vanwege hun misdaden

gevangennemen (v)
capiō
  1. iemand van zijn vrijheid beroven en in hechtenis nemen

gevecht /ɣəˈvɛxt/ /χəˈvɛxt/ (n)
manus
  1. een handgemeen

gevel /ˈxeː.vəl/ /ˈɣeː.vəl/ (n)
nucleus pineus
  1. buitenmuur van een gebouw

gevelsteen (n)
tabella
  1.

geven /ˈɣevə(n)/ /ˈχevə(n)/ (v)
dare, do
  1. overdragen van het bezit van iets aan iemand anders

gevleugeld (adj)
alatus
  1. met vleugels

gevlij (n)
addīcō

gevoel /ɣəˈvul/ (n)
affectus
  1. gewaarwording

gevoelen (v)
sentire

gevoelig (adj)
mattea

gevogelte (n)
aves altiles
  1. een verzamelnaam voor vogels die gekweekt worden als voedsel

gevolg /ɣәˈvɔlx/ /ɣәˈvɔɫx/ /χәˈvɔɫχ/ (n)
cōnsequentia
  1. iets dat voortkomt uit iets anders

gevorkt (adj)
bifidus
  1. met meerdere puntige uitlopers die ontstaan uit een gemeenschappelijke basis

gewaagd (adj)
perīculōsus

gewas (n)
messis, seges
  1. dat wat aanwast op het veld, maar nog niet geoogst is.

geweer (n)
sclopetum

gewei (n)
cornu (rāmōsum)
  1. een stel uit been bestaande hoorns van herten; al dan niet vertakt

geweld (n)
violentia
  1. elke kracht van meer dan geringe betekenis uitgeoefend op personen, goederen of zaken

geweldig /ɣə'ʋɛldəx/ (adj)
immanis
  1. enorm
praeclarus
  2. bijzonder goed

gewelf (n)
camera

gewenning (n)
cōnsuētūdō
  1. een proces waarbij een eerder ongewone prikkel steeds meer als normaal ervaren gaat worden

geweten /ɣəˈʋetə(n)/ (n)
cōnscientia
  1. het deel van iemand waarmee die persoon zijn daden op goed en kwaad beoordeelt

gewetenswroeging (n)
cōnscientia
  1. met het gevoel dat men zaken verkeerd heeft gedaan, dat men niet had moeten doen wat men gedaan heeft

gewezen (adj)
anterior
  1. vroegere

gewicht /ɣəˈʋɪxt/ /χəˈʋɪxt/ (n)
pondus
  1. de kracht die dat voorwerp op zijn ondersteuning of ophanging uitoefent

gewichtigheid (n)
ampulla
  1. de mate waarin iets belangrijk is; de mate waarin men iets als belangrijk ervaart

gewillig (adj)
ultrōneus

gewis (adj)
quidam

gewisheid (n)
firmitās
  1.

gewoel (n)
trepidatio
  2. conflict

gewone esdoorn (n)
platanus
  1. bepaald soort loofboom, Acer pseudoplatanus

gewoon /ɣəˈwoːn/ /ɣəˈβ̞oːn/ /χəˈʋon/ (adj)
solitus

gewoon duizendblad (phraseologicalUnit)
Achillea millefolium
  1. een samengesteldbloemige veldbloem met zeer fijn ingesneden blad en wit, roze of paars bloemscherm

gewoonte /ɣəˈwoːntə/ /ɣəˈβ̞oːntə/ /χəˈʋontə/ (n)
consuetudo
  1. vaste wijze om dingen te doen

gewoontegetrouw (adj)
solitus
  1. volgens iemands gebruiken

gewoonweg (adv)
modo
  1. niets anders dan, niets minder dan

gewricht (n)
artus
  1. verbinding

gezag (n)
auctōritās
  1. bevoegdheid om ergens beslissingen over te nemen

gezant (n)
lēgātus

gezegde (n)
praedicatum
  2. alle zinsdelen behalve het onderwerp

gezel (n)
puer discens
  2. middeleeuwse ambachtsman in een gilde die nog niet de rang van meester of baas had verworven

gezellig /χəˈzɛləx/ (adj)
invenustus
  3. knus
pulcher
  4. leuk, onderhoudend

gezelschap /ɣə'zɛlsxɑp/ (n)
coetus
  1. een groep mensen die iets gemeen hebben
sodālitās
  3. een vereniging met een bepaald doel

gezetheid (n)
adeps
  1.

gezicht (n)
vultus
  1. de voorkant van een menselijk hoofd

gezichtshoek (n)
sententia
  2. de positie vanwaaruit men een bepaalde kwestie bekijkt en beoordeelt

gezin (n)
familia
  1. huishouden bestaande uit een of meer ouders en hun kinderen

gezind (adj)
prōpensus

gezond /xə.ˈzɔnt/ /ɣə.ˈzɔnt/ (adj)
sanus
  1. vrij van ziektes en zeertes
  2. bevorderlijk voor een goede conditie

gezondheid (n)
sanitas
  1. welbevinden, in goede staat zijn

gezwel (n)
tumor
  1. een onnatuurlijke verdikking in het weefsel

gezwind (adj)
apus

gezwoeg (n)
labor
  1.

gids /ɣɪts/ /χɪts/ (n)
dux
  persoon die een groep begeleid en uitleg geeft

gier /ɣiːr/ /χiːr/ (n)
vultur
  1. benaming voor grote aasetende roofvogels met een kale kop en machtige vleugels

gierst (n)
milium
  2. en 3. (zaden van) de graansoort Panicum miliaceum

gieter (n)
nāsiterna
  1. een soort emmer met sproeibuis om de planten te begieten

gif /ɣɪf/ /χɪf/ (n)
toxicum
  1. een substantie die in kleine hoeveelheden schadelijk of dodelijk is

gift (n)
donatio
  1. geschenk, gave

giftig /ˈɣɪftəx/ /ˈχɪftəx/ (adj)
venēnifer
  1. gif bevattend

gigantisch (adj)
colossēus

gij /ɣɛɪ̯/ /ɣɛː/ /χɛɪ̯/ (personalPronoun)
tu

gijzelaar /ˈɣɛizəlar/ /ˈɣɛɪ̯zəlaːr/ /ˈɣɛːzəlaːr/ /ˈχɛɪ̯zəlaːr/ (n)
obses
  1. een veelal onschuldig persoon die tegen de eigen wil door een gijzelnemer gevangen wordt gehouden en die bedreigd wordt met het doel iets van derden gedaan te krijgen

gil /ɣɪɫ/ (n)
stridō
  1. een harde schelle ongearticuleerde uitroep

gilde /ˈɣɪldə/ /ˈχɪɫdə/ (n)
collēgium

gillen /ˈɣɪlə(n)/ /ˈχɪlə(n)/ (v)
poscere
  1. een harde schelle ongearticuleerde uitroep slaken

gin (n)
gin

gips (n)
gypsum
  1. (scheikunde) een uit calciumsulfaat en water uithardende witte vaste stof: CaSO₄·2H₂O

giraf /ʒi'rɑf/ (n)
camelopardalis
  1. Herkauwend dier

giraffe (n)
camelopardalis
  1. herkauwend dier dat in Midden-Afrika leeft met een zeer lange hals, Giraffa camelopardalis

gissen (v)
dīvīnō
  1. een vermoeden uitspreken over iets

gissing (n)
coniectūra
  1. gedachte waarvoor men onvoldoende gegevens heeft om de juistheid of onjuistheid ervan te kunnen vaststellen

gist (n)
fermentum
  1. de naam voor een aantal soorten micro-organismen

gisten (v)
fermentō

gister /ˈɣɪstər/ /ˈχɪstər/ (adv)
heri, here
  1. de laatste dag die voltooid is

gisteren /ˈɣɪstərə(n)/ /ˈχɪstərə(n)/ (adv)
heri, here
  1. de laatste dag die voltooid is

giswerk (n)
coniectūra
  1.

gitaar /ɣi'tar/ (n)
cithara
  1. een muziekinstrument

glad (adj)
glaber

gladiator (n)
gladiātor

gladstrijken (v)
poliō
  1. door strijken glad of effen maken

glamour (n)
nitor
  1. betoverend uiterlijk, schone schijn

glanzen (v)
nitere
  1. in zekere mate licht weerspiegelen of voortbrengen

glas /ɣlɑs/ /χlɑs/ (n)
vitrum
  2. op basis van SiO₂
  1. niet-kristallijne vaste stof
  3. om uit te drinken

glasachtig lichaam (n)
corpus vitreum

glaucoom (n)
glaucoma
  1. een aandoening waarbij een verhoging van de druk in de oogbol onbehandeld tot gezichtsvelduitval en uiteindelijk tot blindheid leidt

glazig (adj)
vitreus
  1. als glas, op glas lijkend

gletsjer (n)
glaciarium
  1. een ijsmassa die gevormd wordt op land en dik en groot genoeg is om bergafwaarts te stromen

glibberig (adj)
lubricus
  1. glad, moeilijk houvast op te krijgen

glijden /ˈxlɛɪdə(n)/ /ˈɣlɛːdə(n)/ (v)
lābor
  1. met geringe wrijving gericht voortschuiven

glimlach (n)
risus
  1. een gelaatsuitdrukking die een geluidloze lach verraadt

glimlachen /'ɣlɪmlɑχən/ (v)
subridere
  1. zacht onhoorbaar lachen

glimmen (v)
scintillō
  1. schitteren

glimworm (n)
cicindela
  1. een nachtelijk lichtgevend kevertje uit de familie Lampyridae

glinstering (n)
fulgeō
  1. licht schittering

globe (n)
globus

globulair (adj)
globōsus

gloeidraad (n)
fibra

gloeiend (adj)
calidus

gloeilamp /ˈɣluilɑmp/ (n)
ampulla
  1. een lamp die licht produceert met een gloeidraadje

glorie (n)
glōria
  1.

glorieus /ɣloːriˈjøːs/ (adj)
gloriosus
  1. roemrijk

glossarium (n)
glossarium

glunderend (adj)
lūcidus
  1.

gluren /ˈɣlyː.rə(n)/ (v)
pīpō
  1. in het geheim aandachtig naar iemand kijken

gluten /'ɣly.tə(n)/ (n)
gluten

goal (n)
stultus#Substantiv.2C_m
  2. doelpunt

god /ɣɔd/ /ɣɔt/ /χɔt/ (n)
deus
  1. hypothetisch bovennatuurlijk wezen dat verantwoordelijk wordt geacht voor (bepaalde aspecten van) de werkelijkheid

goddelijk (adj)
divinus

goddeloosheid (n)
impietas
  1. gebrek aan eerbied of geloof in een godheid

godgans (adj)
omnia
  1. heel, geheel (vooral van tijdsperiodes zoals bijvoorbeeld dag)

godgeleerdheid (n)
theologia

godheid (n)
deus
  1. een hypothetisch bovennatuurlijk wezen dat verantwoordelijk wordt geacht voor (bepaalde aspecten van) de werkelijkheid

godin /ɣoˈdɪn/ (n)
dea
  1. een vrouwelijke godheid

godsdienst /ˈɣɔtsdinst/ (n)
religio
  1. een geloof en alle daar bij horende rituelen en doctrines

godshuis (n)
aedes

godslastering (n)
blasphēmia
  1. belediging of bespotting van God/een godheid

godsvruchtig (adj)
reverens
  1. van een persoon dat hij gelooft in god

godverlaten (adj)
miser
  1. heel vreselijk

godvrezend (adj)
pius
  1.

godzalig (adj)
pius
  1. op een vrome, godvruchtige, godvrezende wijze

goed (adj)
bonus
  1. kwaliteit bezittend

goed (adv)
bene
  1. op goede wijze

goedemorgen /ˌɣudəˈmɔrɣə(n)/ (interjection)
salvē
  groet

goedenacht (interjection)
bona nox
  avond wens

goedgeefs (adj)
generōsus

goedgeefsheid (n)
generōsitas
  1. de mate waarin iemand geneigd is anderen met gulle hand iets te schenken

goedgezind (adj)
commŏdus
  2. gunstig gezind

goedgunstigheid (n)
bonitas
  1. het vriendelijk zijn

goedheid (n)
bonitās
  1. de hoedanigheid van het goed zijn

goedkeuren (v)
approbō
  1. toestemming verlenen

goedkoop (adj)
parabilis
  1. laag in prijs

goesting (n)
appetitus
  1. zin, trek, verlangen

goj /ɡɔj/ (n)
gens
  1. niet-jood

gok /ɣɔk/ /χɔk/ (n)
alea
  2. een keuze zonder het juiste antwoord te weten

gokken /ˈɣɔkən/ /ˈχɔkən/ (v)
sponsiō
  1. iets van waarde, veelal geld, inzetten op de mogelijke uitkomst van iets onzekers

golf /χɔl(ə)f/ (n)
fluctus
  1, 2 en 3
sinus
  4. grote baai
pilamalleus
  1. een balspel waarbij een golfbal met een golfclub in een aantal slagen in de hole moet worden geslagen.

golfbeweging (n)
vibrō
  1. een regelmatige op-en-neer gaande, zich over het oppervlak verspreidende beweging van een vloeistof

golflijn (n)
vibrō
  1.

goniometrie (n)
trigonometria
  1. dat deel van de wiskunde dat zich richt op hoeken en de metingen die men daaraan kan verrichten

gonorroe (n)
gonorrhoea
  1. een geslachtziekte die veroorzaakt wordt door de bacterie Neisseria gonorrhea

goochelaar (n)
praestīgiātor
  1. iemand die een publiek verbaast met schijnbaar onmogelijke handelingen

gooien /ˈɣoːi̯ən/ /ˈχoːi̯ən/ (v)
jacio
  1. het door de lucht verplaatsen van een voorwerp, al dan niet naar een doelwit

goor (adj)
squālidus
  1.

goot (n)
canālis

gootsteen /ˈɣotsten/ (n)
fusorium
  1. een bak, meestal ingebouwd in een aanrecht, onder een kraan en met een afvoer

gordel (n)
cingulum
  1. een band die om het middel gedragen wordt

gordelriem (n)
lorum
  1. leren riem die men om het middel draagt

gordijn /ɣɔrˈdɛːn/ /χɔrˈdɛɪn/ (n)
aulaeum
  1. doek ter afdekking

gorilla (n)
gorilla
  1. Afrikaanse mensaap uit het geslacht Gorilla

gors /ɣɔrs/ /χɔrs/ (n)
emberiza
  1. benaming voor vogels uit de familie Emberizidae

goud /ɣʌʊt/ (n)
aurum
  1. een edelmetaal met atoomnummer 79 dat wordt aangegeven met het symbool Au, het is een geel metalliek overgangsmetaal

goudhaantje (n)
regulus
  1. bepaald soort klein vogeltje met een goudkleurig kruintje Regulus regulus

goudpoeder (n)
balux
  1. goud in poedervorm

goudsmid (n)
aurifex
  1. een smid die met goud werkt

goudstof (n)
balux
  1.

goudvink (n)
Pyrrhula pyrrhula
  1. bepaald soort vogel, Pyrrhul pyrrhula

goudvis /ˈɣaʊ̯d.vɪs/ /ˈɣɔʊ̯t.fɪs/ /ˈχʌʊ̯t.fɪs/ (n)
hippurus
  1. bepaald soort kleine goudkleurige of rode vis die uit China afkomstig is en die door veel mensen thuis gehouden wordt, Carassius auratus auratus

gourmand (n)
gluttō
  1. iemand die weet te genieten van goed eten

gouverneur (n)
gubernator
  1. het hoofd van een regering, van een kolonie, staat of andere subnationale staatseenheid

gouw (n)
ager
  2. district, gewest, provincie

graad (n)
gradus
  1. eenheid om hoeken te meten

graaf /ɣraf/ (n)
comes
  1. geschiedkundige term voor een landsheer, oorspronkelijk belast met de rechtspraak in een gebied, later wordt de titel verzelfstandigd tot een aanduiding van de heerser in een graafschap, één rang lager dan markies

graafschap (n)
comitatus

graag /ɣrax/ /χraχ/ (adv)
libenter
  1. met plezier, met graagte; dat doe ik graag

graagte (n)
appetitus
  1. genoegen

graan /ɣran/ (n)
granum

gracht /ɣrɑɣt/ (n)
fossa

gradering (n)
taxātiō
  1. niveau

gradueel (adj)
graduāle
  1. trapsgewijs

graf /ɣrɑf/ /χrɑf/ (n)
sepulcrum
  1. ruimte om één of meer lijken in te begraven
  2. plaats waar één of meer lijken begraven liggen

grafheuvel (n)
tumulus
  1. kunstmatige heuvel die is opgeworpen om als graf te dienen

grafiet (n)
plumbāgō
  in plaatjes gekristalliseerde koolstof

grafkuil (n)
sērius
  1.

grafschrift (n)
epitaphium
  1. op een grafsteen gegraveerde korte tekst, gewijd aan de overledene

grafsteen (n)
lapis
  1. een rechtopstaande gebeeldhouwde steen die de aanwezigheid van een graf markeert

grammatica (n)
grammatica
  1. een systeem van regels en principes voor het schrijven en spreken van een taal.

grammaticaal (adj)
grammaticālis

granaat (n)
carbunculus
  1. een groep kubische mineralen

granaatappel (n)
malum granatum
  2. vrucht

grandeur (n)
granditās
  1.

graniet /ɣɾaˈni:t/ (n)
granitum
  1. stollingsgesteente bestaande uit lichtgekleurde, met het blote oog onderscheidbare mineralen.

grap /ɣrɑp/ /χrɑp/ (n)
iocus
  1. verhaal dat of handeling die erop gericht is om de lachlust op te wekken

grapefruit (n)
malum paradisi
  1. een gele of rode, enigszins bitter smakende citrusvrucht

grappig /'ɣrɑpəχ/ (adj)
ioculāris
  1. de lust tot (glim-) lachen opwekkend

gras /ɣrɑs/ (n)
gramen
  1. plantenfamilie
  2. bepaalde groep van soorten binnen de grassenfamilie

grasduinen (v)
tondeō
  1. voor je plezier ergens rond snuffelen

grasperk (n)
virectum
  1.

grasrijk (adj)
grāmineus
  1. begroeid met veel gras

graszode (n)
caespes

gratie (n)
gratia
  1. het afzien van de uitvoering van een straf

gratis (adj)
grātīs
  1. wat zonder betaling verkregen wordt

grauw (adj)
canus
  1. donkergrijs, kleurloos

grauwheid (n)
mōrōsitās
  1.het grijs, monotoon en saai zijn

graveerder (n)
caelātor

graveerstift (n)
Caelum
  1. graveerstift

gravel /ˈgrɛ.vəɫ/ (n)
pavimentum
  1. roodkleurige steengruis die doorgaans wordt gebruikt voor de verharding van tennisbanen

gravelbaan /ˈgrɛ.vəɫˌban/ (n)
pavimentum
  tennisbaan

graven (v)
fodio
  1. een gat in de grond maken met de handen of met een graafwerktuig

graveren (v)
caelō
  1. met een scherp gereedschap iets krassen in glas of metaal

gravering (n)
caelātūra
  1.

graveur (n)
caelātor

gravin (n)
comitissa
  1. vrouwelijke graaf

gravitatie (n)
gravitās
  1. de kracht die de wederzijdse aantrekking van massa veroorzaakt

gravure (n)
caelāmen
  2. decoratie in metaal, glas of edelsteen gesneden

grazen /'χrazə(n)/ (v)
pasco
  1. het eten van gras en andere bodemvegetatie zoals bijvoorbeeld runderen dit doen

gregoriaans (adj)
Gregorianus

grens /ɣrɛns/ (n)
finis
  2. de raaklijn tussen twee landen

gretig /ˈxretəx/ (adj)
avidus
  1. reikhalzend uitzien naar iets, gespitst op iets, happig op iets

griep /ɣrip/ (n)
influentia
  1. een vierusziekte die jaarlijks vele mensen ziek maakt en die voor ouderen gevaarlijk kan zijn

griet /ɣrit/ /χrit/ (n)
digitus impudicus
  A. jonge vrouw, meisje

grievend (adj)
iniuriosus
  1. gericht om iemand te kwetsen en te beledigen

griezelen (v)
tremor
  1. gevoelens van angst en afkeer ervaren

griffioen (n)
gryps
  1. Oudgrieks fabeldier met de kop, voorpoten en vleugels van een adelaar en de romp, achterpoten en staart van een leeuw

grijpen (v)
carpo
  1. plotseling iets of iemand beetpakken

grijs (adj)
cinereus
  1. de kleur grijs hebbend

grijsaard (n)
senex
  1. oude man

grijsharig /ɣrɛɪsˈɦarəx/ (adj)
cānus
  1. met grijs haar

gril (n)
arbitrium
  2. onredelijk en willekeurig gedrag

grill (n)
transenna

grillig (adj)
inconstans

grimeren (v)
compensō

grimmig (adj)
torvus

grind (n)
glārea

groef (n)
rima
  1. lange en smalle uitholling, insnijding, diepe rand

groei /ɣruj/ /χruj/ (n)
auctus
  1. het groter worden

groeien /ˈɣrui̯ə(n)/ (v)
crescere
  groter worden

groen (adj)
viridis
  1. de kleur groen hebben

groen (n)
viridis
  secundaire kleur, in het spectrum gelegen tussen geel en cyaan, met een golflengte van ca. 550 nm

groente (n)
olus, holus
  1. eetbare planten of delen daarvan

groenteboer (n)
holitor
  1.

groentetuin (n)
holerarium
  1.

groep /ɣrup/ /ʝrup/ (n)
circulus
  1. uit meerdere personen of eenheden bestaand geheel

groeperen (v)
circulor
  1. in groepen stellen

groet /ˈɣrut/ /ˈχrut/ (n)
salūtātiō
  1. een uiting waarbij men elkaars aanwezigheid erkent wanneer men elkaar ontmoet

groeten /ˈɣrutə(n)/ (n)
salutare
  1. iemand goedendag of gedag zeggen

grommen (v)
ganniō
  1. een dreigend geluid voortbrengen

grond (n)
solum
  1. stuk terrein
  2. de stof van het aardoppervlak waarop planten en bomen groeien
  3. het aardoppervlak in algemene zin
  4. basis

gronden (v)
flōs
  3. het in de grondverf zetten

grondgebied (n)
territōrium
  1. het gebied waarover een instantie of overheid het beheer heeft

grondig (adj)
accuratus
  1. vrijwel overal aandacht aan schenkend

grondlegger (n)
conditor

grondvesten /'xrɔntfɛstə(n)/ (v)
erigo
  1. de basis leggen voor

grondwet (n)
constitutio
  1. wet die de principes van een staat definieert

groot /ɣroːt/ (adj)
magnus, grandis
  1. meer dan normaal in formaat
magnus
  2. bewonderenswaardig, goed
  3. machtig, belangrijk

grootcirkel (n)
circulus maior
  1. cirkel op bol met gelijk middelpunt

groothandel (n)
acervatim
  1. bedrijf dat in het groot handelt, dat aan de detailhandel levert

grootmoeder (n)
avia
  1. een moeder van een ouder

grootmoedigheid (n)
magnanimitas
  1. op een krachtige manier heel gul zijn

grootouder /ˈgrotˌʌʊdər/ (n)
avus
  1. de ouder van een ouder

groots (adj)
grandis
  1. verheven, groot van opzet

grootsprakerig (adj)
grandiloquus
  1.

grootsteeds (adj)
metropolitanus
  1. wat kenmerkend is voor de grote stad en dus niet of veel minder voorkomt in een dorp

grootte (n)
magnitūdō

grootvader /ˈɣroːtˌfaːdər/ (n)
avus
  1. de vader van een ouder

groovy (adj)
merus
  1. gaaf

grot /ɣrɔt/ (n)
caverna
  1. een onderaardse holte

grote klaproos (n)
papaver

grotendeels (adv)
plērumque
  1. voor het grootste gedeelte

gruweldaad (n)
atrocitas

guave (n)
guajava
  1. en 2. (vrucht van) Psidium guajava

guirlande (n)
serta
  1. (bloemen)slinger

guit (n)
furcifera
  1. grappig persoon en vooral een grappig klein kind

gul (adj)
generōsus
  1. vrijgevig

gulweg (adv)
explicātus
  1. zonder omwegen; rechttoe rechtaan

gunst /ɣɵnst/ /χɵnst/ (n)
venia
  1. het vrijwillig verlenen van een dienst of goed aan iemand om iemand ter wille te zijn

gunsteling (n)
mellītus
  1. iemand die bevoordeeld wordt; iemand die veel gunsten ontvangt

gunstig (adj)
commŏdus

guts (n)
gulbia
  1. een gootvormige steekbeitel voor houtbewerking

guurheid (n)
asperitās
  1. koud, winderig en regenachtig

gym /ɣɪm/ (n)
gymnasium
  2. gymnasium

gyroscoop /ˌɣiroˈskop/ (n)
gyroscopium

haag (n)
saepēs
  1. een afscheiding bestaande uit kreupelhout of struikgewas

haagbeuk (n)
carpinus
  1. bepaald soort loofboom, Carpinus betulus

haai /haːɪ̯/ /ɦaɪ̯/ (n)
squalus
  1. benaming voor roofvissen uit de superorde Selachimorpha

haak /haːk/ (n)
hamus

haaks (adj)
perpendiculāris
  1. onder een rechte hoek

haan /ɦan/ (n)
gallus
  1. mannelijk dier bij de hoenderachtige vogels

haar (n)
capillus, pilus
  1. hoofdhaar, uitgroeisel van het epidermis dat delen van het hoofd bedekt

haarband (n)
torulus
  1. sierband die in het haar gedragen wordt

haard (n)
focus
  1. een plaats in de woning bedoeld om er een vuur te branden

haarmos (n)
adiantum
  1. Haarmos is een geslacht van mossen uit de familie Polytrichaceae

haarspeld /ˈharspɛlt/ (n)
crīnāle
  1. een doorgaans dunne speld waarmee het haar kan worden opgestoken.

haas (n)
lepus
  1. Lepus eropaeus, een konijnachtig zoogdier met lange achterpoten een gespleten lip en lange oren

haast /hast/ (adv)
paene
  1. bijna

haasten /'ɦastən/ (v)
festīnō
  1. trachten om dat wat men te doen heeft snel af te maken

haastig (adj)
festīnus
  1. zich niet de tijd nemend

haastige spoed is zelden goed /ˈhastəxəˌsput ɪˈzeldə(n)ˌɣut/ (interjection)
canis festinans caecos parit catulos; qui festinavit non hunc deus juvabit; qui nimium properat, serius absolvit
  1. iets overhaast doen levert vaak fouten op

haat /ɦaːt/ (n)
odium
  1. sterk gevoel van vijandschap

habitueel (adj)
habitualis
  1. uit gewoonte

hacken (v)
caedere
  1. inbreken in een informatiesysteem

hacker (n)
effractarius electronicus
  1. iemand die zich onbevoegd toegang verschaft tot een computersysteem

hafnium (n)
hafnium
  1. scheikundig element met symbool Hf en atoomnummer 72

hagedis (n)
lacerta
  1. langstaartig, geschubd reptiel uit de onderorde Lacertilia

hagel /haɣəɫ/ (n)
grando
  1. bolvormig ijs dat als neerslag uit de hemel valt

hagelen (v)
grandinat
  1. het uit de hemel neerkomen van hagelstenen

hak (n)
fulmenta
  1. hiel van de voet

haken (v)
hamus
  3. bevestigen d.m.v. een haak

hakkelen (v)
balbutio
  2. moeilijk en onzeker spreken met herhaling van klanken

hakkelend (adj)
balbus
  1. onhandig, ongemakkelijk, stotterend pratend of optredend

hakkelig (adj)
balbus
  1.

hal /ɦɑl/ (n)
auditorium
  1. ruimte achter de voordeur
  3. een grote overdekte ruimte gericht op het uitvoeren van activiteiten

halen /ˈɦalə(n)/ (v)
adfero
  1. ergens heengaan met als doel om iets of iemand mee terug te brengen

half /ɦɑlf/ (adj)
dīmidium
  1. de helft zijnde

halfbroer (n)
frater consanguineus

halfgeleider (n)
semiconductrum
  1-2

halfgod (n)
sēmideus

halfheid (n)
claudicātūrus
  1.

halfrond (n)
hēmisphaerium
  1. het oppervlak van een halve bol, met name van de aarde

halfzus (n)
soror consanguineus

halfzuster (n)
soror eodem matre nata
  1.

halleluja /hɑleˈlyja/ (n)
allelūia
  1.

hallo (interjection)
salve, salvete
  1. groet

hallucineren (v)
hallūcinor
  1. zinsbegoochelingen hebben

halogeen (n)
halogenus

hals (n)
collum

halsband (n)
collare
  1. een om de hals en nek gesnoerde band

halsstarrig (adj)
obstinātus

halsstarrigheid (n)
obstinātiō
  1. het te vasthoudend zijn

ham /ɦɑm/ (n)
perna
  1. het vlees van de achterkant van een varken

hamburger /ˈham.bʏr.ɣər/ /ˈhɑm.bʏr.ɣər/ /ˈhɑm.bʏr.χər/ (n)
isicium
  1. schijf gebraden gehakt

hamel (n)
vervex
  1. gecastreerde ram

hamer /ˈhamər/ (n)
malleus, martellus
  1. werktuig dat kan worden gebruikt om te slaan
malleus
  2. één van de gehoorsbeentjes in het oor

hamster (n)
cricetus
  1. klein knaagdiertje dat als huisdier gehouden kan worden

hand /ɦɑnt/ (n)
manus
  1. uiterste deel van de arm, voorbij de pols

handarbeid /ˈɦɑnt.ɑr.bɛɪ̯t/ /ˈɦɑnt.ɑr.bɛːt/ (n)
manuopera

handdoek /hɑnduk/ (n)
mantele
  1. een doek waarmee men zich afdroogt

handel /ˈɦɑndəl/ (n)
commercium
  1. de in- en verkoop van goederen

handelen (v)
ago
  1. iets doen, al of niet met de handen, optreden

handelend (adj)
histriōnia
  1. bezig zijnd met het verrichten van activiteiten

handeling (n)
āctus
  1. datgene dat gedaan is

handenarbeid /ˈɦɑn.dən.ɑr.bɛɪ̯t/ /ˈɦɑn.dən.ɑr.bɛːt/ (n)
manuopera

handgeklap (n)
applausus
  1. teken van waardering

handhaven (v)
habeo
  1. iets doen voortbestaan, aan iets vasthouden

handhaving (n)
tuitiō

handig /ˈɦɑndɪɣ/ /ˈɦɑndɪχ/ (adj)
dolōsus
  1. goed met de handen om kunnen gaan

handje (n)
manicula
  1. verkleinwoord enkelvoud van het zelfstandig naamwoord hand

handlood (n)
cathetus
  1. gewicht aan een touw

handpalm (n)
palma
  1. binnenzijde van de hand

handpeillood (n)
cathetus
  1. gewicht aan een touw

handschoen /hɑnd.sxun/ /ɦɑnt.sxun/ /ɦɑnt.sχun/ (n)
chirotheca
  1. een handkledingstuk met aparte vingers

handtas (n)
sacculus

handtekening (n)
subscriptiō

handvest (n)
carta

handvol (n)
manipulus
  2. klein aantal

hanenkam /ˈhanə(n)kɑm/ (n)
vulpecula
  1. Cantharellus cibarius, een eetbare paddenstoel met een lichte pepersmaak
crista
  2.

hangen /ˈɦɑŋə(n)/ (v)
pendeō

hangmat /ˈɦɑŋmɑt/ (n)
lectulus pensilis
  1. een doek dat aan de uiteinden opgehangen wordt en waarin personen kunnen liggen

hap (n)
frustum
  1. voedsel of iets anders dat je door het openen en sluiten van je lippen in je mond krijgt

haperend (adj)
claudicātūrus
  1.

hapering (n)
claudicātūrus
  2. aarzeling

harder /'ɦɑrdər/ (n)
mugil
  1. Mugil curema, een straalvinnige vissoort

hardhorig (adj)
surdaster
  1.

hardrijder (n)
cursor
  2. (verkeer) iemand die te snel rijdt met een auto of motorfiets

hardvochtig (adj)
insensibilis
  1. zonder medelijden

harig (adj)
hispidus

harigheid (n)
capillātūra
  1. het met (veel) haar begroeid zijn; het hebben van haar

haring /ˈɦarɪŋ/ (n)
aringus
  1. zoutwatervis

hark (n)
rastellus
  1. tuingereedschap aan lange steel, met een reeks tanden aan de onderzijde

harken /hɑrkə(n)/ (v)
inclinatitas

harkerig (adj)
dūrē
  1. stijf en gedwongen

harlekijn (n)
balatrō
  2. een grappig, koddig persoon in het algemeen

harmoniseren (v)
concino
  1. standaardiseren

harmonium (n)
harmonium
  1. (muziekinstrument) een toetsinstrument dat gerekend wordt tot de aerofonen

harnas (n)
harnascha
  1. een wapenuitrusting gemaakt van metalen platen die het lichaam volledig of grotendeels bedekt

harp (n)
harpa, psalterium
  1.

hars /ɦɑrs/ (n)
resina
  1. het stroeve en plakkerige product van boomsappen, met name van naaldbomen

hart /ɦɑrt/ (n)
cor

hartaanval (n)
infarctus cordis
  1. het afsterven van hartspierweefsel door afsluiting van een kransslagader of een tak hiervan

hartig (adj)
cunela

hartkamer /ˈhɑrt.ka.mər/ /ˈɦɑrt.ka.mər/ (n)
ventriculus
  1. één van twee kamers van het hart

hartklep /ˈhɑrtklɛp/ (n)
valvula cordis
  1. hartweefsel in de vorm van een vlies dat samengetrokken door een spiertje terugstromen van het verder gepompte bloed tegengaat

hartstocht (n)
perturbatio

hartversterking (n)
vellicō
  1.

hassium (n)
hassium
  1. scheikundig element met symbool Hs en atoomnummer 108

hatelijkheid (n)
reiciō
  1.

haten /'ɦatə(n)/ (v)
odisse
  kwade gevoelens jegens iemand koesteren

haven /ɦavə(n)/ (n)
portus
  1. natuurlijke of aangelegde aanlegplaats voor schepen.

havenbekken (n)
lebes
  1. water in een haven waarover schepen van en naar hun aanlegplaats kunnen varen

havenen (v)
damnum

haver (n)
avena
  1. en 2. (zaden van) eenjarig graangewas Avena sativa

havik /ˈɦavɪk/ (n)
Accipiter gentilis
  1. Accipiter gentilis, een roofvogel die op kleine zoogdieren en vogels jaagt

hazelaar (n)
corylus
  1. een heester waaraan hazelnoten groeien

hazelmuis /ˈɦa.zəlˌmœːs/ /ˈɦa.zəɫˌmœʏ̯s/ (n)
glis
  1. knaagdier in de familie van slaapmuizen, Muscardinus avellanarius

hazelnoot /ˈhazəɫˌnot/ (n)
abellana
  1. een vrucht van de hazelaar

hazenlip /ˈhaː.zə(n)ˌlɪp/ (n)
labium leporinum

hebben /ˈɦɛbə(n)/ (v)
habere, esse
  1. bezitten

hebzuchtig (adj)
avidus
  1. blijk gevend van hebzucht, hebberig

hechtenis (n)
custodia
  1. arrest, gevangenschap

hechtheid (n)
firmitas
  1.

hechting (n)
sūtūra

hectoliter (n)
hecatolitrum
  1. 100 liter

hectometer (n)
hecatometrus
  1.

heden /ˈhedə(n)/ (adv)
hodie
  1. in de tegenwoordige tijd, in deze tijd
  2. op deze dag

heden /ˈhedə(n)/ (n)
praesentia

hedonisme (n)
hedonismus
  1. leer dat genot het hoogste goed is

heel /heːl/ (adj)
cunctus
  1. niet stuk

heel /heːl/ (adv)
maximē
  1. in hoge mate

heelal /he.ˈlal/ /ɦe.ˈlaɫ/ (n)
universum
  [1] het gehele tijd-ruimtecontinuüm waarin wij bestaan, samen met alle materie en energie

heelkunde (n)
chirurgia
  1. de tak van de geneeskunde die met operatie probeert te genezen

heen /ɦeːn/ (adv)
procul

heengaan (n)
transeo

heer /ɦɪːr/ (n)
dominus
  1.
  4. welgemanierd persoon
  5. heerser
vires
  11. leger
dominulus
  6. baas

heerlijk (adj)
sapidus
  1.

heerlijkheid (n)
imperium
  1.

heerschappij /hersxɑˈpɛi/ (n)
imperium
  1. geheel der dingen waarover iemands macht zich uitstrekt, waarover hij heerst (bewind uitoefent) en het daarbij horende gezag geniet

heersen /hersə(n)/ (v)
regimen
  1. de macht uitoefenen

heerser (n)
tyrannus
  1. iemand die de macht uitoefent

heester (n)
arbuscula

heet /ɦeːt/ (adj)
calidus
  1.

heetgebakerd (adj)
īrācundus
  1. van een persoon dat deze nogal snel heel boos is

hefboom (n)
vectis
  1.

heffen (v)
animo

heffing (n)
feudum
  1. oplegging van belastingen: tolheffing

heftig /ɦɛftəx/ (adj)
tētricus
  1. extreem in mate

heg (n)
saepes
  1. een (meestal lijnvormige) aanplanting van struiken en/of bomen die dient om ruimten te scheiden

hei (n)
ethnicus

heide /ˈhɛɪ̯də/ /ˈhɛːdə/ (n)
ethnicus
  1. een met heidekruid begroeide vlakte

heiden (n)
ethnicus
  1. mensen die geen jood of christen zijn

heilig /ɦɛj.ləɣ/ (adj)
sanctus
  1. door wijding aan het goddelijke bijzonder gemaakt

heiligdom (n)
sacrarium
  1. plaats of gebouw gewijd aan een god of godin

heilige (n)
sānctus

heiligschennis (n)
sacrilegium
  vergrijp aan iets heiligs

heimelijk /ˈɦɛɪmələk/ /ˈɦɛːmələk/ (adj)
furtīvus
  1. geheim, opzettelijk verborgen

hek /ɦɛk/ (n)
saepēs
  1. omheining, afscheiding
puppis
  4. de bovenachterzijde van een schip (achterreling)

hekel (n)
fastidium
  2. een sterke afkeer van iets

heks /ɦɛks/ (n)
malefica
  1. boosaardige tovenares

heksenmeester (n)
magus

hekserij (n)
artes magae

hel /'ɦɛl/ (n)
infernum, Tartarus
  1. een plek waar de ziel van daartoe veroordeelde overledenen naar toe gaan

helaas (adv)
eheu
  1. jammer genoeg, spijtig genoeg

helaas (interjection)
eheu
  1. een uitroep van spijt, ontgoocheling, verdriet

held /ɦɛlt/ (n)
hērōs

helemaal /'ɦeləmal/ (adv)
funditus
  1. in z'n geheel

helen /'ɦelə(n)/ (v)
sanare
  1. gezond worden

helft /ɦɛlft/ (n)
dimidium

helikopter /ɦelɪˈkɔptər/ (abbreviation)
helicopterum
  1. luchtvaartuig dat d.m.v. een hefschroef verticaal kan opstijgen en landen

heling /ˈhe.lɪŋ/ (n)
sanatio
  1. het gezond worden of maken van iemand

helium (n)
helium
  1. een chemisch element en een inert edelgas

helix (n)
tortilis
  1.

hellebaard (n)
halebarda
  1. lang middeleeuws wapen

hellen /ɦɛlə(n)/ (v)
clīvus
  1. schuin staan

hellend (adj)
prōpensus
  1.

helling (n)
clīvus
  1. een glooiing in het landschap

helm /ɦɛlm/ (n)
galea
  1. beschermend hoofddeksel

helmbindsel /ˈɦɛlm.bɪn(t).səɫ/ (n)
connectivum

helmknop /ˈɦɛlm.knɔp/ (n)
anthera

helmstok (n)
ansa

helpen /ˈɦɛlpə(n)/ (v)
adiuvare, iuvare
  1. iemand bijstaan

helper (n)
adiūtor

helrood (adj)
coccineus
  1.

hels (adj)
infernus

hem /ɦɛm/ (personalPronoun)
eum
  1.

hematiet (n)
ferrum rude
  1. roodkleurig mineraal dat ferri-oxidekristallen bevat

hemd (n)
camisia
  1. kledingstuk voor het bovenlijf

hemel /ˈɦeːməl/ (n)
caelum, coelum
  1. lucht, onmetelijke ruimte die overal op aarde bovenaan zichtbaar is
  2. het hiernamaals, leven na de dood

hemellichaam (n)
corpus caeleste

hemels (adj)
caelestis

hemelsblauw (adj)
caeruleus

hemelvuur (n)
fulmen

hemisfeer (n)
hemisphaerium

hen /ɦɛn/ (n)
gallina
  1. vrouwtje van hoenderachtige vogels

hengel (n)
arundo
  1. visserswerktuig

hennep /ˈɦɛ.nəp/ (n)
cannabis

hepatitis (n)
hepatitis
  1. leverontsteking

herbarium (n)
herbarium
  1. verzameling van, album met gedroogde planten

herberg (n)
hospitium
  1. eet- en overnachtingsgelegenheid die kleiner, goedkoper en eenvoudiger is dan een hotel

herbergen (v)
tectumque
  1. huisvesten
  2. tot verblijf dienen

herbergier /hɛrbɛr'gir/ (n)
caupō

herder /'ɦɛrdər/ (n)
pastor
  1. begeleider en bewaker van een kudde

herderin (n)
pastrix
  1.

hereditair (adj)
hereditarius

heremiet (n)
eremita
  1. een geestelijke die in afzondering leeft

heremietkreeft (n)
pīnotērēs
  1. een kreeftachtige (Eupagurus bernhardus) uit de orde van tienpotigen, die in de schelp van een zeeslak woont

heresiarch /heˌresiˈjɑrx/ (n)
haeresiarcha
  1. iemand die een leidende rol speelt in een ketterse beweging

herfst (n)
autumnus
  1. derde jaargetijde

herfstachtig (adj)
autumnalis

herhaaldelijk (adj)
crēbrō
  bijwoord: herhaaldelijke keren

herhalen (v)
itero
  1. iets opnieuw doen
  1. iets opnieuw zeggen

herhaling (n)
iterātiō
  1. het nogmaals plaatsvinden

herinneren /ɦɛr.'ɪ.nə.rə(n)/ (v)
commoneō
  1. opnieuw in gedachte brengen
meminī
  2. uit het geheugen opdiepen

herinnering (n)
memoria

herkauwer (n)
Ruminantia
  1. een herbivoor die zijn voedsel herkauwt

herkenbaarheid (n)
conversātiō
  1. het hebben van een duidelijke identiteit

herleven /hɛrˈlevə(n)/ (v)
animo
  1. opnieuw tot leven komen, opnieuw opbloeien

hermelijn (n)
Mustela erminea
  1. bepaald klein wezelachtig zoogdier, Mustela erminea

hernemen /ɦɛr'nemə(n)/ (v)
retrahō
  5. nemen wat men eerst heeft gegeven

hernia (n)
hernia
  1. uitstulping van een orgaan of weefsel uit de lichaamsholte waar het normaliter in ligt

hernieuwen /hɛrˈniwə(n)/ (v)
recreare
  2. renoveren

hernieuwing (n)
renovātiō
  1. het weer starten van iets dat was stopgezet

heroverwegen (v)
recōgitō
  1. opnieuw op details bezien

heroïne (n)
heroinum
  een verdovend middel

herrie /ˈhɛri/ (n)
clangor
  1. veel en onaangenaam geluid

herroepen (v)
revocare
  1. zeggen dat iets, dat je eerder gezegd hebt, niet klopt

hersenen (n)
cerebrum
  1. brein

hersenschors (n)
cortex cerebri
  1.

hersenschudding (n)
commotio cerebri
  1. schade aan de hersenen door uitwendig geweld

hersenzenuw (n)
nervus cranialis
  1.

herstel (n)
rehabilitatio
  1. een terugkeer naar een vorige toestand

herstelbetaling (n)
clārigātiō

herstellen (v)
reficiō
  1. terug werkend krijgen, repareren
recreare
  3. weer invoeren

hert (n)
cervus, cerva
  1. benaming voor herkauwende zoogdieren uit de familie Cervidae

hertog (n)
dux
  1. geschiedkundige term voor een landsheer, oorspronkelijk van een hoger hiërarchisch niveau dan de graaf, de heerser in een hertogdom

hertogdom (n)
ducātus
  1. het gebied dat onder leiding staat of stond van een hertog

hertogin (n)
dux
  1. adellijke titel, vrouw van een hertog

hertz (n)
hertz
  1. de eenheid voor frequentie van trillingen

hervatten (v)
repetō
  1. een activiteit opnieuw beginnen na deze eerder gestaakt te hebben

hervatting (n)
continuitas
  1.

hervormen /ɦɛrˈvɔr.mə(n)/ (v)
ēmendō
  1. iets grondig wijzigen

hervormer /ɦɛrˈvɔr.mər/ (n)
refōrmātor
  1. een persoon die hervormingen nastreeft

hervorming (n)
Reformatio
  3. beweging tot herstel der oorspronkelijke zuiverheid in de leer...

het /(ɦ)ət/ /hɛt/ (personalPronoun)
id
  1. 3e persoon enkelvoud onzijdig

het kan me niets schelen (phraseologicalUnit)
nihil moror
  1. het kan me niets schelen

het paard achter de wagen spannen (v)
ante boves plaustrum vertere
  1. een aanpak kiezen die niet helpt om het doel te bereiken

heterogeen (adj)
heterogeneus

hetgeen (relativePronoun)
quod
  1. wat

hetwelk (relativePronoun)
qualis

hetzelfde (demonstrativePronoun)
īdem
  1. de gelijke identiteit bezittend; onzijdig enkelvoud, zowel zelfstandig als bijvoeglijk gebruikt

heup (n)
coxa

heuvel /ˈhøvəɫ/ (n)
collis
  1. een kleine verhoging in het landschap

heuvelachtig /'ɦøvəlɑxtəx/ (adj)
clīvōsus
  1. met aanzienlijke hellingen en hoogteverschillen

heuvelig (adj)
asper
  1.

hexadecimaal (adj)
sedecimalis

hiaat (n)
hiatus
  1.

hiel (n)
calx, calcanium
  1. een enigszins uitstekend deel achteraan de voet

hier /ɦiːr/ (adv)
hic
  1. op deze plaats

hierboven (adverbialPronoun)
super

hierheen (adverbialPronoun)
huc
  1. in deze richting

hiernamaals (n)
orcus
  1. leven na de dood

hij /hɛɪ̯/ /ɦɛɪ̯/ /ɦɛː/ (personalPronoun)
is
  1. Nominatief mannelijk derde persoon enkelvoud

hijgen (v)
anhēlō
  1. zwaar ademhalen ten gevolge van een lichamelijke inspanning

hijskraan (n)
polyspaston
  1. een constructie om zware lasten op te tillen

hik (n)
singultus
  1. een periodiek optredende, spontane, onwillekeurige samentrekking van het middenrif tijdens inademing...

hikken /ˈɦɪkə(n)/ (v)
singulto
  1

hinde /ˈhɪndə/ (n)
cerva
  1. een vrouwelijk hert

hinderen /'ɦɪndərə(n)/ (v)
obstō

hinderlaag (n)
īnsidiae

hindernis (n)
impedimentum
  1. iets dat de voortgang verstoort

hindoeïsme (n)
Hinduismus

hinkelen /ˈhɪŋkələ(n)/ (n)
aes
  2. kinderspel, waarbij men zich deels op één been verplaatst

hinken (v)
claudeō

hinniken (v)
hinnire
  1. het geluid van een paard voortbrengen

hippodroom (n)
hippodromus
  1. ovale paardenrenbaan

historicus (n)
historicus

historie (n)
historia
  2. geschiedenis van een volk, een land enz

historisch (adj)
historicus

hitte /ˈhɪtə/ (n)
calor

hiërarchie (n)
hierarchia
  1. rangorde

hobbit (n)
hobbitus
  1.

hobby /hɔbi/ (n)
delicium
  1. een liefhebberij of bezigheid ter ontspanning voor in de vrije tijd

hoe /ɦu/ (adv)
quomodo, quam
  1. op welke wijze

hoed /hud/ /ɦut/ (n)
pileus
  2. deel van een zwam

hoede /ˈhudə/ (n)
integumentum

hoeden /ˈhu.də(n)/ /ˈɦu.də(n)/ (v)
integumentum
  1. een kudde dieren verzorgen en in de gaten houden

hoeder (n)
integumentum

hoef /ɦuf/ (n)
ungula
  1. hoornachtig omhulsel aan de teentop

hoefijzer (n)
solea ferrea

hoek /ɦuk/ (n)
angulus
  1. een punt waar twee benen of halve rechten samenkomen

hoekig (adj)
angulāris

hoekstoot (n)
hamus
  1.

hoelang (adv)
quamdiu

hoer /ɦur/ (n)
meretrix
  1. een vrouw die tegen betaling seksuele diensten verricht

hoera (n)
euge
  1.

hoerenloper (n)
scortātor

hoerenmadam (n)
lēna
  1.

hoes /hus/ (n)
bulba
  1. een bescherming die om een -meest vlak- voorwerp wordt aangebracht

hoest (n)
tussis
  1. een reflexmatige explosieve uitademing

hoesten (v)
tussiō
  1. een reflexmatige explosieve uitademing, die ontstaat bij prikkeling van de luchtwegen en deze reinigt van slijm en vreemde voorwerpen

hoeveel (interrogativeCardinalNumeral)
quantus, quot
  1. welk aantal?

hoeveelheid /huˈvɪ:ɫhɛɪt/ (n)
quantitas
  1. de kwantiteit waarin iets aanwezig is

hoeveelste (indefiniteOrdinalNumeral)
quotus

hoever (adv)
quousque

hoeverre (adv)
quousque

hoewel /'hu'wɛl/ (conjunction)
quamquam
  1. drukt een tegenstelling uit

hoezo /huˈzo/ (adv)
cur
  1. vraagt naar de logica achter een bepaalde bewering

hof /ɦɔf/ (n)
aula
  2. een instelling waar recht gesproken wordt
agricolor
  3. een stuk bebouwd land of tuin

hoffelijkheid (n)
cōmitās

hogedrukpan (n)
authepsa

hogehoed (n)
cylindrus
  1. hoge cilindervormige hoed

hol (adj)
cavus
  1. zonder inhoud, zonder betekenis, leeg

hol (n)
caverna
  1. grot, spelonk
lustrum
  2. ondergrondse woning of schuilplaats van een dier

holbeitel (n)
gulbia
  1. een langs de lengteas gekromde houtbeitel

hollen (v)
currere

holmium (n)
holmium
  1. scheikundig element met symbool Ho en atoomnummer 67

holrond (adj)
arcuātus
  1. hol gekromd

holte /'ɦɔltə/ (n)
cavea
  1. een lege ruimte ingesloten is iets anders

homerisch (adj)
homēricus
  1.

homilie (n)
homilia
  1. prediking

hommel /ˈhɔməɫ/ (n)
bombus
  1. insect uit het geslacht Bombus dat in de taxonomie wordt beschouwd als een grote harige bij

homofiel (adj)
cinaedus

homofobie (n)
homophobia

homogeen (adj)
eiusdem naturae

homoniem (n)
homonyma
  1. een woord dat hetzelfde wordt uitgesproken als een ander woord maar in betekenis verschilt

homonymie (n)
homonymia

homoseksualiteit (n)
homosexualitas

homoseksueel (adj)
cinaedicus
  1. betrekking hebbend op de liefde voor geslachtsgenoten

homoseksueel (n)
cinaedicus
  1. man met seksuele voorkeur voor mannen of vrouw met seksuele voorkeur voor vrouwen

hond /ˈhɔnd/ /ˈɦɔnt/ (n)
canis
  1. Canis lupus familiaris, een zoogdier dat tot huisdier getemd is

honderd /ˈɦɔndərt/ (cardinalNumeral)
centum
  1. het getal 100

honderdduizend (cardinalNumeral)
centum milia
  1. het getal 100.000, een tiende deel van een miljoen

honderdman (n)
centuriō
  1. iemand die leiding geeft aan 100 soldaten

hondje (n)
caniculus

hondsdolheid (n)
rabies

hondshaai (n)
canicula
  1. bepaalde kleine soort haai van ongeveer 1 m lengte, Scyliorhinus canicula

honger /ˈɦɔŋər/ (n)
fames
  1. behoefte aan voedsel

hongerig (adj)
iēiūnus
  1. grote behoefte aan voedsel hebbend

hongersnood (n)
caritas
  1. een wijdverspreide honger als gevolg van voedselschaarste

honing (n)
mel
  1. een zoete stof die door bijen en enkele andere insecten uit bloemennectar wordt gewonnen

honingraat (n)
favus

honingzoet (adj)
dulcis
  2.

honkbal (n)
basipila
  1. balsport waarbij de bal met een knuppel geslagen wordt en de spelers langs een drietal honken trachten rond te lopen tot zij weer de thuisplaat bereiken

honorair (adj)
honōrārius

honorarium (n)
feudum

honoreren (v)
manūpretium

hoofd /ɦoːft/ (n)
caput
  1. een belangrijk lichaamsdeel, helemaal bovenaan het lichaam, waarin zich de hersenen...

hoofdagent (n)
praefectus vigilum
  1.

hoofddeel (n)
principālis pars
  1. belangrijkste of grootste gedeelte

hoofdelijk (adj)
specialis

hoofdgerecht (n)
summa cena
  1.

hoofdkussen (n)
pulvinar

hoofdluis (n)
pediculus
  1. klein, vleugelloos en bloedzuigend insect dat parasiterend leeft in het hoofdhaar

hoofdman /ˈɦoft.mɑn/ (n)
potissimus
  1. iemand die de aanvoerder van een stam is

hoofdmoot (n)
principālis pars
  1. het grootste en belangrijkste gedeelte

hoofdpagina (n)
pagina prima
  1. de voorste pagina van een website

hoofdpijn (n)
capitis dolor
  1. pijn in het hoofd

hoofdroos (n)
porrigo
  1.afwijking aan de hoofdhuid gekenmerkt door witte vettige schilfers

hoofdstad /'ɦof(t).stɑt/ (n)
caput
  1. een belangrijke stad waarvandaan het land, de staat, deelstaat of provincie wordt bestuurd

hoofdstuk (n)
caput
  bepaalde opdeling van tekst of beeld in een boek

hoofdtelwoord (n)
cardinale
  1. een telwoord dat een hoeveelheid of aantal aanduidt

hoofdtooi /'hoftoj/ (n)
corona
  1.

hoog /ɦoʊ̯χ/ /'ɦoʊ̯χə/ /ˈɦoʊ̯χst/ /ɦoːx/ /'ɦoːɣə/ /ˈɦoːxst/ (adj)
altus
  1, 2, 3, 4

hoogachting (n)
aspicio
  1.

hoogdravendheid (n)
arrogantia
  1. de mate waarin iemand te gewichtig doet

hoogleraar /hoxˈlerar/ (n)
professor
  1. iemand met titel professor die aan een hogeschool of universiteit een leerstoel in een bepaald vak bekleedt en die het onderzoek en onderwijs in dit vak leidt

hoogmoed (n)
superbia
  1. overschatting van eigen kunnen

hoogmogend (adj)
celsos ac praepotentes
  2. gebruikt als aanspreektitel voor leden van de Staten-Generaal tijdens de Republiek

hoogrood (adj)
coccum
  1. diep rode kleur die ontstaat in het gelaat van iemand die heftig bloost

hoogst (adj)
-issime

hoogte (n)
altitudo
  2. niveau
  1. een verheffing van de aardkorst

hoogverraad (n)
perduellio

hoogwater /ˈhoxwatər/ (n)
inundō
  2. een hoge waterstand in 't algemeen

hooi (n)
faenum, fenum
  1. gedroogd gras

hooivork (n)
furcilla
  1. vorkvormig landbouwwerktuig waarmee bijvoorbeeld hooi wordt opgestoken

hooked (adj)
hāmātus
  1. verslaafd

hoop /ɦoːp/ (n)
spes
  3. verwachting van iets wenselijks

hoopvol (adj)
pollicitator

hoorbaar (adj)
audibilis
  1.

hoornaar /hoːrnar/ /ho̝ːrnar/ (n)
crabro
  1. Vespa crabro, een soort grote wesp

hoornig (adj)
corniger
  1. met een of meer hoornen

hoornlaag /ˈhornlax/ /ˈho̝rnlaχ/ (n)
stratum corneum
  1. de bovenste laag van de huid bestaande uit verhoornde cellen

hop (n)
upupa epops, upupa
  1. bepaald soort vogel, Upupa epops
lupus
  1. bepaalde plant die onder andere wordt gebruikt bij de bereiding van bier

hopeloos (adj)
desperatus
  1. waaraan hoop op succes ontbreekt

hopen /ˈɦoːpə(n)/ (v)
sperare
  1. wensen, graag zien dat er iets wel of niet voorvalt

horen /hɔː.rən/ (v)
audire, audio
  1. waarnemen met het oor zonder er noodzakelijkerwijs aandacht aan te besteden

horigheid (n)
captivitas
  1. onderdanige en onvrije gehoorzaamheid

horizon (n)
horizon

horizont (n)
horizon

horizontaal (adj)
horizontali
  1. in de richting die haaks staat op die van de zwaartekracht van de aarde

horloge (n)
horologium armillare
  1. een draagbaar voorwerp waarop de tijd kan worden afgelezen

horoscoop (n)
horoscopium

hors-d'oeuvre (n)
gustātiō
  1.

horzel /ˈɦɔrzəɫ/ (n)
tabanus, asilus
  1. een exemplaar uit een familie van vliegen (Oestridae) waarvan de larven parasiteren op levende dieren

hostess (n)
hospita

hostiliteit (n)
hostilitas
  1. het vijandig zijn

hotel /hoˈtɛl/ /ɦoˈtɛɫ/ (n)
deversorium
  1. gebouw waar men tegen betaling kan eten en overnachten, meestal grootschaliger, duurder en luxueuzer dan bijv. een herberg of hostel

houden /ˈɦɑʊdə(n)/ (v)
teneo
  1. niet laten varen, het bezit ervan niet verliezen
tenere
  2. huisdieren verzorgen

houder (n)
capsa

houderschap (n)
detentio
  1. het louter houden van een goed voor een ander

houding /ˈhɑudɪŋ/ (n)
positūra
  1. een pose

hout /ɦɑʊ̯t/ (n)
lignum
  1. het materiaal in het binnenste van houtige planten

houtduif (n)
palumbes
  1. bepaalde soort wilde duif, Columba palumbus

houterigheid (n)
rigor
  1. het niet soepel zijn

houthakker (n)
lignātor
  1. iemand die beroepsmatig houthakt

houtskool (n)
carbō
  1. verkoold hout

houtspaander (n)
assula
  2. kleine stukjes afvalhout

houtworm (n)
tarmes
  1. benaming voor verschillende in hout levende insectenlarven

houwen (v)
dolō
  1. iets met een scherp werktuig trachten af te hakken
sculpō
  2. het laten ontstaan door houwen

hoveling /hovəlɪŋ/ (n)
aulicus
  1. een onderdaan die tot het dagelijkse gezelschap van een vorst behoort

hufter (n)
irrumātor
  1. man die zich lomp, onbehouwen en/of aanstootgevend gedraagt

huichelaar (n)
falsus

huichelarij (n)
dissimulatio
  1. het huichelen

huichelen (v)
accedo
  1. veinzen, doen alsof

huid /hœːd/ /ɦœʏ̯t/ /ɦœːt/ (n)
cutis
  1. vel, de buitenste laag weefsel die het lichaam bedekt

huidig (adj)
praesens
  1. bij het heden behorend

huig /hœːx/ /ɦœʏ̯χ/ /ɦœːx/ (n)
uvula
  1. een lapje afhangend weefsel aan het uiteinde van het zachte verhemelte, waarmee onder andere het neuskanaal afgesloten kan worden

huilen /ɦœy̯lə(n)/ (v)
flere
  1. traanvocht uitscheiden door emotie

huis /hœːs/ /ɦœʏ̯s/ /ɦœːs/ (n)
domus, aedes
  1. gebouw bestemd om in te wonen

huisbediende (n)
domesticus
  1. personeel dat in een woning huishoudelijke taken verricht

huisdier /ˈɦœyzdiːr/ (n)
animal domesticum
  1. een dier dat in het huis of om het huis woont en leeft

huishouden (n)
domesticus
  1. een familie die een samenwonende economische eenheid vormt

huisje (n)
casa

huisknecht (n)
anculus
  1. bediende die in een woning huishoudelijke taken verricht

huismuis (n)
Mus
  1. bepaald soort knaagdier dat vaak in en rond gebouwen voorkomt, Mus domesticus

huismus (n)
passer
  1. kleine zangvogel die liefst in de buurt van de mensen leeft

huisschilder (n)
pictor
  1. iemand die beroepsmatig schilderwerken aan en in gebouwen uitvoerd

huisvrouw (n)
domiseda
  1. een vrouw die thuisblijft om het huishouden te doen

huiswerk (n)
pensum
  1. schoolwerk dat thuis verricht moet worden

huivering (n)
tremor
  1.een rilling als gevolg van afschuw of koude

hulde (n)
stipendium
  1. eerbetoon

huldeblijk (n)
stipendium
  1. teken van grote instemming, verering of respect

huldiging /ˈhʏldəgiŋ/ (n)
stipendium
  1. gelegenheid waarbij hulde wordt bewezen

hulp /ɦʏlp/ (n)
auxilium
  1. handeling om iemand steun of bijstand te verlenen

hulpwerkwoord (n)
verbum auxiliare
  1. een werkwoord dat samen met een ander werkwoord de tijd of de hoedanigheid van het werkwoord vaststelt

hulst (n)
acrifolium
  1. bepaald soort groenblijvende boom of heester met stekelige leerachtige bladeren en rode bessen, Ilex aquifolium

humaniteit (n)
hūmānitās

humoristisch (adj)
iocularis

hunkerend (adj)
dēsīderium
  1.

hunkering /ˈhʏŋkərɪŋ/ (n)
dēsīderium
  1. het heftige, pijnlijke verlangen naar iets of iemand

huppelen (v)
salito

huren /ɦyrə(n)/ (v)
conducere
  1. tegen betaling gebruiken

hurken (v)
conquiniscō
  1. op de onderbenen gaan zitten

hut /ɦʏt/ (n)
canaba
  1. een primitieve woning
  3. eenvoudige behuizing op kampeerterrein/recreatiegebied

huur /ɦyr/ (n)
locatio
  1. tijdelijk gebruik van goederen of diensten tegen betaling

huurder (n)
inquilīnus

huurling /'ɦyr.lɪŋ/ (n)
mercēnārius
  1. iemand die tegen betaling krijgsdienst verricht in vreemde dienst

huursoldaat (n)
mercēnārius
  1.

huwbaar (adj)
nuptiabilis
  1. geschikt om in het huwelijk te treden

huwelijk /ɦiu̯ələk/ (n)
matrimonium, coniugium
  1. ambtelijke of kerkelijke verbintenis tussen twee personen

huwelijksbed (n)
thalamus
  1.

huwelijkscontract (n)
pactio nuptialis
  1. notarieel contract waarin de vermogenspositie van beide huwelijkspartners wordt geregeld

huwelijkskandidaat (n)
procus
  1.

huwelijksvoorwaarde (n)
pactio nuptialis
  1. notarieel contract waarin de vermogenspositie van beide huwelijkspartners wordt geregeld

hydra (n)
hydra

hydrologie (n)
hydrologia

hyena (n)
hyaena
  1. benaming voor zoogdieren uit de onderfamilie Hyaeninae

hygiëne (n)
munditia

hyperbool (n)
hyperbole

hyperlink (n)
nexus
  1. een gekleurd en/of onderstreept tekstgedeelte dat een onderliggende verwijzing bevat

hypertensie (n)
hypertensio
  1. verhoogde bloeddruk

hypocriet /ɦipoˈkrit/ (n)
falsus
  1. iemand die voordoet bepaalde waarden te huldigen, maar zich er zelf niet aan houdt

hypocrisie (n)
dissimulatio
  1. huichelarij

hypofyse /ˌhipoˈfizə/ (n)
glandula pituitaria
  1. een klier aan de onderzijde van de hersenen, die o.a. groeihormoon produceert en de schildklier aanstuurt

hypotensie (n)
hypotensio
  1. lage bloeddruk

hypotheek (n)
hypotheca
  1. bezitloos bezwaren van een onroerend goed als onderpand

hypothermie (n)
hypothermia
  1. onderkoeling

hysop (n)
hysopum
  1. Hyssopus officinalis, een gewas met geneeskundige kracht

hé /ɦe/ (interjection)
eho
  1. uitroep om aandacht
  2. uitroep van verbazing
  3. uitroep van verrassing
  4. versterking van een vraag
  5. informele groet

ibis (n)
ībis
  1. een vogel met een lange gebogen snavel behorend tot de familie Threskiornithidae

ibuprofen (n)
acidus propionicus isobutylphenylus
  1.

idd /ˌɪndərˈdad/ /ˌɪndərˈdat/ (interjection)
vere
  1. bevestiging dat iets het geval is

idee /iˈde/ (n)
inventum
  1. gedachte, plan

identiteit (n)
identitas
  1. een kenmerk dat je onderscheidt van anderen en bepaalt wie je bent

ideologie /ˌideoloˈɣi/ (n)
ideologia
  1. het geheel van ideeën dat ten grondslag ligt aan een wijsgerig stelsel, m.b.t. hun maatschappelijke of politieke strekking

ideologisch (adj)
ideologicus
  1. van, betreffend of volgens een ideologie

idioom (n)
sermo
  1. een bijzondere uitdrukking in een bepaalde taal die samengesteld is door eigenaardig taalgebruik

idioot /idi'ot/ (n)
idiota
  1. iemand die een grote maat van zwakzinnigheid heeft

idyllisch (adj)
amoenus
  1. bekoorlijk door landelijke eenvoud en liefelijkheid

ie (personalPronoun)
is
  1. clitische vorm van de 3e persoon enkelvoud mannelijk nominatief

ieder /ˈidər/ (indefinitePronoun)
omnis
  1.

iedereen /i.də.ˈreːn/ (indefinitePronoun)
omnes
  1. elke persoon

iemand (indefinitePronoun)
aliquis, quidam, quis

iep (n)
ulmus
  1. een loofboomsoort uit het geslacht Ulmus ...

iets (adv)
aliquid
  1. een of ander ding

ietwat (adv)
sub-
  1. in bescheiden mate

iglo /ˈiɣlo/ (n)
iglu
  1. sneeuwhut

ijdelheid (n)
vanitas
  1. het zich toeleggen op betekenisloze uiterlijkheden

ijlheid (n)
gracilitās
  1.

ijs /ɛɪ̯s/ /ɛːs/ (n)
glacies
  1. de vaste vorm van water, bevroren water

ijsbeer (n)
ursus maritimus
  1. bepaald soort zoogdier, Ursus maritimus

ijsberg (n)
mons glacialis
  1. een zeer groot brok ijs dat in de zee drijft

ijshockey (n)
alsulegia glacialis
  1. ijssport waarbij twee teams van ieder vijf personen plus goalie met behulp van een stick een schijfje (puck) in het doel van de tegenstander proberen te schieten

ijskegel (n)
stīria
  1.

ijspegel (n)
stīria
  1. priemvormig stuk ijs dat ergens aan hangt, en ontstaat door aanvriezend smeltwater

ijsvogel /ˈɛɪ̯sfoχɔɫ/ /ˈɛɪ̯zvoːɣəl/ /ˈɛːsfoːɣəl/ (n)
alcedo, alcyon
  1. bepaald soort blauwgroen vogeltje met oranje borst en spitse snavel, Alcedo atthis

ijver (n)
alacritās

ijzer /ˈɛi̯zər/ (n)
ferrum
  1. een scheikundig element met het symbool Fe en het atoomnummer 26

ijzertijd (n)
etas ferrum

ijzig (adj)
glaciālis

ijzingwekkend (adj)
metūculōsus
  1. angstaanjagend; waardoor je de koude rillingen over het lijf lopen

ik (personalPronoun)
ego
  1.

ik hou van je (phraseologicalUnit)
tē amō
  1. een verklaring van liefde aan iemand

illegaal (adj)
illicitus
  1. in weerwil van de wet

illuster (adj)
illustris
  1. beroemd, zeer bekend van reputatie

imitatie /ˌimiˈtasi/ /ˌimiˈtatsi/ (n)
imitamentum
  1. nabootsing

imitator (n)
imitātor
  iemand die een ander persoon nadoet

imiteren /ˌimiˈterən/ (v)
imitor
  1. doen wat iemand anders doet

imker (n)
apiarius
  1. iemand die bijen houdt voor het verkrijgen van honing

immensiteit (n)
immānitās

immigratie (n)
immigratio
  1. het zich metterwoon vestigen van vreemdelingen in een land

immobiliën (n)
rēs solī
  1. onroerend goed, zoals gebouwen

immoreel /ɪmoˈrel/ (adj)
improbus

immunologie (n)
immunologia
  1. de leer van het afweersysteem dat verantwoordelijk is voor: afweer tegen besmettelijke ziekten...

imperialisme (n)
imperialismus

impertinent (adj)
procax
  1. te intiem en niet ter zake doende

impetigo (n)
impetīgō
  1. etterige huidontsteking

imponeren (v)
imprimō
  1. ontzag inboezemen

importeren (v)
advectō

impressum (n)
imprimō
  1. een in Duitsland wettelijk verplichte verklaring van het eigenaar- en auteurschap van een document. Het dient in alle in Duitsland of in andere Duitstalige landen gepubliceerde boeken, kranten, tijdschriften en websites aanwezig te zijn

improvisatie (n)
abrupte
  1. ter plekke verbeterde versie van een muziekstuk, voorlezing enz.

impuls /ɪmˈpʏls/ (n)
citātus
  1. innerlijke drang

in (preposition)
in
  2. in (tijdelijk)

in het land der blinden is eenoog koning (interjection)
in regione caecorum rex est luscus
  1. in een omgeving waar weinig gepresteerd wordt krijgen bescheiden talenten of prestaties al gauw overdreven waardering

in levenden lijve (adv)
in personam
  1. werkelijk aanwezig, in het echt

in plaats van (abbreviation)
pro
  1. als vervanger van

inademen /ˈɪnadəmə(n)/ (v)
inhālō
  1. lucht uit de omgeving opnemen

inademing (n)
inhalatio
  1.

inauguratie /ˌɪnʌʊɣyˈratsi/ (n)
inauguratio
  1. de feestelijke of plechtige inwijding in een ambt

inbinden /ɪmbɪndə/ (v)
tempero
  3. minder heftig te keer gaan

inboezemen (v)
iniciō
  1.

inbraak (n)
compīlātiō
  1. het inbreken

inbreker (n)
effractor
  1. iemand die inbreekt

inbrenger (n)
collator
  1.

incapabel (adj)
incapax
  1. de vaardigheden niet hebben die nodig zijn voor het uitvoeren van een taak

incasseren /ˌɪŋkɑˈseːrə(n)/ /ˌɪŋkɑˈsɪːrə(n)/ (v)
collecta
  1. (geld) in ontvangst nemen.
fero
  2. te verduren krijgen.

inclusief (preposition)
cujus
  1. met inbegrip van

inconsequent (adj)
fortūitus
  1. met zichzelf in tegenspraak, niet altijd hetzelfde

inculturatie /ˌɪŋkʏltyˈrasi/ /ˌɪŋkʏltyˈraʦi/ (n)
inculturatio
  1. het proces waarbij elementen uit een bepaalde religie of cultuur geïntegreerd worden in een andere cultuur.

inderdaad /ˌɪndərˈdad/ /ˌɪndərˈdat/ (adv)
quidem
  1. een bevestiging dat iets het geval is

inderhaast (adv)
properē
  1. met grote spoed,zonder enige voorbereiding, zonder treuzelen

indertijd (adv)
quondam

indiaan (n)
Indus
  1. inwoner van Amerika voor de komst van de Europeanen

indicatie (n)
index
  1. aanwijzing

indicatief (n)
indicativus
  1. de vorm van het werkwoord die de werkelijkheid aangeeft

indien /ɪndin/ (conjunction)
si
  1. onder de voorwaarde dat

indienen (v)
exhibeo
  1. een document zoals een aanvraag of protest, afgeven aan een instantie

indigo /ɪn.ˈdi.ɣo/ /ɪn.ˈdi.χo/ (n)
indicum
  1. een kleur die in het het lichtspectrum voorkomt met een golflengte van 440 tot 420 nanometer

indikken (v)
lato
  1.

indirect (adj)
obliquus

indium (n)
indium
  1. een scheikundig element en zilvergrijs overgangsmetaal met het symbool In en het atoomnummer 49

individu /ˌɪndiviˈdy/ (n)
indīviduum
  1. een enkele persoon in het bijzonder
  2. met negatieve bijbetekenis persoon

individueel (adj)
indīviduālis
  1. afzonderlijk, op zichzelf

indoctrineren (v)
addoctrino
  1. dwingen om bepaalde opvattingen te aanvaarden

indoen (v)
abdō

induiken (v)
mergō
  1. ergens binnengaan

industrie (n)
industria
  1. Nijverheid

industrieel (adj)
industrialis

induwen (v)
imprimō
  1.

ineendraaien (v)
torqueō
  1.

ineens (adv)
repente
  1. snel en onverwachts

ineenzetten (v)
compingō

inertie (n)
desidia
  1. traagheid

inessief (n)
inessivus
  1.

infanterist (n)
pedes
  1.

infectie (n)
infectio
  1. een besmetting van lichaamsweefsel met ziekteverwekkers als bacteriën, virussen, schimmels of parasieten en de daaropvolgende ontstekingsreactie

infectueus (adj)
contagiosus
  1.

inferieur (adj)
inferior
  1. minderwaardig
  2. (militair) lager in rang, ondergeschikt

infernaal (adj)
infernus

infinitief /ɪɱfinitif/ (n)
infinitivus
  1. het hele werkwoord

inflatie (n)
inflatio monetalis
  1. stijging van het prijspeil waardoor het geld in waarde daalt

influisteren (v)
suggerō
  4. proberen door zachtjes te spreken iemands gedachten of handelen te sturen

informatica (n)
informatica
  1. de leer van de mechanische verzameling en verwerking van informatie

informatie /ɪɱfɔrˈma(t)si/ (n)
informatio
  1.

informeren (v)
doceo
  1. inlichten

infrastructuur /ˈɪɱfrastrʏktyr/ (n)
infrastuctura
  1. het totaal van onroerende voorzieningen zoals (spoor)wegen, vliegvelden, havens, bekabeling, riolering enzovoort

ingang (n)
introitus
  2. een opening waar iets doorheen kan

ingebruikneming (n)
commissio
  1.

ingenaaid (adj)
solūtus
  1. van een boek dat de pagina's aan de rugzijde aan elkaar zijn geplakt

ingenieur (abbreviation)
māchinātor
  1. een hogergeschoold persoon die wetenschappelijke kennis gebruikt om allerhande technische, technologische en organisatorische problemen op te lossen

ingetogenheid (n)
pudor
  1.keurige en bescheiden manier van doen

ingevolge /ɪŋɣəˈvɔlɣə/ (preposition)
as

ingewikkeld /ɪnχəwɪkəlt/ (adj)
complex
  1. niet eenvoudig en zeer samengesteld

ingrediënt (n)
pars

ingrijpen (v)
intercēdō
  2. zich beslissend mengen in het verloop van iets

inhakken (v)
caelō
  1. stukslaan

inheems /ɪnˈhems/ (adj)
indigenus
  1. van oorsprong ergens voorkomend

inheemse (n)
localis
  1. vrouw die ergens al woont sinds haar geboorte

inhoud /ˈɪnhɑut/ (n)
materia
  1. datgene wat bevat is in een ander lichaam
volumen
  2. ruimtelijke capaciteit

inhoudsopgave (n)
de contentis in eodem tables
  1. overzicht van de onderwerpen of hoofdstukken in een boek

initiëren (v)
initio

inkerving (n)
canālis
  1.

inkomen (n)
fructus
  1. regelmatig verkregen som geld

inkorten (v)
abbreviō

inkt (n)
atramentum
  1. een gekleurde vloeistof waarmee geschreven wordt

inktpot /ˈɪŋtpot/ (n)
atramentale
  1. een meestal glazen of plastic vaatje waar inkt in bewaard wordt

inktvis /ˈɪŋktfɪs/ (n)
octopūs
  1. een koppotig weekdier met vangarmen dat een inktachtig vocht afscheidt ter verdediging

inleiding /ˈɪnlɛɪdɪŋ/ /ˈɪnlɛːdɪŋ/ (n)
inductiō
  1. een tekst waarmee men een indruk probeert te geven van de inhoud van een langere tekst

inlevering (n)
fructus
  1. de keer dat men goederen ergens (terug) brengt

inlichten (v)
doceo
  1. opheldering geven

inmaken (v)
vīvārium

innaaien (v)
ligātiō
  1.

innemen (v)
capiō
  1. binnengaan en in bezit nemen

innen (v)
collecta
  1. verschuldigd geld in ontvangst nemen

innovator (n)
novātor

inpakken /ˈɪmpɑkə(n)/ (v)
convāsō
  1. in een verpakking doen
  2. in een omhulsel doen

inpersen (v)
instans
  1. met grote kracht een grote hoeveelheid materiaal in een kleine ruimte proppen

inprenten (v)
imprimō
  1. diep in het geheugen vastleggen

inquisitie (n)
inquisitio
  1. een rechtbank van de Rooms-Katholieke Kerk, die was belast met de opsporing, het onderzoek en het opleggen van straffen van ketters

inroeping (n)
invocātiō
  1. het vragen of iets of iemand tussenbeide of te hulp komt

inscheping (n)
conscensiō
  1. aan boord gaan van een schip

insect (n)
insectum
  1. geleedpotige met drie paar poten en geen, één of twee paar vleugels

inslag /ɪnslɑx/ (n)
subtemen
  1. draden van het weefgetouw
ictus
  3. het inslaan van iets

inslapen /ˈɪnslapə(n)/ (v)
addormiscō
  1. in slapende toestand geraken

insluiten /ˈɪn.slœʏ̯.tə(n)/ /ˈɪn.slœː.tə(n)/ (v)
circumdare
  2. iets omgeven

insolide (adj)
instabilis
  1. niet betrouwbaar

insomnia (n)
insomnia
  1. slapeloosheid

inspannend (adj)
actuōsus
  1. van iets dat het vermoeiend is of moeite kost

inspanning (n)
opera
  1. de fysieke moeite die men voor iets doet

inspecteren (v)
aspiciō
  1. grondig en nauwkeurig bekijken

inspecteur (n)
audītor

inspireren (v)
inspirare
  1. de geest gaande maken

inspraak /ˈɪnsprak/ (n)
genus verbi

instabiliteit (n)
instabilitas
  1. onbestendigheid

instellen (v)
status
  1. het op juiste wijze afregelen van een toestel

instemmen (v)
constō
  1. het eens zijn

instinct (n)
instinctus
  1. gedrag dat geheel genetisch bepaald is

instorten (v)
ruō
  1. zwichten voor de zwaartekracht

instrueren (v)
addoceō

instrument (n)
instrumentum
  1. werktuig
organum, instrumentum
  2. verkort voor muziekinstrument

instrumentalis (n)
instrumentalis
  1. een naamval die aangeeft dat een zelfstandig naamwoord het object is waarmee een actie wordt uitgevoerd

insulair (adj)
insularis

insuline /ˌɪnzyˈlinə/ (n)
insulinum
  1. een hormoon gemaakt in de bètacellen van de pancreas in de zogenaamde eilandjes van Langerhans, dat de lever aanzet bloedglucose op te nemen en op te slaan in de vorm van glycogeen

intact (adj)
intactus
  1. in goede staat, onaangetast

integendeel /ɪnˈtexə(n)del/ (adv)
contrāriō

integreren (v)
integrare
  1. tot een samenhangende groep maken

integriteit /ɪntəɣriˈtɛit/ (n)
integritas
  1. onschendbaarheid, eerlijkheid, oprechtheid

intelligent /ɪntɛli'xɛnt/ (adj)
catus
  1. met een goed verstand of daarvan blijk gevend

intelligentie (n)
intelligentia
  een eigenschap van de werking van de hersenen

interactie /ɪntərˈɑksi/ (n)
interaction
  1. onderlinge beïnvloeding

interessant (adj)
quod interest
  1. wekt interesse

interest (n)
faenus

interface (n)
interfacies

interfereren (v)
interveniō

interlinie (n)
ducere
  2. letterafstand

intern (adj)
internus
  1. inwendig, binnen

internationaal (adj)
internationalis
  1. meer dan één land

internet (n)
interrete
  1. een wereldwijd netwerk van computers

interpreteren (v)
interpretor
  1. uitleggen of opvatten

interval (n)
intervallum
  1. tussenperiode
  3. de afstand tussen twee verschillende tonen

interveniëren (v)
intercēdō

interview (n)
colloquium
  1. vraaggesprek met iemand over diens opvattingen en ervaringen

intolerantie (n)
intolerantia
  1. onverdraagzaamheid

intomen /ˈɪntomə(n)/ (v)
compescō
  1. bedwingen, doen matigen van (heftige) emoties

intransitief (n)
intransitīvus
  1. (taalkunde) onovergankelijk
  2. een onovergankelijk werkwoord

intrappen (v)
occillō

introduceren (v)
indō
  2. een nieuw persoon toegang verschaffen
exhibeo
  3. iemand voor het eerst voorstellen

introductie /ɪntroˈdʏksi/ (n)
inductiō
  de presentatie van iets nieuws, of de inleiding van een nieuwkomer

intussen /ɪn'tʌsə/ (adv)
interim
  1. gedurende de tijd die het genoemde vereist

inval (n)
incursiō
  1. invasie

invaliditeit (n)
invaletudo
  1.

invallen (v)
cadō
  1 vallend iets binnengaan

invasie (n)
incursiō

inventaris (n)
inventārium

investeren (v)
circumsedeo

investering (n)
collocātiō
  1. een opoffering in tijd, geld of mankracht ten behoeve van een doel dat pas op lange termijn wordt behaald

invetten (v)
lūbricō
  1.

inviteren (v)
invitare
  2. een persoon op een doorgaans vriendelijke en vrijblijvende manier vragen om iets te doen

invloed /ˈɪnvluːt/ (n)
auctōritās
  1. inwerking van een persoon, zaak of omstandigheid op een andere
  2. het vermogen om op anderen in te werken

invoeren /ˈɪnvurə(n)/ (v)
indō
  1. iets nieuws introduceren
advectō
  2. gegevens in een electronisch apparaat stoppen

inwendig /ɪɱ.'wɛn.dɪx/ /ɪɱ.'ʋɛn.dəχ/ /ɪɱ.'β̞ɛn.dəx/ (adj)
internus

inwijden (v)
consecrō
  1. ritueel voor een bepaalde geheiligde functie geschikt maken
initio
  2. toegang verschaffen tot een zekere (esoterische…) kennis

inzakking (n)
decido
  1.

inzamelen (v)
colligere
  1. bijeenbrengen

inzetter (n)
licitātor
  1. iemand die een eerste bod doet op een veiling

inzien /ˈɪnzin/ (v)
ecce
  2. begrijpen hoe iets werkt

inzinking (n)
decido
  het inzinken

iridium (n)
iridium
  1. een scheikundig element met symbool Ir

ironie /ɪroˈniː/ (n)
ironia
  1. vorm van spot

irrigatie /ˌɪ.ri.ˈɣa.si/ /ˌɪ.ri.ˈχa.tsi/ (n)
irrigātiō
  1. het op grote schaal water naar landbouwgrond transporteren om de gewassen mee te bevloeien

irrigeren /ˌɪ.ri.ˈɣeː.rə(n)/ /ˌɪ.ri.ˈχɪː.rə(n)/ (v)
irrigō
  1. op grote schaal water naar landbouwgrond transporteren om de gewassen mee te bevloeien

irritant (adj)
molestus
  1. in hoge mate vervelend

irritatie /ˌɪriˈtaʦi/ (n)
molestia
  1. uitslag

irriteren (v)
piget
  1. op onaangename wijze prikkelen

ischias (n)
ischias
  1. een zenuwontsteking bij de heup

islam (n)
Islamus
  1. godsdienst die na alle profeten uit het jodendom en Christus, Mohammed ...

isotoop (n)
isotopus

istmus (n)
isthmus
  1. een smalle strook land die twee grotere landmassa's verbindt

iteratief (adj)
iterativus

ivoor (n)
ebur

ivoorkleurig (adj)
ebur

ivoren // (adj)
eburneus

ja /jaː/ (adv)
sic
  1. duidt bevestiging of instemming aan

jaar /ja:r/ (n)
annus
  1. de duur van een omloop van de aarde om de zon van circa 365 dagen.

jaargetijde /ˈjar.ɣə.ˌtɛɪ̯.də/ /ˈjar.ɣə.ˌtɛː.də/ /ˈjar.χə.ˌtɛɪ̯.də/ (n)
hora
  1. een deel van een jaar met unieke eigenschappen

jaarlijks /ˈjar.ləks/ /ˈjar.lɪks/ (adj)
annuus
  1. eenmaal per jaar

jaarlijks /ˈjar.ləks/ /ˈjar.lɪks/ (adv)
annuus

jacht /jɑxt/ (n)
venatio
  1. het achtervolgen van wild

jachtvliegtuig (n)
aeroplanum insectatorium
  gevechtsvliegtuig

jagen /ˈjaːɣə(n)/ (v)
venari
  1. bewegende wezens proberen te vangen

jager (n)
venator
  1. iemand die op jacht gaat

jageres (n)
vēnātrix
  1. een vrouw die jaagt

jak (n)
quam

jakhals (n)
thos
  1. Canis aureus, hondachtig roofdier

jaknikker /ˈjaknɪkər/ (n)
assentātor
  1. iemand die de eigen mening niet uitspreekt

jaloers (adj)
invidiōsus
  1. een negatief gevoel veroorzaakt doordat iemand iets heeft of kan krijgen wat je ook wilt hebben of reeds hebt

jaloezie /jɑluˈziː/ (n)
invidia
  1. gevoel

jam /ʃɛm/ (n)
condītus
  1. een gelei van suiker en gekookt fruit, onder andere gebruikt als broodbeleg

jambisch (adj)
iambicus
  1. met het ritme van een jambe

jammeren (v)
dēfleō
  1. klagende, huilende geluiden maken

januari /jɑnyˈwaːri/ (n)
Ianuarius
  1. de eerste maand van het jaar

japon (n)
cyclas
  1. lang kledingstuk voor vrouwen

jas (n)
amiculum
  1.

jaspis (n)
iaspis

jawel /'jɑʋɛl/ (adv)
immō
  ja, antwoordend op een ontkennende vraag

jawoord /jaʋɔːrt/ (n)
etiam
  1. het bevestigende antwoord op een huwelijksaanzoek

jazeker (interjection)
quippe
  1. een bevestiging die alle onzekerheid ontkent

je /jə/ (possessivePronoun)
tuus
  1. tweede persoon enkelvoud onbenadrukte vorm van jouw

jeneverbes (n)
juniperus
  1. Juniperus communis

jeremiade (n)
lamentatio

jet /dʒɛt/ (n)
gagates
  1. een straalvliegtuig

jeugd /ˈjøːxt/ (n)
iuventus
  1. het jong zijn

jeuk (n)
prūrīgō
  1. kriebel

jeuken (v)
prūriō

jezuïet /je.zy.ˈit/ (n)
Iēsuīta
  1. een lid van de Sociëteit van Jezus

jicht (n)
gutta
  1. een pijnlijke ontsteking als gevolg van gekristalliseerd uraat in een gewricht

jihad (n)
gihad

jij /jEi/ /jɛɪ̯/ /jɛː/ (personalPronoun)
tu
  1. aangesproken persoon enkelvoud informeel

jodin /joˈdin/ (n)
iudaea
  1.

jodium (n)
iodium, iodum
  1. scheikundig element met symbool I en atoomnummer 53

joker (v)
ioculātor

joligheid (n)
hilaritas
  1.

jong /jɔŋ/ (adj)
iuvenis
  1. van geringe leeftijd

jongen /ˈjɔ.ŋə(n)/ (n)
puer
  1. onvolwassen man

jongleren /jɔŋˈle.rə(n)/ (v)
aerusco

jongleur /jɔŋˈlør/ (n)
joculator
  1. rondreizend kunstenaar

jood /jot/ (n)
iudaeus
  1. de aanhanger van het joodse geloof
iodum
  2. het element jodium

joods /jots/ (adj)
Iudaicus
  1. te maken hebbend met het joodse geloof, het jodendom

jota (n)
iota
  3. een kleinigheid, helemaal niets

jou /jɑu̯/ (personalPronoun)
te, tibi

journalist (n)
relātor
  verslaggever, iemand die nieuwsfeiten publiceert

jouw /jɑu̯/ (possessivePronoun)
tuus
  1.

joveel /joˈvel/ (n)
iobelēus
  1.

jubelen /jybələ/ (v)
exsultō
  1. juichen

jubileum (n)
iobeleus
  1. feestelijke herdenking van de dag waarop iets gebeurde of begon

jufferblok // (n)
virgo
  1. een van de twee houten blokken van een wantspanner

juist (adj)
correctus
  1. zoals het moet, waar

juk (n)
iugum
  1. houten pasvorm die op de schouders gedragen wordt en twee te dragen gewichten verbindt

jukbeen (n)
os zygomaticum
  1. één van de beenderen van de schedel

juli /jyˈlɛi/ (n)
Iulius
  1. de zevende maand van het jaar

jullie /ˈjʏli/ (personalPronoun)
vos
  1.

juni /ˈjyni/ (n)
Iunius
  1. de zesde maand van het jaar

juridisch (adj)
iuridicus
  1. betrekking hebbend op het recht en de rechtsleer

jurk /jʌrək/ (n)
stola
  1. een kledingstuk voor vrouwen dat van de schouders tot op de benen reikt

jus (n)
cremor

juweel (n)
gemma
  1. sieraad van grote schoonheid en hoge waarde

juwelier (n)
gemmārius
  1. iemand die juwelen vervaardigt en erin handelt

kaai (n)
navalia

kaak (n)
maxilla
  1. het beendergestel dat de mondholte omsluit en waarin de tanden en kiezen geplaatst zijn

kaakbeen (n)
mandibula
  1. één van de beenderen van de schedel

kaakklem (n)
tetanus
  1. een mogelijk dodelijke infectieziekte veroorzaakt door Colistridium tetani

kaal /kal/ (adj)
calvus, exilis, glaber, nudus, tenuis
  1. zonder of met heel weinig hoofdhaar, veren, bladeren, begroeiing, enzovoort

kaalheid (n)
calvitium
  1. het kaal zijn

kaalkop (n)
calvus
  1. persoon

kaap (n)
caput
  1. een in zee vooruitstekende landpunt

kaapstander /ˈkaːp.stɑn.dər/ (n)
sucula
  1. kaapstander

kaarden (v)
carminō
  1. het behandelen van ruwe katoen of wol met behulp van een kaard

kaars /kars/ (n)
candela
  1. een staaf of klomp van brandbaar materiaal met een lont

kaart (n)
charta
  1. een schematische afbeelding van een ruimtelijk gebied op een plat vlak in een verkleinde schaal
  2. een bedrukt kartonnen vel dat met de post verstuurd kan worden
  3. een kartonnen of plastic vel uit een kaartspel, om mee te spelen
tabula
  en te delen vertalingen

kaartje (n)
nota

kaartspel /kartspɛl/ (n)
ludus chartarum
  1. een spel met speelkaarten

kaas /kas/ (n)
caseus, formaticum
  1. voedingsproduct gemaakt van gestremde melk

kaasjeskruid (n)
malva

kabel (n)
saphon
  1. lijn van 3 tot 6 ineengedraaide touwen van hennep, kunststof, staal of ander materiaal

kachtel /ˈkɑxtəl/ /ˈkɑxtəɫ/ /ˈkɑχtəɫ/ (n)
equulus
  1. een jong van een paard.

kadaver (n)
cadaver
  1. dood lichaam van een dier

kader (n)
compāgēs
  1. rand die om iets (m.n. een afbeelding of schilderij) heen wordt aangebracht
connexus
  2. situationele context, raamwerk, verband

kaduuk (adj)
fractus
  1. iets is zo beschadigd dat het zijn functie niet meer kan uitoefenen

kaf /kɑf/ (n)
apluda
  1. de vliezen rondom de graankorrels

kakelen (v)
glocido
  1. geluiden voortbrengen zoals kippen dat doen

kakkerlak (n)
blatta, tinea
  1. benaming voor insecten uit de orde Blattodea

kale (n)
calvus
  1. kaalhoofdig iemand

kalender (n)
calendarium, fastī
  1. tabel die de verdeling van het jaar in dagen, weken of jaren aangeeft, evt. met feestdagen enz.

kalf (n)
vitellus, vitulus
  1. jong van het rund en sommige andere zoogdieren.

kalfsvlees (n)
vitulīna

kalief (n)
calipha

kalium (n)
kalium
  1. scheikundig element met symbool K en atoomnummer 19

kalk /ˈkɑl(ə)k/ (n)
calx
  aanduiding voor een aantal alkalische zouten van calcium

kalken (adj)
fōmentum

kalkmelk (n)
dealbo
  1. emulsie van gebluste kalk in water

kalkoen (n)
gallopāvō
  1. bepaald soort gedomesticeerde vogel, Meleagris gallopavo

kalksteen (n)
calx

kalm /kɑlm/ (adj)
placidus
  1. weinig in beroering, zonder opwinding

kalmeren /kɑl'merə(n)/ (v)
sēdō
  1. kalm worden

kalmweg (adv)
aequō animō
  1. op een kalme manier

kam /kɑm/ (n)
pecten
  1. getand object om haren mee te verzorgen

kameel /kɑ'mel/ (n)
camelus, camela
  1. Camelus bactrianus, een hoefdier met twee bulten op de rug

kameleon (n)
chamaeleon
  1. tropische hagedis vooral bekend voor zijn snelle kleurveranderingen

kamer (n)
cella
  1. deel van een huis

kameraad (n)
comes

kamerdienaar (n)
pedisequus
  1. persoonlijke bediende van een rijk of machtig persoon

kamertoon (n)
tonus symphonicus
  1. kamertoon

kamfer (n)
camphora

kamille (n)
camomilla
  1. elk van de planten van het geslacht Matricaria

kammen /kɑmə(n)/ (v)
pectino
  1. met een kam haar in orde brengen

kamp (n)
castra
  1. een plaats waar een aantal troepen geruime tijd of permanent gehuisvest zijn
  2. een kampeerplaats met een groep van bij elkaar horende tenten

kamperen (v)
vivo in castrum
  1. een vorm van openluchtrecreatie

kamperfoelie (n)
caprifolium

kampioen /kɑmpiun/ (n)
adversaria
  1. de winnaar van een kampioenschap

kampplaats (n)
arēna
  1. plaats waar een wedstrijd plaatsvindt

kampvechter (n)
proeliātor
  2. iemand die voor een bepaalde zaak of persoon zich inzet

kan (n)
hirnea
  1. serviesgoed om vloeistoffen uit te schenken

kanaal /ka'naːl/ (n)
canalis, fossa

kanarie (n)
passer
  1.1 bepaald soort vogel Serinus canarius

kandelaar (n)
candelabrum

kandidate (n)
candidatus
  1.

kaneel /kɑˈnel/ (n)
cinnamum, casia
  1. een specerij van de gedroogde binnenbast van de kaneelboom, gebruikt als smaakmaker in vele gerechten

kangoeroe (n)
halmaturus
  1. benaming voor zoogdieren uit het geslacht Macropus

kanis /kanɪs/ (n)
fauces
  4.2
corpus
  4.3

kanker (n)
cancer
  1. een aandoening die gekenmerkt wordt door het ongecontroleerd vermenigvuldigen van cellen

kannibaal (n)
anthrōpophagus
  1. menseneter
atrōx
  2. woesteling

kano (n)
caudica

kanon (n)
tormentum bellicum
  1. een instrument om explosieve projectielen weg te schieten

kans (n)
probabilitas
  1. mogelijkheid dat er iets gaat gebeuren
accidentia
  2. een mooie gelegenheid

kanselier (n)
cancellārius
  1. bondskanselier
  2. hoofd van een kanselarij

kant /kɑnt/ (n)
reticulum
  1. een vorm van vlechtwerk
latus
  3. zijde

kantine (n)
caupona castrensis
  1. eetgelegenheid in bedrijven, scholen, verenigingen

kantonneren (v)
libellus
  1. troepen legeren in dorpen en steden

kantoor (n)
officium
  1. een instelling waar allerlei administratieve handelingen worden uitgevoerd

kanunnik (n)
canonicus
  1. een titel die aan bepaalde geestelijken wordt verleend binnen enkele christelijke kerkgemeenschappen.

kanunnikaat (n)
canonicatus
  1. de waardigheid en taken van een kanunnik

kanunniksdij (n)
canonicatus
  1. de waardigheid en taken van een kanunnik

kap /kɑp/ (n)
cucullus
  2. een bedekking van het hoofd

kapel (n)
aedicula
  1. klein kerkgebouw

kapitaal (n)
fundus
  3. fonds

kapitaalkrachtig (adj)
dīs
  1. ruim voldoende financiële middelen hebbend

kapitein /kapiˈtɛin/ (n)
dux

kapoen (n)
capo

kapot (adj)
fractus
  1. gebroken
  2. niet meer goed functionerend

kapper (n)
tonsor

kappertje /'kɑ.pər.cə/ (n)
capparis
  1. een klein groen bloemknopje van de kappertjesplant, Capparis spinosa, dat meestal op zuur bewaard wordt en dat als kruiderij gebruikt wordt

kapsel (n)
capillamentum
  1. de manier waarop het haar geknipt is

kapster (n)
cinerārius

kar (n)
iumentum
  1. voertuig
carrus
  2. auto

karabijn (n)
carabina
  1. een geweer met ingekorte loop en soms ook ingekorte schoudersteun

karaf (n)
obba
  1. tafelfles met wijde buik en smalle hals

karakter (n)
character
  1. aard

karamel (n)
calamus
  1. gebrande suiker

karate (n)
carate
  1. japanse gevechtsport

karbonade /kɑrboˈnadə/ (n)
praecīsum
  1. een stuk vlees van een varken, kalf of lam

kardemom (n)
cardamomum
  plant en zaad

kardinaal (n)
cardinalis
  1. hoge geestelijke in de hiërarchie van de Rooms-Katholieke Kerk, hij mag deelnemen aan de verkiezing van een nieuwe paus

kardoen (n)
cactus
  1. en 2. bladeren van Cynara cardunculus

karig (adj)
exiguus

karigheid (n)
exiguitās
  1.

karmijn (n)
cocceus
  1. een rode kleurstof die wordt gewonnen uit een soort schildluis, de Cochenilleluis, Dactylopius coccus Costa

karmijnrood (adj)
coccineus

karnemelk (n)
oxygala
  1. gefermenteerde melk

karper (n)
carpa
  1. bepaald soort grote zoetwatervis met een hoge rug, die van oorsprong uit Azië komt, Cyprinus carpio

karwei (n)
mereō
  1. een klus of hoeveelheid werk die gedaan moet worden

karwij (n)
cuminum
  plant, zaad en specerij

kas /'kɑs/ (n)
hibernaculum
  3. een doorzichtige -meest glazen- constructie die het cultiveren van planten mogelijk maakt die een ander klimaat vergen dan buiten heerst

kasgeld (n)
nummulī
  1.

kassier (n)
cistellātrix
  1. iemand die het beheer heeft over kas en de mutaties ervan bijhoudt

kasstuk (n)
occillō
  1. een toneelstuk, film of andere voorstelling die veel mensen bezoeken en daardoor voor de maker van het stuk veel geld oplevert

kast /kɑs/ /kɑst/ (n)
armarium
  1. een meubel om gebruiksvoorwerpen in op te bergen, meestal voorzien van horizontale schappen

kastanje (n)
castanea
  1. de boom
  1. de vrucht

kastanjebruin (adj)
spadix

kasteel (n)
castellum
  1. een middeleeuwse versterkte woning

kat (n)
felis, feles
  1. bepaald soort zoogdier, Felis sylvestris catus

kater (n)
crapula
  2. gevolgen van alcoholgebruik

kathode (n)
cathodus
  1-2 scheikunde + elektronica

katoen /kɑˈtun/ (n)
carbasus
  1. een zachte vezel die uit de opperhuid (epidermis) van de zaden van de katoenplant groeit

katrol (n)
trochlea
  1. een werktuig dat het mogelijk maakt een last met een beperkte kracht te verplaatsen

kattenkruid (n)
nepeta

katwilg (n)
vīmen
  1. bepaald soort loofboom Salix viminalis

kauw (n)
monedula
  1. Corvus monedula, eem zwarte kraaiachtige zangvogel met een grijze nek

kauwen (v)
mandūcō

kavel (n)
pars

kazuifel (n)
casula
  1. een mouwloos opperkleed dat door een priester gedragen wordt bij het lezen van de mis

keel /keːl/ (n)
gula
  anatomie

keer (n)
tempus
  1. telkens terugkerend tijdstip waarop iets gebeurt

keerkring (n)
tropicus

keermuur (n)
abamūrus
  1. een steile wand waarachter grond of water wordt vastgehouden

keerpunt (n)
discrīmen

keerwand (n)
abamūrus
  1. een steile wand waarachter grond of water wordt vastgehouden

kegel /ˈke.xəl/ (n)
cōnus
  1. een meetkundig lichaam met een cirkel als grondvlak en uitlopend in een punt

kegelsnede (n)
sectio conica
  1. een kromme gevormd door het snijden van een kegel met een plat vlak

kei (n)
lapis
  1. brok gesteente

keizer (n)
imperator
  1. een monarch van de allerhoogste rang, oorspronkelijk die van het Romeinse rijk

keizerin (n)
imperatrix
  1. een vrouwelijke monarch van de allerhoogste rang, oorspronkelijk die van het Romeinse rijk

keizerlijk (adj)
dominicus

keizerrijk (n)
imperium
  1. een gebied waar een keizer het staatshoofd is

keizersnede (n)
sectio caesarea
  1. operatieve verlossing

kelder /ˈkɛldər/ (n)
cella
  1. een ondergrondse bergruimte

kelk (n)
calix

kelner (n)
minister, ministri

kemphaan (n)
cicirrus
  1. bepaald soort vogel, Calidris pugnax

kennelijk (adv)
aperte
  1. zoals inmiddels duidelijk is geworden

kennen /ˈkɛnə(n)/ (v)
agnosco
  1. bekend, vertrouwd zijn met
  2. door studie of oefening geleerd hebben

kenner (n)
cognitor

kennis /ˈkɛnɪs/ (n)
cognitio
  1. wat je weet of hebt geleerd

kentaur (n)
centaurus
  1.

keramiek (n)
fictile

kerk /kɛrk/ (n)
ecclesia
  1. openbaar gebouw voor religieuze handelingen of samenkomsten
  2. Christelijke organisatie voor beleving van een specifieke christelijke godsdienst
  3. Georganiseerde groep die bepaalde christelijke standpunten aanhangt

kerkban /ˈkɛrk.bɑn/ (n)
excommunicatio
  1. uitsluiting van de sacramenten of de kerkgemeenschap

kerkdienst /ˈkɛrɡdinst/ (n)
missa
  1. een bijeenkomst van een christelijke gemeente waarin God vereerd wordt

kerker /kɛrkər/ (n)
carcer
  1. een ondergrondse ruimte die bestemd is voor het opsluiten van gevangenen

kerkgebouw /ˈkɛrk.ɣəˌbɔʊ̯/ /ˈkɛrk.χəˌbɑʊ̯/ (n)
basilica
  1. een bel naast de ingang van de sacristie die tijdens kerkdiensten geluid wordt

kerkgezang /ˈkɛrk.ɣəˌzɑŋ/ /ˈkɛrk.χəˌzɑŋ/ (n)
basilica
  1. het zingen in een kerk van meestal religieuze liederen

kerkhof (n)
coemeterium
  1. terrein waar overledenen begraven worden

kerkuil /ˈkɛrgœːl/ /ˈkɛrkœʏ̯ɫ/ /ˈkɛrkœːl/ (n)
parra
  1. bepaald soort vogel, Tyto alba

kerkvoogd (n)
sambucus
  1. kerkbeheerder

kermis (n)
feria
  1. een feest met attracties

kern (n)
nucleus
  het binnenste
  het meest belangrijke

kers (n)
cerasum, cerasus
  1. steenvrucht van een kersenboom, Prunus subg. Cerasus

kerselaar /ˈkɛr.sə.ˌlaːr/ (n)
cerasus
  2. het hout van een boom uit het geslacht Prunus

kerstboom /ˈkɛrsd.bom/ /ˈkɛrz.bom/ (n)
arbor natalicia
  1. rond Kerstmis opgestelde naaldboom met allerlei versieringen

kerstenen /ˈkɛr.stə.ˌnə(n)/ (v)
christianizo
  2. heidense volkeren, al dan niet massaal, tot het christendom bekeren; veelal in historische context

kerststal /ˈkɛr.stɑl/ /ˈkɛr.stɑɫ/ (n)
praesepe
  1. een voorstelling van de geboorte van Jezus met figuren van hout of gips, die vooral in katholieke gezinnen rond Kerstmis in huis te vinden is, vaak onder de kerstboom

kervel (n)
caerefolium, scandix
  2. keukenkruid

ketchup (n)
lycopersici liquamen
  1. een saus op basis van tomaten

ketel (n)
aena
  1. meestal rond metalen vat, vaak geschikt om onder druk gezet te worden
cortīna
  2. waterketel

keteldal /ˈke.təl.dɑl/ /ˈke.təɫ.dɑɫ/ /ˈkeː.təl.dɑl/ (n)
collis cavus
  1. een half cirkelvormige vallei gevormd door de erosie die een gletsjer veroorzaakt

keten (n)
catena
  1. uit losse, vaak metalen, schakels in een enkele rij aaneengeregen voorwerp

ketoembar (n)
coriandrum
  1. gemalen korianderzaad

ketter /kɛtər/ (n)
haereticus
  1. iemand die vanwege afwijking van de katholieke leer tot misdadiger verklaard was

ketteren (v)
maledictio
  2. vloeken, schelden en tieren

ketterij /ˌkɛtəˈrɛɪ/ (n)
haeresis
  1. het ingaan in woord of gedachte tegen de doctrines van de kerk

ketting /'kɛtɪŋ/ (n)
catena
  1. een aaneengesloten reeks van gelijksoortige elementen, gebeurtenissen etc.
  2. een stevige, maar buigzame verbinding van in elkaar grijpende ringen of achtvormige schakels
  5. schering, de rechte draden waartussen de inslag ingeweven wordt
monile
  4. een snoer bestaande uit een draad die door doorboorde kralen of andere voorwerpen gevoerd is

keuken /ˈkøːkə(n)/ (n)
coquina, culina
  1. een plaats waar gekookt wordt, ruimte waarin mensen hun voedsel bereiden
  2. de wijze waarop in een land of streek gekookt wordt

keuren (v)
experior
  1.zich een oordeel vormen over de waarde of deugdelijkheid van iets

keurig (adj)
merus
  1. erg netjes en beleefd

keuring (n)
experior
  2. onderzoek

keurvorst (n)
elector

keutelaar (n)
cunctātor
  1.

keuvelen (v)
garriō
  1. gezellig praten zonder al te veel diepgang

keuze (n)
delectus
  1. het besluit om uit verschillende mogelijkheden er één te nemen

kever /ˈkevər/ /ˈkɛvər/ (n)
coleopterum
  1. bepaald insect

keyboard /ˈkiːbɔː(r)d/ /ˈkiːbɔː(r)t/ (n)
clāviatūra
  1. een elektronisch muziekinstrument met een toetsenbord
  2. een apparaat waarmee, door toetsen in te drukken, gegevens in een computer ingevoerd kunnen worden

kibbelen /kɪbələ(n)/ (v)
iurgō
  1. woordenstrijd hebben

kidnappen (v)
rapiō
  1. wederrechtelijk en onder dwang iemand weghalen

kidnapper /ˈkɪd.ˌnɑ.pər/ /ˈkɪt.ˌnɑ.pər/ /ˈkɪt.ˌnɛ.pər/ (n)
plagiāria
  1. iemand die mensen kidnapt of ontvoert

kiekendief (n)
circus
  1.1 benaming voor roofvogels uit het geslacht Circus

kiel (n)
carina
  1. verlenging van de onderzijde van een (zeil)schip die dient om het verlijeren tegen te gaan en het schip een grotere stabiliteit te geven
  3. plectrum

kierewiet (adj)
insanus
  1.

kietelen (v)
tītillō
  1. het prikkelen van gevoelige stukken huid bij anderen door middel van licht aanraken

kieuw (n)
branchia
  1. ademhalingsorgaan van vele in water levende dieren

kiezen (v)
legō
  1. uit meerdere mogelijkheden één nemen

kiezer (n)
elector
  1. iemand die stemt bij een politieke verkiezing

kiften (v)
altercatio

kijken (v)
video, specto

kijker (n)
spectātor
  1. iemand die kijkt

kijven (v)
altercatio
  1. ruzie maken, een woordenstrijd hebben

kikker (n)
rana
  1. benaming voor amfibieën uit de orde Anura

kikkererwt (n)
cicer
  1. en 2. (zaden van) de plant Cicer arietinum

kikkervisje (n)
gyrinus
  1. kikker- of paddenlarve

kil /kɪl/ (adj)
algeo

kilheid (n)
algor
  1.

kilo (n)
chiliogramma
  1. informele afkorting van "kilogram" de SI-eenheid van massa (symbool: kg)
  2. informele afkorting van "kilogram" een niet-SI-eenheid van gewicht of kracht

kilogram (abbreviation)
chiliogramma
  1. kilogram

kilometer / ˈkilometər / (n)
chiliometrum
  1. duizend meter

kilte (n)
algeo
  1.de koelte van iets

kimduiking (n)
intingō

kin /kɪn/ (n)
mentum
  1. het vooruitstekende deel van de onderkaak

kind (n)
liber, puer
  1. mens tussen 0 en 18 jaar
puer, filia
  2. persoon voortkomend uit

kinderachtig /ˈkɪndərɑxtəx/ (adj)
puerīlis
  1. zich niet als volwassene gedragend alsof men nog een kind is

kinderbed (n)
grabātus

kinderlijkheid (n)
fatuitās
  1.

kindermoord (n)
infanticidium
  1. het om het leven brengen van een kind

kindlief (n)
corculum
  1. een kind dat teveel verwent wordt door de ouders

kinkel (n)
rupex

kinkhoest /kɪŋk(h)ust/ (n)
pertussis
  1. een bepaalde kinderziekte die veroorzaakt wordt door de bacterie Bordetella pertussis

kip /kɪp/ (n)
gallina
  1. Gallus gallus domesticus, gedomesticeerde vogel uit de familie van de hoenderachtigen
  2. kippenvlees

kippenhok (n)
gallinārium
  hok voor kippen

kippenvel /ˈkɪpəvɛɫ/ (n)
cutis anserina
  1. het verschijnsel waarbij als gevolg van kou de huid gaat kleine bubbeltjes vertoont

kislev /kis'lev/, /'kislɛv/ (n)
casleu
  1.

kislew /ˈkɪslew/ (n)
casleu
  1.

kist /kɪst/ (n)
podium

klaaglied (n)
elegī

klaar /klaːr/ (adj)
aptus
  1. in gereedheid gebracht, gereed
clārus
  2. helder, duidelijk

klaarblijkelijk (adj)
manifestus
  1. kennelijk

klaarheid (n)
claritudo
  1. helderheid, transparantie

klaarmaken /'klarmakə(n)/ (v)
paro
  1. voorbereiden
  2. uit ingrediënten klaarmaken

klaarspelen (v)
afficiō
  1. iets moeilijks in orde of ten einde brengen

klacht (n)
querēla
  1. een aanklacht

klagen (v)
queror
  1. ongenoegen uiten

klamboe (n)
conopium
  1. fijn net waaronder men slaapt om muggen buiten te houden

klank (n)
canor
  1. in het algemeen wordt hiermee het totaal aan eigenschappen van een geluid aangeduid

klanknabootsing /ˈklɑŋknabotsɪŋ/ (n)
onomatopoeticum
  1. het (proberen) een zelfde geluid te produceren
  2. een woord dat is ontstaan uit het proberen een geluid na te doen

klant (n)
cliens
  1. afnemer van een product of dienst van een leverancier

klap /klɑp/ (n)
battuō
  1. plotselinge, luidruchtige slag

klaploper (n)
parasīta

klappen (v)
applaudō
  1. applaudisseren
alapa
  2. lawaai maken

klaproos (n)
papaver
  1. Papaver rhoeas, een plant met een felrode bloem uit de familie Papaveraceae

klapstuk (n)
fastīgium
  2. hoogtepunt van een uitvoering, concert

klarinet (n)
clarinetum
  1. een houten blaasinstrument waarop de melodie wordt gespeeld in een harmonie

klaroen (n)
tuba
  1. een soort trompet met een schelle klank

klas /klɑs/ (n)
classis
  1. een groep leerlingen die een tijdlang gezamenlijk les krijgen
  2. een leerjaar op school
  3. een klaslokaal

klaslokaal (n)
aula magna
  1. een ruimte in een school voor het geven van les aan scholieren

klasse (n)
classis
genus
  3. plantengeslacht

klateren (v)
murmurō

klauw /klʌu/ (n)
unguis
  1. poot van een roofdier
  2. hand

klavechord (n)
clavichordium
  1. langwerpig vierkant toetsinstrument dat behoort tot de muzikale familie van de toetsinstrumenten.

klavecimbel (n)
harpicordium
  1. toetsinstrument

klaver (n)
trifolium

klaveren (n)
flores
  1. kaartkleur

klavichord (n)
clavichordium
  1. langwerpig vierkant toetsinstrument dat behoort tot de muzikale familie van de toetsinstrumenten.

kleden (v)
vestiō
  1. kleren aandoen

kleding /kledɪŋ/ (n)
vestis
  1. het textiel voor de bedekking van het lichaam

kledingstuk (n)
indūmentum
  1.

kleerkast (n)
vestiarium

kleermaakster (n)
sartor

kleermaker /ˈklermakər/ (n)
sartorius
  1. iemand wiens beroep bestaat uit het maken van kleding.

klei /klɛɪ̯/ /klɛː/ (n)
argilla
  1. zeer fijne, vochthoudende grondsoort

kleiig (adj)
argillaceus
  1. kleiig

klein (adj)
parvus, humilis
  1. van geringe grootte

kleinburgerlijk (adj)
quadratum
  2. benepen, bekrompen

kleincirkel (n)
circulus minor
  1. cirkel op bol met verschillende middelpunten

kleindochter /ˈklɛɪndɔxtər/ (n)
neptis
  1. een dochter van iemands kind, een vrouwelijk kleinkind

kleinkind /ˈklɛːŋkɪnt/ /ˈklɛːɪŋkɪnt/ (n)
nepos
  1. kind van zoon of dochter

kleinzoon /ˈklɛɪnzon/ (n)
nepos
  1. een zoon van iemands kind, een mannelijk kleinkind

klemtoon (n)
accentus

klepel /ˈklepəl/ (n)
valva
  peervormige staaf in een klok

kleptomanie (n)
cleptomania
  1. de onweerstaanbare drang om te stelen

kleren /ˈkleː.rən/ (n)
velāmen
  1. kleding of kledingstukken

kletsen (v)
fabulor
  2. praten, babbelen

kletskous (n)
lingulāca

kleur /kløːr/ (n)
color
  1. het onderscheid dat gemaakt wordt op basis van het verschil in golflengte van licht

kleurrijk (adj)
colōrātus
  1. vol opvallende kleuren

kleurstof (n)
tinctūra
  1. stof waarmee men iets kleurt

kleven (v)
haereō

klevend (adj)
viscidus
  1. met de neiging om te plakken

kleverig /ˈkleːvərɪx/ (adj)
viscidus
  1. vasthechtend bij aanraking

kliek (n)
status

klier /klir/ (n)
glandula
  2. orgaan

klieven /ˈklivə(n)/ (v)
haereo
  1. langs een scherp breukvlak in tweeën hakken

klif (n)
rūpēs
  1. steile hoge rots

klimaat (n)
clima
  1. de gemiddelde natuurlijke gesteldheid van de lucht en het weer in een gebied op een planeet

klimaatsverandering (n)
climatis mutatio
  1.

klimatologie /klɪmɑtoloˈɣi/ (n)
climatologia
  1. leer van de lucht- en weersgesteldheid.

klimmen /'klɪmə(n)/ (v)
ascendō
  1. het bewegen in een omhooggaande richting dan wel over obstakels

klimop /'klɪ.mɔp/ (n)
hedera
  1. Hedera helix, een groenblijvende houtige plant

klinken (v)
tinniō
  1. een bepaalde klank voortbrengen

klinker /ˈklɪŋkər/ (n)
vocalis
  1. een klank van de menselijke spraak waarbij geen obstructie in de ademstroom aangebracht wordt.

klinkhoef /ˈklɪŋk.(h)uf/ /ˈklɪŋk.huf/ (n)
sonipes
  1. een paard, met name een dier met klinkende hoeven

klip-en-klaar (adv)
manifestus
  1. zo duidelijk dat een misverstand uitgesloten is

klit (n)
lappa
  1., 2. plant met kleverige bloemknoppen

klok (n)
horologium
  1. een instrument dat de tijd bijhoudt
campana
  2. een belvormige idiofoon, vooral bekend van kerktorens en carillons

klomp /klɔmp/ (n)
sculpōnea
  1. schoeisel van hout, eventueel in combinatie met leer
glaeba
  2. een vrij vormeloze hoeveelheid materiaal
calcitrō
  3. beschermend hockeyschoeisel

klont (n)
glaeba
  1. een hoeveelheid verdikt materiaal met een omvang die niet goed te definiëren is.

klonteren (v)
concrescō
  1. klonten vormen

klontje (n)
tessera
  1. verkleinwoord enkelvoud van het zelfstandig naamwoord klont

kloof (n)
gurges
  1. een ten gevolge van erosie, diep uitgesleten rivierdal, met steile wanden

kloon /klon/ (n)
acer
  1. een levend wezen dat een exacte genetische kopie is van een ander wezen

klooster /klostər/ (n)
monasterium
  1. een kloostergemeenschap
  2. een gebouw waarin een klooster gevestigd is

klootzak (n)
irrumātor

kloppen /ˈklɔpə(n)/ (v)
pulsō
  1. tegen iets slaan
plangō
  2. hoorbaar bewegen
  5. verslaan

kloven (v)
haereo
  1. het op bepaalde wijzen splijten van een diamant

kluis /klœʏs/ /klœːs/ (n)
arca
  1. een tegen inbraak en brand beveiligde kist of kast

kluisteren (v)
catena
  1.in bewegingen en invloed beperken

kluit /klœʏt/ /klœːt/ (n)
Melibocus
  2. een brokkelige onsamenhangende massa

kluizenaar (n)
inclūsus
  1. iemand die alleen en in afzondering leeft

kluizenarij (n)
claustrum
  een woning van een kluizenaar

knagen /'knaɣə(n)/ (v)
obedo, rodo
  1. met de tanden aanvreten

knallen (v)
battuō
  1. een hard geluid of knal geven

knap (adj)
dolōsus
  1. verstandig
formōsus
  2. aantrekkelijk

knapheid (n)
munditia
  1.

knarsetanden (v)
frendo
  1. de kaken op elkaar geklemd over elkaar bewegen, gewoonlijk uit ergernis of frustratie

knechtschap (n)
captivitas
  1. het moeten gehoorzamen en dienen van een meester

kneden (v)
depsō
  1. een massa soepel maken door er steeds in te knijpen

knetterend (adj)
crepitus
  1.

kneu (n)
linaria
  1. bepaald soort vinkachtige, Carduelis cannabina

kneuzing /ˈknøzɪŋ/ (n)
contūsiō
  1. een onderhuidse beschadiging van het zachte weefsel, veelal veroorzaakt door een bot voorwerp of een val

knie (n)
genu, poples
  1. gewricht in het midden van het been dat het bovenbeen met het onderbeen verbindt

kniebuiging (n)
geniculatio
  1.1. buiging als eerbetoon
  1.2. buiging als vorm van sportbeoefening
  2. (figuurlijk) op nederige wijze uitgevoerde inwilliging van een wens

knieschijf (n)
patella
  1. het schijfvormige bot in de knie

knijpen /'knɛɪpə(n)/ (v)
vellico
  1. tussen twee punten druk uitoefenen

knijptang (n)
forceps
  1.

knikken /'knɪkə(n)/ (v)
adnuō, nūtō
  1. een verticale beweging met het hoofd maken

knikkend (adj)
nūtus
  1. om één as buigend

knoeiwerk (n)
infabre factum

knoest (n)
nōdus
  1.

knoflook (n)
allium
  1. Allium sativa, een bolgewas dat familie is van ui en bieslook

knokkel (n)
articulus digiti
  1. vingergewricht

knokken /ˈknɔkən/ (v)
pugnare
  1. vechten

knol /knɔl/ (n)
rapum
  2. koolraap, een eetbare wortel van een plant uit het geslacht Brassica.
caballus
  3. aftands werkpaard.

knolraap (n)
rapum

knoop (n)
nodus
  1. in een draad
  2. snelheidsmaat
bulla
  3. aan een jas e.d.

knooppunt (n)
nexus viarum autocineticarum
  1. een kruispunt van twee of meer grote wegen

knopen (v)
ligo
  1. een vastzittende lus in een koord, draad of touw maken

knorren /'knɔrə(n)/ (v)
grunnire
  1. een geluid voortbrengen zoals een varken

knots (n)
fustis

knotten (v)
summus

knuffel (n)
complexus
  1. omhelzing

knuffelen (v)
amplector
  1. omhelzen

kobalt (n)
cobaltum
  1. scheikundig element met symbool Co en atoomnummer 27

kobaltblauw (adj)
cobaltinus

kobbe (n)
aranea
  1. benaming voor dieren uit de orde Araneae

koe (n)
vacca, bos
  1. vrouwelijk rund

koebeest (n)
bos
  1. koe

koeherder (n)
bubulcus
  1. iemand die de wacht houdt bij runderen

koeienvlaai (n)
bolbiton
  1. de platte ronde uitwerpselen van een koe

koek (n)
placenta

koekenpan (n)
sartāgō
  1. een platte pan met een lang handvat

koekje (n)
copta
  1. een klein baksel dat meestal bij de koffie of thee genuttigd wordt

koekoek (n)
cuculus
  1. bepaald soort vogel, Cuculus canorus

koel (adj)
frigidulus
  1. met een naar verhouding lagere temperatuur dan de warme of hete omgeving

koelheid (n)
algeo
  1. koude temperatuur

koelkast (n)
frigidarium
  1. een huishoudelijk apparaat voorzien van een koelinstallatie, waarin men consumptiemiddelen kan plaatsen die koel moeten blijven

koepel /ˈkupəl/ (n)
tholus
  1. een gewelf in de vorm van een halve bol of een halve ellipsoïde

koerier (n)
nuntius
  1.

koers (n)
via

koesteren (v)
foveō
  1. iets geliefds nauw aan het hart houden

koets (n)
carpentum
  1. vierwielig rijtuig met vering, vaak gesloten, dat getrokken wordt door paarden

koevoet (n)
vectis
  1. stevige metalen stang voorzien van een gespleten einde, gebruikt om er zaken mee open te breken

koffer (n)
riscus
  1. draagbare bergruimte van stevig materiaal met een handvat, waarin spullen kunnen worden meegenomen tijdens het reizen

koffie (n)
cafea, coffea
  1. drank uit koffiebonen

koffie verkeerd (n)
miscellaneus

koffiehuis (n)
caupona cafearia
  1. een uitspanning waar men koffie kan nuttigen

koffieplant (n)
coffea

kogel (n)
glans
  1-2. munitie
sphaera
  3. metalen bal gebruikt bij kogelstaten

kok /kɔk/ (n)
coquus

koken /ˈkokə(n)/ (v)
coquere
  1. vloeistof verwarmen totdat er zich in de hele vloeistof bellen vormen die naar boven stijgen en openspringen

koker /ˈkokər/ (n)
pharetra
  1. een smal cilindervormig hol voorwerp

kokerij (n)
coctūra
  1. het koken, de kookkunst

kokosnoot /'kokɔsnot/ (n)
kalapa
  1. een holle vrucht van de kokospalm met wit vruchtvlees en een vezelige bast

kolibrie (n)
colibris
  1. een zeer klein vogeltje met een zeer snelle vleugelslag van de familie Trochilidae uit de orde der grootvleugeligen

kolom (n)
columna

koloniaal (adj)
colōnicus
  1. betrekking hebbend op koloniën en het hebben van koloniën

kolonie /koˈloni/ (n)
colōnia
  1. een vestiging van een deel van een bevolking, buiten het eigenlijke territorium van dat volk

kolonist (n)
colonus
  1. iemand die zich in een kolonie heeft gevestigd

kolos (n)
colossus

kolossaal (adj)
colossēus

kom (n)
catinus
  1. eetgerei zoals een bord, maar dan dieper

komedie /koˈmedi/ (n)
comoedia
  1. een blijspel
  2. aanstellerij

komeet (n)
cometes
  1. een licht hemellichaam van ijs, gas en stof, zich in een baan ver buiten die van de planeten bewegend, dat bij het naderen van de zon een wolk van gas en gruis in de vorm van een staart ontwikkelt

komen (v)
venire, venio
  1. bewegen van verder weg naar dichterbij

komend /ˈkomənt/ (v)
venturus

komiek (n)
comoedus
  1. iemand die een publiek vermaakt door ze aan het lachen te brengen

komijn (n)
cumin
  plant, zaden en specerij

komkommer /kɔm.ˈkɔ.mər/ (n)
cucumis
  1. Cucumis sativus, een langwerpige vrucht die men vooral rauw als salade eet

komma /ˈkɔma/ (n)
virgula
  1. een leesteken dat een pauze aangeeft

kompas (n)
ambitus
  1. instrument waarvan de naald het magnetische noorden aanwijst

komst (n)
adventum

konijn /kɔˈnɛɪn/ /kɔˈnɛːn/ (n)
cuniculus
  1. zoogdier dat ook gedomesticeerd kan worden gehouden

koning /ˈkonɪŋ/ /ˈkoːnɪŋ/ (n)
rex
  1. het mannelijk hoofd van een koninkrijk
  2. speelkaart waarvan de waarde meestal tussen die van de vrouw en de aas ligt

koningin /konɪˈŋɣɪn/ /konɪˈŋɪn/ /koʊnɪˈŋɪn/ (n)
regina

koningskroon (n)
corona
  1. hoofddeksel als teken van de waardigheid van een koning

koningsmantel (n)
Nymphalis antiopa
  3. een dagvlinder uit de Nymphalidae-familie

koningsmoord (n)
regicidium
  1. een bewuste moord op een koning.

koningswater (n)
aqua regia
  1.

koninklijk /ˈkonɪŋklək/ (adj)
regalis
  1. betrekking hebbend op een koning, koningin, aan of bij hem, haar behorend, van hem, haar uitgaand

koninkrijk /ˈkonɪŋkˌrɛɪ̯k/ /ˈkoːnɪŋkˌrɛɪ̯k/ /ˈkoːnɪŋkˌrɛːk/ (n)
regnum
  1. staatsvorm met een koning aan het hoofd

konkelaar (n)
insidiātor
  1. onbetrouwbaar persoon die allerlei duistere en oneerlijke zaakjes regelt

kont /kɔnt/ (n)
culus
  1. de billen, het achterwerk

kontgat (n)
pōdex
  1. anus

kooi /koːɪ/ (n)
cavea
  1. een uit tralies of gaas gemaakt voorwerp dat een ruimte omsluit

kookfornuis (n)
coquina

kookkunst /sxɪldərkʌnst/ (n)
ars culinaria
  1.

kooksel (n)
coctūra
  1.

kool (n)
brassica, crambe
  1. een eetbare plant met veel ondersoorten uit de kruisbloemfamilie

kooldioxide (n)
dioxydum carbonicum
  1. reukloos gas dat ontstaat bij volledige verbranding van koolstof

koolmees (n)
Parus major

koolmonoxide (n)
carbonii monoxidum

koolrabi (n)
Brassica oleracea

koolstof /ˈkol.stɔf/ (n)
carbonium
  2. een chemisch element en een kleurloos niet-metaal

koolstofdioxide (n)
carbonii dioxidum

koolstofmonoxide (n)
monoxeidium carbonicum
  1. verbinding met moleculen van één atoom zuurstof en één atoom koolstof (CO)

koolwaterstof /kol'watərstɔf/ (n)
hydrocarboneum
  1. een verbinding die uit koolstof en waterstof is opgebouwd

koolzuur /'kolzyr/ (n)
acidum carbonicum
  1. H₂CO₃

koolzuurgas (n)
carbonii dioxidum
  1. een gas, bestaande uit een verbinding van koolstof en zuurstof (CO₂)

koop /kop/ (n)
emptum

koopje /kopjə/ (n)
pāctum

koopman (n)
mercator

koor (n)
chorus
  1. een groep mensen die samen zingen

koord (n)
fīlum
  1. streng van in elkaar gedraaide vezels

koorts (n)
febris
  1. (medisch) verhoging van de lichaamstemperatuur

kop /kɔp/ (n)
caput
  1. hoofd van een dier
  2. hoofd van een mens
  8. zijde van een geldstuk met een afgebeeld hoofd
hēmīna
  1. porseleinen recipiënt met oor, om uit te drinken

kopen /ˈkopə(n)/ (v)
emo, emere
  1. in ruil voor geld iets in bezit krijgen

koper /'kopər/ (n)
cuprum, aes, cyprum
  2. scheikundig element met symbool Cu en atoomnummer 29, het is een roodgeel overgangsmetaal

kopie (n)
exemplar
  1. een afschrift of andere reproductie van een document of ander voorwerp

kopiëren /kopi<sup>j</sup>'ɪːrə(n)/ (v)
describere
  1. een duplicaat maken van
imitor
  2. imiteren

kopje (n)
hēmīna
  1. kopje

koppelaar (n)
conciliātrix
  1. iemand die probeert mensen van verschillende groepen met elkaar in contact te brengen (met name voor een huwelijk)
lena
  2. iemand die probeert twee mensen met elkaar in contact te brengen (met name voor een niet-huwelijkse relatie)

koppig /ˈkɔpəx/ /ˈkɔpəç/ (adj)
obnixus
  1. vasthoudend aan eigen wil of inzicht

kopschuw (adj)
dirus

koptisch (adj)
lingua Coptica
  1. betrekking hebbend op de kopten (een christelijk Egyptisch volk)

koraal (n)
corallium
  1. skelet van de koraalpoliep

kordaat (adj)
firmus
  1. vastbesloten, vastberaden

kordaatheid (n)
firmitās
  1. het heel doortastend zijn

korf (n)
corbis
  1. een mand van vlechtwerk

koriander /korijɑndər/ (n)
coriandrum
  1. en 2. (gedroogde) zaden van Coriandrum sativum

kornoelje (n)
cornus

korrel (n)
granum
  1. een enkele zaad van graan

korst /kɔrst/ (n)
crusta
  1. een harde buitenste laag om iets dat verder relatief zacht is

korstig (adj)
scaber
  2. van een huid met schilfers en korsten

kort /kɔrt/ (adv)
brevis
  2. van geringe lengte
  1. van geringe duur

korten (v)
abbreviō
  1. in geldbedrag verlagen

kortheid (n)
brevitās
  1.

kortstondigheid (n)
brevitās
  1. de eigenschap dat iets maar van korte duur is

korzelig (adj)
Crux
  1. in een wat ontstemde, dysforische, boze, geprikkelde, ongeduldige stemming zijn

kosmonaut (n)
cosmonauta

kosmos (n)
cosmos
  1. het gehele tijd-ruimte continuüm waarin wij bestaan, samen met alle materie en energie

kost (n)
nūtrimen
  2. voedsel, als onderdeel van het dagelijks bestaan

kostbaar (adj)
pretiosus

kosten (v)
consto
  1. als te betalen prijs hebben

koster (n)
aedituus
  1. kerkelijke bediende, die met de zorg van het kerkgebouw, en het vlot verloop van de kerkdiensten belast is

kostuum /kɔs'tym/ (n)
ornō

kotelet /kotəˈlɛt/ (n)
praecīsum
  1. een stuk vlees van een varken, kalf of lam

kotsen (v)
vomō
  1. de maaginhoud via de mond weer naar buiten werken

kou /kɑu̯/ (n)
algor
  1. lage temperatuur
  2. een virusinfectie aan keel of neus

koud /kʌʊt/ (adj)
frigidus
  1. niet warm, fris, kil, koel

koude /ˈkɑu̯də/ (n)
algor
  1. het koud zijn

koudheid (n)
algeo
  1. het een lage temperatuur hebben

koudvuur (n)
gangraena
  1. de afsterving en ontbinding van een levend organisme

kous /kaʊ̯s/ /kɔʊ̯s/ /kʌʊ̯s/ (n)
tībiāle
  1. een aansluitend, meer of minder elastisch kledingstuk dat de voet en (een deel van) het been bedekt

kousenband (n)
genuālia
  1. elastische band om de kous op te houden

koutje (n)
algeo
  1. een verkoudheid

kozijn (n)
patruelis
  1. zoon van oom of tante

kraai /kraɪ̯/ /kraːɪ̯/ (n)
corvus, cornix
  1.1 bepaald soort zwarte vogel, Corvus corone

kraaien /ˈkraɪ̯.jə/ /ˈkraː.jə/ (v)
cantō
  1. het voor de haan kenmerkende geluid voortbrengen

kraak (n)
octopus
  2. inktvis zonder inwendig skelet

kraakbeen /ˈkrakben/ (n)
cartilago
  1. een speciale vorm van bindweefsel met een elastisch karakter als gevolg van eigenschappen van de extracellulaire matrix

kraal (n)
clausum

kraam (n)
bubile

kraan (n)
epitonium
  3. mechanisme waarmee de stroming van vloeistof of gas geregeld kan worden
grūs
  4. werktuig om voorwerpen in de hoogte te verplaatsen

kraanvogel (n)
grus
  1. bepaald soort grote vogel, Grus grus

krab /krɑp/ (n)
cancer
  1. kreeftachtige die leeft in de nabijheid van water

krabbel (n)
adumbro
  3. vluchtige schets

krabben (v)
scabere
  1. met de nagels bewerken

krabber (n)
grosa
  1. (gereedschap) voorwerp om mee te krabben, onmisbaar voor schilders die oude verflagen willen verwijderen of mensen die jeuk op hun rug hebben.

kracht (n)
fortitudo
  1. een uitwendige oorzaak die ongehinderd door andere krachten de bewegingstoestand van een lichaam verandert

krachtdadigheid (n)
vigor
  1. de mate waarin iets of iemand doortastend optreedt

krachtig (adj)
firmus
  1. beschikkend over veel kracht

krakelen (v)
altercatio

kraker (n)
agripeta
  1. illegale bewoner

kramp (n)
pnix
  1. een toestand van onwillekeurige en aanhoudende samentrekking van een spier

krankzinnigheid (n)
amentia

krans (n)
circulum

krant (n)
acta diurna
  1. klassiek massamedium, gedrukt op papier en gericht op het verspreiden van nieuws

kras /krɑs/ (n)
annullare
  1. langrekte oppervlaktebeschadiging voorwerp veroorzaakt door het bewegen van een scherpe ...

krauwen (v)
annullare

kredietkaart (n)
tessera crediticia

kreeft /kreft/ (n)
locusta
  1. benaming voor dieren uit de infraorde Astacidea

kreet (n)
fletus

kregel (adj)
Crux
  1.

krekel /krekəl/ (n)
gryllus
  1. Gryllidae

kreng (n)
cadaver
  1. deels ontbonden dood lichaam van een dier

krent (n)
Padanus
  3. zitvlak

kreuken (v)
caperrō
  2. gekreukt raken

kreupelen /krøpəɫə(n)/ (v)
debilito
  1. kreupel slaan, een persoon of dier dusdanig letsel toebrengen dat het zich voortbewegen blijvend bemoeilijkt of onmogelijk wordt

krib /krɪp/ (n)
linter
  1. voederbak
grabātus
  2. eenvoudig soldatenbed

kribbe (n)
linter
  1. voederbak

kribben (v)
altercatio
  1. ruzie maken

kriebelen (v)
prūriō

krijg (n)
bellum

krijgen /ˈkrɛ.ɣə(n)/ /ˈkrɛɪ.ɣə(n)/ (v)
recipio
  1. verwerven, ontvangen

krijger (n)
bellator
  1. iemand die zich toelegt op het voeren van oorlog, met name tussen stammen

krijgshaftig (adj)
bellax

krijgslist (n)
stratēgēma
  1. een handeling die erop gericht is om door list en bedrog de vijand te misleiden, zoals het verspreiden van valse geruchten

krijsen (v)
quirītō
  1. luidkeels schreeuwend een hoog geluid voortbrengen

krijt (n)
creta
  1. wit mineraal dat uit calciumcarbonaat bestaat

krijten /krɛɪtə(n)/ (v)
fletus
  1. huilen

kring (n)
circulus
  1. een ronde figuur zoals een cirkel
  2. een gemeenschap van mensen

kristal (n)
cristallus
  1. een hoeveelheid ordelijk gerangschikte atomen of moleculen in vaste vorm

kristallografie (n)
crystallographia

kristalstelsel (n)
systema crystallinus
  elk van de hoofdafdelingen waartoe men de grondvormen van de kristallen teruggebracht heeft

kritiek (adj)
sonticus
  1. op het scherp van de snede, met onzekere uitkomst, zeer ernstig

kroeg /krux/ (n)
taberna
  1. publieke drinkgelegenheid

krokodil /krokoˈdɪl/ (n)
crocodilus
  1. een groot, in het water levend reptiel dat behoort tot de familie der Crocodylidae

krokus (n)
crocus
  1. irisachtige lentebloem

kromheid (n)
prāvitās
  1. het niet logisch zijn

kronen (v)
coronare
  1. iemand tot koning of koningin maken door hem of haar in een ceremonie een kroon op het hoofd te zetten

kroniek (n)
annales

kroning /ˈkronɪŋ/ (n)
corōnātiō
  ceremonie

kroon (n)
corona
  1. hoofddeksel dat door een vorst gedragen wordt

krop (n)
ingluvies
  2. keelzak

krot (n)
gurgustium
  1. oude, slechte, kapotte armoedige woning

kruid /krœʏ̯t/ /krœːd/ /krœːt/ (n)
herba

kruiden (v)
condiō
  1. specerij bij een gerecht doen

kruidenier (n)
holitor
  1. winkelier in levensmiddelen
macellum
  2. winkel met levensmiddelen

kruidenmengsel (n)
condīmentum
  1. een mix van verschillende kruiden

kruidnagel (n)
syzygium aromaticum
  1. specerij van de kruidnagelboom

kruier /krœyjər/ (n)
bāiulus
  1. iemand die bagage vervoert op o.a. stations en vliegvelden

kruik (n)
canthărus

kruimel /ˈkrœy.məl/ (n)
frustum

kruipen /'krʌʏ.pə(n)/ (v)
rēpō

kruis (n)
crux
  1. geometrisch figuur
  4. symbool

kruisbeeld (n)
crux
  1. een beeld waarop Christus aan het kruis te zien is

kruisbek (n)
loxia
  1. kleine vinkachtige zangvogel

kruisbes (n)
grossularia
  1. Ribes uva-crispa

kruiselings (adj)
obliquus
  1.twee lijnen die elkaar kruisen in de vorm van een kruis

kruisigen (v)
cruci adfigo
  1. een vorm van executeren: aan het kruis hangen tot de dood erop volgt

kruisiging (n)
crucifixio

kruispunt (n)
travectio
  1. een plaats waar twee of meer wegen elkaar kruisen

kruisvaarder (n)
crucesignatus
  1.

kruisweg (n)
via crucis

kruiswoordpuzzel (n)
crucigramma

kruiswoordraadsel (n)
crucigramma
  1. kruiswoordpuzzel

kruiwagen (n)
pabo
  1. een eenwielige kar met twee lange handgrepen voor het transport van zware, meestal losse lading

kruk (n)
adminiculum
  2. hulpmiddel bij het lopen

krukkig (adj)
inhabilis
  1. heel amateuristisch; zoals pas bij iemand die iets niet goed kan

krul (n)
cirrus
  2. lok haar die de vorm van [1] aanneemt

krullig (adj)
crispus
  1. met veel kronkels en krullen

krultang (n)
calamister

krypton (n)
krypton
  1. scheikundig element met symbool Kr en atoomnummer 36

kubisme (n)
cubismus
  1. 20-eeuwse stroming binnen de beeldende kunst waarin de werkelijkheid op een sterk vereenvoudigde manier wordt weergegeven

kubus (n)
cubus
  1. een regelmatig zesvlakkig lichaam, begrensd door zes gelijke vierkanten

kuchen (v)
tussiō
  1. kort en zacht hoesten

kudde /'kɵdə/ (n)
grex, armentum
  1. een groep samenlevende (zoog)dieren

kuiken /ˈkœʏ̯kə(n)/ /ˈkœːkə(n)/ (n)
pullus
  donzig jong vogeltje

kuil (n)
fovea
  1. uitholling, holte, diepte

kuip (n)
cupa
  1. wijd, houten, metalen of plastic vat

kuis (adj)
pudīcus

kuisheid (n)
castitās
pūritās
  1. helderheid

kuit (n)
sura
  1. deel van het been

kuitbeen (n)
fibula
  1. het achterste van beide botten in het onderbeen van de mens

kukeleku /kykələky/ (interjection)
coco coco
  1. het geluid van een haan

kunde /ˈkʏndə/ (n)
notitia
  2. bekwaamheid in een vak, wetenschap of in algemene zin

kunne /ˈkʏnə/ /ˡkʏnə/ (n)
gens
  1. geslacht, sekse

kunnen (v)
possum
  1. in staat zijn om, het vermogen hebben om

kunst /kʏnst/ (n)
ars
  1. een subjectieve schepping van een mens

kunstenaar (n)
artifex
  1. iemand die zijn creatieve talenten gebruikt om kunst te maken

kunstenares (n)
artifex

kunstgalerie (n)
pinacothēca

kunstgreep (n)
astus
  1. een slimme, handige of listige manier om je doel te bereiken

kunstmatig (adj)
artificialis
  1. door menselijk, moedwillig ingrijpen tot stand gekomen

kunstschaatsen (n)
patinaticum
  1. sport waarbij individuelen, paren en groepen schaatsers rotaties, sprongen en andere bewegingen op het ijs maken, die vaak met muziek wordt uitgevoerd

kunstschilder (n)
pictor
  1. een schilder van kunstwerken

kunsttaal /ˈkʏns.tal/ /ˈkʏns.taɫ/ (n)
lingua artificialis
  1. een artificiële of geconstrueerde taal is een taal waarvan de structuur, vocabulair en grammatica speciaal ontworpen is door een individu of een kleine groep, inplaats van op een natuurlijke wijze geëvolueerd in een cultuur

kurk /kʏrk/ (n)
sūber
  1. een van kurk gemaakte soort afdichting voor flessen
cortex
  1. licht, poreus materiaal, afkomstig van de kurkeik

kurkeik /kʏr.kɛi̯k/ /kʏr.kɛːk/ /kʏrk.ʔɛi̯k/ (n)
suber
  1. Quercus suber; een boom uit de napjesdragersfamilie

kurkentrekker (n)
extraculum
  1. een werktuig om flessen te ontkurken

kus /kʏs/ (n)
basium
  1. het de lippen ergens tegenaandrukken om affectie uit te drukken

kussen /ˈkʏsə(n)/ (n)
culcita
  1. een met zacht materiaal gevulde zak, dienende om het (slaap)comfort van de gebruiker te verbeteren

kust /'kɵst/ (n)
litus, ora
  1. de waterkant langs de zee

kut /kɵt/ (n)
cunnus
  vrouwelijk schaamdeel

kuur (n)
cura
  1. een behandeling ter genezing van een ziekte of een ongezonde situatie (zoals een verslaving)

kwaadaardig (adj)
paedidus
  2. met een slecht karakter

kwaadaardigheid (n)
malitia
  1. het innerlijk slecht zijn

kwaadschiks /ˈkwatsxɪks/ /ˈkʋatsχɪks/ /ˈkβ̞atsxɪks/ (adv)
malus
  1. op een niet-constructieve, niet-coöperatieve manier

kwaal (n)
aegritudo

kwab /kʋɑp/ (n)
lacinia
  1. een weke massa vlees of vet aan het lichaam

kwabaal (n)
legisperitus
  1. bepaald soort vis die inheems is in Europa, Lota lota

kwadrateren (v)
quadratum
  1.

kwajongen (n)
furcifera
  1. een jongen die dingen doet die men niet goedkeurt, maar die men toch aardig vindt

kwaken (v)
coaxō
  1. witter

kwal /kʋɑl/ (n)
halipleumon
  1. vrijzwemmend, voornamelijk in zee levend ongewerveld dier met een geleiachtig lichaam in de vorm van een klok of paraplu

kwaliteit (n)
quālitās
  1. een peil van uitmuntendheid
  2. eigenschap

kwantiteit (n)
quantitās

kwart (n)
quadrans
  1. een vierde deel

kwartel (n)
coturnix
  1. Coturnix coturnix, vederwild en hoendervogel

kwartier (n)
libellus
  3. legering

kwast /kʋɑst/ (n)
limonāta
  5. Limonade

kwastig (adj)
nodosus
  1. van hout dat het veel kwasten bevat

kweepeer /ˈkwe.peːr/ /ˈkʋe.pɪːr/ /ˈkβ̞e.peːr/ (n)
cotonium
  1. een peervormige vrucht van de Cydonia oblonga

kweken /'kʋekə(n)/ (v)
pariō
  1. dieren of planten verzorgen en hun voortplanting mogelijk maken

kwekerij (n)
viridārium
  1. plaats waar bomen, planten, fruit e.d. gekweekt worden

kwestie (n)
quaestio
  1. zaak, geschil, probleem

kwestieus (adj)
ambiguus
  1. twijfelachtig, onzeker.

kwetsbaar /kwɛtsbar/ (adj)
forābilis
  1. weinig beschermd tegen beschadiging
  2. na een spel gewonnen te hebben onderworpen aan een andere puntentelling die verlies zwaarder bestraft en winst sterker beloont

kwetsen /kwɛtsə(n)/ (v)
laedō
  1. beschadigen, schaden
  2. beledigen, schofferen

kwetsend (adj)
iniuriosus
  1. op een pijnlijke, beschadigende wijze beledigend

kwetsuur (n)
plāga

kwijt /kʋɛi̯t/ (adj)
dēsīderārī
  kwijt zijn

kwijtraken /ˈkʋɛːtrakə(n)/ (v)
deerro
  2. niet meer weten waar iets is

kwik (n)
hydrargyrum
  1. een scheikundig element en zilverwit overgangsmetaal met symbool Hg en atoomnummer 80

kwikstaart (n)
motacilla
  1. benaming voor vogels uit de geslachten Motacilla en Dendronanthus

kwikzilver (n)
hydrargyrum
  1. een metaal dat vloeibaar is bij kamertemperatuur

kwispelen (v)
agito
  1. druk met de staart zwaaien.

kwistig /ˈkʋɪstəx/ /ˈkβ̞istəç/ (adj)
prōdigus
  1. op lichtzinnige wijze verbruikend
generōsus
  2. royaal gevend

kwitantie (n)
quiētantia

la (n)
eam
  1. muzieknoot

laag /lax/ (adj)
bassus
  1. niet ver boven iets anders zijn

laan (n)
platēa
  1. weg die aan beide kanten wordt geflankeerd door bomen

laar (n)
lucus
  1. een open plek in een bos

laars /lars/ (n)
pero
  1. een schoen met een hoge schacht die een deel van het been bedekt

laat (adj)
sērō
  1. na het voorziene ogenblik
  2. 's avonds, 's nachts

laatst (adj)
ultimus
  1. overtreffende trap van laat

label (n)
pittacium

laboratorium (n)
labōrātōrium
  1. ruimte voor wetenschappelijk onderzoek

labyrint (n)
labyrinthus
  1. een stelsel van paden of dwaalwegen, zodanig aangelegd dat men daarin moeilijk de weg kan vinden

lach /lɑx/ /lɑχ/ (n)
lūdibrium
  1. een vrolijkheidsuiting door middel van het optrekken van de mondhoeken en vaak het voortbrengen van een geluid

lachebek (n)
ioculātor
  1. iemand (vooral over meisjes) die makkelijk en vaak lacht of giebelt en daarom wat dom wordt gevonden

lachen (v)
ridere, rideo
  1. zichtbaar en/of hoorbaar blij zijn met iets of iets grappig vinden

lactose (n)
lactosum
  is een suiker die o.a. in melk voorkomt

lacune (n)
lacūna
  1. iets dat ontbreekt

ladder /ˈlɑdər/ (n)
scāla
  1. een houten of metalen voorwerp met treden om makkelijk op hoger gelegen plaatsen te komen

laden /ˈlaːdə(n)/ (v)
carrus
  1. van een lading voorzien
sumptus
  2. van elektriciteit voorzien

lading /'ladɪŋ/ (n)
onus
  1. goederen die vervoerd worden
carrus
  2. een grote hoeveelheid
onus electricum
  3. opeengehoopte elektriciteit

laesie (n)
laesio
  1. beschadiging van het weefsel in een organisme

laf /lɑf/ (adj)
īgnāvus
  1. een gebrek aan moed tonend

lafheid /ˈlɑfɦɛit/ (n)
īgnāvia
  1. de neiging keuzes te maken die van weinig moed getuigen

lagune (n)
stagnum
  1. ondiep meer

laken /ˈlakə(n)/ (n)
linteum
  2. een rechthoekig stuk stof dat ter bedekking dient, m.n. bij het slapen

lakmoes (n)
lacmus

lam (n)
agnus
  1. jong van het schaap

lamantijn (n)
manatus
  1. in het water levende zoogdieren uit het geslacht Trichechus

lamp /lɑmp/ (n)
lucerna
  1. een voorwerp gemaakt om licht te geven

lampetkan (n)
aquāle
  1. een kan met waswater, vaak samen met een ondiepe teil, de waskom, bedoeld om zich in de morgen...

lampje /ˈlɑmpjə/ (n)
bulbus

lamprei (n)
lampetra
  1. benaming voor vissen uit de familie Petromyzontidae

lanceren (v)
dēdūcō

land (n)
terra
  3. een geografisch gebied aan één bepaald gezag onderworpen
  1. gedeelte van het aardoppervlak dat boven water uitsteekt
  2. dat deel van de aardbodem dat geschikt is voor of gebruikt wordt voor bebouwing of landbouw en veeteelt
pagus, terra
  4. niet verstedelijkt gebied
patria
  5. het eigen land, het land waar men geboren is

landbouw /ˈlɑntbɑuw/ (n)
agricultura
  1. het cultiveren van land voor de voortbrengst van voedsel en andere nuttige producten

landbouwer /lɑntbɑuwər/ (n)
agricola
  1. iemand die met landbouw of/en veeteelt zijn geld verdient

landelijk (adj)
nātiōnālis
  1. met betrekking tot of geldend voor het hele land
agrestis
  2. met betrekking tot minder bevolkte, niet-stedelijke gebieden

landen (v)
egredior
  1. vanuit de zee, de lucht of de ruimte voet op vaste bodem zetten

landengte (n)
isthmus
  1. een smalle strook land die twee grotere landmassa's verbindt

landkaart /lɑntkart/ (n)
charta
  1. een abstracte weergave van (een stuk van) de aarde

landschildpad (n)
chelys
  1. schildpad uit de familie Testudinidae

landtong (n)
prōminens
  1. smalle strook land die zich in zee of meer uitstrekt

lang (adj)
longus
  1. van grote duur

langdurig (adj)
prōductus
  1.een lange tijd durend

langsgaan (v)
transeo
  2. voorbijgaan

langzaam /ˈlɑŋzam/ (adj)
lentus
  1. met weinig snelheid

lans (n)
lancea
  1. een lang steekwapen met een metalen punt

lantaarn (n)
lampas
  1. een constructie van glas en metaal of hout, zodat wind en regen geen vat op een brandende lichtbron hebben

lanterfanter (n)
nēquam
  1.

lanthaan (n)
lanthanum
  1. Chemisch element

lanthanium (n)
lanthanum
  1. Chemisch element

lap (n)
assumentum
  1. een stuk van iets

lappendeken (n)
centō
  1. een deken gemaakt uit verschillende losse delen die aan elkaar gestikt zijn

lariks (n)
larix
  1. benaming voor naaldbomen uit het geslacht Laryx

larve (n)
larva
  1. jeugdstadium van de meeste insecten en veel amfibieën

laryngaal (adj)
laryngealis
  1. in het strottenhoofd gevormd
  2. betreffende de larynx

laser (n)
laser
  1. lichtbron die uiterst intense lichtstraal van één kleur uitzendt

last (n)
onus
  1. iets wat een mens hindert

lastbrief (n)
commissio
  1. geschreven opdracht

lastdier (n)
iumentum
  1. een gedomesticeerd dier dat men gebruikt om vracht te vervoeren

laster (n)
calumnia
  1. onterechte beweringen die iemand in een kwaad daglicht stellen

lastgever (n)
licitātor
  1. opdrachtgever
mandator
  2. gever van een lastgeving

lastig /lɑstəx/ (adj)
difficilis
  1.

lastigvallen /ˈlɑs.təx.fɑ.lə(n)/ /ˈlɑs.təχ.fɑ.lə(n)/ /ˈlɑs.tɪɣ.vɑ.lə(n)/ (v)
conturbo
  1. op hinderlijke wijze iemands aandacht opeisen, storen, hinderen in iemands concentratie of bezigheden
difficultās
  2. op vervelende wijze iemands aandacht trekken door na te roepen, dreigende of obscene gebaren te maken e.d.

latei (n)
hyperthyrum
  1. latei

laten (v)
futurus sum
  1. veroorzaken
patior
  2. toestaan
sinere
  3. niet doen
  4. niets veranderen
  5. vertrekken
  6. aansporing

latent (adj)
latens
  1. sluimerend

later /ˈlaː.tər/ (adj)
sētius

latex /'la.tɛks/ (n)
latex

latwerk (n)
transenna
  1.

laurier (n)
laurus
  boom en kruid

laurierblad (n)
laurus
  2. (gedroogde) bladeren van Laurus nobilis

lauw /laʊ̯/ /lʌʊ̯/ /lʌː/ (adj)
tepidus
  1. een temperatuuraanduiding die tussen warm en koud ligt

lauwerkrans (n)
laurea

lava (n)
lava
  1. vloeibaar gesteente dat uit een vulkaan tevoorschijn komt

lavendel /laˈvɛndəl/ (n)
lavendula
  1. Lavandula, een struik uit de lipbloemenfamilie Lamiaceae die vaak is terug te vinden in tuinen omwille van de paarse kleur en de geur van de bloemen

lawaai /la'ʋaj/ (n)
clangor
  1. luid en storend geluid

lawrencium (n)
lawrencium
  1. Chemisch element

laxeermiddel (n)
depurgativus

lebmaag (n)
abomāsum
  1. de vierde maag van een herkauwer, zoals een rund

lectuur (n)
lectio
  1.verwijst naar alles wat gelezen kan worden

ledemaat /ˈledəmat/ (n)
membrum
  1. een aan de romp aanhangend onderdeel van het lichaam dat door spieren bewogen kan worden...

leder (n)
alūta

ledigheid (n)
ōtium
  1. het niets doen, het niets te doen hebben

leed /let/ (n)
dolor
  1. verdriet en pijn

leedvermaak /'letfərmak/ (n)
malevolentia
  1. het genoegen scheppen in het leed van een ander

leefnet (n)
nassa
  1. een langwerpig fijnmazig net met als doel de gevangen vis een poosje te bewaren, rond of vierkant van vorm met een gesloten bodem en een vernauwing aan de bovenzijde

leeftijd (n)
aetas
  1. de tijd dat iemand leeft of geleefd heeft, het totaal aantal levensjaren

leeg /lex/ (adj)
vacuus
  1. zonder inhoud

leeglopen /'lexlopən/ (v)
exanimō
  1. geleidelijk zijn inhoud verliezen

leek /lek/ (n)
laicus
  1. iemand die niet deskundig is op een bepaald gebied

leen /len/ (n)
feudum
  1. leengoed; vastgoed dat door de heer aan zijn vazal ten gebruike werd afgestaan

leenman (n)
servus
  1.

leenstelsel (n)
feudalismus
  1. staatsvorm

leer /ler/ (n)
corium
  1. stof vervaardigd door het looien van een dierenhuid

leergierig (adj)
studiosus
  1.

leerjongen (n)
discens
  1.

leerling (n)
discipula
  1. iemand die onderwijs volgt

leest /lest/ (n)
mustricula
  1. schoenvorm

leeuw (n)
leo, leaena
  1. Panthera leo een groot katachtig roofdier met lange manen

leeuwerik (n)
alauda

leeuwin (n)
leaena
  1. vrouwtje van de leeuw

lef /lɛf/ (adj)
iecur
  branie, moed

legaal (adj)
legalis, legitimus
  1. wettig, rechtmatig

legaat (n)
legatus
  1-2. Romeinse officier of pauselijk gezant
legatum
  3. testamentaire beschikking

leger /ˈleːɣər/ /ˈleːχər/ (n)
exercitus, vires
  1. een militaire strijdmacht

legeraanvoerder (n)
generalis
  1. opperbevelhebber van een leger, bevelhebber in een leger

leggen /ˈlɛɣə(n)/ /ˈlɛχə(n)/ (v)
ponere
  1. doen liggen

legioen (n)
legiō

legitiem (adj)
legitimus
  1. in overeenstemming met alle eisen van de wet

leiband (n)
fascia

leiden (v)
dūcō
  1. een leidinggevende functie hebben

leider /ˈlɛɪ̯dər/ /ˈlɛːdər/ (n)
ductor
  1. iemand die leidt of bestuurt
dux
  2. een persoon of ploeg die op de eerste plaats staat in een competitie of wedstrijd

leidsman (n)
dērigō
  3. iemand die je vertelt welke weg je moet gaan

lek /lɛk/ (adj)
fūtilis
  1. vloeistof of gas doorlatend

lekken (v)
pereo
  1. vloeistof laten ontsnappen

lekker /ˈlɛkər/ (adj)
sapidus
  1. aangenaam van smaak

lelie (n)
lilium, līlium

lelietje-van-dalen /le.li.tʲə.vɑn.da.ləⁿ/ (n)
convallaria majalis
  Convallaria majalis

lelijk /ˈleːlək/ (adj)
foedus, turpis, dēfōrmis
  1. onprettig om naar te kijken, niet mooi

lemma (n)
lēmma
  3. een hulpstelling waarvan de juistheid in afwachting van nader bewijs wordt aangenomen

lende (n)
lumbus
  1. laagste deel van de rug voor het kruis

lenen /ˈlenə(n)/ (v)
mutuor
  1. iets tijdelijk gebruiken wat niet van jou is, dikwijl in ruil voor een kleine vergoeding

lener (n)
crēditor
  2. uitlener, leninggever

lengte /ˈlɛŋktə/ (n)
longitudo
  1. afmeting van een voorwerp
longitūdō
  2. tijdsduur

lenig /'le.nəx/ (adj)
agilis
  1. met soepele ledematen

lenigheid (n)
mollitia
  1.

lening /lenɪŋ/ (n)
crēditum

lente (n)
ver
  1. seizoen

lenticulair (adj)
lenticulāris

lepel /ˈlepəɫ/ (n)
cochlear
  1. een voorwerp bestaande uit een greep en een kom(metje), waarmee vloeibaar voedsel wordt gegeten

lepelaar (n)
platalea
  1. een steltloper ter grootte van een ooievaar met een lepelvormige snavel

lepra (n)
lepra

lepreus (adj)
leprosus
  1. lijdend aan lepra

leproloog (n)
leprologus

leraar /ˈleːraˑr/ (n)
magister
  1. iemand die lesgeeft

leren /ˈleːrə/ /ˈlɪːrə/ (v)
discere
  1. kennis of vaardigheid verwerven
disco
  2. kennis of vaardigheid doen verwerven

les /lɛs/ (n)
auditio
  1. onderricht gedurende een korte tijd

lesgeven /'lɛsxevə(n)/ (v)
doceo
  1. de taak van een leraar op zich nemen

lessenaar (n)
mensa scriptoria
  1. een standaard om bladmuziek op te plaatsen

lethargie (n)
torpedo
  1. een toestand van geestelijke ongevoeligheid
  2.

letter (n)
littera, litera
  1. een teken om in geschreven taal een klank van de gesproken taal weer te geven

lettergreep /ˈlɛtərˌxrep/ /ˈlɛtərˌɣrep/ (n)
syllaba
  1. elk van de groepen waarin een woord kan worden verdeeld

leugen /ˈløːɣən/ /ˈlʏːχən/ (n)
mendacium
  1. mededeling die niet waar is, met de bedoeling om anderen te misleiden

leugenaar (n)
mendax
  1. iemand die liegt

leugenaarster (n)
falsus
  1. vrouw die bewust onwaarheden vertelt

leuk (adj)
lepidus
  2. prettig, aangenaam

leunen /lønə(n)/ (v)
nītor
  1. steunen, het evenwicht bewaren door het eigen gewicht deels door iets anders te laten steunen

leuterkous (n)
increpatio
  1.

leven /'levən/ (n)
vita
  1. een voortbestaan van organismen, gericht op groei en/of vermenigvuldiging
  2. de tijdsspanne die men levend doorbrengt

leven /'levən/ (v)
vivere, vivo
  1. het doormaken van het leven

levend /ˈlevənt/ (adj)
vīvus

levendig (adj)
alacer
  1. vol opgewekte drukte

levensmiddel (n)
victualia
  1. een van de goederen die het leven in stand houden, zoals etenswaren

levensstijl (n)
vīctus

lever /ˈlevər/ (n)
iecur, hepar
  1. een bruinkleurig orgaan dat gal produceert

leverancier (n)
praebitor

leverbloempje /ˈlevərˌblumpʲə/ (n)
Hepatica nobilis
  1. Hepatica nobilis, een plant uit de ranonkelfamilie

leveren /ˈlevərə(n)/ (v)
cōpia
  1. voor de aanvoer van iets zorg dragen

lezen /ˈlezə(n)/ (v)
legere, cognoscere, lego
  1. zien en interpreteren van tekst

lezer (n)
lector
  1. iemand die (een bepaald geschrift) leest

libel /li.ˈbɛl/ /li.ˈbɛɫ/ (n)
libellula
  1. benaming voor insecten uit de orde Odonata

libido /'libido/ (n)
libīdō
  1. geslachtsdrift

lichaam /lɪxam/ (n)
corpus
  1. een geheel van botten, vlees en organen van een mens of dier
  3. een hoeveelheid materie met een bepaalde vorm

lichaamsbeweging /ˈlɪxamsbəˌweɣɪŋ/ (n)
exercitium
  1. bezigheden die bijdragen aan de lichamelijke fitheid

licht (adj)
clarus, lux
  1. helder van kleur
levis
  2. van een gewicht

licht (n)
lux, lumen
  1. Elektromagnetische golven
  2. lichtbron

lichten (v)
coruscare
  2. bliksemen

lichtheid (n)
levitās
  1.

lichtjaar (n)
spatium lucis annuae
  1. de afstand die het licht in één jaar aflegt, ongeveer 9460 miljard kilometer

lichtmis (n)
inclinatitas
  1.

lichtstreep (n)
coruscare
  1. lijnvormig licht

lichtvaardigheid (n)
temeritās
  1. de mate waarin men zaken al te makkelijk benadert

lichtzinnig (adj)
frīvolus

lid (n)
sodalis
  1. iemand die behoort tot een groep, organisatie of sekte
membrum
  2. deel van een wetsartikel
  3. mannelijk geslachtsdeel
sodālis
  5. deel van het lichaam

lidwoord (n)
articulus

lied (n)
carmen
  1. het melodische geluid

lief /lif/ (adj)
bellus
  2. mooi, fijngebouwd

liefdadigheid (n)
stips
  1.het geven van hulp

liefde /ˈlivdə/ (n)
amor, caritas
  1. uiting of gevoel van grote genegenheid en/of het zich aangetrokken voelen

liefderijk (adj)
affectuosus
  1. met heel veel zorg en toewijding die men een ander uit liefde geeft

liefdesgeschiedenis (n)
amōrēs
  1. het ontstaan en het verloop van een liefdesrelatie

liefdesverhouding (n)
amōrēs
  liefdesrelatie

liefelijk (adj)
clēmēns

liefhebben (v)
amo
  1. liefde voelen tot iemand of iets

liefhebber (n)
ventilo

liefheid (n)
bonitas
  1.

liefkozen (v)
contrectō

liegen /'li.ɣə(n)/ (v)
mentiri
  1. met opzet feiten vertellen die niet de waarheid zijn maar wel als dusdanig worden gepresenteerd

lier /lir/ (n)
lyra
  1. een Grieks snaarinstrument
sucula
  2. een werktuig om te hijsen, trekken of slepen

lies (n)
inguen
  1. anatomie

lieveheersbeestje (n)
coccinella
  1. benaming voor kevertje van de familie Coccinellidae

lieveling (n)
mellītus

lift /lɪft/ (n)
anabathrum
  1. een verticaal transportsysteem voor goederen en mensen
  2. de draagkracht van een vliegtuig

liggen /ˈlɪɣə(n)/ (v)
iacere
  1. zich horizontaal in toestand van rust gelegd hebben

ligging (n)
gradus
  1. de wijze waarop iets of iemand gelegen is

liguster (n)
ligustrum
  1. olijfachtige heester veel gebruikt voor het maken van heggen

lijden (v)
doleō
  1. smart en ellende ondergaan

lijdend voorwerp (phraseologicalUnit)
res directa
  1. zinsdeel waarop de actie van een overgankelijk werkwoord rechtstreeks van toepassing is

lijdende vorm (n)
passivum
  1. het stelsel vormen van een werkwoord dat aangeeft dat het onderwerp...

lijf /lɛi̯f/ (n)
corpus
  1. lichaam

lijfspreuk (n)
dictum
  1. een spreuk waarnaar iemand zijn leven inricht

lijk (n)
cadaver, mortuus
  1. dood lichaam

lijkbezorger /ˈlɛɪkˌbəzɔrxər/ (n)
redemptor
  1. een begrafenisondernemer

lijken /ˈlɛ.kə(n)/ /ˈlɛi.kə(n)/ (v)
coorior
  2. naar aanschijn zijn

lijkenhuis /lɛikə(n)hœys/ (n)
mortuarium
  1. een plaats waar lijken tijdelijk opgebaard liggen

lijkkist /ˈlɛɪ̯.kɪs/ /ˈlɛɪ̯k.kɪst/ /ˈlɛːk.kɪst/ (n)
arca
  1. de kist waarin een overledene ter aarde besteld wordt

lijkverbranding (n)
cremātiō
  1.

lijkwade (n)
sudarium
  1. de kleding waarin een overledene begraven wordt

lijm (n)
glūten
  1. plakmiddel

lijmen (v)
glūtinō
  1. twee of meer delen aan elkaar bevestigen met behulp van een kleefstof

lijmerig (adj)
viscidus
  1. op een onaangename manier eigenschappen van lijm hebbend

lijn /lɛi̯n/ (n)
euthīa
  1. een streep
  2.

lijst /lɛist/ (n)
index
  1. een opsomming van zaken die onder elkaar staan

lijster (n)
turdus
  1. benaming voor vogels uit de familie Turdidae

lijsterbes (n)
sorbus
  1. geslacht van loofbomen, Sorbus

likken (v)
lambere
  1. met de tong aanraken

limitatie (n)
limitatio

limoen (n)
lumia
  1. Een citrusvrucht

limonade (n)
limonata
  1. een drank die vervaardigd is van citroensap, suiker en water

linde /ˈlɪndə/ (n)
tilia
  loofboom

lindeboom (n)
tilia
  1. een geslacht van bomen uit de kaasjeskruidfamilie

linguïst (n)
gramaticus
  1. beoefenaar van de taalkunde

linguïstiek (n)
linguistica
  1. wetenschap die taal als onderzoeksobject heeft

liniaal /ˌliniˈ<sup>ʲ</sup>aɫ/ (n)
amussis
  1. een meetinstrument waarmee lengtes kunnen worden opgemeten

liniëren (v)
lineo

linker (adj)
laevus
  1. aan die zijde van het lichaam waar gewoonlijk het hart zit

links (adj)
sinister
  1. tegenovergestelde van rechts

linnen (n)
carbasa
  1. product afkomstig uit vlas

lint (n)
clipeum
  1. lange, smalle strook stof

lintworm (n)
taenia
  1. een platte worm die parasiteert in de darm bij mens en dier

linze (n)
lens

lip (n)
labium, labrum
  1. anatomie

lippenstift (n)
baculum
  1. stift met zacht, meestal roodgekleurd materiaal dat op de lippen opgebracht wordt om de kleur daarvan beter te laten uitkomen
  2. zacht, meestal roodgekleurd materiaal dat op de lippen opgebracht wordt om de kleur daarvan beter te laten uitkomen

lisdodde (n)
buda
  1. Typha

list /'lɪst/ (n)
astus
  1. een oplossing voor een probleem waardoor tegenstrevers worden verrast

listig (adj)
dolōsus

literair (adj)
litterārius

literatuur (n)
litterae
  2. het geheel van als kunstzinnig beschouwde geschreven werken, m.n. proza of poëzie
  3. de verzameling geschreven en na controle door vakgenoten gepubliceerde mededelingen van een vakgebied

lithium /ˈlitiˌʲʏm/ (n)
lithium
  1. chemisch element en een zilverwit alkalimetaal

litteken (n)
cicātrix
  1. zichtbaar overblijfsel van een oude verwonding

liturgie (n)
liturgia
  1. eertijds een dienst ten bate aan de gemeenschap waartoe de rijken verplicht waren...

live (adj)
dominor

livermorium (n)
livermorium
  1. scheikundig element met symbool Lv en atoomnummer 116

livreiknecht (n)
pedisequus
  1. huisbediende die een uniform draagt

locatie (n)
locus
  1. een bepaald punt in de ruimte

locatief /loka'tif/ (n)
locativus
  1. de zevende naamval die een betrekking van plaats aanduidt

loden (v)
plumbeus
  1. van lood vervaardigd

loeien /ˈlu.jə(n)/ (v)
mugire
  1. een langgerekt klagend geluid voortbrengen

loer (n)
dēlitescō
  op de loer liggen

lof (n)
laude, laus
  1. prijzen

lofzang (n)
hymnus
  1+2. iedere uiting van bewondering

logaritme (n)
logarithmus
  1. de exponent van de macht waartoe een gegeven getal verheven moet worden om een ander getal te krijgen

logboek (n)
commentārius
  2. een chronologisch dagboek

logeren (v)
accipere, excipere, recipere
  1. in huis openemen, herbergen
deversari, uti
  2. blijven slapen

logica (n)
dialectica

logisch /ˈloɣis/ (adj)
dialecticus
  1. natuurlijk, voor de hand liggend
  2. betrekking hebbend op de logica

logo (n)
logotypus
  1. beeldmerk, logogram, naambeeld

logopedist (n)
grammaticus

lok /lɔk/ (n)
crīnis
  1. haarlok, pluk haar

lokaal /loˈkal/ (adj)
locālis
  1. plaatselijk, van beperkte omvang

lokaas (n)
esca
  1. stuk vlees of vis bedoeld om een dier mee te kunnen vangen.

lokalisatie (n)
localizatio
  1. plaatsbepaling

lol (n)
delicia

lommerrijk (adj)
opācus
  1. met veel bomen die veel schaduw geven

lomp (adj)
inconditus, rudis
  zich op een onwellevende en onbehouwen manier gedragend

lomperd (n)
rupex
  2. een grof en onbeleefd persoon

lonend (adj)
lucrativus
  1. van werk of andere activiteit dat je er voordeel van ondervindt; dat het de moeite waard is

long /lɔŋ/ (n)
pulmo
  1. orgaan waarin gaswisseling plaatsvindt tussen lucht en bloed ten behoeve van het metabolisme.

longontsteking /'lɔŋɔntsteːkɪŋ/ (n)
pneumonia
  1. een ontsteking in de longen

lood (n)
plumbum
  1. een scheikundig element met symbool Pb en atoomnummer 82

loodgieter (n)
plumbarius
  1. vakman die zich bezighoudt met de aanleg en het onderhoud van sanitair, verwarmingsinstallaties, waterleidingen en/of riolering

loodkleurig (adj)
plumbārius
  1. met een blauwgrijze kleur

loods /loːts/ (n)
horreum
  1. een gebouw voor opslag van goederen
gubernātor
  2. een persoon die schepen begeleidt bij het varen van en naar een haven

loodwit (n)
cērussa
  1. een witte verfstof met bestanddelen van lood

loof /lo:f/ (n)
foliatura

loog /loːx/ (n)
lixa
  een alkalische substantie

looiig (adj)
gravis
  van groot gewicht

loon /loːn/ (n)
manupretium
  1. financiële vergoeding voor geleverde arbeid

loop /loːp/ (n)
arundo
  voorste deel van een wapen

lopen (v)
ambulare
  1. stappen, gaan

loper (n)
adultera clavis
  2. een sleutel waarmee een hele serie verschillende sloten geopend kunnen worden
alfinus
  4. een schaakstuk dat zich slechts diagonaal verplaatsen mag

lork (n)
larix
  1. benaming voor naaldbomen uit het geslacht Larix

losbarsten (v)
ērumpō
  plotseling woeden

losbranden (v)
missio
  1.

losbreken (v)
abrumpō

losgeld (n)
pretium
  1. geld betaald voor iemands vrijlating

losgooien (v)
repudiō
  1. losmaken van touwen waarmee een schip vastzit aan het land en dan vertrekken

loshalen (v)
educo
  1.

losmaken (v)
solvō
  1. ervoor zorgen dat iets of iemand los wordt

losprijs (n)
redimō
  1. geld dat men aan ontvoerders moet betalen om de ontvoerde persoon weer vrij te krijgen

lossen /ˈlɔsə(n)/ (v)
dēonerō

lot (n)
fatum
  2. noodlot, wat het toeval iemand toebedenkt

loterij (n)
sortītiō

loungen /ˈlɑunʃə(n)/ (v)
exedrium
  1.

loven (v)
laudo
  1. blijk geven van bewondering

lover (n)
foliatura
  1. het geheel van bladeren van een of meer bomen

loyaal /loˈjal/ (adj)
fīdus

lucht /lʏxt/ (n)
aer
  1. het mengsel van gassen waaruit de afmosfeer bestaat

luchtbel (n)
bulliō

luchthaven (n)
aeroportus
  1. een vliegveld voor verkeersvliegtuigen met accommodatie voor ontvangst en vertrek van passagiers

luchtpijp (n)
trachia

luciditeit (n)
claritudo
  1. (vermeende) klaarheid van geest

lui /lœʏ/ /lœː/ (adj)
ignavus
  1. werkschuw, niet houden van inspanning of werk

luiaard (n)
cessātor
  1. werkschuw persoon

luiden /ˈlœʏ̯dən/ /ˈlœːdən/ (v)
tinniō
  1. doen klinken, gewoonlijk van een bel

luidruchtig (adj)
sonābilis

luier (n)
fascea

luiheid /ˈlœʏhɛɪt/ (n)
pigritia
  1. het ontbreken van de wil iets te doen

luik /lœʏ̯k/ /lœːk/ (n)
fenestra
  1. openklappend vlak, klapdeur

luilakkerij (n)
dēsidia
  1.

luimig (adj)
petulans
  1. vrolijk, schertsend, nonchalant

luipaard (n)
pardus, leopardus
  1. bepaald soort zoogdier, Panthera pardus

luis /lœʏ̯s/ /lœːs/ (n)
pediculus, pedis
  1. benaming voor verschillende meestal vleugelloze insecten die parasiteren op dieren en planten

luisteraar (n)
audiens
  1. iemand die luistert

luisteren /'lœstərə(n)/ (v)
exaudio
  1. gericht waarnemen met het oor
audiō
  2. een bevel opvolgen

luit (n)
barbitos
  1. luit

luitenant (n)
legatus
  1. rang in het leger

lukken /ˈlʏ.kə(n)/ (v)
contigit
  1. tot een succes leiden

lul (n)
penis
  1. het geslachtsdeel van de man

lunair (adj)
lūnāris

lunch /lɵnsʲ/ (n)
prandium
  1. een maaltijd rond de middag

lunchen (v)
prandeō
  1. de lunch gebruiken

lupine (n)
lupinus
  1. en 2. (zaden van) geslacht Lupinus

lurken (v)
dēlitescō
  2. passief deelnemen aan een interactief bedoelde toepassing van internet

lust /lʏst/ (n)
cupido
  1. seksueel verlangen

lusteloos (adj)
inanimus
  zonder energie, fut om iets te ondernemen

lutetium (n)
lutetium
  1. scheikundig element met symbool Lu en atoomnummer 71

luxe /lyks/ (adj)
luxus
  1. duur, exclusief

luxe /lyks/ (n)
lautitia
  1. niet alledaagse dingen die gebruikt worden voor het persoonlijk genot

luxeartikel (n)
prōdigentia
  1.iets wat men koopt om dat het duur en overbodig is, enig extra comfort geeft en vooral indruk kan maken op andere personen

luxueus (adj)
lautus

lymfoom (n)
lymphoma

lynx (n)
lynx
  1. bepaald soort zoogdier, Lynx lynx

maag /maːx/ (n)
aqualiculus, stomachus
  1. Orgaan

maag-darmstelsel (n)
apparatus digestorius
  1. het kanaal

maagd /maːxt/ /maːçt/ (n)
virgo
  1. iemand die nog nooit geslachtsgemeenschap gehad heeft

maagdelijk (adj)
virgineus

maagdelijkheid (n)
virginitās
  1. eigenschap dat je niet eerder geslachtsverkeer hebt gehad

maagdenpalm (n)
pervinca
  1.

maaien /ˈmaɪ̯ə(n)/ (v)
tondeō
  1. met een werktuig het bovengrondse deel ergens van verwijderen

maaksel (n)
distingo
  1. door mensen gemaakt product

maal /ma:l/ (v)
semel
  1 1. telkens terugkerend tijdstip waarop iets gebeurt

maaltijd (n)
cena
  1. een hoeveelheid toebereid voedsel die voldoende is geruime tijd de lichamelijke behoefte te bevredigen

maan /maːn/ (n)
luna

maand /maːnt/ (n)
mensis
  1. elk van de twaalf met een eigen naam onderscheiden tijdvakken van 28, 30 of 21 dagen waarin een jaar verdeeld wordt

maandag /ˈmaːndɑx/ (n)
dies Lunae, feria secunda, dies lunae
  1. een dag van de week, de eerste dag na het weekeinde

maandelijks /ˈman.də.ləks/ /ˈmaːn.də.lɪks/ (adj)
mēnstruus
  1. iedere maand een keer

maandelijks /ˈman.də.ləks/ /ˈmaːn.də.lɪks/ (adv)
mēnstruus
  1. iedere maand een keer

maanlicht (n)
lūx
  1. het zonlicht dat van de maan naar de aarde reflecteert

maansverduistering /ˈmansvərˌdœʏ̯stərɪŋ/ /ˈmansvərˌdœːstərɪŋ/ (n)
defectio lunae
  1. het verschijnsel dat de maan verduisterd raakt doordat ze in de schaduw...

maanzaad (n)
papaver

maanziek (adj)
lunaticus

maar /maːr/ (conjunction)
sed, autem
  1. tegenwerping, introduceert een zin(sdeel) dat het voorgaande zin(sdeel) tegenspreekt of er mee contrasteert

maart /maːrt/ (n)
Martius
  1. derde maand van het jaar

maat /maːt/ (n)
commilito
  1. makker
mēnsūra
  3. eenheid van lengte enz.
magnitūdō
  5. grootte van kledingstuk/schoen
aeternitās
  6. (muziek) manier om een muziekstuk ritmisch in te delen

maatkolf (n)
laguncula
  1. een glazen kolf met een geijkte maatstreep voor het nauwkeurig bepalen van een volume vloeistof

maatregel (n)
consilium
  1. iets dat wordt beslist om een doel te treffen

maatschappij (n)
societas
  1. vereniging tot het drijven van handel
  2. de wereld, omgang en verkeer der mensen

maatstaf (n)
mensura
  eenheid, grootheid, standaardnorm of criterium waaraan iets anders (bijv. een andere grootheid) wordt afgemeten

macaroni (n)
collȳra
  2. gerecht op basis van gebogen pijpjes van deeg

machinatie (n)
argumentum
  1. oneerlijke, geheime manier van handelen

machine /mɑˈʃinə/ (n)
machina

macht /mɑxt/ (n)
potestas
  1. vermogen de wil op te leggen.

machtig /ˈmɑxtəx/ /ˈmɑxtɪx/ /ˈmɑχtəχ/ (adj)
potens
  1. meer invloed hebben dan anderen

made (n)
vermiculus
  1. Pootloze larve

maffia (n)
mafia
  1. criminele organisatie, oorspronkelijk van Sicilië

magenta (n)
magentibus
  1. kleur tussen rood en blauw

mager /ˈma.ɣər/ /ˈma.χər/ (adj)
petilus
  1. zeer dun met weinig vet

magerheid (n)
gracilitās
  1.

magerte (n)
gracilitās
  1. het al te slank zijn

magie (n)
magice
  1. toverkunst; kracht waar een tovenaar over beschikt om dingen te verwezenlijken die een bovennatuurlijke indruk maken

magisch (adj)
magicus
  1.met een bijzondere, bovennatuurlijke betekenis

magister (n)
dominulus

magistraat (n)
magistratus
  1. een persoon die rechtspreekt

magneet (n)
magnes
  1. gemagnetiseerd metaal

magneetveld (n)
campus magneticus

magnesium (n)
magnesium
  1. Chemisch element

magnetisch (adj)
magneticus
  1. verschijnselen vertonend die toegeschreven kunnen worden aan een kringstroom...

magnetisme (n)
magnetismus, magnētismus

mailen /ˈmelə(n)/ (v)
inscriptio electronica
  1. per elektronische post verzenden

mais /mɑjs/ (n)
frumentum
  1. een graansoort afkomstig uit Midden-Amerika

maiswortelboorder /ˈmɑjswɔrtəlˌbordər/ /ˈmɑjsʋɔrtəɫˌbo̝ːrdər/ (n)
Diabrotica virgifera
  1. bepaald soort tor, Diabrotica virgifera

maiswortelkever /ˈmɑjswɔrtəlˌkevər/ (n)
Diabrotica virgifera
  1. bepaald soort tor, Diabrotica virgifera

majesteit (n)
maiestas
  1.

majestueus (adj)
augustus
  1. met de pracht en praal die hoort bij een vorst

majoor (n)
maior

mak (adj)
domitus
  1. gedwee, tam, niet wild

make-up (n)
offūcia
  1. schoonheidsproducten

makelaar (n)
arillātor
  1. de tussenpersoon in de handel

maken /ˈmaːkən/ (v)
facio
  1. in elkaar zetten

maker (n)
fabricator
  1. iemand die iets maakt of gemaakt heeft

makkelijk (adj)
facilis
  1. niet moeilijk, waar weinig moeite en inspanning voor vereist is

makker /mɑkər/ (n)
comes
  1. iemand aan wie men door persoonlijke voorkeur verbonden is

makreel (n)
Scomber scomber
  1. bepaalde soort zeevis, Scomber scomber

mal /mɑl/ (adj)
stultus
  1. blijk gevend van gebrek aan gezond verstand

mal /mɑl/ (n)
humus
  1. een holle gietvorm

malen /malə(n)/ (v)
molo
  1. tussen twee harde voorwerpen fijnwrijven

malheid (n)
fatuitās
  1.

malicieus (adj)
vitiosus
  1. met slechte bedoelingen

maliënkolder (n)
armorum
  1.

mallet (n)
malleus
  1. stok voor slagwerkinstrumenten

malsheid (n)
lenitas
  1.

mammoettanker (n)
superpetrolearia
  1.

man (n)
vir
  1. persoon van het mannelijk geslacht
maritus
  2. een echtgenoot, een getrouwde man

manager (n)
procurator
  1. een persoon die de leiding heeft over een afdeling binnen een organisatie

mand /mɑnt/ (n)
corbis
  1. een bak gemaakt van gevlochten rotan of tenen voorzien van een handvat

mandaat (n)
mandātum

mandarijn (n)
citrus tangerina
  1. Een citrusvrucht

mandekker (n)
integumentum
  1. verdediger die ervoor zorgt dat een aanvaller van de tegenpartij geen kansen krijgt

maneschijn /manəsxɛɪn/ (n)
lūx
  1. Het door de maan weerkaatste licht dat op de aarde schijnt, maanlicht

manga /'mɑŋga (n)
manga
  1. Een Japans stripboek

mangaan (n)
manganum
  1. Chemisch element

mangelen /ˈmɑŋələ(n)/ (v)
discerpō
  3. door de mangel halen, met een mangel glad maken

manicheïsme (n)
Manichaeismus
  1. openbaringsreligie uit de late oudheid en vroege middeleeuwen

manier / mɑˈniːr/ (n)
ratio, modus

manifest (adj)
manifestus
  1. duidelijk, onmiddellijk herkenbaar

manifest (n)
manifestus
  1. openlijke bekendmaking van een staatshoofd, regering, leider of politieke partij

manifestatie (n)
manifēstātiō
  1.
  2. openbare gebeurtenis

manifesteren (v)
manifestus
  3. waarneembaar worden
  algemeen bekend maken, aan iedereen laten blijken

maniok (n)
mandioca
  1. en 2. (wortel van) de plant Manihot esculenta

manipulatie (n)
manipulus

mankement (n)
menda

mannelijk (adj)
masculinus
  1. tot geslacht behorend dat voor bevruchting zorgt
  2. behorend tot het mannelijke woordgeslacht

manspersoon (n)
socius

mantel (n)
amictus
  1. omhullend kledingstuk

map /mɑp/ (n)
catēgoria
  3. deel van het bestandssysteem

marcheren (v)
ambulo

maretak (n)
viscum
  1. Viscum album

marge (n)
margō
  1.

marine /maːˈrinə/ (n)
classis
  1. zeemacht

marjolein (n)
amāracus
  2. kruid

markies (n)
marchensis

markt (n)
forum
  warenverkoop op pleinen en straten

marktdag /'mɑrk.dɑx/ (n)
nūndina
  1. dag waarop markt gehouden wordt

marmer /mɑremər/ (n)
marmor
  1. een fijnkorrelige getransformeerde kalksteen dat gepolijst gebruikt wordt in de bouw- en de beeldhouwkunst

marmeren (v)
granum

marmot (n)
marmota
  1. knaagdier dat vooral in het hooggebergte leeft maar ook veel als huisdier wordt gehouden

mars /mɑrs/ (n)
ambulatio
  2. een wandeltocht
summus
  4. het halfronde platform aan de top van het onderste deel van de mast van een zeilschip

marsepein (n)
Mārcī pānis
  1.

marshmallow (n)
pasta hibisci
  1. sponzig snoepje

martelaar /mɑrtəlar/ (n)
martyr
  1. iemand die voor een zaak lijdt of sterft en daarmee tot symbool wordt gezien van de strijd voor die zaak

martelen (v)
cruciō
  1. een gevangene onderwerpen aan lichamelijke en/of geestelijke pijniging, voornamelijk teneinde informatie los te krijgen

marteling (n)
cruciātus
  1. opzettelijk toegebrachte pijniging van een gevangene

marter (n)
martēs
  1. benaming voor zoogdieren uit het geslacht Martes

masker /'mɑskər/ (n)
persona
  1.

massa /ˈmɑsaː/ (n)
mōlēs
  1. totale hoeveelheid materie in een object
sublica
  2. grote hoeveelheid
multitūdō
  3. menigte

massacre (n)
trucīdō

massage (n)
frictio

masseren (v)
frīcō
  1. het toepassen van uitwendige druk op de zachte weefsels

mast (n)
malus
  1. lange, rechtop staande paal midden op het schip

mastiff (n)
canis Anglicus
  1. grote hond met een heel los rimpelig vel bij het hoofd

masturbatie (n)
masturbatio
  1. het stimuleren van de eigen geslachtsdelen

masturberen (v)
glubo

match (n)
certāmen

mate (n)
gradus

materiaal (n)
verba scriptoris
  1. een tastbare stof

materie (n)
māteria

mathemaat /maθe'mat/ (n)
mathematicus

mathematicus (n)
mathēmatica

matig /matəx/ (adj)
modestus
  1. in geringere mate dan mogelijk of gewenst

matigen (v)
moderor
  1. minder uitbundig of extreem optreden

matigheid (n)
pudor
  1. van een persoon dat deze niet teveel eet en drinkt

matiging (n)
modestia
  1. minder sterk, hard en krachtig maken

matineus (adj)
matutinus
  1. geneigd om vroeg op te staan

matje (n)
mullus
  2. een kapsel waarbij de de zijkanten van het haar meestal opgeschoren of kort zijn, maar de achterkant lang

matras /mɑtrɑs/ (n)
culcita
  1. lichaamsondersteunend onderdeel van een bed

matrix (n)
mater
  1. een rechthoekig blok getallen waaraan bepaalde rekenregels toegekend worden

matrone (n)
matrōna
  1.

matroos (n)
nauta
  1. een zeeman van de laagste rang

maturiteit /'matyritɛit/ (n)
mātūritās
  1.

max. (adj)
maximum
  1. maximaal

maximaal /ˈmɑksimal/ (adv)
summum
  1. ten hoogste

maximum (abbreviation)
maximum
  1. grootst mogelijke hoeveelheid

mazelen (n)
boa
  1. kinderziekte die veroorzaakt wordt door het Morbillivirus en gekenmerkt wordt door rode stipjes op de huid

mazzel /ˈmɑzəl/ (n)
fortuna
  1. goed geluk

maïs /ˈmaʲɪs/ /ˈmɛɪ̯s/ (n)
Zea mays
  1. bepaalde graansoort afkomstig uit Midden-Amerika, Zea mays

maïswortelboorder /ˈmaɪswɔrtəlˌboːrdər/ /ˈmɑjsβ̞ɔrtəlˌboːrdər/ (n)
Diabrotica virgifera
  1. Diabrotica virgifera, een schadelijke kever

mechanisch (adj)
mechanicus
  1. met betrekking op de mechanica, machinaal, automatisch zonder na te denken

mechanisme (n)
machinatio
  1. machinerie

medaille (n)
nomisma
  1.metalen schijf, in het bijzonder als onderscheidingsteken (bijv. voor een sporter)

mededelen /ˈmedəˌdelən/ (v)
dŏcēre
  2. doen vernemen

mededeling /medədelɪŋ/ (n)
commercium
  1. informatie die bekend wordt gemaakt

medeklinker /ˈme.dəˌklɪŋ.kər/ (n)
consonans
  1. een klank waarbij de lucht niet ongehinderd door de mond naar buiten kan
  2. een letter die zo'n klank in schrift weergeeft

medelijden /medəlɛidə/ (n)
misericordia
  1. verdriet over het leed van anderen

medelijdend (adj)
misericors
  1. met veel medegevoel

medemenselijkheid /ˌmedəˈmɛnsələkɦɛɪ̯t/ /ˌmedəˈmɛnsələkɦɛːt/ /ˌmedəˈmɛnsəlɪkhɛɪ̯d/ (n)
hūmānitās
  1. het beste met andere mensen voorhebben en mensen dat ook betonen

medeplichtige (n)
correus
  1. behulpzaam persoon bij een misdrijf

medewerker (n)
collaborator
  1. iemand die met anderen in hetzelfde bedrijf, organisatie of vestiging werkt

medicatie (n)
medicāmen
  1. het voorschrijven van geneesmiddelen

medicijn (n)
medicamen, medicamentum
  1. een chemische stof die een bepaalde, gewenste werking op het (dierlijk of menselijk) lichaam uitoefent

medicus (n)
medica

meditatie (n)
meditātiō
  1. spirituele bezigheid

medley (n)
farrāgō
  1.

meedelen /ˈmedelə(n)/ (v)
commūnicō
  1. een feit vertellen

meegeven /ˈmeɣevə(n)/ /ˈmeχevə(n)/ (v)
fatiscō

meekrap (n)
rubia
  1. Rubia tinctorum

meel /mel/ /meɫ/ /mɪːɫ/ (n)
farina
  1. gemalen graan

meemaken /ˈme.ma.kə(n)/ (v)
experior
  1. getuige zijn van een gebeurtenis

meer /meːr/ (n)
lacus
  1. een groot water dat helemaal omringd is door land

meerdere (indefiniteCardinalNumeral)
aliquot
  1. verscheidene

meerderheid (n)
majōritās
  1. een groep die binnen een groter geheel in aantal meer dan de helft uitmaakt

meerderjarig (adj)
grandis
  1. de leeftijd bereikt hebbend dat men alle rechten en plichten van een volwassene heeft

meerekenen (v)
inclūdō
  1.

meermaals (adv)
crēbrō
  1. bij een aantal gelegenheden

meerprijs (n)
nimium exigō
  1.

meertaligheid (n)
multilingualismus
  1. de staat van meerdere talen te kunnen spreken

meervoud (n)
pluralis, multitudo
  1. Woord dat in die vorm aan meerdere voorwerpen, mensen of dieren refereert

mees (n)
aegithalus
  1. benaming voor kleine weinig schuwe vogels uit de familie Paridae

meest /meːst/ (indefiniteCardinalNumeral)
-issime
  2. het meest / meest

meestal (adv)
plerumque
  1. in het merendeel van de gevallen

meeste (indefiniteCardinalNumeral)
plūrimus
  1. de grootste hoeveelheid, het hoogste aantal

meesten (indefiniteCardinalNumeral)
-issime
  1. het grootste aantal personen

meester (n)
magister
  1. baas, heer, patroon

meesteres (n)
domina

meetkunde /'metkɵndə/ (n)
geometria
  1. tak van de wiskunde

meetlat /ˈmetlɑt/ (n)
rēgula
  1. een langwerpig voorwerp waarmee maten opgenomen worden

meeuw /meːβ̞/ /mɪːβ̞/ (n)
larus, gavia
  1. benaming voor zeevogels uit de familie Laridae

meevoeren (v)
inclūdō

mei (n)
Maius
  1. de vijfde maand van het jaar

meid /mɛi̯t/ (n)
puella

meiklokje (n)
gadrium
  1. Convallaria majalis

meineed (n)
periurium
  1. de verkondiging van één of meerdere leugens terwijl men heeft gezworen de waarheid te vertellen

meiraap (n)
rapum

meisje /ˈmɛɪ̯ʃə/ /ˈmɛːsjə/ (n)
puella
  1. jonge vrouw

meitnerium (n)
meitnerium
  1. scheikundig element met symbool Mt en atoomnummer 109

melaatsheid /me'latshɛɪt (n)
lepra
  1. besmettelijke ziekte veroorzaakt door een bacteriële infectie van de huid

melancholie (n)
melancholia

melancholiek (adj)
melancholicus
  met droevige gedachten aan de dagen van weleer

melanisme (n)
melanismus
  1. een abnormaal zwarte huid en haar of veren door een aangeboren overmaat aan het organisch pigment “melanine”

melanoom (n)
melanoma

melde (n)
atriplex
  1. Atriplex sp, een geslacht van meer dan tweehonderd soorten plantjes die vaak onder moeilijke omstandigheden gedijen

melden (v)
referō
  1. iets rapporteren, bekendmaken

melig (adj)
molestus
  2. lusteloos, verveeld

melk /mɛlk/ (n)
lac

melken /mɛlkə(n)/ (v)
mulgeō
  1.

melksuiker (n)
lactosum
  een suiker die o.a. in melk voorkomt

melkwegstelsel (n)
galactia
  1. een bijzonder grote groep sterren die samen met andere materie om een gezamenlijk middelpunt...

melkzuur (n)
acidum lacticum
  1. organisch zuur

melodie (n)
melodia
  1. een opeenvolging van toonhoogtes die een bepaald muzikaal gestalte vormt

melodieus (adj)
canōrus
  aangenaam klinkend

meloen (n)
pepo

membraan /mɛmbran/ (n)
membrāna
  2. een omhulsel van de cel bestaande uit fosfolipiden en eiwitten

meme /ˈme:mə/ (n)
mīmēma

memorabel (adj)
memorābilis
  1. iets waarvan het de moeite waard is om het te herinneren

memoriseren (v)
memini
  1. uit het hoofd leren

men (indefinitePronoun)
alter
  1. iemand, maar niemand in het bijzonder

mendelevium /ˌmɛndeˈleviʏm/ (n)
mendelevium

meneer /məˈneːr/ /məˈnɪːr/ (n)
domine
  1. een formele manier om een man aan te spreken

mengbeker (n)
hēmīna
  1.

mengelmoes (n)
mixtūra

mengen (v)
misceō
  1. het homogeniseren van twee of meer zaken

mengsel (n)
mixtūra

mengvoer (n)
farrago
  1.

menigte (n)
turba
  1. een grote groep mensen dicht op elkaar

menopauze (n)
menopausa
  1. levensfase waarin vrouwen niet langer menstrueren

mens (n)
homo, humanus
  1. de Homo sapiens, het zoogdier waar wij toe gerekend worden

mensaap (n)
clūra
  1. een gemeenschappelijke naam voor dieren uit de orde van de primaten

mensdom (n)
hūmānitās
  1.alle mensen van alle plaatsen en tijden tezamen als één groep

menselijk (adj)
humanus
  1. zoals de mens
  2. goed voor de medemens

mensenhaai (n)
Carcharodon carcharias
  1. de bekendste en de meest gevreesde haai, Carcharodon carcharias

mensheid (n)
humanitas
  1. een verzamelnaam voor alle mensen ter wereld met al hun onderlinge sociale relaties

menslievend (adj)
generōsus
  1. van gevoel of daden: met veel sympathie voor de medemens

menstruatie (n)
menstrua
  1. maandelijkse bloeding bij vrouwen en geslachtsrijpe meisjes

mentor (n)
mentor

meppen (v)
pulso
  1. hard slaan

merel /meːrəl/ /ˈmɪːrəɫ/ (n)
merula
  1. bepaald soort zwarte vogel met een gele snavel, Turdus merula

merendeel (n)
majōritās
  1. het grootste deel

merg (n)
medulla
  1.

merken (v)
aspicio
  1. iets waarnemen of herkennen

merrie /ˈmɛri/ (n)
equa
  1. een vrouwelijk paard

mes /mɛs/ (n)
culter
  1. snijwerktuig

meson (n)
meson
  1.

messing (adj)
aes album

mest (n)
fimum
  1. uitwerpselen van sommige dieren waarmee men land vruchtbaar maakt

mesten (v)
fēcundō

met /mɛd/ /mɛt/ (preposition)
cum

metaal (n)
metallum
  1. ieder element dat gekenmerkt wordt door glans en het vermogen om warmte en elektriciteit te geleiden

metabolisme (n)
metabolismus
  1. het geheel van de biochemische processen op celniveau

metafoor /me.ta.ˈfɔːr/ /mæː.ta.ˈfoːr/ (n)
metaphora
  1. beeldspraak waarbij men een woord B zegt in plaats van het woord A terwijl er tussen A en B een verband is van gelijkenis

metallic (adj)
metallicus
  1. van verf of lak: glanzend als metaal

metallurgie (n)
metallurgia

meteen /mɛ.ˈden/ /mɛ.ˈten/ (adv)
statim
  1. onmiddellijk

meten (v)
commetiri
  1. de waarde van een bepaalde grootheid bepalen door deze te vergelijken met een ijkwaarde

meteorologie /meteˌjoroloˈɣi/ (n)
meteorologia
  1. de studie van het weer en het klimaat

meter (n)
metrum
  1. de SI-eenheid van lengte

metgezel (n)
comes

methaan (n)
methanum
  1. CH₄

methode /meˈtodə/ (n)
via

metonymia /mæː.to.ˈny.mi.ja/ (n)
metonymia

metonymie /mæː.to.ny.ˈmiː/ (n)
transnominatio

metriek (adj)
metricus

metrisch (adj)
metricus
  1. betrekking hebbend op, gesteld in versmaat
  2. volgens het metrieke stelsel

metro (n)
ferrivia metropolitana
  1. ondergronds openbaar vervoer

metropolis (n)
metropolis

metropool (n)
metropolis

metrum (n)
metrum

metselaar (n)
caementarius
  1. bouwvakker gespecialiseerd in metselen

metterdaad (adv)
vere

mettertijd /ˌmɛ.tər.ˈtɛɪ̯t/ (adv)
tempore progrediente
  1. na verloop van (een zekere) tijd

meubel (n)
supellex
  1. stuk huisraad

meubelstuk (n)
intrinsecum

meubileren (v)
ornō

meute (n)
convāsō
  1. groep (jacht)honden, e.d.

miauwen (v)
felio
  1. het geluid maken dat kenmerkend is voor een kat

micel (n)
micella

micro-organisme /ˈmiːkroʔɔrɣaːnɪzmə/ /ˈmiːkroʔɔrʝaːnɪzmə/ (n)
microbium
  1. meestal eencellig wezen

microbiologie (n)
microbiologia
  1. de tak van de biologie die zich bezighoudt met micro-organismen en hun effecten op de mens en andere levende organismen

micrometer (n)
micrometrus
  2.

microscoop /mɪkroˈskoːp/ (n)
microscopium
  1. instrument dat het beeld van heel kleine dingen sterk vergroot

middag (n)
meridies
  1. het midden van de dag, 12.00

middageten (n)
cena
  1. een maaltijd die tussen de ochtend en de middag genuttigd wordt

middel /ˈmɪdəɫ/ (n)
media pars corporis
  1. het middendeel van het lichaam

middeleeuwen /ˈmɪdəɫe:wə(n)/ (n)
media tempora
  1. de periode tussen ongeveer 300 n.Chr. tot 1500 n.Chr.

middeleeuws /ˈmɪdəɫɪ:ws/ (adj)
mediaevalis
  1. gerelateerd aan de middeleeuwen

middellijn (n)
diametros
  1. middellijn

middelmatig /ˌmɪdəɫˈmatəx/ (adj)
mediocris
  2. niet in positieve zin opvallen
  1. zich rond het gemiddelde bevinden

middelpunt (n)
centrum
  1. van een cirkel of bol is het punt dat tot alle punten op de omtrek dezelfde afstand heeft

middelvinger (n)
digitus impudicus
  2. als beledigend gebaar

midden /'mɪdə(n)/ (n)
medius
  1. het centrale deel

middenstander (n)
propōla
  1.

middernacht /ˌmɪdərˈnɑxt/ /ˌmɪdərˈnɑχt/ (n)
media nox
  1. het midden van de nacht, twaalf tot één uur 's nachts

miegen (v)
meio
  1. via de blaas als vloeistof lozen van lichamelijke afvalstoffen

mier /mir/ (n)
formica
  1. een kruipend, in grote kolonies levend omnivoor insect

mierenzuur (n)
acidum formicum
  1. HCOOH

migraine (n)
hemicrania
  1. schele hoofdpijn

mij (abbreviation)
mihi

mijlpaal (n)
milliarium
  1. een paal die op elke mijl staat

mijmeraar (n)
somniator
  1.

mijn /mɛi̯n/ (possessivePronoun)
meus
  1. van mij

mijnheer (n)
domine
  1. een aanspreektitel voor een man

mijnwerker (n)
metallārius
  1. een persoon die werkzaam is in de mijnbouw

mijt (n)
acarus
  1. benaming voor dieren uit de superorde Acariformes
sublica
  2. stapel

mijter (n)
mitra
  1. hoofddeksel voor kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders

mikken /ˈmɪkə(n)/ (v)
iactus
  2. gericht werpen

mildheid (n)
generōsitas
  1.

milicien (n)
mīlitāre
  1.

milieu /mi.li.ˈjøː/ /mɪɫˈjø/ (n)
circumiectum
  2. de wereldwijde natuurlijke omgeving

militair /ˌmiliˈtæːr/ /ˌmiliˈtɛːr/ (adj)
militaris
  1. met het leger te maken hebbend

miljard (n)
deciens miliens centena milia
  1. 1.000.000.000 (= 10⁹)

miljoen (n)
deciens centena milia
  1. 1.000.000

miljoenste (ordinalAdjective)
milliōnēsimus
  1. nummer miljoen in een rij
  2. gedeeld door één miljoen

miljonair (n)
milionarius
  1. iemand die een vermogen heeft van meer dan een miljoen eenheden van een bepaalde valuta (bijvoorbeeld euro, dollar)

millennium (n)
millennium
  1. een periode van 1000 jaar

milt /mɪlt/ (n)
lien, splen
  1. een klier in de buikholte die een rol speelt bij het zuiveren en de opslag van bloed

miltvuur /ˈmɪltfyr/ (n)
morbus lienis
  1. een infectieziekte, die wordt veroorzaakt door de bacterie Bacillus anthracis

mimen (v)
mīmus
  1. acteren zonder woorden

mimiek (n)
mīmus
  1. gezichtsuitdrukking

minachten /mɪnɑxtə(n)/ (v)
aspernor
  1.

minachting /ˈmɪnɑxtɪŋ/ (n)
contemptus
  1. het minderwaardig vinden, het geen gunstige mening hebben over

minder /ˈmɪndər/ (indefiniteCardinalNumeral)
minus
  1. vergrotende trap onverbogen vorm van weinig

mineraal /minəˈral/ (n)
minerale

minimaliseren (v)
abscondo
  1. zo klein mogelijk maken, als onbeduidend voorstellen

minimum (abbreviation)
minimum
  1. kleinst mogelijke hoeveelheid

minister (n)
minister
  1. een persoon die deelneemt aan de regering van een land

minst /mɪnst/ (indefiniteCardinalNumeral)
minimus

minuut (n)
horae pars sexagesima, minuta
  1. tijdeenheid
  2. hoek

minzaamheid (n)
clēmentia
  1. neerbuigende vriendelijkheid als karakter eigenschap

mis (n)
missa
  1. een godsdienstoefening in de katholieke kerk, een eucharistieviering

misboek (n)
primerum
  1. het boek waarin de liturgische gebeden voor de mis staan opgetekend

misbruik /'mɪsbrʌʏk/ (n)
abusus

misbruiken /mɪzˈbrœykən/ /mɪzˈbrœːkən/ (v)
abūtor
  op een slechte wijze gebruik maken van iets of iemand

misdaad (n)
facinus
  1. een handeling die een ernstig vergrijp tegen het wetboek van strafrecht is

misdrijf (n)
facinus, maleficium, scelus
  1. een misdaad of delict

misgaan (v)
oblīquus
  1.

mishagen (v)
displiceō
  1. niet aanstaan, niet behagen

mishandeling (n)
contumēlia
  1. het moedwillig toebrengen...

miskelk (n)
cibōrium
  1. beker waarin de miswijn wordt geconsacreerd tot bloed van Jezus Christus

miskraam (n)
abortio

misleiden (v)
decipio
  1. iemand in de waan van iets brengen

misleidend (adj)
captiōsus
  1.

mislukken /mɪsˈlʏkə(n)/ (v)
dēficiō
  verkeerd aflopen, zonder het gewenste resultaat

mislukking (n)
dēfectiō
  1. iets dat niet goed is gegaan

mismaakt (adj)
distortus

mismaken (v)
debilito
  1.

misnoegen (v)
displiceō
  1. een gevoel van onvrede en onbehagen bij iemand veroorzaken

mispel (n)
mespilum
  1. bepaald soort loofboom Mespilus germanica
  2. vrucht van de mispelboom

misschien (adv)
fortasse
  1. duidt aan dat er een bepaalde kans bestaat dat de uitspraak waar is

misselijk /'mɪsələk/ (adj)
malus
  1. tot braken geneigd
paedidus
  2. een nare indruk makend, onuitstaanbaar

misselijkheid (n)
aegritudo

missen /ˈmɪsə(n)/ (v)
careō
  1. niet raken, niet treffen
  6. de afwezigheid voelen van

missie (n)
expeditio
  1. een doeleind dat verwezenlijkt dient te worden

missionair (adj)
missiōnārius

missionaris (n)
missiōnārius

mist /mɪst/ (n)
nebula
  1. laaghangende bewolking die het zicht belemmert

mistasten (v)
errō
  1.

mistel (n)
viscum
  1. bepaald soort groenblijvende plant die als halfparasiet op bomen leeft, Viscum album

mistig (adj)
nebulōsus
  1. met mist

mistroostig (adj)
vastus
  1. depressief stemmend, niet op te vrolijken

misverstand /ˈmɪsfərstɑnt/ (n)
ambiguitas
  1. het verkeerd begrijpen van elkaars bedoelingen

mitigeren (v)
mītigō
  1. verzachten, matigen

mitochondrium /ˌmito'xɔndriɵm/ (n)
mitochondrium
  1.

mitose /miˈtozə/ (n)
mitosis
  1.

mixtuur (n)
mixtūra

mobiel /mo'bil/ (adj)
mōbilis
  1. zich gemakkelijk verplaatsend

mobieltje /moˈbilcə/ (n)
telephonulum
  1. een gsm, een draagbare telefoon

mobiliteit (n)
mōbilitās
  1. beweeglijkheid

modder /ˈmɔdər/ (n)
lutum
  1. mengsel van aarde, vuil en water

modegek (n)
formaster
  1.

modelleren (v)
humus
  2. boetseren

modepop (n)
formaster
  2. overdreven modieus geklede man of vrouw

moderatie (n)
temperantia

modernist (n)
novātor
  1.

moderniteit (n)
recentissimorum modorum

modificatie (n)
modificatio

modificeren (v)
adaptō

moe /muː/ (adj)
fessus
  1. geneigd tot rusten of slapen

moed /mud/ /mut/ (n)
fortitudo
  1. dapperheid, lef, branie

moeder /ˈmudər/ (n)
mater, māter
  1. een vrouwelijke ouder

moederbord (n)
tabula materna

moederlijk (adj)
māternus
  1.met de liefde en zorg van een moeder

moederschoot (n)
alluo
  3. de schoot van moeder

moedertaal (n)
lingua materna

moedig /ˈmuːdəx/ /ˈmuːdəç/ (adj)
animosus
  1. geen angst voor gevaar tonend

moeflon (n)
Ovis aries musimon
  1. de diersoort waartoe het tamme schaap behoort, Ovis gmelini

moeheid (n)
lassitudo
  1. het moe zijn

moeilijk /mu<sup>ɪ</sup>lɛ<sup>ɪ</sup>k/ (adj)
difficilis
  1. niet gemakkelijk, waar moeite, geduld en inspanning voor vereist is

moeilijkheid (n)
difficultās
  1. iets dat moeilijk of lastig is

moeite /ˈmuitə/ (n)
opera
  1. een grote inspanning

moer (n)
scrofa
  1. blokje met gat met schroefdraad dat op een schroefbout past

moeraal (n)
mūraena
  1. een straalvinnige vis van het geslacht muraena uit de familie van de murenen (Muraenidae), orde palingachtigen (Anguilliformes)

moeras (n)
palus

moerbei (n)
mōrum

moesson (n)
ventus monsonius
  1. de regentijd in tropische gebieden met een droge tijd en een regentijd

moestuin /ˈmus.tœʏ̯n/ /ˈmus.tœːn/ (n)
hortus
  1. een tuin waarin op kleine schaal verschillende groenten en evt kruiden en/of fruit worden verbouwd

moeten (v)
debere
  1. gedwongen zijn

mogelijk (adj)
possibilis
  1. een keuze om iets te doen

mogelijkheid (n)
facultas
  1. iets wat gedaan kan worden of kan gebeuren

mogen /'mo.χə(n)/ (v)
licet
  1. toegestaan zijn

mol (n)
talpa
  1. bepaald soort zoogdier, Talpa europaea

moleculair (adj)
molecularis
  1. bestaande uit moleculen

molecule /moləˈkyɫ/ (n)
particula
  1. het kleinste deeltje van een stof dat nog alle eigenschappen van die stof bezit

molecuul /moləˈkyɫ/ (n)
particula, molecula
  1. het kleinste deeltje van een stof dat nog alle eigenschappen van die stof bezit

molen (n)
molae
  1. installatie die de stroming van lucht of water gebruikt als energiebron

molenaar /ˈmolənar/ (n)
molitor, pistor
  1. iemand die het werken in een molen als beroep heeft

molensteen (n)
mola
  1. een ronde steen die onder andere in windmolens en watermolens wordt gebruikt voor het malen van granen en andere producten, zoals boekweit, erwten en bonen, lijnkoeken en eikenschors

molesteren (v)
mulcō
  1. iemand in elkaar slaan

mollig (adj)
medullosus
  1. een beetje dik, volslank

molybdeen (n)
molybdenum
  1. Chemisch element

moment (n)
punctum
  1. zeer korte tijd

mompelen (v)
mussō
  1. geluiden maken die moeilijk te verstaan zijn

monarchie (n)
monarchia
  1. is van origine een regeringsvorm waarbij alle macht bij één persoon berust

mond (n)
os, bucca
  1. ingang van het spijsverteringskanaal

mond-en-klauwzeer (abbreviation)
aphtae epizooticae
  1. een zeer besmettelijke virusziekte (Aphtae epizooticae) die evenhoevige dieren, vooral runderen treft

mondeling (adj)
oretenus
  1. via het gesproken woord

mondialisering (n)
globalizatio
  1.

monding /ˈmɔndɪŋ/ (n)
ostium
  1. plaats waar een rivier uitkomt in zee of meer

mondvol (n)
buccea
  1. een hap of een slok die zo groot is dat ze de mond vult

mondwater /ˈmɔntwatər/ (n)
gargarisma
  1. vloeistof waarmee de mondholte kan worden gespoeld

monitor /ˈmoniˌtɔr/ (n)
monitor
  beeldscherm

monitoren /ˈmoniˌtorə(n)/ /ˌmoniˈtoːrə(n)/ (v)
monitor
  1. controle uitoefenen op een proces

monnik (n)
monachus
  1. een man die uit religieuze overwegingen teruggetrokken leeft, voornamelijk in een klooster

monnikskap (n)
aconītum
  3. plant

monoftong /ˈmonɔfˌtɔŋ/ (n)
monophthongus
  1. de benaming voor één enkele klinker die de nucleus vormt van een lettergreep

monogamie (n)
monogamia
  1. het samenleven of getrouwd zijn met één persoon

monoliet (n)
monolithus

monopolie (n)
monopolium
  1. het geheel beheersen van een markt door een enkele leverancier

monotheïsme (n)
monotheismus

monotoon (adj)
monotonus

monster (n)
bēlua
  1. schrikwekkend wezen
exemplum
  2. een willekeurige hoeveelheid ontnomen aan een grotere massa

monsterlijk (adj)
mōnstrōsus

monument (n)
monumentum
  1. een groot gedenkteken

mooi /moːj/ (adv)
pulcher, bellus
  1. prettig in voorkomen, aangenaam om naar te kijken, schoon

moord /ˈmoːrd/ /ˈmoːrt/ /ˈmʊːrt/ (n)
nex
  1. handeling met het doel en het gevolg dat iemand dood gaat

moorden (v)
occidere
  1. rondgaan om moorden te plegen

moordenaar /mordənar/ (n)
homocīda
  1. iemand die een moord gepleegd heeft

moordpartij (n)
trucīdō

mop (n)
iocus
  1. anekdote met een verrassend en komisch slot
mellītus
  5. koosnaam

mopperen /mɔpərə(n)/ (v)
immurmurare
  1. onvrede uiten

mopperig (adj)
gannītus
  1. veel mopperend

moraal /moˈral/ (n)
mōrālitās

mordicus /mɔrdikəs/ (adv)
persisto
  1. fel

morfeem (n)
morphema
  1. de kleinst mogelijke morfosyntactische eenheid in een taal

morfologie /ˌmɔr.fo.lo.ˈɣi/ /ˌmɔr.fo.lo.ˈχi/ (n)
morphologia
  1. de wetenschap die het vormgeven van woorden bestudeert
  2. de wetenschap van de bouw van organismen
  3. de vormen, structuren en texturen van een materiaal op een schaalbereik groter dan het moleculaire.
  4. de wetenschap die de vorm van de oppervlakte van de aarde bestudeert

morganatisch (adj)
morganaticus

morgen /ˈmɔrxə(n)/ /ˈmɔrɣə(n)/ (adv)
cras, crās
  1. de eerstvolgende dag na vandaag

morgen /ˈmɔrxə(n)/ /ˈmɔrɣə(n)/ (n)
mane
  1. het eerste deel van de dag

morgennacht (adv)
cras ad vesperum
  1.

morose (adj)
tranquilis
  1. op een stille manier bozig zijn

morsen /'mɔrsə(n)/ (v)
resupino
  1.

morsig (adj)
impuratus
  1. onzindelijk, slonzig

mortel (n)
mortārium
  1. mengsel waarmee wordt gewerkt...

mortier (n)
mortārium
  1. een kom waarin met een stamper allerlei stoffen fijn gestampt of fijngewreven worden
  2,3 korte kanontypen

mos (n)
muscus

moseik (n)
cerrus
  1. een boom uit de napjesdragersfamilie

moskee (n)
meschita
  1. gebedshuis

moslim (n)
muslimanus
  1. een geloofsaanhanger van de islam

mossel (n)
mutili
  1. Mytilus edulis, een eetbaar tweekleppig schelpdier

mossig (adj)
muscōsus
  1. met mos bedekt

most (n)
mustum
  1. gistend vruchtensap, meestal van druiven

mosterd (n)
sināpi
  1. een in de keuken gebruikte kruidenpasta

mot (n)
tinea
  1. een vlinderachtig insect

motet (n)
motectum
  1.

motie (n)
motio

motief (n)
ratio
  1. de reden om iets te doen

motorfiets (n)
autobirota

motregen (n)
pluvia tenuis
  1. fijne, zachte regen

mouw (n)
manica
  1. dat deel van een kledingstuk dat de armen omvat

mozaïek (n)
Mositicus

mug /mʏx/ (n)
culex
  1. kleine, vliegende insecten van de onderorde Nematocera

muggenziften (v)
altercāri

muil (n)
bucca

muildier (n)
mulus
  1. een kruising van een ezelhengst en een paardenmerrie

muilezel (n)
burdo, hinnus
  1. een kruising van een paardenhengst en een ezelin

muis /mœʏ̯s/ /mœːs/ (n)
mus
  1. klein zoogdier, meestal van het geslacht "Mus"
  3. computermuis

muiten (v)
seditionem coeptabat
  1. in opstand komen tegen wettige autoriteit

muiterij (n)
sēditiō

mummie (n)
mumia
  1. een door balseming en uitdroging geconserveerd lichaam van een dode

mungboon (n)
Vigna sinensis
  1. en 2. (boon van) eenjarige plant Vigna radiata

munt /mʏnt/ (n)
menta, mentha
  1. en 2. (blaadjes van) het plantengeslacht Mentha

muntkunde (n)
numismatica

murmelen (v)
murmurō
  1. zachtjes en onverstaanbaar praten

mus (n)
passer
  1. benaming voor vogels uit de familie Passeridae

museum /myˈzeʏm/ (n)
museum
  1. een gebouw waarin voorwerpen van culturele waarde tentoongesteld worden

musical (n)
canōrus

musicus (n)
musicus
  1. iemand die muziek maakt en ten gehore brengt

muskiet (n)
culex

muskus /'mɵskɵs/ (n)
muscus
  1. de geurstof uitgescheiden door de geurklieren van bepaalde zoogdieren

muskusrat (n)
Ondatra zibethicus
  1. Ondatra zibethicus, een soort waterrat

mutueel (adj)
mutuus

muur /myːr/ (n)
murus
  1. verticale vlakke constructie van metselwerk

muurbloem (n)
īriō
  1.

muziek /my'zik/ (n)
musica, cantus
  1. een akoestisch fenomeen

muziekinstrument /myˈzikˌɪnstrymɛnt/ (n)
instrumentum musicum
  1. instrument om muziek mee te spelen

muzieksleutel (n)
clavis

muzikaal (adj)
mūsicus

muzikant (n)
musicus
  1. iemand die muziek maakt

mycologie /ˌmikoloˈɣi/ (n)
mycologia
  1. de wetenschap die zich bezig houdt met het bestuderen van schimmels

mycose /miˈkozə/ (n)
mycosis
  1. een door een schimmel veroorzaakte ziekte

myopie (n)
myopia
  1. afwijking in de brandpuntsafstand van het oog waardoor alles op grotere afstand wazig gezien wordt

myriade (n)
myrias
  1. een grote groep mensen, een ontelbare menigte

mysterie /miˈstɪːri/ (n)
arcanum

mysterieus (adj)
arcanus

mythe /ˈmitə/ (n)
fabula

mythisch (adj)
fabularis

mythologie /mi.tɔ.lɔ.ɣi/ (n)
mythologia

na (preposition)
post
  1. in tijd volgend op

naad (n)
sūtūra
  1.

naaien /ˈnaːi̯ə(n)/ (v)
suō
  1. naaldwerk verrichten

naakt /naːkt/ (adj)
nudus
  1. zonder beharing of andere fysieke bescherming van de huid, ontkleed

naaktheid (n)
nuditas
  1. het naakt zijn

naaktslak (n)
limax

naald /nald/ /naɫt/ (n)
acus
  1. gereedschap voor naaien

naam /nam/ (n)
nōmen, nomen
  1. kort stukje tekst dat een persoon, instelling of object bijna identiek kan benoemen
fama, existimatio
  2. bekendheid, reputatie

naamval (n)
casus
  1. een buigingsvorm van een naamwoord, lidwoord of telwoord die de functie van dat woord in de zin aangeeft

naamwoord /namwort/ (n)
nomen
  1. een woord dat een persoon of zaak noemt, bepaalt of aanduidt

naar /naːr/ (adv)
ad, a
  1. in de richting van

naast /nast/ (preposition)
iuxta
  1. aan de zijkant van

naastenliefde (n)
caritas
  1. liefde jegens de medemens

nabij /naˈbɛi/ (adj)
circa
  1. zich in de onmiddellijke omgeving bevindend

nabijheid (n)
proximitās

nabootsen /'na.bo.tsə(n)/ (v)
imitor
  1. nadoen, imiteren

nabootsing /ˈnabotsɪŋ/ (n)
imitamentum
  1. imitatie, het nadoen

nacht /nɑx/ /nɑxt/ /nɑχt/ (n)
nox
  1. de tijd tussen zonsondergang en zonsopkomst

nachtegaal /ˈnɑxtəˌɣal/ (n)
luscinia
  1. lijsterachtige zangvogel met een rossig bruine staart die heel mooi kan zingen

nachtevening (n)
aequinoctium
  1. dag en nacht duren evenlang

nachtmerrie (n)
incubus
  1. een zeer angstige droom
  2. een schrikbeeld

nachtschade (n)
loba
  1.

nachtvlinder (n)
papilio
  1. vlinder die 's nachts actief is

nachtwacht (n)
custos
  1. nachtwachter

nadat /na'dɑt (conjunction)
postquam

nadeel (n)
damnum
  1. ongunstige eigenschap

nadelig (adj)
adversus
  1. kwalijk, schadelijk

nader /ˈnaːdər/ (adj)
ulterior

nagaan (v)
reprimō
  1. zeker maken dat een bewering of gevolgtrekking klopt

nagedachtenis (n)
memoria

nagel (n)
clavus, unguis
  1. hoornplaat op laatste teen- en vingerkootjes
unguis
  3. spijker

nagerecht (n)
bellaria

najaar (n)
autumnus
  1. herfst

najagen /'najaɣə(n)/ (v)
apīscor
  1.

nakijken (v)
reprimō
  1. corrigeren van een geschreven tekst of huiswerk

naklinken (v)
canō

nakomeling (n)
prōgeniēs

nalatigheid (n)
incūria
  1. een fout doordat er iets nagelaten wordt

namaak (n)
imitamentum

namelijk /ˈnamələk/ (abbreviation)
nomen

namens /'naməns/ (preposition)
prō
  1.

namiddag (n)
postmeridianum tempus
  1. tijd aan het einde van de middag

nanotechnologie (n)
nanotechnologia

narcolepsie (n)
somnus

narcose (n)
narcosis
  1. een kunstmatige algehele verdoving

narekenen (v)
reprimō
  1. controleren door iets opnieuw uit te rekenen, iets nagaan

nasporen (v)
orbita
  1. achter iemand aangaan

nasporing (n)
indagatio
  1. onderzoek om de ware aard van iets te ontdekken; onderzoek naar wat anderen mogelijk verborgen willen houden

nasturen (v)
prorsum
  1.

nat (adj)
umidus
  1. gedrenkt in een vloeistof, meestal water

natie (n)
natio
  1. een groep mensen die zich door gemeenschappelijke taal, cultuur of politieke geschiedenis verbonden voelt

nationaal (adj)
nātiōnālis
  1. op een volk met een eigen land betrekking hebbend

nationalisme (n)
nationalismus
  1. voorliefde voor het vaderlandse

natmaken (v)
imbuō
  1.

natrekken (v)
reprimō
  1. onderzoeken of iets werkelijk klopt

natrium (n)
natrium

nattig (adj)
ūvidus
  1.

natuur (n)
natura
  überhaupt

natuurgetrouw (adj)
vērīsimilis
  1. precies zoals het in het echt voorkomt

natuurkunde /naˈtyrkʏndə/ /naˈtyːrkʏndə/ (n)
physica
  1. de wetenschap van de materie en de bestudering van het gedrag en de interactie in ruimte en tijd

natuurkundige (n)
physicus

natuurlijk (adj)
nātūrālis
  1. uit de natuur afkomstig

natuurlijk (adv)
naturaliter
  1. vanzelfsprekend

natuurlijkheid (n)
simplicitas
  2. het eenvoudig, zonder al teveel poespas zijn

natuurramp (n)
calamitas naturalis
  1. een ongelukkige gebeurtenis die door de natuur veroorzaakt wordt

natuurrecht (n)
ius naturae
  2. in de natuurlijke orde van de dingen gefundeerd

nauw /nau/ (adj)
angustus
  1. een geringe breedte hebbend

nauw /nau/ (n)
fretum

nauwelijks (adv)
haud
  1. slechts in geringe mate

nauwte (n)
angustō
  1. een krappe, nauwe doorgang

navel /'navəl/ (n)
umbilicus

navelstreng /ˈnavəlstrɛŋ/ (n)
nervus umbilicaris
  snoer dat de vrucht aan de moederkoek verbindt

navigeren (v)
gubernō

navolging (n)
imitatio

nazenden (v)
prorsum
  1. iets aan iemand toesturen

nazien (v)
reprimō
  1. corrigeren van een geschreven tekst of huiswerk

naïef (adj)
credulus

necrose (n)
necrosis
  1. de afsterving van weefsel

nectarine (n)
tuber
  2. een perzikachtige vrucht van boom Prunus persica var. nucipersica

nederigheid (n)
humilitas
  1. het aannemen van een houding waarbij geen aanspraak gemaakt wordt op macht of eer

nederlaag (n)
clades
  1. het verlies van een strijd

nee /neː/ (interjection)
non
  1. ontkenning

neef /nef/ (n)
nepos, filius fratris
  1. mannelijke oomzegger
consobrinus
  2. kozijn

neen /nen/ (interjection)
non
  nee

neer /ner/ (adv)
deorsum
  1. in benedenwaartse richting

neerdalen (v)
descendō
  1. in een neerwaartse richting gaag totdat men landt

neerlaten (v)
discedo
  1. laten zakken

neerleggen /nerlɛgə(n)/ (v)
confiscō
  het werk neerleggen

neerliggen (v)
iacere
  1.

neerslaan (v)
supprimo
  2. met geweld onderdrukken

neerslag (n)
confiscō
  2. bezinksel

neervallen (v)
decido
  1. te snel naar beneden verplaatsen

nefriet (n)
lapis nephrīticus
  1. groene halfedelsteen die zou beschermen tegen nierziekten met Ca₂(Mg,Fe)₅[(OH,F)(Si₄O11)]₂ als chemische samenstelling

negatie (n)
negātiō
  1. het ontkennen

negen /ˈne.ɣə(n)/ /ˈne.χə(n)/ /ˈneɣə(n)/ (cardinalNumeral)
novem
  1. het getal 9

negende /ˈne.ɣən.də/ /ˈne.χən.də/ (ordinalAdjective)
nonus
  1. nummer negen in een rij

negenendertig (cardinalNumeral)
undequadraginta
  1. het getal 39

negenennegentig (cardinalNumeral)
undecentum
  1. het getal 99

negenentachtig (cardinalNumeral)
undenonaginta
  1. het getal 89

negenentwintig (cardinalNumeral)
ūndētrīgintā
  1. het getal 29

negenenveertig (cardinalNumeral)
undequinquaginta
  1. het getal 49

negenenvijftig (cardinalNumeral)
undesexaginta
  1. het getal 59

negenenzestig (cardinalNumeral)
sexaginta novem
  1. het getal 69

negenenzeventig /ˈneɣənənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
undeoctoginta
  1. het getal 79

negenhonderd /ˈne.ɣə(n).ˌhɔn.dərd/ /ˈne.ɣə(n).ˌɦɔn.dərt/ /ˈne.χə(n).ˌɦɔn.dərt/ (cardinalNumeral)
nongenti
  1. het getal 900

negentien (cardinalNumeral)
undeviginti
  1. het getal 19

negentiende (ordinalAdjective)
nōnus decimus

negentienmaal (adv)
undevicies
  1. bij negentien gelegenheden

negentig /ˈne.ɣə(n).təx/ /ˈne.ɣə(n).tɪx/ /ˈne.χə(n).təχ/ (cardinalNumeral)
nonaginta
  1. het getal 90

negeren (v)
ignōrō
  1. doen alsof iemand of iets niet bestaat

negorij (n)
vīculus
  1. een afgelegen gehucht

nek /nɛk/ (n)
cervix, collum
  1. achterste gedeelte van de hals

nemen /ˈne.mə(n)/ (v)
sumo, capio
  1. iets vastpakken met de handen

neodymium (n)
neodymium

neolithicum /nejoˈlitikʏm/ (n)
neolithicus

neologisme /ˌne.jo.lo.ˈχɪs.mə/ /ˌne.jo.loː.ˈɣɪz.mə/ (n)
neologismus
  1. een woord dat nieuw is of nieuw gevormd is

neon (n)
neon
  1. een chemisch element en een kleurloos edelgas

neptunium (n)
neptunium
  1. Chemisch element

nerf (n)
statūmen

nergens (adv)
nusquam

nerveus /nɛr'vøs/ (adj)
trepidus
  1. lijdend aan gespannen zenuwen

nest /nɛst/ (n)
nidus
  1. de verblijfplaats van een dier

net (adj)
mundus
  1. proper, rein

net (n)
rete
  1. een geheel van fijne draden
plaga
  2-6. netwerk enz.

netel (n)
urtica
  1. plant

netjes /ˈnɛcəs/ (adj)
merus
  1. net, schoon

netjes /ˈnɛcəs/ (adv)
decōrē
  1. op een nette manier

netto (adv)
merus

netvlies (n)
retina
  1. een vlies aan de binnenkant van het oog waarop een beeld wordt gevormd

netwerk (n)
reticulum

neuken /nøkə(n)/ (v)
futuere
  1. geslachtsgemeenschap hebben

neurologie (n)
neurologia
  1. een discipline binnen de biologie en geneeskunde die zich bezighoudt met alles wat aandoeningen van het centrale zenuwstelsel betreft

neuron (n)
neurocytus
  een zeer belangrijke cel in het zenuwstelsel

neus /nøʏs/ /nøːs/ (n)
nasus, naris
  1. een orgaan dat gebruikt wordt bij de ademhaling en om te ruiken

neusbeen (n)
os nasale
  1. één van de beenderen van de schedel

neusgat (n)
naris

neusholte (n)
cavitās nāsī
  1. het eerste stuk van het luchtwegstelsel waar de ingeademde lucht doorheen gaat

neushoorn (n)
rhinoceros
  1. een groot en zwaar zoogdier uit de familie van de Rhinocerotidae dat in Afrika en Azië leeft...

neut /nøt/ (n)
plinthus
  1. bouwkunde

neutraal /nøˈtral/ (adj)
neuter
  1. geen partij kiezend in een conflict

neutraliteit (n)
neutralitas
  1. een onpartijdige houding aanhouden ten opzichte van twee partijen met een geschil

neutron (n)
neutron

nevel (n)
nebula
  2. wolken in de nabijheid van de grond, ontstaan door plaatselijke oorzaken zoals door afkoeling of door menging van koude met warme vochtige lucht

nicht (n)
filia fratris
  1. dochter van iemands broer of zus
consobrina
  3. dochter van iemands oom of tante

nicotine (n)
nicotina

niemand /nimɑnt/ (indefinitePronoun)
nemo
  1. geen enkel persoon

niente (interjection)
nihil

nier (n)
ren
  1. een van beide organen in de onderrug die het bloed zuiveren van afvalstoffen en deze uitscheiden in de urine.

niersteen (n)
nephrolithus
  1. een samengroeisel in het nierbekken dat meestal uit urinezuur en urinezure zouten bestaat

niervet (n)
arvina
  1. glibberige stof, gewonnen uit het weefsel rond de beide organen die bij zoogdieren het bloed zuiveren

niesen (v)
sternūmentum
  1.

niet (adv)
non, haud
  1. ontkenning, tegenovergestelde van 'wel'

nietapparaat (n)
consutorium
  1. een apparaat dat nietjes in een stapeltje papieren kan slaan om deze bij elkaar te houden

nieter (n)
consutorium
  2. nietmachine

nietmachine (n)
consutorium
  1. apparaat dat nietjes in een stapeltje papieren kan slaan om deze bij elkaar te houden

niets (indefinitePronoun)
nihil
  1. geen enkel ding, geen enkele zaak

nietsnut (n)
nebulō
  1. iemand die voor niets deugt

niettemin (adv)
nihilōminus

nietwaar /ˈnitʋar/ (interjection)
aut

nieuw /niβ̞/ /nyʊ̯/ (adj)
novus, nova, novum
  1. recentelijk gemaakt
  4. onderscheidt nieuwere namen van oudere
  3. huidige
  7. recentelijk aangekomen of opgedoken
  6. vreemd, onbekend
novus
  woorden die in een of meer van de bovenstaande categorieën horen, maar waarvan niet bekend is in welke (voel u vrij deze woorden in de juiste categorie in te voegen)
  2. recentelijk ontdekt
  5. in originele staat

nieuwe maan (phraseologicalUnit)
luna prima
  1. nieuwe maan

nieuwigheid (n)
novitas
  1. iets dat nieuw is

nieuws /niu̯s/ (n)
nuntia
  1. actuele ontwikkelingen
  2. een uitzending in de media waarin berichten over actuele ontwikkelingen worden verspreid aan het publiek

nieuwsgierig /ˈniu̯sˌɣirəx/ (adj)
curiosus
  1. verlangend om iets te weten of waar te nemen

nieuwsgierigheid /niu'sxirəxɛit/ (n)
cūriōsitās
  1. het verlangen naar kennis

nieveranst (adv)
nequo
  1. nergens

niezen (v)
sternuere
  1. plotselinge, krachtige uitademing om de neus te reinigen van prikkelende stoffen

nihilisme (n)
nihilismus
  1.

nijd /nɛɪt/ (n)
invidia
  1. grondige afkeer

nijlpaard (n)
hippopotamus
  1. groot en zwaar in Afrika levend zoogdier, Hippopotamus amphibius

nijpend (adj)
fortis
  2. dringend

nikkel (n)
niccolum
  1. Chemisch element

nimbus (n)
nimbus
  1. stralenkrans
  3. wolk

nimmer /'nɪmər/ (adv)
numquam

niobium /niˈjobijʏm/ (n)
niobium
  1. Chemisch element

niveau (n)
libella
  1. de rang in een hiërarchie, stadium van ontwikkeling, enzovoort

nobelium (n)
nobelium
  1. scheikundig element

noch (conjunction)
neque

noden (v)
invitō

nodig /'no.dəx/ (adj)
necesse
  1. waar behoefte aan is

noemen (v)
appello
  1. met een naam aanduiden
nuncupō
  2. vermelden door het uitspreken van de naam

noemer /ˈnumər/ (n)
denominator
  1. het getal onder de streep van een breuk

nog (adv)
adhunc

noga (n)
nucatum

nominatief (n)
nominativus
  1. een eerste van de 8 naamvallen van de Indo-Europese talen

non /nɔn/ (n)
monacha
  inwoonster van een vrouwenklooster

non-binair (adj)
non binarium

none (n)
nonum
  1.

nonkel /ˈnɔŋkəɫ/ (n)
avunculus, patruus
  1. broer of zwager van iemands vader of moeder

nonsens (n)
gerrae

nood /not/ (n)
subitum
  1.

nooddruftig (adj)
egens

noodgeval (n)
subitum

noodlot (n)
fatum
  1. datgene wat het toeval iemand doet overkomen

noodlottig (adj)
fatidicum

noodzakelijk (adj)
necesse
  1. erg nodig

noodzaken (v)
vīs

nooit /ˈnoːit/ (adv)
numquam
  1. op geen enkel moment

noordelijk (adj)
hyperboreus

noordelijke (adj)
hyperboreus

noorden (n)
boreās
  1. windrichting

noot /noːt/ (n)
nux
  1. (kookkunst) eetbaar, oliehoudend zaad, kern of pit met harde dop
  2. (plantkunde) boomvrucht met verhoute vruchtwand
nota
  3. (muziek) een geluid van zekere tijdsduur

nootmuskaat (n)
myristica fragrans
  1. en 2. (gepeld) zaad van de nootmuskaatboom Myristica fragrans

norm (n)
norma

normaal /nɔrˈmaɫ/ (adj)
normalis
  2. als norm dienend

nostalgie (n)
desiderium patriae

nota (n)
nota
  2.

notaris (n)
notarius
  1. jurist die bevoegd is om authentieke documenten op te maken

notenboom (n)
nux
  1. een boomsoort uit het geslacht Juglans

noteren (v)
nota
  1. aantekeningen maken

notie (n)
idea
  1. benul, bewustzijn

notitie (n)
nota

notulen (n)
verbalis
  1. een verslag van een bijeenkomst

nou (adv)
nunc
  1. op dit moment

nou (interjection)
gē
  1. drukt verbazing of verontwaardiging uit

nougat (n)
nucatum
  1.

november /noˈvɛmbər/ (n)
November, november
  1. de elfde maand van het jaar

nu (adv)
nunc
  1. op het huidige tijdstip

nu en dan (adv)
interdum
  1. op onregelmatige tijden

nuchter /nɵxtər/ (adj)
abstēmius
  1. niet onder de invloed van iets bedwelmends, vooral alcohol

nucleus /nykleʏs/ (n)
nucleus
  1.

nudisme (n)
gymnismus
  1.

nul /nɵl/ (cardinalNumeral)
nullus, nihilum
  1. getal

nummer /ˈnʏmər/ (abbreviation)
numerus
  1. een aanduiding met een getal

nummulair (adj)
nummulāris
  1. ter grootte van een muntstuk bijvoorbeeld bij huidafwijking

nuntius (n)
nuntius
  1.

nurks (adj)
gannītus
  1. van een mens en dan vooral van een man: hautain, hatelijk, beledigend en dus onaangenaam

nutteloos (adj)
inutilis
  1. zonder voordeel

nuttig (adj)
utilis

nuttigen /'nɵtəɣə(n)/ (v)
consumere
  1. voedsel gebruiken

o (n)
ō
  1. de vijftiende letter van het alfabet

oase /o'azə/ (n)
oasis
  1. plek in een woestijn waar water voorhanden is en vegetatie groeit.

ober (n)
minister, ministri
  1. een bediende in een restaurant of café

obesitas (n)
adeps
  1. vetzucht

object /ˈɔpjɛkt/ (n)
rēs
  1. voorwerp
  2. grammaticaal voorwerp
  3. filosofische entiteit en 4. informaticacomponent

obsceniteit (n)
obscēnitās
  1. een onzedelijke uiting of handeling

obscuriteit (n)
obscūritās

obscuur (adj)
ambiguus
  3. niet beroemd

observant (n)
observator
  1. iemand die observeert, een observator, waarnemer

observator (n)
contemplātor
  1. (beroep) iemand die observeert (waarnemingen doet)

observeren (v)
animadverto
  1.gericht via de zintuigen van iets kennis nemen

obsessie (n)
obsessio
  1. dwangvoorstelling

obstakel (n)
impedimentum
  1.

obstinaat (adj)
obnixus
  1. van een persoon dat deze stug aan zijn eigen ideeën blijft vasthouden zonder zich aan anderen aan te passen

obstructie (n)
obstructiō
  1. verstopping

obstrueren (v)
obstruō
  1. een factor vormen die een gebeurtenis of handeling (bijna) onmogelijk maakt

oceaan (n)
oceanus
  1. een zeer grote zee tussen verschillende werelddelen

ocelot (n)
pardalis
  1. bepaald soort zoogdier, Leopardus pardalis

ochtend (n)
mane
  1. eerste deel van de dag, tussen ca. 6.00 en 12.00 uur

ochtendgloren (n)
aurora

octopus (n)
octopūs
  1. achtarmige inktvis

oculair (adj)
ocularis
  1. met betrekking tot het oog

oculair (n)
oculāris
  1. lens waar men inkijkt

ode (n)
oda

oecumenisch /ˌø.kyˈme.nis/ (adj)
oecumenicus
  1. tussen kerken, van meerdere kerkgenootschappen

oedeem (n)
oedema
  1. (medisch) waterzucht

oefenen (v)
exercito
  1. proberen zonder fouten uit te voeren

oefening (n)
exercitium
  1. test om de kennis te peilen

oelewapper (n)
scurra
  1.

oermoeder (n)
genetrix
  1.

oeros /ˈuː.rɔs/ (n)
ūrus
  1. uitgestorven wilde rundersoort

oeroud (adj)
antiquarius
  1. heel erg oud

oester /ustər/ (n)
ostrea
  1. tweekleppig weekdier uit de familie Ostreidae met onregelmatige schelpkleppen

oever (n)
ripa
  1. rand van het water

of (conjunction)
aut, vel, seu
  1. keuze

offer /ɔfər/ (n)
sacrificium
  1. een gave aan een godheid

offerande (n)
hostia
  1. gift aan een god

offeren (v)
condono
  1. wijden aan

officieel (adj)
officialis
  1. erkend door bevoegd gezag

officier (n)
praefectus
  1. iemand die een rang in het leger bekleedt die hem of haar het bevel over...

ofschoon (conjunction)
quamquam

oftalmisch /ɔfˈtɑɫmis/ (adj)
ophthalmicus
  1. met betrekking tot het oog en/of de ziekten ervan.

oftalmologie (n)
ophthalmologia
  1. de tak van de medische wetenschap die zich met het oog en het zicht bezig houdt

oftalmoloog (n)
oculāria

oganesson (n)
oganesson
  1. een scheikundig element met het symbool Og en het atoomnummer 118

ogen /'oɣə(n)/ (v)
age, agite (plural)
  1. de aanblik hebben van

ogenschijnlijk (adj)
manifestus

oksel (n)
ala, axilla

oktober (n)
October
  1. de tiende maand van het jaar

oké (interjection)
placet
  1. goed, in orde

oleander (n)
nerium
  1. bepaalde soort sierplant, Nerium oleander

olie (n)
oleum
  1. vettige vloeistof

olifant (n)
elephantus, elephas
  1. groot dikhuidig en veelhoevig zoogdier met een lange slurf

oligarch (n)
oligarcha

oligarchie (n)
oligarchia

olijf /oˈlɛɪf/ /oˈlɛːf/ (n)
olea, oliva
  1. een vrucht van de olijfboom

olijfboom /o'lɛifbom/ (n)
olea, oliva
  1. een boom waaraan olijven groeien

olijfolie (n)
oleum
  1. fijne spijsolie verkregen door persing uit olijven

olijkerd (n)
furcifera
  1. een grappig en slim persoon

oliën (v)
lūbricō
  1. met olie bewerken

olm (n)
ulmus
  1. boom uit de iepenfamilie

oma /ˈoma/ (n)
avia
  1. moeder van een ouder

omarmen (v)
amplector
  1. de armen om iemand heen slaan

omdat /ɔm.'dɑt/ (conjunction)
cum
  1. geeft onderschikkend een reden aan

omheinen (v)
arceō
  1. aan alle kanten omsluiten

omhelzen (v)
amplector
  1. de armen om iemand slaan

omhoog (adv)
super
  1. omhoog

omhoogsteken (v)
levo
  1. iets boven de gewone positie brengen

omkaderen (v)
podium
  1.

omklappen (v)
decido
  1.

omkopen /ˈɔmkopə(n)/ (v)
corrumpere
  1. (iemand ~) met behulp van geschenken, geld e.d. overhalen om van zijn plicht, partij, overtuiging te verzakent

omkringen /ɔmˈkrɪŋə(n)/ /ˈɔmkrɪŋə(n)/ (v)
circulum
  1. een cirkel trekken rond een symbool op papier

omlaag (adv)
deorsum
  1. in neerwaartse richting

omleiden (v)
diverto
  1. het uitzetten van een alternatief pad rondom een ontoegankelijk deel van de weg

omleiding (n)
dēvortia
  1. een aangegeven andere route

omlijning /ɔm'lɛinɪŋ/ (n)
adumbrātiō
  1.

omloop (n)
nūndinor

ommekeer (n)
commutatio rerum
  1. iets dat totaal anders is geworden

ommetje /'ɔməcə/ (n)
ambulatio
  1. een kleine rondwandeling

omplanten /ɔm.ˈplɑn.tə(n)/ /ˈɔm.plɑn.tə(n)/ (v)
inducere
  2. op een andere plaats zetten

omschrijven (v)
dēscrībō
  1. in enige woorden een definitie ergens van geven

omsingelen (v)
circino
  1. aan alle kanten omsluiten

omstander (n)
spectator

omstandigheid (n)
rēs
  hoe de zaken er voorliggen

omstoten (v)
resupino
  1. iets met een slag om laten vallen

omtoveren /ˈɔmtovərə(n)/ (v)
immuto
  1. iets een andere vorm of functie geven

omtrek (n)
circuitus
  1. de lengte van een gesloten kromme
circumferentia
  3. omvang van een lichaam

omtrekken /ɔmˈtrɛkə(n)/ /ˈɔmtrɛkə(n)/ (v)
trahō
  2.1 ergens een lijn omheen tekenen

omtrent (preposition)
circiter
  2. aangaande

omvangrijk /omˈvɑŋrɛik/ (adj)
magnus

omvatten (v)
inclūdō
  1. binnen zich insluiten

omverwerpen (v)
subvertō
  2. een einde maken aan een bewind

omverwerping (n)
eversio
  1. het afzetten van een regering, overheid of regime

omvorming (n)
trānsfōrmātiō
  1.

omweg /ˈɔmʋɛx/ (n)
ambages
  1. de weg die langer is dan de gewone of kortste verbinding tussen twee plaatsen

omwenteling (n)
revolutio
  1. politieke revolutie
  2. algemene grootscheepse verandering
  3. volledige draaiing

omwerken (v)
rescrībō
  1. veranderen, bewerken

omzet (n)
hasta

omzetten /ˈɔm.zɛ.tə(n)/ (v)
immuto
  3. veranderen

omzichtigheid (n)
prudentia

omzwachtelen (v)
alligō
  1. geheel omwinden met een zwachtel

on- (prefix)
in-
  1. toegevoegd aan een bijvoeglijk naamwoord drukt dit voorvoegsel het tegendeel uit.

onaangebroken (adj)
intactus
  1. van een verpakking dat deze nog nooit is geopend

onaangedaan /ɔnˈanxədan/ (adj)
intactus
  1.

onaangeraakt (adj)
intactus
  2. niet fysiek beroerd en daardoor onbedorven

onaardig (adj)
acescō

onafgebroken (adv)
aeternus

onafhankelijk (adj)
independens
  1. geen verbinding hebbend met

onafscheidbaar (adj)
inseparabilis
  1. dat iets niet van een andere zaak te scheiden is

onafscheidelijk (adj)
inseparabilis
  1. helemaal bij elkaar horend

onafwendbaar (adj)
inevitabilis
  1. niet mogelijk om te kunnen veranderen of vermijden

onager (n)
onager

onattent (adj)
incōgitātus
  1.

onbalans (n)
commoveō
  1. uit het evenwicht

onbedacht (adj)
incōgitātus
  1.

onbedachtzaam (adj)
imprūdens
  1.

onbegrensd (adj)
infinitus
  1. zonder grenzen, zonder einde, zonder beperkingen

onbehaaglijk (adj)
illepidus
  1. niet prettig, fijn of aangenaam

onbehaard (adj)
glaber
  1. van delen van het lichaam dat er geen haar op zit, dat het niet met haar bedekt is

onbehouwen (adj)
inconditus
  1. van een persoon een lomp en ruw en zonder enige beschaving

onbekend (adj)
ignoratus
  1. niet behorend tot de kennis

onbekendheid (n)
obscūritās
  1. het niet weten hoe iets is

onbekleed (adj)
intectus
  1.

onbeleefd (adj)
inconditus
  1. slecht gemanierd

onbenulligheid (n)
apinae
  2. een kleinigheid

onbepaald (adj)
ambiguus
  3. het is niet duidelijk om wie of wat het gaat

onbepaalde wijs (n)
infinitivus
  1. de onverbogen werkwoordsvorm die naar persoon en getal onvervoegd is

onbeproefd (adj)
inexpertus
  1. niet getest en dus onbewezen

onbeschoftheid /ɔmbə'sxɔfthɛit/ (n)
audentia
  1. brutaal gedrag

onbeschut (adj)
patens
  1.

onbeslist /ˈɔnbəˌslɪst/ (adj)
ambigus
  2. zonder winnaar of verliezer

onbestendig (adj)
dēvius

onbetamelijk (adj)
indecēns

onbeweeglijk /'ɔmbə'wexələk/ (adj)
fixus
  2. niet bewogen kunnen worden

onbewimpeld (adj)
explicātus
  1.

onbewolkt (adj)
innūbilus
  1. van de lucht dat ze zonder wolken is en het dus zonnig weer is

onbezonnenheid (n)
temeritās
  1. de mate waarin iemand onvoorzichtig en lichtvaardig handelt

onbillijk (adj)
inīquus
  1. onredelijk, onrechtmatig, onrechtvaardig, onterecht

onbloedig (adj)
exsanguis
  1. zonder dat men een bloedende wond maakt; zonder bloedverlies

ondanks (preposition)
quamquam
  1. ook al is het zo dat

onder /ˈɔn.dər/ (preposition)
sub
  1. niet gesorteerd

onderarm /ˌɔndərˈɑrṃ/ (n)
antebrachium
  1.

onderbelichten (v)
observare
  1. weinig aandacht aan iets besteden

onderbreking /ɔn.dər.ˈbre.kɪŋ/ /ɔn.dər.ˈbreː.kɪŋ(g)/ (n)
dilidium, intercapedo, intermissio
  2. een kort ophouden van bezigheden als pauze

onderbuik (n)
abdōmen
  1. het gedeelte van de buik dat het dichtste bij de benen is

onderdaan (n)
subiectus

onderdanig /ˌɔndərˈdanəx/ (adj)
obnoxius
  1. gehoorzaam aan een leider

onderdeel /ˈɔndәrde:l/ (n)
pars
  1. deel van een groter geheel

onderdompelen /ɔndərdɔmpələn/ (v)
mergō
  1. onder een vloeistofoppervlak laten zakken

ondergaan /ɔndərˈɣan/ /ˈɔndərɣan/ (v)
patior
  1. onderhevig gemaakt worden

ondergang (n)
declinatio
  2-3.

ondergeschikt (adj)
subalternus
  2. aan iemand onderworpen

ondergraven (v)
subvertō
  de basis waarop iets rust eronder vandaan halen

ondergronds (adj)
subterrāneus

onderhandelen (v)
agō
  1. overleggen om tot een afspraak te komen

onderhands (adj)
gregārius

onderhemd (n)
interula

onderhorig (adj)
secundārius
  1. onderworpen zijn aan het gezag van iets of iemand

onderhoud (n)
tuitiō
  1. handelingen verricht om iets in goede staat te houden.

onderhouden (v)
cibare
  1. zorgen dat iets in goede staat blijft
sustineo
  3. zich onderhouden: een gesprek houden met iemand

onderhoudend (adj)
rīdiculus
  1. aangenaam vermaak gevend

onderhout (n)
rāmālia
  1.

onderjurk (n)
castula
  1. jurk, meestal gemaakt van een dungeweven stof als katoen, polyester,...

onderkaak (n)
mandibula
  1. de onderste kaak

onderkomen (n)
mansio

onderling (adj)
mutuus
  1. tussen de betrokken partijen

ondermijnen (v)
surruō
  2. de werking of het voortbestaan van iets bedreigen of hinderen

ondernemen (v)
adeo
  1. een bedrijf of actie in werking stellen

ondernemend (adj)
experiens
  1.

ondernemer (n)
ergolabus
  1.

onderneming (n)
coeptus
  1. een organisatie

onderonsje /ɔn.də.'rɔn.s<sup>j</sup>ə/ (n)
circulus minor

onderrichten (v)
doceo
  1. onderwijzen

onderscheiden (v)
dignoscō
  1. een verschil in aanmerking nemen

onderscheppen /ɔndər'sxɛpə(n)/ (v)
intercipiō
  1. ervoor zorgen dat iets dat onderweg is zijn bestemming niet haalt

onderschrift (n)
didascalicus
  2. tekst onder een afbeelding

onderstandig (adj)
secundārius
  2. plantkunde

onderstel (n)
capsa

ondersteunen /ɔndər'stønə(n)/ (v)
fulciō
  1. helpen, bijstaan

ondersteuning (n)
firmāmentum

onderstuk (n)
substructiō
  1. het benedenste gedeelte van iets

ondertekenen (v)
subscribō

ondertussen (adv)
interim
  1. in de tussentijd

ondervragen /ɔndərˈvraxə(n)/ (v)
percontor
  1. iemand aan een intensieve reeks vragen onderwerpen

onderwater /ɔnderˈwatər/ /ˈɔnderwatər/ (adv)
summersus

onderweg /ˌɔndərˈwɛx/ /ˌɔndərˈʋɛχ/ /ˌɔndərˈβ̞ɛx/ (adv)
in itinere
  1. bezig zijn zich van plek A naar plek B te verplaatsen

onderwereld (n)
infera
  1. de kringen van de criminaliteit
  2. het schimmenrijk van de doden

onderwerp (n)
thema
  1. waar iets over gaat, een thema
subjectum
  2. zinsdeel waarnaar de persoonsvorm zich richt en dat bijv. de handelende persoon of zaak beschrijft

onderwerpen /ɔndər'ʋɛrpə(n)/ (v)
redūcō
  1. gezag opleggen
obsequor
  2. zich overgeven

onderwerping (n)
docilitas
  1.

onderwijs (n)
educatio
  1. de voorziening van opleidingen

onderwijzen (v)
doceo
  1. scholing verzorgen voor iemand

onderwijzer (n)
doctor
  1. iemand die lesgeeft

onderzeeboot (n)
navis submarina

onderzees /ɔndərˈzes/ (adj)
navis submarina

onderzoeken /ˌɔndərˈzukə(n)/ (v)
aspiciō

onderzoeker (n)
indagabilis
  1. iemand die een onderzoek uitvoert

onderzoekster /ˌɔn.dər.ˈzuk.stər/ (n)
indagatrix
  1. een vrouwelijk persoon die vraagstukken onderzoekt

ondeugd /'ɔndøxt/ (n)
vitium
  1. slechte gewoonte
furcifera
  2. ondeugend persoon

ondeugdelijk (adj)
secundārius
  1. van slechte kwaliteit

ondienstig (adj)
cassus

ondiep (adj)
vadōsus
  1. niet diep

onding (n)
absurditas

ondoordacht (adj)
incōgitātus
  1. zonder eerst goed nagedacht te hebben

onduleren (v)
vibrō

onecht (adj)
fictus

onechtheid (n)
falsitās
  1. het zich anders voordoen dan men echt is

oneerlijk (adj)
paedidus

oneffen (adj)
difficilis
  1.ruw en hobbelig

oneffenheid /ɔnˈɛfənhɛit/ (n)
irregularitas
  1.

oneindig (adj)
infīnītus
  1. zonder einde

onelegant (adj)
pinguis
  1.

onenigheid (n)
dissensus

onervarenheid (n)
imperītia
  1. het nog niet veel ondervinding hebben

oneven (adj)
impār
  1. Niet deelbaar door twee

ongebaand (adj)
invius
  1. slecht onderhouden of weinig gebruikt en daardoor moeilijk begaanbaar

ongebreideld (adj)
licens
  1. zonder remmingen, beperkingen of grenzen

ongebruikelijk (adj)
inusitatus
  1. niet conform datgene wat gebruikelijk is

ongeduld (n)
impatientia

ongegrond (adj)
vānus

ongehoorzaam /ɔnɣə'hoːrzam/ /ɔnɣə'ɦoːrzam/ /ɔnχə'ɦo̝ːrzam/ (adj)
inobsequens
  1. niet bereid gehoor te geven aan gestelde regels

ongehuwd (adj)
caelebs
  1. niet getrouwd

ongekookt (adj)
crūdus
  1.

ongeleerd (adj)
illitterātus
  1.

ongeletterd (adj)
aphanticus
  1. niet belezen, hebbende een gebrekkige, literaire kennis
illitteratus
  2. niet onderricht in lezen en schrijven

ongelijk /ˌɔnɣəˈlɛi̯k/ /ˌɔnχəˈlɛi̯k/ (adj)
absimilis
  1. niet met elkaar overeenstemmend

ongelijkmatig (adj)
difficilis
  1. op een onregelmatige manier wisselend

ongelikt (adj)
inconditus
  1. ongepolijst, ruw, brutaal, plomp

ongelofelijk (adj)
incredibilis
  2. bijzonder, uitzonderlijk

ongeloof (n)
incredulitas
  1.het niet geloven

ongeluk /ˈɔnɣəˌlɵk/ /ˈɔnɣəˌlʏk/ (n)
calamitas
  1. een onvoorziene gebeurtenis met negatieve en soms zelfs fatale gevolgen

ongelukkig (adj)
tristis

ongemak (n)
incommoditās
  1. onaangename verstoring
Lugdunum Batavorum
  2. kwaal aan het lichaam

ongemakkelijk (adj)
incommodus

ongemalen (adj)
omnia
  1.

ongenietbaar (adj)
illepidus
  2. van een persoon dat deze humeurig en bitter is en dat op zijn omgeving afreageert

ongeoefend (adj)
imperītus
  1.

ongeordend (adj)
incompositus
  1.

ongeregeldheid (n)
irregularitas

ongeremd /ɔnxə'rɛmt/ (adj)
licens
  1. (te) spontaan

ongerijmdheid (n)
absurditas
  1. de mate waarin iets strijdig is met het gezonde verstand

ongeschoold (adj)
iners
  1. van een persoon dat deze geen (vak)opleiding heeft genoten

ongeschreven (adj)
inscriptus
  1.

ongesteldheid (n)
menstrua
  1. menstruatie

ongeval /ɔnɣəvɑl/ (n)
casus
  1. een ongeluk

ongeveer (abbreviation)
circiter, fere
  bij benadering

ongeweten (adj)
ignoratus
  1.

ongewijd (adj)
profānus
  1.

ongewoon (adj)
insolens
  2. niet vaak voorkomend

ongezien (adj)
invīsus

ongezocht (adj)
extemporālis
  1.

onhandig (adj)
inelegans
  1. niet goed met de handen om kunnen gaan

onhanteerbaar (adj)
inhabilis
  1. onbestuurbaar

onhartelijk (adj)
illepidus
  onvriendelijk

onhebbelijk (adj)
illepidus
  1. ongemanierd

onheus (adj)
inconditus

onhoffelijk (adj)
inconditus
  1.

onhoorbaar (adj)
inaudibilis
  1. niet met de oren waarneembaar

onjuistheid (n)
error
  1. iets dat niet op waarheid berust

onkel /ˈɔŋkəɫ/ (n)
avunculus, patruus
  1. broer of zwager van iemands vader of moeder

onkreukbaar (adj)
incoinquinabilis
  1. niet vatbaar voor omkoping en corruptie

onkreukbaarheid (n)
honestās
  1. het heel eerlijk en betrouwbaar zijn

onkruid (n)
zizania
  1. planten die voorkomen op plekken waar ze niet gewenst zijn

onkruid vergaat niet (phraseologicalUnit)
mala herba difficulter moritur
  1. het slechte is moeilijk uit te roeien

onkundig /ɔŋ.kʏn.dəx/ /ɔŋ.kʏn.dəχ/ /ɔŋ.kʏn.dɪx/ (adj)
inscius
  1. niet kundig, niet over kennis of vaardigheden beschikkend om iets bepaalds te kunnen

onmacht (n)
impotentia

onmetelijk (adj)
infinitus
  1.

onmiddellijk (adv)
actūtum
  1. zonder uitstel

onnadenkendheid (n)
temeritās
  1. het niet heel erg goed en zorgvuldig nadenken

onnozel (adj)
simplex
  3. dwaas, naïef

onnozelheid (n)
fatuitās
  1.

onnut (adj)
cassus
  1. zonder nut, onbruikbaar en vaak zelfs schadelijk

onomatopee /ˌonomatoˈpe/ (n)
onomatopeja
  1. door klanknabootsing gevormd woord

ononderbroken (adj)
perpes
  1.

onontkoombaar /ɔnɔnt'kombar/ (adj)
inēluctābilis
  1. waaraan niet te ontsnappen is

onopgevoed (adj)
barbarus
  1. onbeleefd, onbeschoft en onwellevend

onophoudelijk (adj)
aeternus

onophoudelijk (adv)
constanter

onovergankelijk werkwoord (n)
verbum intransitivum
  1. een werkwoord dat niet vergezeld kan worden door een lijdend voorwerp of een meewerkend voorwerp in een zin

onoverwinnelijk (adj)
invictus

onplezierig (adj)
incommodus
  1. een negatief gevoel oproepend

onrecht (n)
iniūria

onrein (adj)
impūrus
  onzuiver, onkuis
  vuil

onreinheid (n)
impūritās
  1. het niet schoon zijn

onroerend goed (n)
rēs solī
  1. niet-verplaatsbare zaak, bijv. grond, delfstoffen, beplantingen en opstallen

onrust (n)
trepidatio
  1. het verstoord zijn van de maatschappelijke of sociale orde, rust

ons (personalPronoun)
nobis
  1. 1e persoon meervoud als (direct of indirect) object of na een voorzetsel

ons (possessivePronoun)
noster
  1. van de 1e persoon meervoud

onscheidbaar (adj)
inseparabilis
  1. als twee of meer verschillende zaken niet meer uit elkaar gehaald kunnen worden na menging

onschuldig /ɔnˈsxʏɫdəx/ (adj)
innocēns
  1. niet schuldig

onsportief /ɔnspɔr'tif/ (adj)
inīquus
  1.

onsterfelijk (adj)
immortalis

onsterfelijkheid (n)
immortālitās
  1. de eigenschap niet te zullen sterven

onsympathiek (adj)
paedidus
  1.

ontaarden (v)
dēgener
  1. overgaan in iets verkeerds

ontbeend (adj)
exos
  1.

ontberen /ɔntˈberə(n)/ (v)
carere
  1. iets missen waaraan men grote behoefte heeft

ontbieden (n)
arcessō
  1.

ontbijt (n)
prandium, jentaculum
  1. eerste maaltijd van de dag

ontbijten (v)
ientare
  1. de eerste maaltijd van de dag nuttigen

ontbranding (n)
ignitio

ontbreken (v)
abesse
  1. niet aanwezig zijn terwijl dit wel zou moeten of verwacht wordt

ontdarmen (v)
exenterō
  1. het verwijderen van enkele of alle organen van het darmkanaalstelsel

ontdekken /ɔnˈdɛ.kə(n)/ (v)
comperiō
  1. ergens achter komen

ontdekking (n)
inventio
  1. het vinden van iets nieuws

ontdekkingsreiziger (n)
repertor
  1. een leider of verantwoordelijke van een groep mensen die vaak in opdracht op zoek ging naar...

onteren (v)
dehonesto
  1

ontgaan (v)
defugio

ontheiligen (v)
desecrare
  1. iets wat gewijd is schenden, onteren

onthoofden (v)
decapito
  1. iemand doden door het hoofd van de romp te scheiden

onthouden (v)
edisco
  1. in het geheugen bewaren

onthouding /ɔnt'ɦɑʊdɪŋ/ (n)
abstinentia
  1. het bewust niet een gewoonte of behoefte volgen

onthullen /ɔntˈɦɵlə(n)/ /ɔntˈɦʏlə(n)/ (v)
acclārō
  1. van het hulsel ontdoen
  2. openbaren van onbekende feiten

onthutsen (v)
vacillō
  1. in staat van verbijstering brengen

ontkennen (v)
abnego
  1. verklaren dat het gestelde niet waar is

ontkenning (n)
negātiō
  1. het ontkennen

ontladen (v)
missio

ontleden (v)
dissecō
  1. anatomiseren, analyseren

ontleding (n)
analysis
  4.

ontleedkunde (n)
anatomia

ontlopen (v)
desum
  1. een bepaald lot vermijden

ontluizen (v)
pediculo
  1.

ontmannen (v)
abscidere
  1. door te castreren of het amputeren van de penis, iemand ontdoen van zijn mannelijkheid

ontmengen (v)
dīvidō
  1.

ontmoedigen (v)
dehortor
  1. de moed ontnemen

ontmoeten (v)
occurro
  1. met iemand kennismaken en een gesprek voeren

ontmoetingsruimte (n)
exedrium
  1. plaats waar mensen bij elkaar kunnen komen om met elkaar in contact te komen

ontnemen (v)
viduō
  1. zorgen dat iemand ergens niet meer over beschikt

ontploffing (n)
diruptio

ontroeren (v)
tangere
  1. gevoelens van medeleven, vertedering of getroffenheid oproepen

ontroerend (adj)
flexanimus
  1. aandoenlijk, aangrijpend

ontruimen /ɔntˈrœymə(n)/ (v)
ēvacuō
  1. een gebouw of gebied voorgoed verlaten en leeg achterlaten

ontrukken (v)
extorqueō
  1.

ontsieren (v)
dēturpō
  1. van de schoonheid beroven

ontslaan (v)
missio
  1. arbeidsovereenkomst beëindigen
  3. beëindigen van een ziekenhuisopname
libero
  2. iemand ontslaan van een verplichting

ontslag /ɔnt'slɑx/ (n)
dimissio
  1. het verbreken van het dienstverband met een werknemer
  2. beëindiging van een ziekenhuisopname

ontsnappen (v)
aufugere
  1. aan gevangenschap, dreigende gevangenneming of ander gevaar ontkomen

ontspruiten (v)
germinare
  1.

ontstaan /ɔnt.ˈstan/ (v)
surgere
  1. de verandering ondergaan van niet bestaan naar wel bestaan

ontsteking (n)
inflammatio
  1. (medisch) ontsteking
ignitio
  2. ontbranding
  3. systeem

ontstellend (adj)
metūculōsus
  1. vreselijk op een manier die je nauwelijks kunt geloven

ontucht /ɔntʌxt/ (n)
fornicor
  ontucht plegen

ontvangen /ɔndˈvaŋ(g)ə(n)/ /ɔntfɑŋə(n)/ (v)
accipere
  1. het verkrijgen van zaken zoals loon en berichten

ontvanger (n)
acceptor
  1. iemand aan wie...

ontvangkamer (n)
ātrium
  1. kamer in een gebouw waar men gasten welkom heet

ontvangstkamer (n)
ātrium
  1. ruimte waar men bezoekers (in eerste instantie) kan ontvangen

ontvoerder (n)
raptor

ontvoeren /ɔnt'furə(n)/ (v)
rapiō
  1. wederrechtelijk en onder dwang iemand weghalen

ontvoering /ɔntˈvurɪŋ/ (n)
raptus
  1. het, tegen iemands zin, wederrechtelijk verplaatsen van een persoon

ontwapenen (v)
dēarmō

ontwaren (v)
prospicio
  1. een moeilijk waarneembaar object beginnen waar te nemen

ontwerp (n)
adumbrātiō

ontwijden (v)
dehonestō
  1.

ontwikkeld (adj)
cultus
  2.

ontwikkelen /ɔntʋɪkələ(n)/ (v)
creare
  1. iets ~ een aanwezige aanleg tot bloei brengen
  2. zich ~ tot geleidelijk iets worden
  3. een film ~ het latente beeld van een belicht fotografisch materiaal chemisch zichtbaar maken
  4. ontwerpen en uitvoeren op basis van onderzoek

ontwikkelingsgang (n)
auctus
  1. proces van ontwikkeling

ontwrichten (v)
luxō

ontzetten (v)
missio
  3. de genoemde waardigheid...

ontzien /ɔntˈzin/ (v)
impercō
  1. het iemand gemakkelijker maken dan die persoon het anders zou hebben gehad door die persoon minder te belasten

onverbloemd (adj)
dominor
  1.

onverbuigbaar /ɔnvərˈbœxbaːr/ /ɔnvərˈbœyxbaːr/ (adj)
indeclinabilis
  1. onmogelijk te verbuigen

onverdiend (adj)
immeritus
  1. van een gelukje dat je er niets voor gedaan hebt

onverdund (adj)
merus
  1. van vloeistoffen: niet vermengd met een andere vloeistof; niet aangelengd

onverhuld (adj)
intectus
  1. open en bloot, zonder iets te verbergen of te bedekken

onvermijdelijk (adj)
inevitabilis

onvermogend (adj)
inops
  1.

onverschrokkenheid (n)
audentia
  1. de mate waarin iemand niet terugdeinst voor iets moeilijks of gevaarlijks

onversneden (adj)
inadulteratus
  1. van een drank: zonder toevoegingen van mindere kwaliteit

onverstandig (adj)
fatuus
  1. zijn verstand niet gebruikend en daardoor ook grote risico's lopend

onverstoorbaarheid (n)
aequanimitas

onvervaard (adj)
magnanimus
  1. zonder vrees, met veel moed

onverwacht (adj)
necopīnātus
  1. niet van tevoren zien aankomen

onverwachts (adv)
inexspectate

onverwoestbaar /ˌɔn.vərˈʋust.bar/ /ˌɔn.vərˈβ̞ust.bar/ (adj)
indēlēbilis
  1. niet stuk te krijgen, buitengewoon robuust

onvoldragen (adj)
immītis
  1.

onvolgroeid (adj)
immātūrus
  1. van iets dat het nog niet tot volle wasdom is ontwikkeld

onvolkomenheid (n)
dēficientia
  1.

onvoltooid deelwoord (n)
participium praesentis

onvoltooid tegenwoordige tijd (n)
praesens

onvoltooid verleden tijd (n)
imperfectum

onvoorzichtigheid /ˌɔnvorˈzɪxtəxhɛːt/ /ˌɔnvorˈzɪxtɪxhɛɪ̯t/ /ˌɔnvo̝rˈzɪχtəχhɛɪ̯t/ (n)
incautela
  1. een gedraging die gemakkelijk tot ongelukken kan leiden

onvruchtbaar (adj)
infertilis

onweer /ɔnʋɪːr/ (n)
hiemps
  1. meteorologisch verschijnsel waarbij regen gepaard gaat met donder en bliksem

onwel /xxxx/ (adj)
malus
  1. zich niet gezond voelend

onwelluidend (adj)
discors
  1.

onwelwillend (adj)
illepidus
  1. het niet vriendelijk of toegevend zijn

onwetendheid (n)
ignorantia

onwil /ˈɔnwɪl/ (n)
nōluntās
  1. het de keuze maken om niet mee te werken

onwillig (adj)
contumax

onwrikbaarheid (n)
firmitas
  1. de mate waarin iemand niet van zijn stuk te krijgen is

onyx (n)
onyx
  een variëteit van kwarts

onzalig (adj)
miser

onze (possessivePronoun)
noster
  1. attributief
  2. substantief

onzichtbaar /ɔnˈzɪx(t)bar/ (adj)
invisus

onzin (n)
gerrae!

onzinnig (adj)
absurdus
  1.zonder enige betekenis of nut

onzuiverheid (n)
impūritās
  1. de mate waarin iets vervuild is

oog /ox/ /oːx/ /oχ/ (n)
oculus
  1. gezichtsorgaan voor het waarnemen van lichtprikkels

oog om oog, tand om tand /ˌox.ɔm.ˌox, ˌtɑnt.ɔm.ˈtɑnt/ /ˌoɣ.ɔm.ˌox, ˌtɑnd.ɔm.ˈtɑnd/ /ˌoχ.ɔm.ˌoχ, ˌtɑnt.ɔm.ˈtɑnt/ (interjection)
oculum pro oculo dentem pro dente
  1. benadrukt volledige vergelding

oogappel /oxɑˈpəl/ (n)
pūpilla
  2. een oogbol

oogarts (n)
oculāria

ooggetuige (n)
arbiter
  1. ooggetuige

ooglid /ˈoχ.lɪt/ (n)
palpebra
  1. een beschermend vlies van huid dat over de ogen bewogen kan worden

oogst (v)
messis
  1. het van het land halen van het rijpe gewas

oogsten (v)
colligere
  1. het volgroeide gewas van het veld halen
  2. als reactie krijgen

oogster (n)
messor
  1. iets of iemand die iets oogst

oogstmachine (n)
messor
  1. een systeem om informatie te verzamelen
  2. een landbouwmachine

ooi (n)
ovis
  1. vrouwelijk schaap

ooievaar (n)
ciconia
  1. bepaald soort grote witte vogel met zwarte vleugelranden en rode poten, Ciconia ciconia

ooit /oːɪt/ (adv)
aliquando
  1. op een zeker tijdstip in het verleden
umquam
  2. een mogelijk tijdstip in de toekomst

ook /oːk/ (adv)
quoque, etiam, et
  1. daarnaast; verder; tevens

oom /om/ (n)
patruus, avunculus
  1. broer of zwager van iemands vader of moeder

oor /oːr/ (n)
auris, auricula
  1. het lichaamsdeel waarmee geluiden kunnen worden gehoord

oorbel (n)
inauris
  1. een ornament dat in of op het oor aangebracht wordt

oord /ort/ (n)
locus
  1. een bepaalde plaats

oordeel (n)
iūdicāmentum

oorkussen (n)
cervīcal
  2. hoofdkussen

oorlel (n)
auricilla
  1.het onderste deel van de oorschelp bestaande uit vetweefsel

oorlog (n)
bellum
  1. een gewapende strijd tussen twee of meer bevolkingsgroepen en/of tussen twee of meer landen

oorontsteking /ˈorɔntˌstekɪŋ/ (n)
otitis
  1. een ontsteking van het oor

oorschelp /orsxɛlp/ /o̝rsχɛɫp/ (n)
auricula
  1. het uit het hoofd stekende deel van een oor

oorsmeer (n)
cerumen
  stroperige vloeistof in de gehoorgangen

oorsprong (n)
orīgō

oorspronkelijk (adj)
primitivus
  1. zoals het in begin was

oorzaak /ˈorzak/ (n)
causa

oost /ost/ (adv)
oriens

oosten /ˈostə(n)/ (n)
oriēns
  1. een van de windstreken, die op landkaarten overeenkomt met de rechterkant

op (preposition)
in
  1. aan de bovenkant aanrakend, rustend op
super
  3. omhoog

op het matje roepen (v)
convoco
  3. (van een ambassadeur) laten komen om een kritiek op beleid van zijn regering over te brengen

opa /ˈopa/ (n)
avus
  1. de vader van een ouder

opaal /o'pal/ (n)
opalus
  1. een halfedelsteen en een amorfe variëteit van kwarts, SiO₂·nH₂O, gehydrateerd siliciumdioxide met een waterpercentage van soms wel 20%

opbergen (v)
abdō
  1. op een veilige plaats wegdoen

opbiechten (v)
addere
  1. toegeven dat men iets kwaads gedaan heeft

opblazen /'ɔp.bla.zə(n)/ (v)
inflō
  2. een gas in een uitzetbare ruimte pompen

opbleken (v)
albicō
  1. witter worden, bleker worden, witter maken, bleker maken

opborrelen (v)
scateō
  1. het naar boven komen van gasbellen door een vloeistof

opbrengen /'ɔbrɛŋə(n)/ (v)
reditus
  1. als batig resultaat leveren

opbrengst /'ɔbrɛŋs/ /'ɔbrɛŋst/ (n)
fructus
  1. dat wat opgebracht wordt, de baat die men heeft van zijn activiteiten

opdat (conjunction)
ut

opdienen /ˈɔbdinə(n)/ (v)
dapino
  1. eten en drinken op tafel zetten

opdissen (v)
dapino
  1. het maken en aanbieden van een maaltijd

opdoeken (v)
interimō

opdoen (v)
colligere
  verkrijgen

opdracht /ˈɔbdrɑxt/ (n)
expedītiō
  1. een te verrichten werk

opdragen (v)
instruo
  1. iemand iets te doen geven

opduikelen (v)
effodiō
  1.

opeenhoping (n)
accumulatio

opeens (adv)
improviso
  1. snel en onverwachts

opeisen /ˈɔpɛːsə(n)/ (v)
exigo
  eisen dat iets of iemand waarop men recht heeft, wordt overgegeven

open /ˈoː.pə(n)/ (adv)
apertus
  1. niet gesloten

openbaar (adj)
publicus
  1. vrij toegankelijk

openbaring (n)
apocalypsis

openbarsten (v)
dīrumpō
  1. door druk van binnenuit met geweld opengaan

openen (v)
aperio
  1. laten beginnen, in bedrijf brengen
  2. ontsluiten, openmaken wat afsluit of wat gesloten is
  3. openstellen, toegankelijk maken
  4. (informatica) een bestand inladen

opengaan /ˈoː.pə(n).ɣaːn/ (v)
aperio
  1. zich openen

opengooien (v)
patens
  1. met kracht en grote snelheid openen

opening (n)
apertūra
  1. een plaats die toegang biedt tot iets dat is afgesloten
  2. het openstellen van iets wat nog niet toegankelijk of in functie was

openklappen (v)
patens
  1.

openleggen (v)
adaperiō
  1.

openlijk /ˈopə(n)lək/ (adj)
apertē
  1. zonder te verbergen, in het openbaar

operment (n)
auripigmentum
  1. felgele delfstof, zwavelarsenicum (As₂S₃)

opflakkeren /ɔ'pflɑkərə(n)/ (v)
inaestuō
  1. plotseling weer heftig gaan branden

opfokken (v)
animo
  1. jonge dieren grootbrengen
percieō
  2. iemand boos maken

opgaan (v)
ascendō
  1. oprijzen, omhooggaan

opgang (n)
ortus
  3. het naar boven gaan

opgebruiken (v)
absumere
  1. alles gebruiken tot het op is

opgetogenheid (n)
ēlātiō
  1. enthousiaste stemming, houding, instelling

opgewektheid (n)
alcohol

opgewondenheid (n)
tumor
  1. het seksueel of emotioneel (te) gespannen zijn

opgraven (v)
effodiō
  1. een voorwerp uit de bodem naar boven halen
  2. een archeologisch onderzoek houden

opgraving (n)
excavatio
  1.

opgroeien (v)
adolescō
  1.de tijd tot de volwassenheid doorbrengen

ophangen /'ɔpɦɑŋə(n)/ (v)
suspendō
  1. iets in een hangende positie bevestigen
  2. een telefoongesprek beëindigen
sedeo
  3. aan de galg opknopen

opheffen /'ɔpɦɛfə(n)/ (v)
tollō
  1. iets in opwaartse richting brengen

opheldering (n)
explanatio, explicatio
  1. verduidelijking

ophitsen (v)
incitō
  1. kwaad en opgewonden maken

ophogen /'ɔphoxə(n)/ (v)
animo
  1.iets hoger maken dat het was

ophoging /ɔ'phoxɪŋ/ (n)
agger
  1. iets wat hoger gelegen is dan de omgeving

opium (n)
opium
  1. het ingedroogde melksap van de opiumpapaver of slaapbol (Papaver somniferum), een pijnstillend, verdovend en verslavend middel

opkikkeren (v)
candēscō
  1. zorgen dat iemands stemming verbeterd

opklappen (v)
animo
  1.

opklauteren (v)
ascendō
  1. naar boven klimmen

opkomen (v)
levo
  2. omhoogkomen
ascendo
  5. tot ontwikkeling komen

oplaaien /ˈɔp.la.jə(n)/ (v)
aestuare, excitare, flagrare
  1. plotseling heviger gaan branden

opladen (v)
carrus
  1. een materiële lading op iets aanbrengen
  2. een elektrische lading op iets aanbrengen

opleggen (v)
impōnō
  1. iets een liggende plaats geven op iets anders

opleiding (n)
asportatio

opletten (v)
animadverto
  1. bij voortduring aandachtig zijn

opleven (v)
recreo
  1. weer tot bloei komen

oplichterij (n)
fraud
  1. bedrog waarbij men iemand geld of goed afhandig weet te maken

oplichting (n)
fraudatio
  1. bedrog waarbij men iemand geld of goed afhandig weet te maken

oplopen /'ɔplopə(n)/ (v)
auctus
  2. stijgen

oplosbaar (adj)
dissolubilis
  2. scheikunde: het vermogen bezittend in oplossing te gaan

oplossen (v)
dissolvō
  1. een homogeen mengsel gaan vormen
  2. een homogeen mengsel doen vormen

opluchten /ɔ'plʏxtə(n)/ (v)
relevō
  1.

opluchting (n)
aberrātiō
  1.het gevoel bevrijd te zijn van iets dat dreigde

opmerken (v)
animadverto
  1. bemerken, waarnemen

opmonteren (v)
hilarō
  1. opvrolijken, animeren

opname /'ɔpnam(ə)/ (n)
acceptio
  3-4

opnemen (v)
fero
  2. het resultaat vaststellen
initio
  5. beginnen

opnieuw /ˈɔpniu/ (adv)
iterum
  1. nog een keer, een vorige gebeurtenis herhalend

opofferen (v)
hostia
  1. iets bij noodzaak moeten gebruiken, dumpen of doden

oppakken /ˈɔpɑkə(n)/ (v)
comprehendere
  3. iemand gevangen nemen

opper (n)
sublica
  1. hoop gemaaid en gedroogd gras

opperen (v)
suggerō
  1. iets voorstellen

opperhoofd (n)
princeps
  1. leider van een stam

oppervlak /ˈɔpərvlɑk/ (n)
superficiēs
  1. vlak dat iets naar boven begrenst

oppervlakkig /ɔpər'vlɑkəx/ (adj)
superficiālis
  1. niet diepgaand of niet grondig
  2. zich aan de oppervlakte bevindend

oppervlakte /ˈɔpərvlɑktə/ (n)
superficiēs
  1. vlak dat iets naar boven begrenst
area
  2. uitgebreidheid

oppoken (v)
percieō
  2. figuurlijk een kwestie meer in de belangstelling laten komen door erover te publiceren

opporren (v)
percieō
  1. iemand aanzetten tot activiteit

opposant (n)
adversarius
  1.

opprikken (v)
stimulus
  1.

oprakelen (v)
inclinatitas
  1. het vuur feller doen branden door erin te poken

oprichten (v)
arrigere
  1. in verticale stand brengen
sistō
  2. een instelling in het leven roepen

oprispen (v)
eructare
  1.

oproerkraaier (n)
turbātor
  1.

opruier (n)
turbātor
  1.

opscheplepel (n)
trua
  1. een lange, grote en diepe lepel

opscheppen /'ɔpsxɛpə(n)/ (v)
dapino
  1. voedsel uit een schaal of pan op een bord doen
glorior
  2. aangedikte beweringen doen

opschepper (n)
delator
  1. iemand die vaak opschept tot ergernis van anderen

opschieten (v)
festino
  1. haast maken

opschikken (v)
decoro
  2. verfraaien

opschudden (v)
suscitō
  schuddend ordenen

opschudding /'ɔpsxɵdɪŋ/ (n)
trepidatio
  1. een reactie van schok, verbazing of afkeer op een daad of gebeurtenis

opsieren (v)
decoro
  1.

opslaan /ˈɔpslan/ (v)
servo
  5. informatica: vastleggen of bewaren van gegevens

opslokken (v)
tuburcinor
  1. heel of in grote brokken inslikken

opsluiten (v)
inclūdō
  1.

opsplitsen (v)
commūnicō

opspringen (v)
saliō
  1. in de hoogte springen

opstaan (v)
orior
  1. gaan staan
  2. het bed verlaten

opstand /ˈɔpstɑnt/ (n)
insurrectio
  1. een massale, vaak gewelddadige, poging het heersende gezag af te schudden

opstandeling (n)
rebellis
  1. iemand die zich gewapenderhand verzet tegen het heersende gezag

opstandig (adj)
rebellis

opstanding (n)
resurrectio
  1. verrijzenis

opstapelen /ˈɔpstapələ(n)/ (v)
sublica
  1. boven op een grote hoop leggen, ergens een hoop van maken

opsteker (n)
fortuītus
  1. een omstandigheid die gunstig voor iets of iemand werkt; iets wat blijmoedig maakt

opsteller /ɔ'pstɛlər/ (n)
compositor
  1.

opstijgen /ˈɔpstɛːɣə(n)/ /ˈɔpstɛːɪχə(n)/ (v)
exuō
  1. in de lucht stijgen
ascendō
  2. te paard stijgen

opstoker (n)
turbātor
  1.

opstootje (n)
flagitium

opstoppen (v)
obstruō

optellen (v)
addere
  1. bij elkaar tellen; het samenvoegen van twee of meer termen tot een totaal, de som genoemd

opteller (n)
contra
  1. iemand die een optelling maakt

optelling (n)
additio
  1. het samenvoegen van een of meer termen tot een totaal, de som

optica (n)
optica

optie (n)
optiō
  1. een van de keuzes die gemaakt kan worden
  2. financieel product

optillen (v)
excello
  1. met spierkracht iets van de grond opheffen

optioneel (adj)
facultativus

optocht (n)
pompa

optreden /ˈɔp.tre.də(n)/ (n)
exsecūtiō
  1. een kunstzinnig verschijnen voor een publiek

optreden /ˈɔp.tre.də(n)/ (v)
ago
  2. controlerende of bestraffende maatregelen uitvoeren

opulent (adj)
opulentus
  1. grote rijkdom uitstralend

opus (n)
mereō

opvallen /'ɔpfɑlə(n)/ (v)
ēmineō
  1.

opvatten (v)
fero
  2. opnemen van met name werk

opvlammen (v)
inaestuō
  1, weer gaan branden

opvliegen /'ɔpfliɣə(n)/ (v)
exuō
  1. vanaf de grond of een andere positie van rust aan een vlucht door de lucht beginnen

opvoeden (v)
animo

opvoeding (n)
fictio
  1. het proces waarin iemand wordt gevormd naar de normen van diens opvoeders, en daarmee meestal de samenleving waarin hij leeft

opvolgen (v)
succedere
  2. iemands functie overnemen

opvolger (n)
successor
  1. iemand die een ambt bekleedt na iemand anders

opvullen (v)
māteria

opvulsel (n)
fartis
  1.

opwekken (v)
hilarō
  1. opmonteren, animeren

opwelling (n)
citātus
  1. innerlijke drang

opwinden (v)
commoveō
  3. in staat van agitatie brengen

opzettelijk (adv)
meditātus
  1. bewust op deze manier

opzetten (v)
māteria
  4. taxidermie bedrijven

opzien (v)
metuere
  1. in hoog aanzien hebben, van hogere status achten
  2. iets met angst en vrees bekijken

opzwellen /'ɔpsʋɛlə(n)/ (v)
adaestuō
  1. in volume toenemen

oraal (adj)
oral
  1. met betrekking tot de mond

orakel (n)
fatus

oranje /oˈrɑɲə/ (adj)
aurantiacus, aurantius
  1. de kleur oranje hebbend

orator /ɔˈratɔr/ (n)
orator
  1. redenaar

orchidee (n)
orchis
  1. plant van de talrijke orchideeënfamilie, m.n. benaming voor de kleurrijke bloemen

orde (n)
ordō
  1. gewenste regelmaat
  2. een hiërarchische organisatie
  3. (biologie) een groep verwante organismen, onderdeel van een klasse en bestaande uit families

ordebewaarder (n)
pedisequa
  1. iemand die belast is met het handhaven van de rust

ordelijk (adj)
cacula

ordentelijk (adj)
decenter
  1.

order (n)
imperium
  1. een verzoek om diensten of goederen te leveren
  2. verplicht uit te voeren opdracht zonder enige tegenspraak

ordinaal (adj)
ordinalis

oregano (n)
orīganum
  1. Origanum vulgare
  2. keukenkruid

orgaan (n)
organum
  1. Onderdeel van het organisme

organisatie /ˌɔrɣɑniˈzasi/ /ˌɔrχɑniˈzaʦi/ (n)
institutum
  3. een groep die een bepaald doel of of bepaalde rol heeft

organiseren /ˌɔrɣɑniˈzeːrə(n)/ /ˌɔrχɑniˈzɪːrə(n)/ (v)
ordinō
  1. een bepaalde structuur aanbrengen
  2. iets, vaak een evenement, tot stand brengen

organisme (n)
organismus
  1. een afzonderlijk en volledig levend wezen dat voor zijn voortbestaan afhankelijk is van zijn eigen metabolisme en bestaat uit verschillende organen

organist /orɣa'nɪst/ (n)
organista
  1. musicus die zich toelegt op het bespelen van het orgel

orgasme (n)
orgasmus
  1. lustgevoelens bij seksuele opwinding (klaarkomen)

orgel /ˈɔrɣəɫ/ (n)
organum, organum tubulatum
  1. een muziekinstrument dat bestaat uit meerdere losse pijpen waardoor lucht stroomt op een labium en dat ingedeeld wordt bij de aerofonen

orgie /ˈɔrxi/ (n)
orgia

origineel (adj)
novitatis
  1. enige of zeer zeldzaam in zijn soort
  2. gemaakt door de eerste en oorspronkelijke maker

origineel (n)
novitatis
  1. een voorwerp dat is gemaakt door de eerste en oorspronkelijke maker

orka /ˈɔr.ka/ (n)
orca
  1. Orcinus orca, een walvissoort die vrij gedrongen van bouw is...

orkaan (n)
turbo
  1. een bijzonder hevige storm

orkest /ɔrˈkɛst/ (n)
orchestra
  1. een groep musici

orkesthoorn (n)
cornu
  1. orkesthoorn

orthodoxie /ɔrtodɔk'si/ (n)
orthodoxia

os (n)
bos
  1. gecastreerde stier

oscilleren (v)
oscillare
  1. oscilleren

osmium (n)
osmium
  1. Chemisch element

ossificatie (n)
ossificatio
  1. beenvorming

otitis /oˈtitəs/ (n)
otitis
  1.

otter (n)
lutra
  1.1 bepaald soort zoogdier Lutra lutra

oud /aʊ̯d/ /ɔʊ̯t/ /ʌʊ̯t/ (adj)
vetus, vetulus
  1. oud mens, dier
vetus, senex
  2. oud ding, concept

ouder /ˈaʊ̯.dər/ /ˈɔʊ̯.dər/ /ˈʌʊ̯.dər/ (n)
genitor
  1. de moeder of vader van een kind

ouderdom (n)
aetas

ouderlijk (adj)
parentālis

ouderling (n)
sambucus
  1.

ouders /ˈaʊ̯.dərs/ /ˈɔʊ̯.dərs/ /ˈʌʊ̯.dərs/ (n)
parentes
  1. meervoud van het zelfstandig naamwoord ouder

ouderwets (adj)
priscus
  1. niet langer gebruikt of in de mode

oudheid /ɑʊ̭tɦɛɪ̭t/ (n)
antīquitās
  1. het tijdperk van de geschiedenis vóór de middeleeuwen
  2. een overblijfsel uit

oudheidkunde (n)
archaeologia

oudoom /'ʌʊtom/ (n)
avunculus
  1.

oudtante /'ʌʊtɑntə/ (n)
amita magna
  1.

ouverture (n)
praelūdium
  1. een meestal instrumentaal muziekstuk dat als opening fungeert van een opera of operette

ouwehoer (n)
gestor

ouwelijk (adj)
annōsus
  1.

ovarium (n)
ovarium

oven /ovə/ (n)
furnus
  1. een besloten ruimte die verhit wordt om er voorwerpen in te smelten, te bakken enz.

over (preposition)
trans
  2. op of langs de oppervlakte van

overal (adv)
ubīque
  1.

overbieden (v)
adiciō
  1. een hoger bod uitbrengen dan een ander

overblijven (v)
superesse
  1. overhouden

overblijvend (adj)
cēterus
  2. resterend na vertrek of ontslag van anderen

overbrengen /ˈovərbrɛŋə(n)/ (v)
transeo
  1. van de ene locatie naar de andere brengen
vectō
  2. meedelen, melden
transferre
  3. van de ene persoon of zaak op de andere doen overgaan

overdag /ˌovərˈdɑx/ (adv)
diu
  1. tijdens de uren van de dag

overdoen (v)
reficio
  1. opnieuw doen

overdracht (n)
transferre
  1. officieel iets in handen van de andere partij geven

overdreven (adj)
suprālātus
  1. buiten proportie weergegeven

overdrijven /ovərˈdrɛːvə(n)/ /ˈovərdrɛːvə(n)/ (v)
verbīs augeō
  1. de feiten groter, kleiner, mooier of slechter voorstellen dan ze zijn
transeo
  1. tot het verleden gaan behoren

overdwars (adv)
obliquus
  1.

overeenkomst /ovərˈeŋkɔmst/ (n)
contractus
  1. een bindende afspraak waarmee alle partijen instemmen
convenientia
  2. een eigenschap die hetzelfde is

overeenstemmen (v)
constō
  2. in overeenstemming brengen

overgaan (v)
praetereo
  4. van eigenaar veranderen
  6. minder worden en uiteindelijk weggaan

overgave /'ovərɣavə/ (n)
dēditiō
  1. het opgeven van de strijd en zich aan de wijand onderwerpen

overgeven (v)
vomito, vomo
  1. braken

overgrootmoeder /ˈovərgrotˌmudər/ (n)
proavia
  1. de moeder van de grootvader of van de grootmoeder

overgrootvader /ˈovərɣrotˌvadər/ (n)
proavus
  1. een vader van een grootouder

overhaasten /ovər'hastə(n)/ (v)
festīnō
  1.

overhaasting (n)
festīnō
  1.

overhandigen (v)
dedo
  1. in de handen van een ander geven

overhead (n)
insuper
  1. operationele kosten

overheen (adv)
trāns

overheersen (v)
dominor
  1. de macht uitoefenen over een ander volk

overheersing (n)
dominatio
  1. het overheersen

overheid /ˈovərɦɛit/ (n)
magistratus
  1. het geheel aan gezagvoerende lichamen

overhemd /ˈovərˌɦɛmt/ (n)
camisia

overhoopgooien (v)
invertō
  1. op heftige wijze voorwerpen door elkaar smijten

overhoophalen (v)
percieō
  2. de rust verstoren met pijnlijke kwesties

overhooplopen (v)
resupino
  1. op heftige wijze tegen iemand opbotsen

overhoopsmijten (v)
invertō
  1. op heftige wijze voorwerpen door elkaar gooien

overhoren /ˌovərˈhorə(n)/ /ˌovərˈho̝rə(n)/ (v)
experior
  1. nagaan of iemand bepaalde kennis in voldoende mate tot zich genomen heeft door het stellen van vragen over deze kennis

overijling (n)
adaestuō
  1. (te) grote haast

overkomen (v)
Crux
  1. andere kant bereiken
inveniō
  2. meest onbedoeld een bepaalde indruk wekken op iemand anders

overleg /ovərˈlɛx/ (n)
deliberatio
  1. beraad, beraadslaging

overleven /ˌovərˈlevə(n)/ (v)
relinquor
  1. in leven blijven ondanks levensbedreigende omstandigheden of gebeurtenissen

overlevende (n)
superstes
  1. iemand die een levensbedreigende situatie overleefd heeft

overlijden (v)
decedo
  1. ophouden met leven

overlopen /'ovərlopə(n)/ /ovər'lopə(n)/ (v)
alluviō
  1. tot boven de rand van een vat of dijk gevuld raken
transfugiō
  2. in de strijd van zijde wisselen

overmaken (v)
reficio
  1. opnieuw maken

overmannen (v)
obruō
  1.met grote kracht de baas worden of blijven

overmatig (adj)
improbus
  1. buitensporig

overmits (conjunction)
as
  1. omdat of aangezien, geeft onderschikkend een reden aan

overmorgen (adv)
perendie

overrijden (v)
resupino
  1. met de wielen van een voertuig over iets of iemand heen rijden

overrijp (adj)
fracidus
  1.

overschaduwen (v)
obumbrō
  1. iets domineren, naar de achtergrond drukken

overschrijven (v)
rescrībō
  1. al schrijvend kopiëren

overspel /'ovərspɛl/ (n)
adulterium
  1. seks hebben met een ander dan de echtgenoot of vaste partner

oversteken (v)
trānseō
  1. aan de overzijde van iets geraken

overstort (n)
alluviō
  1. noodafvoer voor een kanaal
  2. noodafvoer voor riool

overstromen /'ovərstromə(n)/ /ovər'stromə(n)/ (v)
alluviō
  1. het tot over de rand gevuld raken van een vat
diluvio
  1. het onder water komen staan van een laaggelegen gebied

overstroming /ˌovərˈstromɪŋ/ (n)
inundatio, exundatio
  1. het binnenlopen van water in doorgaans droog gebied

overtollig (adj)
superfluus
  1. wat in te ruime mate aanwezig is

overtreden (v)
abrumpo
  1. bepaalde denkbeeldige of daadwerkelijke lijnen te buiten gaan

overtreding (n)
delinquentia
  1. een relatief licht strafbaar feit

overtreffen (v)
praecellō
  1.een voorheen behaald niveau te boven gaan

overtreffende trap /ˌo.vər.ˌtrɛ.fən.də.ˈtrɑp/ (n)
superlativus

overtuigen /'ovərtœyɣən/ /ovərˈtœyɣən/ (v)
persuadere
  1. een denkbeeld doen aanvaarden

overvloed (n)
abundantia

overvloedig /ovərˈvluːdəx/ /ovərˈvluːdəç/ (adj)
abundans
  1. in ruime hoeveelheid aanwezig

overwegen /ovər'ʋeɣən/ /ˈovərʋeɣən/ (v)
pensitō
  de voor- en nadelen bezien alvorens een beslissing te nemen

overwegend (adj)
plērumque
  1. voor het grootste gedeelte

overweldiging (n)
capiō
  1. geweldadige onderwerping

overwicht (n)
preponderantia

overwinnen (v)
vincō
  1. een tegenstander of zwakte onder de knie krijgen

overwinning /ˈovərˌwɪnɪŋ/ (n)
victoria

overzetten (v)
interpreto
  3. zie vertalen

overzicht /ˈovərzɪxt/ (n)
breviārium
  1. toestand dat je het geheel kunt duidelijk overzien
  2. samenvatting van de inhoud, beschrijving in hoofdlijnen

ovulatie (n)
ovulatio
  1. het gereedkomen van een eicel uit de eierstok.

oxide (n)
oxidum

ozon (n)
ozonum
  1. (scheik.) een vorm van zuurstof met drie zuurstofatomen inplaats van twee

pa /pa:/ (n)
tata
  1. vader

paaien /pajə(n)/ (v)
pariō
  1. het leggen en bevruchten van eieren door vissen
colloquium
  3. de bemanning van een ander schip aanspreken

paal (n)
cippus
  1. een langwerpig stuk materiaal dat in de grond staat
  3. een doelpaal
albesco
  4. (heraldiek) een loodrechte band midden over een wapenschild

paalwoning (n)
sublica

paar /paːr/ (indefinitePronoun)
par
  1. meerdere, maar niet heel veel

paar /paːr/ (n)
par
  2. twee geliefden die een relatie hebben
  1. twee van een soort die bij elkaar horen

paard /paːrt/ (n)
equus, caballus
  1. tam hoefdier met manen
equus, eques
  3. schaakstuk

paardenbloem /ˈpardəblum/ (n)
dens leonis
  1. en 2. (bladeren of bloemen van) plant Taraxacum officinale
aphaca
  1. samengesteldbloemige plant Taraxacum officinale

paardenboon (n)
faba

paardenhorzel (n)
tabanus

paardenkracht /'pardə(n)krɑxt/ (abbreviation)
equipotentia
  maat voor arbeidsvermogen

paardenstaart (n)
equisētum
  1. sporenplant
  3. staart van een paard

paardenstal /ˈpardəˌstɑɫ/ (n)
equile
  1. een stal bedoeld om paarden te huisvesten

paardrijden /ˈpaːrt.rɛidə(n)/ (n)
equitatio
  het rijden op een paard, ter ontspanning of als sportbeoefening
equitare
  zich, zittend op de rug van een paard, verplaatsen

paars /pars/ (adj)
ostrum
  1. een paarse kleur hebbend.

paars /pars/ (n)
ostrum
  1. diverse kleurschakeringen tussen blauw en rood.

pacht (n)
locātum

pachter (n)
inquilīnus

pachtsom (n)
conductum
  1.

pacificeren (v)
pācificō
  1. tot vrede of tot rust brengen

pacifist (n)
imbellis
  aanhanger van het pacifisme

pacifistisch (adj)
imbellis
  1.

pad /pɛːt/ (n)
bufo
  1. een kikker met een gedrongen lichaamsbouw en ruwe huid die een orgaan van Bidder bezit

paddenstoel (n)
fungus, boletus
  1. vruchtlichaam van een doorgaans onder de grond levende schimmel of zwam

page (n)
pedisequus
  1. persoonlijke dienaar van iemand

pagina (n)
pagina

pagineren (v)
pāgina
  1. de bladzijden van een drukwerk voorzien van een doorlopende paginanummering

pak /pɑk/ (n)
fascis
  1. pakket
acervus
  2. lading

pakhuis (n)
apothēca

pakje /ˈpɑkʲə/ (n)
convāsō

pakken (v)
capio
  1. in de handen nemen

pakket /pɑ'kɛt/ (n)
convāsō

pakmand (n)
impediō
  1. mand waarin men goederen kan pakken om ze te versturen

paladijn /palaˈdɛin/ (n)
pugnator, pugnatrix
  2. een ridder of hofdienaar

paleis (n)
palātium
  1. een aanzienlijk gebouw dat een openbare functie heeft of een (woon)huis voor een staatshoofd is

paleolithicum /ˈpalejoˌlitikʏm/ (n)
palaeolithicus
  1. eerste periode van de steentijd

paleozoïcum /ˌpalejoˈzowikʏm/ (n)
Aera Palaeozoica

palindroom (n)
palindromus
  1. een symmetrisch woord dat van links naar rechts gelezen hetzelfde is als van rechts naar links gelezen. Voorbeelden: lepel en parterretrap maar ook kok en lol

paling (n)
anguilla
  1. bepaald soort langwerpige consumptievis, Anguilla anguilla

palladium (n)
palladium
  1. chemisch element

pallium (n)
pallium

palm (n)
palma
  1. (sub-)tropisch gewas
  2. binnenzijde van de hand

palmboom (n)
palma

pan /pɑn/ (n)
sartago
  1. keukengereedschap om in te koken of braden

panacee (n)
panacea
  1. geneesmiddel dat alle kwalen zou verhelpen

pand /pɑnt/ (n)
aedificatio
  2. een gebouw
apīscor
  4. kanaaldeel

pandemie /ˌpɑndeˈmi/ (n)
pandemia
  1. een epidemie op wereldwijde schaal

paneel /paˈnel/ (n)
abacus

paniek (n)
pavor

pannenkoek (n)
laganum
  1. een platte, ronde koek die in een pan gebakken is
  3. volleybalterm

pantalon (n)
bracae

panter (n)
panthera, pardus
  1. benaming voor verschillende grote katachtige roofdieren

pantheïsme /pɑn.teʲ'ɪsmə/ (n)
religio pantheia

pantoffel (n)
soccus

pantoffeldiertje /pɑnˈtɔfəldirtʲə/ (n)
paramecium
  1. eencellig diertje

pantser (n)
lorica
  1. een beschermende laag om dieren of voorwerpen

pap (n)
pāpārium
  1. gerecht dat meestal bestaat uit melk die is gebonden met een zetmeelproduct zoals meel

papa (n)
tata
  1. informele benaming voor vader door zijn kind

papaver (n)
papaver
  1. een plantengeslacht waarin ook de opiumpapaver thuis hoort

papegaai (n)
psittaca, psittacus
  1. benaming voor vogels uit de orde Psittaciformes

papier (n)
charta, papyrus
  1. een dun vezelachtig beschrijfbaar materiaal

papillair (adj)
papillāris

paprika /ˈpaprika/ (n)
capsicum
  2. vrucht van een bepaalde gekweekte vorm van een peperplant, Capsicum annuum

parabel (n)
parabola

parabool /ˌparaˈboɫ/ (n)
parabola
  1. kegelsnede waarbij het snijvlak parallel loopt met een lijn die aan de kegel raakt en tevens het toppunt snijdt.

parade (n)
pompa
  1. schouwspel in de vorm van een optocht

paradijs (n)
paradis

paradox (n)
paradoxum

paradoxaal /ˌparadɔkˈsal/ (adj)
paradoxus
  1. tegenstrijdig lijkend

parallellogram /paralɛloˈɣrɑm/ /pɑrɑlɛloˈʝrɑm/ (n)
parallelogramma
  1. (wiskunde) een vierhoek waarvan de overstaande zijden evenwijdig zijn

paraplu /ˌpa.ra.ˈply/ (n)
umbraculum
  1. een scherm waarover een waterdichte stof is gespannen om zich te beschermen tegen de regen

parasiet (n)
parasitus
  1. klaploper, iemand die ten koste van een ander leeft, een profiteur

parasiteren (v)
parasitari

parasitologie (n)
parasitologia
  1. leer en studie van de parasieten en het parasitisme

parasol (n)
umbella

parel (n)
margarita
  1. een hard, rond voorwerp dat door bepaalde weekdieren (hoofdzakelijk oesters, soms slakken) wordt gemaakt, en dat opgevist wordt om als sieraad te dienen

parelhoen (n)
faraona
  1. benaming voor vogels uit het geslacht Numididae

parelmoer /parəl'mur/ (n)
concha
  1. het glanzende mineraal dat de binnenzijde van bepaalde schelpen bedekt

parfum (n)
costum

park /pɑr<sup>ə</sup>k/ (n)
hortī
  1. een groengebied bedoeld voor recreatie of natuurbehoud

parkeren (v)
viridarium
  1. (een voertuig) tijdelijk ergens laten staan

parkwachter (n)
saltuārius
  1. opzichter in een (natuur)park

parlement (n)
parlamentum

parochie (n)
parochia
  1. gemeenschap van gelovigen in de katholieke kerk die bij één kerkgebouw hoort

part (n)
commūnicō

participant (n)
particeps
  1. iemand die deelneemt aan een activiteit

participeren /ˌpɑrtisiˈpeːrə(n)/ (v)
participō
  1. ergens aan deelnemen

particulier (adj)
gregārius
  1. niet van de overheid

partikel (n)
particula
  1. klein deeltje

partner /'pɑrtnər/ (n)
consors
  1. iemand met wie men gezamenlijk iets onderneemt of handel drijft
  2. deelgenoot in spelen, speelgenoot, mededanser
  3. iemand met wie men gehuwd of niet een relatie heeft

parvenu /pɑr.və.'ny/ (n)
pervenita

pas (n)
gradus
  2. manier van lopen
  1. het plaatsen van de voet
angustiae
  3. identiteitsbewijs
  5. schot naar een medespeler
transitus
  4. doorgang tussen bergtoppen

paspoort (n)
syngraphus

passage (n)
iter
  5. ontlasting, doorgang

passagier (n)
vector
  1. iemand die al of niet tegen betaling meereist met een voer-, vaar- of vliegtuig

passen /ˈpaːsə(n)/ /ˈpɑsə(n)/ (v)
se habere
  1. precies de goede maat zijn, erin kunnen

passend (adj)
aptus

passer (n)
circinus

passeren (v)
transeo
  1. voorbijgaan, voorbijsteken, inhalen

passie (n)
passio
  1

passief (adj)
verbum passivum
  1. niet zelfstandig werkzaam

passievrucht (n)
futipasionnese
  1. (eetbare) vrucht van het plantengeslacht Passiflora

pastei (n)
crustum

pastinaak (n)
pastinaca
  1. bepaald circa 20 cm lang knolgewas, Pastinaca sativa

pastoor (n)
pastor

pastoraat (n)
sacerdōtium
  1.

pat (adj)
stancamentum
  1. in een toestand waarin een speler geen enkele zet meer kan doen

pat (n)
stancamentum
  1. remise doordat een speler geen zet meer kan doen
maca
  3. gekleurd strookje stof op een uniform

paternaal (adj)
paternus
  1. & 2. vaderlijk

pathogeen (adj)
pathogenicus
  1. de eigenschap bezittend om een ziekte te veroorzaken

pathogeen (n)
pathogenum
  1. een organisme dat een ziekte verwekt

pathologie (n)
pathologia
  1. de tak van de geneeskunde die het ontstaan en verloop van ziektes bestudeert

pathologisch (adj)
pathologicus
  1. ziekte betreffend

patholoog (n)
pathologus
  1. een medisch specialist die de pathologie beoefent

patiënt /pɑˈsʲɛnt/ (n)
aegrotus
  iemand die medische hulp krijgt

patriarch (n)
patriarcha
  1.

patrijs (n)
perdix, Perdix perdix
  1. een vogel uit de familie van de fazanten

patrouille (n)
circuitus

patrouilleren (v)
fraxō

pauper /'pɑupər/ (n)
pauper
  1. iemand die heel arm is

paus /pɑu̯s/ (n)
papa, pater
  1. hoofd van de katholieke kerk

pauw (n)
pavo
  1. benaming voor siervogels uit het geslacht Pavo

pauze /ˈpɑʊzə/ (n)
pausa
  1. tijd waarin de hoofdactiviteit wordt onderbroken

pech /pɛx/ /pɛχ/ (n)
adversa
  1. de conditie waarin er tegenslag te verwerken is die niet door eigen schuld veroorzaakt is

pedaal (n)
insilia
  1. met de voet te bedienen hefboom
  3. met de voet te bedienen hefboom van een muziekinstrument

pediatrie (n)
paediatria

peer (n)
pirum
  1. vrucht

pees /pes/ (n)
desma
  1. een uitloper van spierweefsel die de spier aanhecht aan het bot

pegel /'pexəl / (n)
stīria
  2.stalactiet van ijs

peillood (n)
cathetus
  1. gewicht aan een touw

pejoratief /'pejorɑ'tif/ (adj)
peiorativus

pek (n)
bitumen

pelikaan (n)
pelicanus
  1. benaming voor vogels uit de familie Pelecanidae

pels (n)
corium
  1. de dichtbehaarde huid van verschillende dieren

pemfigus /pɛm'fiɣɵs/ (n)
pemphigus
  1. ernstige auto-immuunziekte die blaren op de huid veroorzaakt

pen /pɛn/ (n)
calamus
  1. instrument om met inkt te schrijven of te tekenen
penna
  2. dat gedeelte van een vulpen waarmee de inkt over het papier verdeeld wordt
  3. lange, stevige veer van vogels

penalty (n)
asperitas
  1. een directe vrije trap voor de aanvallende partij na een zware overtreding van de verdedigende partij binnen het strafschopgebied

penis (n)
penis
  1. het mannelijke geslachtsdeel

penitentiair (adj)
carcer

pens (n)
omāsum
  2. een gerecht bereid van (1)

penseel (n)
pēnicillum

pensioen (n)
annuum
  1. loon uitgesteld tot de tijd dat men niet langer actief is op de arbeidsmarkt

pension (n)
hospitium
  1. een gelegenheid waar men kan overnachten

pensionering /pɛnʃo'nerɪŋ/ (n)
sēcessus
  1.

pentaan (n)
pentanum
  1. C₅H12

pentagram (n)
pentagrammum

peper (n)
piper
  1. een specerij van gemalen peperkorrels met een scherpe, hete smaak

peperkorrel /'pepərkɔrəl/ (n)
grānum piperis
  1.

pepermolen (n)
fractillum

per (preposition)
ab
  1. door middel van
per
  3. over een periode van, over een afstand van.
  5. door, wegens

perenboom /perə(n)bom/ (n)
pirus
  1. een boom met peren als vrucht

perfect /pɛrˈfɛkt/ (adj)
perfectus
  1. zonder enig gebrek

perfectie (n)
perfectiō

perfectioneren (v)
perficiō
  1. meer perfect of volmaakt maken

perforeren (v)
terebrō
  1. ergens een gat in maken dat de ene zijde met de andere verbindt

perineum (n)
perineum

periode /pɪri'jodɘ/ (n)
aetas
  1. tijdperk

periodiek (adj)
recurrens
  1. periodisch, regelmatig terugkerend

periodiek (n)
recurrens
  1. tijdschrift

periodiek systeem (n)
systema periodicum

perk (n)
strātum
  1. afgebakend stuk grond

perkament (n)
membrana
  1. een dun schrijfmateriaal, gemaakt van huid van kalveren, koeien, geiten, schapen, konijnen of ezels

permanent (adj)
statīvus
  1. voortdurend

perpendiculair (adj)
perpendiculāris

perpetueel (adj)
iūgis

perron /pɛˈrɔn/ (n)
orbita
  1. een hoge, lange zijstoep of verhoogde vrije stoep aan een station om in en uit te stappen

pers /pɛrs/ (n)
prēlum
  1. instrument waarmee druk uitgeoefend kan worden
  2. journalistieke media

persiflage (n)
dērīsiō

persing (n)
instans
  2. het samendrukken

persoon (n)
homo, persona
  1. menselijk individu
  2. grammaticaal begrip

persoonlijk (adj)
proprius
  1. betrekking hebbend of uitgevoerd door de persoon zelf

persoonlijk voornaamwoord (n)
pronomen personale
  1. een voornaamwoord dat een persoon aanduidt

persoonlijkheid (n)
indolēs
  1. het geheel van kenmerken en gedragingen dat iemand uniek maakt

pervers (adj)
corruptus

perverteren (v)
perversus
  1. iets bederven, slecht maken

perzik (n)
persicum, persica
  1. een sappige vrucht van de perzikboom

perzikboom (n)
persicus
  1.

pessarium (n)
pessārium
  1. een anticonceptiemiddel waarbij een rubberen kapje in de vagina de baarmoedermond afsluit

pest /pɛst/ (n)
clades
  (medisch) Dodelijke en besmettelijke ziekten veroorzaakt door de bacterie Yersinia pestis

pestkop /ˈpɛst.kɔp/ (n)
grassātor
  1. iemand die veel en gemeen plaagt

petechie /peˈtɛki/ (n)
petechia

peter (n)
patrinus

peterselie (n)
petroselinum, petroselinon
  2. kruid

petitie (n)
libellus
  1. een formeel verzoek ondertekend door een groep personen met een politiek of maatschappelijk doel

petrologie (n)
petrologia
  1. gesteentekunde

peuk (n)
trahea
  2. sigaret

pianist (n)
pianistus
  1. musicus die een piano bespeelt

piano (n)
clavile
  1. groot snaarinstrument met klavier (algmeen)

pick-up (n)
grammophonum
  1. een apparaat om grammofoonplaten af te spelen

piekerig (adj)
spinifer
  1.

piemel (n)
peniculus
  1. geslachtsdeel van de man, penis gebruikt voor onvolgroeide jongens

pienter (adj)
dolōsus
  1. zeer slim

piepen (v)
pīpō
  3. stiekem, snel of oppervlakkig naar iets kijken

piepklein (adj)
minūtus
  1. bijzonder klein

pier /piːr/ (n)
lumbricus
  1. een regenworm
mōlēs
  2. een in een zee of rivier uitstekende brug, dam of golfbreker
  3. overdekte loopbrug op luchthaven

piercen /'pirsə(n)/ (v)
transigō
  1. het aanbrengen van voorwerpen door doorboring van de huid

piercing (n)
penetrālis
  ringetje, staafje enz.

piesen /'pisə(n)/ (v)
pē
  1. het ledigen van de urineblaas

pigment (n)
pigmentum
  1. een organische of minerale stof met een vaste kleur

pijl (n)
sagitta
  1. projectiel

pijlkoker (n)
gōrȳtos
  1. houder voor pijlen

pijlpunt (n)
sagitta
  1. de scherpe voorkant van een pijl

pijn /pɛɪ̯n/ /pɛːn/ (n)
dolor
  1. lichamelijk leed
  2. geestelijk leed

pijnappelklier /ˈpɛɪ̯nɑpəɫˌkliːr/ /ˈpɛːnɑpəlˌkliːr/ (n)
glandula pinealis
  1. klier in de hersenen, die melatonine uitscheidt

pijnboom /'pɛinbom/ (n)
pīnus
  1. benaming voor naaldbomen uit het geslacht van de dennenfamilie, Pinus

pijnigen (v)
macero
  1. het opzettelijk veroorzaken van pijn bij iemand

pijnlijk /ˈpɛːinlək/ /ˈpɛːnlək/ (adj)
dolens
  1. pijn gevend

pijnstillend (adj)
dēlēnificus
  1.wat de pijn doet ophouden

pijp /pɛi̯p/ (n)
canālis
  1. buis

pik (n)
penis
  1. penis

pikhouweel /ˈpɪkhʌʊʋɪ:ɫ/ (n)
ligo
  1. hakwerktuig met steel, voorzien van een punt aan de ene zijde en een beitelachtige voorziening aan de andere zijde

pikken (v)
caedere
  4. (met de snavel) prikken

pikzwart (adj)
piceus
  1. heel zwart

pil /pɪl/ (n)
catapotium
  1
  2

pilaar (n)
columna
  1. een langgerekt verticaal bouwelement, gewoonlijk uit één stuk en met een willekeurig gevormde doorsnede

piloot (n)
gubernator
  1. een bestuurder van een vliegtuig, luchtschip of race-auto

pimpelmees (n)
Cyanistes caeruleus
  1. bepaalde mezensoort, Cyanistes caeruleus

pin (n)
acus
  1. een dun metalen staafje waarmee iets bevestigd kan worden

pincet /pɪn.ˈsɛt/ (n)
volsella
  1. een gevorkt werktuig bestaande uit twee armen waarvan de punt bijeengeknepen kan worden

pink (n)
digitulus
  1. de vijfde, kleinste en buitenste vinger

pioenroos (n)
paeōnia
  1.

pion /piˈɔn/ (n)
latro
  1. een schaakstuk dat alleen recht vooruit kan lopen en schuin vooruit slaan
pedes
  2. een subatomair deeltje dat bestaat uit twee quarks en dus een boson is

pips (adj)
albesco

piraat /piˈrat/ (n)
pirata
  1.

piramide (n)
pyramis
  1.

piraterij (n)
pīrātica
  1. het beroven of plunderen van een schip op open zee
  2. opzettelijke schending van het auteursrecht door het ongeoorloofd namaken van goederen of kopiëren van gegevens

pis (n)
pē
  1. urine

pisbuis (n)
mictualis via
  1. een lange cilindrische holte die de blaas verbindt met de buitenkant van het lichaam

pispot (n)
matella

pissen (v)
meio
  1. plassen

piste (n)
arēna

pistool (n)
pistōla
  1. een semi-automatisch handvuurwapen met een langwerpig magazijn in het handvat

pit (n)
nucleus
  1. zaadhoudende kern van verschillende vruchten

pittig /'pɪtəx/,/'pɪtəɣə/ (adj)
cunela
  2. stevig en scherp van smaak

pittoresk (adj)
ornatior

pivoteren (v)
cnodax
  1. op een steunpunt in het midden ronddraaien
  2. draaien met één voet aan de grond

pizza /ˈpidza/ /ˈpitsa/ (n)
placentula
  1. een gerecht van een belegde broodbodem

piëteit (n)
pietas
  1.

plaag (n)
clades
  wijdverspreid onheil, ongemak

plaats /plaːts/ (n)
locus
  1. een bepaalde ruimte of een bepaald punt in de ruimte

plaats delict (n)
locus dēlictī
  1. precieze plek waar een misdaad is gebeurd

plaatsbewijs (n)
nota

plaatselijk (adj)
locālis
  1. betrekking hebbend op een bepaalde plaats

plaatsen (v)
ponere
  1. op een bepaalde plaats zetten

plaatsvervangend (adj)
histriōnia

plaatsvinden /platsˈvɪndə(n)/ (v)
accido
  1. gebeuren, geschieden, plaatshebben

plafond /plɑˈfɔnt/ (n)
lacunar
  1. de bovenkant van een ruimte in een gebouw
  2. hoogste niveau

plagen (v)
cavillari
  1. iemand (goedmoedig) pesten

plakkaat (n)
titulus
  2.

plakken (v)
haereō
  lijmen , kleven

plamuren (v)
pleo
  1. steenachtige, houten of andere ondergronden met plamuur egaliseren of repareren

plan /plɑn/ (n)
cōnsilium
  1. een voorgenomen handelswijze

planeet (n)
planeta
  1. een groot, rond en massief hemellichaam dat zelf geen licht geeft en in een vaste baan rond een ster draait

plank /plɑŋk/ (n)
tabula
  1. een plat en langwerpig stuk hout

plant /plɑnt/ /plɛnt/ (n)
planta
  1. een organisme dat kooldioxide opneemt en zuurstof afgeeft
  2. een van stengel en bladeren voorzien gewas dat zijn voedsel uit de aarde opneemt

plantage (n)
plantatio
  1. een uitgestrekt stuk grond waarop ...

planten (v)
serere
  1. (een plant) in de aarde zetten om te laten groeien of bloeien

plantkunde (n)
botanica
  1. het onderdeel van de biologie dat zich bezighoudt met de studie van de planten

plantkundige (n)
botanistus

plas (n)
stāgnum
  2. een door veenafgraving ontstaan meer

plasbuis (n)
mictualis via
  1. een lange cilindrische holte die de blaas verbindt met de buitenkant van het lichaam

plassen (v)
meio
  1. urineren

plasser /'plɑ.sər/ (n)
pipinna
  (kindertaal, kinderlijk) penis

plastic /'plɑstik/ ~ /plɑs'tik/ /'plɛstɪk/ (n)
plastica
  plastisch vervormbare polymere kunststof

plat /plɑt/ (adv)
plānus
  1. vlak van vorm met verwaarloosbare hoogteverschillen
horridus
  2. van weinig culterele diepgang getuigend

platform (n)
exstructum
  1. een bepaalde omgeving waarin een computer werkt

platina (n)
platinum
  1. scheikundig element met symbool Pt en atoomnummer 78

platteland (n)
rūs
  1. het landelijke gebied buiten de steden

plausibel (adj)
crēdibilis
  1. van iets dat het je instemming verdient en kan krijgen

plechtig (adj)
solemnis
  met ceremonieel

plechtigheid (n)
caerimōnia
  een sociale gebeurtenis die met ernst en ceremonieel gepaard gaat

plectrum (n)
plectrum
  1. het plaatje waarmee snaren worden aangeslagen

plegen /'pleɣə(n)/ (v)
fornicor
  ontucht plegen

plein /plɛin/ (n)
forum

pleinvrees /ˈplɛinˌvreːs/ (n)
agoraphobia

pleister (n)
emplastrum
  1. (gipshoudend) kalkmengsel
cerotum
  2. zelfklevend verband

pleisteren (v)
fōmentum
  2. iets met kalkspecie of gips bestrijken

pleisterkalk (n)
fōmentum

pleisterwerk (n)
fōmentum
  1.

plek /plɛk/ (n)
locus
  1. plaats, positie

plezier (n)
delectamentum

plezierig (adj)
acceptus

plicht (n)
officium
  1. een taak die men op zich genomen heeft of opgelegd heeft gekregen

ploeg (n)
aratrum
  1. landbouwgereedschap om de grond om te woelen

ploegen (v)
arare
  2. land met de ploeg bewerken

ploeger (n)
arātor
  1.

ploegschaar (n)
vomer
  1. snijdend deel van ploeg

ploertig (adj)
paedidus

plomberen (v)
pleo
  1. gaatjes in tanden en kiezen vullen met amalgaam door de tandarts

plot (n)
argumentum

plotseling (adj)
subitus
  1. snel en onverwacht

plotter (n)
insidiātor
  1. computergestuurde tekenmachine

plug (n)
obtūrō

pluim /plœym/ (n)
penna

pluimstrijkerij (n)
adulātio

pluis (adj)
certus
  2. het deugt er, in orde, naar behoren

pluk /plɵk/ (n)
torulus
  1. uitgetrokken bundeltje

plukken /'plɵkə(n)/ (v)
carpō
  1. (bloemen) afbreken of oogsten
  4. (sport) een door de lucht vliegende bal grijpen
vellō
  2. ontdoen van de veren

plunderen (v)
expīlō
  1. met geweld zich roerende goederen toeëigenen uit de woning van iemand anders

plusteken (n)
signum additionis

plutonium (n)
plutonium
  1. Chemisch element

po /ˈpo/ (n)
matella
  1. een pot, meestal uit kunststof of eertijds geëmailleerd ijzer, waar men zijn behoefte in kan doen

pocherig (adj)
grandiloquus
  1.

poeder (n)
pulvis

poederdoos (n)
compectum
  1. platte doos voor cosmetisch poeder

poel (n)
stāgnum
  1. een vrij klein stilstaand water

poema (n)
puma
  1. bepaald soort zoogdier, Felis concolor

poep (n)
merda
  1. uitgescheiden vaste afvalstoffen van mens of dier
stultus
  2. achterwerk, bips

poes (n)
cattus
  1. een van de oudste huisdieren van de mens

pogen /ˈpoɣə(n)/ /ˈpoχə(n)/ (v)
cōnor
  1. iets met succes trachten te volbrengen, waarvan men niet weet of het gaat lukken

poging (n)
conatus

polijsten /poˈlɛɪstə(n)/ (v)
poliō
  1. een stenen of glazen oppervlak bijzonder glad slijpen met steeds fijnere slijpmiddelen

politie (n)
biocolyta, vigiles
  1. een overheidsdienst die belast is met de handhaving van de openbare orde...

politieagent (n)
denuntiator
  1. een persoon die belast is met hulpverlening en met de handhaving van de openbare orde en veiligheid

politiek /poliˈtik/ (adj)
politicus
  1. betreffende de politiek

politievrouw (n)
denuntiatrix
  1. een vrouw die bij de politie werkt

pollen (n)
pollen
  1. stuifmeel

pollepel (n)
trua
  2.(België) een diepe, grote lepel met een lange steel gebruikt voor het opdienen van soepen, sauzen e.d.

polonium (n)
polonium
  1. Chemisch element

pols (n)
carpus
  anatomie: 1. gewricht

polsen (v)
mēlōtris
  1. iemand vragen naar zijn mening, interesse voor iets

polshorloge (n)
horologium armillare
  1. een uurwerk dat om de pols gedragen wordt

polyandrie (n)
polyandria

polygoon (n)
polygonum
  1. een gesloten stelsel lijnsegmenten die samen een plat vlak omsluiten

polymeer (n)
polymerum
  1.

polymorfisme (n)
polymorphismus

pomp (n)
antlia

pompier (n)
ignīnus

pompoen (n)
cucurbita
  1. een zeer oud cultuurgewas uit Midden- en Zuid-Amerika

pond (n)
libra
  1. naam voor verschillende munteenheden die in het Verenigd Koninkrijk en sommige Engelstalige landen worden gebruikt

pond sterling (n)
lībra

ponton (n)
ponto
  1. werkschuit met een vlak dek

pony (n)
caballio
  1. paard uit een ras met een schofthoogte tot ongeveer anderhalve meter

pooier /'poːjər/ (n)
lena
  1. een man die prostituees tegen betaling beschermt en helpt.

pook /pok/ (n)
rutābulum
  1. stang om het vuur op te porren
caduceus
  2. versnellingshendel van een auto

pool /pol/ /pul/ (n)
polus
  1. uiteinde van een draaiingsas

poollicht (n)
aurōra
  1.

poolvos (n)
vulpes arctica
  1. bepaald soort zoogdier, Alopex lagopus

poort /poːrt/ (n)
porta
  1. met deuren afsluitbare doorgang door een muur

poot (n)
crūs

pop /pɔp/ (n)
pupa
  1. speeltuig

populariteit (n)
popularitas
  1. het populair zijn van iemand of iets

populier (n)
populus
  1.

pornografie (n)
pornographia

porselein /pɔrsəlɛːn/ /pɔrsəˈlɛɪn/ (n)
porcellanus
  1. fijn, geglazuurd aardewerk
  2. voorwerpen van fijn, geglazuurd aardewerk

portaal (n)
aditus
  1,2 portaal (entree)

portefeuille (n)
pēra
  platte houder voor geld, kredietkaarten, naamkaartjes en dergelijke

portemonnee (n)
pēra
  1. geldbuidel

portie (n)
pars
  1. een deel van een voorraad toebedeeld aan een bepaald persoon

portiek (n)
porticus
  1. woningingang bestaande uit een open portaal binnen de voorgevellijn
ambulātiō
  2. zuilengalerij

portret (n)
effigies
  1.schilderij, foto of andere artistieke voorstelling van een persoon

pos (n)
Gymnocephalus cernuus
  1. bepaald soort vis, Gymnocephalus cernuus

positie /po'zisi/ (n)
positiō
  1. een stand van het lichaam
  2. een innerlijke houding
  3. een plaats van waaruit men iets onderneemt
  4. een toestand waarin iemand zich bevindt
  5. een vaste betrekking
  6. een maatschappelijke stand
  7. de ligging van de hand
  8. een opstelling van troepen en materieel

positioneren /pozi(t)ʃo'nerə(n)/ (v)
gradus
  1.

postbesteller (n)
tabellārius
  1. iemand die postkaarten en brieven bezorgt bij de geadresseerden

postbode (n)
tabellarius
  1. postbeambte

postelein (n)
cappara
  1. bepaalde soort eenjarige groene plant, Portulaca oleracea

posteren /pɔs'terə(n)/ (v)
locus
  1. ergens neerzetten

posterij (n)
diribitorium
  2. het postkantoor

postkantoor (n)
diribitorium
  1. kantoor dat zich bezighoudt met de bezorging van post en vaak ook andere diensten levert zoals bankzaken, kaartverkoop, etc

postuur (n)
forma
  1. de vorm van een rechtopstaande mens

postzegel /ˈpɔseɣəl/ /ˈpɔseχəɫ/ (n)
pittacium epistulare
  1. betalingsmiddel voor het verzenden van post

potas /ˈpɔ.dɑs/ (n)
nitrum

poten /potə(n)/ (v)
cōnserō
  1. ondiep in de aarde stoppen, met name van bollen, wortels, zaden e.d. om deze te laten groeien

potentie (n)
potestās
  1. vermogen, kracht

potlood /'pɔtlot/ (n)
stilus plumbatus, plumbum
  1. schrijfgerei met een zachte stift vervaardigd van klei en grafiet ingebed in een houten huls

potpourri (n)
farrāgō
  1. iets wat bestaat uit een samenraapsel van fragmenten uit andere werken

potscherf (n)
testa
  1. deel van een gebroken pot van aardewerk

pottenbakkerij (n)
figlīna
  1. bedrijf waar men aardewerk maakt; werkplaats van een pottenbakker

potvis (n)
physeter
  1. bepaald soort zeezoogdier, Physeter macrocephalus

poverheid (n)
gracilitās
  1.

poëzie /poweˈzi/ (n)
poesis
  1. in ritme, maat en klank verwoorden

praam (n)
cōnfībula
  2. een hulpmiddel in de vorm van een stuk hout en een lus die om de bovenlip aangebracht wordt om een paard rustig te houden

praatjesmaker /ˈpraːt.jəs.ˌma.kər/ (n)
orator
  1. vlotte prater

praatvaar (n)
gestor
  1. oude man die teveel kletst

praatziek (adj)
garrulus
  1.

pracht (n)
luxus

prakken /ˈprɑkə(n)/ (v)
farrago
  1. eten fijndrukken

praktijk /prɑkˈtɛɪ̯k/ /prɑkˈtɛːk/ (n)
institūtum
  2. hoe dingen werkelijk gaan, soms in tegenstelling tot hoe zaken in theorie zouden moeten functioneren
  4. gewoonte(n), manier van doen

praktiseren /prɑkti'zerə(n)/ (v)
exercitō
  1. beoefenen van een beroep

praseodymium /ˌprazejoˈdimijʏm/ (n)
praseodymium
  1. Chemisch element

praten /ˈpraː.tə(n)/ (v)
loquor
  1. zich met behulp van de stem uiten

precair (adj)
ambiguus

precies (adj)
exāctus

predator (n)
praedator

predicaat (n)
attribūtum
  3. (grammaticaal) gezegde

predicaatssubstantief (n)
nomen praedicativum

prediken (v)
praedicō
  1.de leer van een geloof verkondigen

predispositie (n)
praedispositio
  1. vatbaarheid

prefectuur (n)
praefectūra
  2. bureau van een prefect

prefereren (v)
addīcō
  1. de voorkeur geven

prefix (n)
praefixum
  1. een gebonden morfeem dat voor een ander woord geplaatst wordt om iets aan de betekenis toe te voegen

prei /prɛi/ (n)
porrum
  1. en 2 (bladeren van) plant Allium porrum

preken (v)
praedicō
  1. een preek houden

preliminair (adj)
prior

prelude (n)
praeludium
  1. een muzikale introductie tot een muziekstuk

preludium (n)
praeludium
  1. een fantasiestuk of een muzikale introductie tot een muziekstuk

premier (n)
cancellaria foederalis
  1. de minister die het kabinet aanvoert

prent (n)
caelātūra

prerogatief (n)
praerogativa

present (adj)
exhibeo
  1. aanwezig

presenteren (v)
condono
  1. op een goed voorbereide wijze aanbieden aan anderen

presentje /prə'zɛncə/ (n)
datus
  1.

preservatief (adj)
praeservativum
  1. voorbehoedmiddel

president /prezi'dɛnt/ (n)
praesidēns
  1. het staatshoofd van een republiek

pressie (n)
opprimō

pret (n)
delicia

pretentie (n)
calumnia
  2. aanmatiging

preuts /prøts/ (adj)
pudicus
  1. zeer ingetogen, overdreven kuis

priem (n)
subula
  1. priem

priemen (v)
transigō
  1. met een priem bewerken

priemgetal (n)
numerus primus
  1. priemgetal

priester (n)
sacerdos
  1. iemand die de religieuze (offer) rituelen verzorgt

priesteres (n)
sacerdos
  1. een vrouw die de taak heeft religieuze rituelen te verzorgen

prijs (n)
pretium
  1. de gevraagde geldsom bij verkoop

prijzen (v)
laudare
  1. iemand lof toezwaaien

prik /prɨk/ (n)
pungō

prikkelen /ˈprɪkələn/ (v)
pungō
  1. (herhaaldelijk) prikken
calcarō
  2. aanzetten, aansporen
turbō
  4. (medisch) irriteren
commoveō
  5. (seksueel) opwinden

prikken (v)
transigō
  1. een prik of steek toedienen, met een dun voorwerp doorboren

primaat (n)
prīmās
  1. benaming voor zoogdieren uit de orde Primates
  2. kerkelijke titel

prime (n)
flōs
  1. prime

primitief (adj)
primitivus
  1. alle kortste translatievectors in de richting van de hoofdassen van de rotatiesymmetrie hebbend.
  2. de drie kortste niet in hetzelfde vlak liggende translatievectors als ribben van de eenheidscel hebbend.

prins (n)
prīnceps
  1. hoogste adellijke titel van een man of jongen
  2. laagste koninklijke titel van een man of jongen

prinsdom (n)
prīncipālitās
  1.

prinselijk (adj)
aulicus
  1. als horend of passend bij een prins of prinses, bestaand uit prinsen of prinsessen

prinses (n)
principissa
  1. de hoogste adellijke titel van een vrouw of meisje
  2. de laagste koninklijke titel van een vrouw of meisje

printen (v)
imprimō

privilege (n)
prīvilēgium
  1. een bepaald recht, voordeel niet genoten door anderen

privé (adj)
private
  1. voor persoonlijk gebruik gereserveerd

probeersel (n)
experior
  1.

proberen /proˈberə(n)/ (v)
argŭĕre
experior
  1. testen
  2. onderzoeken
  3. iets met succes trachten te beëindigen waarvan men niet weet of het gaat lukken

probleem (n)
problema, quaestio
  1. iets dat schade teweegbrengt of de voortgang van iets anders in de weg staat

procederen (v)
lītigō

procedure /prosəˈdyrə/, /proseˈdyrə/ (n)
actio
  1.
  4.

procent /pro'sɛnt/ (n)
per centum
  1. een honderdste deel

proces-verbaal (abbreviation)
sumptus
  2. bekeuring

processie /proˈsɛˌsi/ (n)
pompa

proclamatie (n)
effatum

procreatie (n)
procreatio
  1. voortplanting

produceren (v)
pariō
  1. bij voortduring vervaardigen

product (n)
fructus
  1. het resultaat van een bewerking

productie (n)
productio
  1. voortbrenging

productief (adj)
conficiens
  1. vruchten afwerpend

proef (n)
experimentum
  2. experiment

proefdruk (n)
indicium
  1. de eerste afdruk van een drukwerk dat nog gecorrigeerd kan worden voordat het definitieve drukproces begint

proeven /ˈpruvən/ (v)
gusto
  1. onderzoeken hoe iets smaakt
  2. smaak waarnemen

profaneren (v)
profānus
  1. spotten met iets dat heilig is

profeet (n)
propheta
  1. een persoon die boodschappen van een godheid aan de mensen doorgeeft

professor /proˈfɛsɔr/ (n)
professor
  1. de aanspreektitel voor een hoogleraar

profijt (n)
fructus
  1. het -met name financiële- voordeel dat men heeft bij een bepaalde zaak

profiteren (v)
lucror

programma (n)
institūtum
  1. een applicatie voor de computer
programma
  3. een uitzending op radio of televisie

programmeertaal (n)
lingua programmandi

project /proˈjɛkt/ (n)
inceptum
  1. een zaak die men denkt uit te voeren of te onderzoeken

proletariër (n)
Proletarius

prolongeren (v)
porrigō

proloog (n)
praefātiō
  1. inleidende rede van een tekst
  3. de inleiding tot een theaterstuk
antelogium
  2. een korte tijdrit die als openingsrit wordt verreden

promenade (n)
ambulacrum

promethium (n)
promethium
  1. een scheikundig element en zilverwit à grijs lanthanide met het symbool Pm en het atoomnummer 61

promotie /proˈmotsi/ (n)
promotio
  2. bevordering naar een hogere speelklasse

proost /prost/ (interjection)
prosit
  1. heildronk

proosten /ˈprostə(n)/ (v)
impellere
  1. het glas heffen en een gelukwens uitbrengen

prop (n)
obtūrō
  1. samengepakte massa weefsel of papier, vaak gebruikt om iets af te stoppen

propaan (n)
propanum
  1. C₃H₈

propageren (v)
venditō

propeen (n)
propenum

propeller (n)
helix

proper (adj)
mundus
  1. goed schoongemaakt, netjes verzorgd

properheid (n)
munditia
  1. het schoon en opgeruimd zijn als eigenschap

propionzuur (n)
acidum propionicum
  1. CH₃CH₂COOH

proportie (n)
prōportiō

prostaat (n)
prostata
  1.een klier tussen de blaas en de penis van de man

prostitueren (v)
lupa
  1. iemand dwingen tot het aanbieden van seksuele diensten

prostitutie (n)
meretricium
  1. het tegen betaling ter beschikking stellen van het lichaam voor het seksuele genot van een ander

protactinium (n)
protactinium
  1. scheikundig element met symbool Pa en atoomnummer 91

protestant (n)
Protestāns
  1. christen die is aangesloten bij het protestantisme, een van de kerkgenootschappen ontstaan door afsplitsing van de Rooms-Katholieke Kerk in de zestiende eeuw

protestants /ˌpro.tə.ˈstɑnts/ (adj)
Protestāns
  1. gerelateerd aan het protestantisme

protestbijeenkomst (n)
demonstrationis
  1. vergadering van mensen die het ergens niet mee eens zijn

protesteren (v)
reclāmō
  1. grote bezwaren uiten

proteïne (n)
proteinum
  1.

proton /'protɔn (n)
proton

provianderen (v)
cōpia
  1. iets of iemand voorzien van voedsel en drinken

provincie /pro.ˈvɪn.si/ (n)
provincia
  1. een staatkundig onderdeel van een land

provisie (n)
commissio
  1. beloning voor de tussenpersoon
penum
  2. voedselvoorraad
  3. geld gereserveerd voor een toekomstige gebeurtenis

provocatie (n)
provocatio

provocerend (adj)
contumax
  1. de bedoeling hebbend om iemand te activeren

proza (n)
prōsa

prudent (adj)
sagax
  1. met zorg, getuigend van wijsheid, getuigend van inzicht

pruik (n)
caliandrum, capillamentum
  1. een kunstmatig haarstuk waarmee het hoofd bedekt wordt

pruim (n)
prunum, prūnum
  2. vrucht van de pruimenboom

psalm /psɑlm/ (n)
psalmus
  1. één van honderdvijftig gezangen uit de Tenach en het Oude Testament

pseudoniem /psœydoˈnim/, /psødoˈnim/ (n)
pseudonymum
  1. een aangenomen naam waaronder men iets publiceert

psoriasis (n)
lepra
  1. schubziekte met overmatige vette schilfers van de huid

psychiater (n)
psychiater

psychiatrie (n)
psychiatria

psychoanalyse (n)
psychoanalysis
  1. stroming in de psychologie

psychologie /psixoloˈɣi/ /psiχoloˈχi/ (n)
psychologia
  1. de wetenschap die zich bezighoudt met het onderzoek naar bewustzijnsverschijnselen

psycholoog /ˌpsi.χo.ˈloχ/ /ˌpsɪ.xo.ˈlox/ (n)
mentis doctor
  1. een beoefenaar van de psychologie

psychotherapie (n)
psychotherapia
  1. stroming in de psychologie

puber (n)
adulēscēns

puberaal (adj)
adulēscēns
  1. behorende tot, zich voordoend bij pubers

puberteit (n)
pubertas
  1. het proces van seksuele rijping van kind naar volwassene en het gedrag dat daar bij hoort

publiceren (v)
sumptibus
  1. bekend maken aan een doorgaans groot publiek via een bepaald medium

publiek /pyˈblik/ (adj)
publicum
  1. vrij toegangelijk , openbaar
  2. wat het publiek aangaat

publiek /pyˈblik/ (n)
audientes
  1. een groep toeschouwers

pudding (n)
apothermum
  1. nagerecht, vaak zoet, koud en op basis van melk

pudeur (n)
pudor
  1. schroom

puimsteen (n)
pūmex

puin /pœʏ̯n/ /pœːn/ (n)
rūdus
  1. een massa vergruizelde steen

puist /pœʏ̯st/ /pœːst/ (n)
papula
  1. ontsteking van de huid die tot een bobbeltje leidt

pukkel (n)
papula

punctie (n)
pūnctūra
  1. een prik

punctuur (n)
pūnctūra
  1.

punt /pʏnt/ (n)
punctum
  1. een spits toelopend uiteinde
  1. een positie in de ruimte

pupil /py'pɪl/ (n)
cora
  2. leerling
  1. oogappel

puppy (n)
catellus, catulus
  1. pasgeboren hond, jonge hond

puree (n)
farrago
  gerecht van fijngestampte of gezeefde aardappelen, tomaten, vruchten, groenten enz

pureren (v)
farrago
  1.

purgatief (n)
purgativus
  1. middel tegen verstopping

purgeermiddel (n)
purgativus
  1. laxeemiddel

purper (adj)
ostrum

purperen (adj)
ostrum

put /pɵt/ (n)
puteum
  1. een pijpvormige uitholling in een oppervlak

putter (n)
carduelis
  2. distelvink

puzzel /pyzəl/ /pʏzɔl/ (n)
aenigma
  1. een raadsel of moeilijke opgave die men als tijdverdrijf probeert op te lossen

pyjama (n)
paiama
  1. gemakkelijk zittende hemd en broek die 's nachts in bed kunnen worden gedragen

pyriet (n)
pyritis
  1. een kubisch mineraal met de samenstelling FeS₂
  2. een vaste stof die het structuurtype heeft waarvan [1] het archetype is

quadriga (n)
quadrīgae
  1. een met vier paarden bespannen tweewielige wagen van de oude Grieken en Romeinen

quadriljard (n)
octillio

qualitate qua (phraseologicalUnit)
qualitate qua
  1.

quarantaine (n)
quarantanna
  1. tijdelijke afzondering van personen, dieren of zaken die besmet zouden kunnen zijn met ziektekiemen

quark /kwɑrk/ (n)
quarcum

quaternion (n)
quaternio

quinoa /kwiˈnowa/ (n)
chenopodium quinoa
  1. Zuid-Amerikaanse plant (Chenopodium quinoa) en 2. zaden van die plant

raad /rat/ /raːd/ (n)
cōnsilium
  1. aanbeveling hoe om te gaan met een probleem
consilium
  2. een orgaan dat bestaat uit leden die raadgevende of beslissende bevoegdheden bezitten

raadhuis (n)
curia

raadplegen (v)
consultare, consulo
  1. een bron van informatie of ervaring aanspeken

raadsel (n)
aenigma
  1. iets waarnaar men moet raden

raadselachtig /ratsəlɑxtəx/ (adj)
aenigmaticus
  1. onbegrijpelijk door dubbelzinnige of verborgen informatie

raadsman (n)
legisperitus
  1.

raaf /raːf/ (n)
corvus
  1. grootste van alle zangvogels, met flinke snavel, Corvus corax

raam /ram/ (n)
fenestra
  1. venster: muuropening om lucht en licht door te laten

raap (n)
nāpus
  1. gewas met een groot aantal variëteiten, waarvan keukenraap en meiraap als groente worden gegeten

raar /rar/ (adj)
extraneus
  1. afwijkend van gewoonlijk, verbazing opwekkend

rabarber (n)
rheubarbarum
  1. en 2. (stengels van) plant Rheum rhabarbarum

rabauw (n)
nēquam
  1. ruw persoon van het minste allooi

rabbijn /rɑˈbɛin/ (n)
rabbi

race /res/ (n)
curriculum
  1. snelheidswedstrijd

raceauto (n)
autocinetum cursorium

racisme (n)
elatio phyletica discriminatrix

racketeer (n)
malefactor
  1. afperser

rad (n)
rota
  1. wielvormig voorwerp dat kracht overbrengt binnen een machine of op het water

raden (v)
facio
  1. een gissing maken naar iets
commoneo
  2. een advies geven

radijs (n)
rapulum, raphanum
  1. bepaalde soort uit de kruisbloemfamilie, Raphanus sativus

radio /ˈradijo/ (n)
capsella radiophonica
  1. toestel
  2. medium

radio-omroep (n)
radiophonia
  1. radio-omroep

radioactiviteit (n)
radioactivitas
  1.

radioloog (n)
radiologistus, ragiologista

radium (n)
radium
  1. scheikundig element met symbool Ra en atoomnummer 88

radon (n)
radon
  1. met symbool Rn en atoomnummer 86

raffinement (n)
argūtiae
  1.

raken /rakən/ (v)
battuo
  1. een klap, schot of stoot toebrengen
stringere
  2. emoties opwekken
agō
  1. in een bepaalde toestand of situatie komen

raket /raˈkɛt/ (n)
missile igneum
  1. cilindervormig projectiel dat door een naar achteren gerichte ontploffing wordt voortbewogen

raketsla (n)
ērūca

ram /ram/ (n)
aries
  1. mannelijk schaap

rammen (v)
arietō
  1. een botsing op een vijandelijk schip veroorzaken
tundō
  2. met een zwaar voorwerp een poort of deur inslaan

ramp (n)
calamitās
  1. een grote catastrofale gebeurtenis met ernstige gevolgen

rampzalig (adj)
calamitōsus
  1. op een ramp uitdraaiend

rand /rɑnt/ (n)
finis
  1. de bovenkant van een bak of vat
  3. de buitenkant van een gebied of een ding

rang (n)
gradus

rangschikken (v)
discribō
  1. een bepaalde volgorde in iets aanbrengen

rangtelwoord (n)
ordinalis
  1. een telwoord dat een rangorde of volgorde aanduidt

rankheid (n)
gracilitās
  1.

rans (adj)
rancidus

ransuil (n)
axio
  1. bepaald soort vogel, Asio otus

ranzig (adj)
rancidus

rapport /rɑˈpɔrt/ (n)
auditio
  1. een schriftelijk bericht over een gebeurtenis of toestand

rapsodie (n)
rhapsōdia
  1. een muziek of dichtwerk dat contrasterende delen bevat en toch een eenheid vormt

ras /rɑs/ (n)
gens

rasp (n)
rādula
  1. een grofgetande vijl die wordt gebruikt om rondingen aan hout te maken

rat /rɑt/ (n)
mus, rattus
  1. een muisachtig knaagdier uit het geslacht Rattus

ratel (n)
crepitaculum
  1. een eenvoudige muziek- en signaalinstrument dat geluid geeft doordat bij het rondslingeren een tandrad een latje repeterend weggedrukt en laat terugvallen

ratificeren /ratifi'serə(n)/ (v)
ratihabeō
  1. bekrachtigen van een internationaal verdrag door het nationale parlement of regering

rauw (adv)
crudus
  1. ongekookt en vers

ravijn (n)
convallis
  1. een diepe, steile insnijding in een terrein

reactie (n)
reāctiō
  1. een actie die een gevolg is van een stimulus

reageren (v)
respondeō
  1. op een nieuwe situatie actie ondernemen

realiteit (n)
eventus

reanimatie (n)
reanimatio
  het reanimeren

rebel /rəˈbɛl/ (n)
rebellis
  1.

rebelleren (v)
rebellō

rebus (n)
rebus
  1. soort raadsel

recenseren (v)
recenseo
  1. een beoordelend verslag schrijven, meestal van een culturele gebeurtenis

recent /rəˈsɛnt/ (adj)
nūperus
  1. een korte tijd geleden gebeurd of begonnen

recept (n)
praeceptum
  2. een voorschrift voor de bereiding van een gerecht

receptie /rəˈsɛpsi/ (n)
ātrium
  2. een plaats waar iemand binnenkomende gasten of klanten ontvangt

rechaud (n)
cremator
  1.

rechercheur (n)
inquīsītor
  1. iemand die een politioneel onderzoek uitvoert

recht (n)
directus
  1. het geheel van rechtsregels en instituties van het recht

rechtbank (n)
iudicium
  1. een instelling waar rechtgesproken wordt
  2. Gerechtsgebouw

rechte klimming /ˈrɛxtə ˈklɪɯɪŋ/ (n)
ascensio recta
  1. lengtegraad op de hemelbol

rechter /ˈrɛxtər/ (n)
iudex
  1. persoon die rechtspreekt, persoon die een oordeel velt

rechthoek /'rɛxtuk/ (n)
rectangulum
  1. een vierhoek met vier rechte hoeken

rechtmatig (adj)
lēgitimus
  1. volgens het recht, de wet

rechts (adj)
dexter
  1. tegenovergestelde van links

rechtsgeleerdheid (n)
iuris prudentia
  1. kennis of studie van recht

rechtspersoon /ɾɛχts.pɛɾ.soːn/ (n)
persona iuridica
  1. groepering van goederen of natuurlijke personen die kan deelnemen aan het rechtsverkeer

rechtspleging (n)
diciō
  1.

rechtspraak (n)
diciō
  1. het proces waarin door een rechter een oordeel wordt gevormd over een rechtszaak

rechtswetenschap (n)
iuris prudentia

rechtszaak /rɛx(t)sak/ (n)
dica
  1. het voeren van een rechtsgeding

rechtszitting (n)
actio

rechtvaardig (adj)
iustus
  1. in overeenstemming met bepaalde ethische beginselen

rechtvaardigen (v)
iustifico
  1. onderbouwen volgens bepaalde ethische beginselen

rechtvaardigheid (n)
iūstitia
  1. de overeenstemming met bepaalde ethische beginselen

rechtzitting (n)
actio

recipiënt (n)
receptator
  2. de ontvanger van bloed, weefsel of een orgaan dat van een donor afkomstig is

reciprook (adj)
mūtuus
  1. een dimensie bezittend die de omgekeerde is van een andere dimensie

reciproque (adj)
mūtuus
  1. een dimensie bezittend die de omgekeerde is van een andere dimensie

reciteren (v)
recitō

reclame (n)
prescriptio
  1,2 informatie over, en aanprijzing van diensten, producten en ideeën

reclameren (v)
conqueri
  1. geld terugvragen

recommanderen (v)
commendō

recreatie (n)
āvocāmentum

recruiter (n)
conquīsītor
  1. iemand die personeel werft voor een functie

redacteur (n)
editor

redden /ˈrɛdə(n)/ (v)
adiuvo
  1. actie ondernemen om iets of iemand uit de moeilijkheden te halen

redding (n)
ademptio

rede (n)
causa
eloquium
  2. een formele toespraak
statio
  3. een ankerplaats buitengaats

redelijk (adj)
modicus
  1. wat op nuchtere wijze te beredeneren is

reden /ˈre.də(n)/ (n)
ratio
  1. een motivatie door iemand bedacht of beredeneerd

redenering /ˌredəˈnɪːrɪŋ/ (n)
ratiocinatio
  1. het proces waarmee men van een aantal argumenten, premissen of axioma's tot een standpunt of conclusie komt

redetwisten (v)
ambigere, disputare

redmiddel /'rɛtmɪdəl/ (n)
emendo
  1. remedie

reduceren /redyˈserə(n)/ (v)
dēdūcō
  1. terugbrengen tot kleinere proporties
  2. het verlagen van het oxidatiegetal door het toevoegen van elektronen aan een molecuul of ion
  3. het verkleinen van de hoeveelheid vloeistof door het laten verdampen van vocht onder zachte verwarming

reduplicatie /redypliˈkatsi/ (n)
reduplicatio
  1. vorming van een nieuw woorden of zinsneden door geheel of gedeeltelijke herhalen van een deel daarvan

ree (n)
caprea
  1. sierlijk slank hert, komt bijna in heel Europa voor

reeds (adv)
iam
  1. al

reekalf (n)
hinnuleus
  1. het jong van een ree

reel (n)
titubō
  1. vismolen van een werphengel

reet (n)
culus
  2. kont, billen

referendum (n)
referendum
  1. een stemming over een wetsvoorstel, waarbij gestemd wordt door het volk zelf...

reflecteren (v)
video
  1. een beeld weerkaatsen

reflectie (n)
circumspicientia

reflex (n)
repercussus
  1. een onwillekeurige reactie op bepaalde prikkels

reformeren (v)
ēmendō

regel /ˈreɣəɫ/ (n)
lēx
  3. een voorschrift, richtlijn, norm

regelmaat (n)
frequentia
  2. ordelijke schikking in de ruimte

regelmatig (adj)
legitima
  1. aan een bepaalde regel gehoorzamend

regelmatig (adv)
constans
  1. op gezette tijden

regen /reχən/ (n)
pluvia, imber
  1. neerslag van tot druppels gecondenseerde waterdamp

regenachtig (adj)
imbridus
  1. regelmatig regenend of neigend naar regen

regenboog /ˈreːχənboːx/ (n)
arcus, iris
  1. een natuurfenomeen dat na regen als een verschijnende veelkleurige boog te zien is

regenbui (n)
imber
  1. een tijdelijke periode van regen tengevolge van het overtrekken van een wolkenveld

regenen /ˈreɣənə(n)/ (v)
pluvia
  1. het vallen van neerslag in de vorm van waterdruppels

regenscherm (n)
umbraculum
  1. een paraplu

regenworm /'reɣəʋɔrm/ (n)
lumbricus
  1. benaming voor dieren uit de familie Lumbricidae

regenwulp (n)
Numenius phaeopus

regeren (v)
imperō
  1. het uitoefenen van de politieke macht...

regering /re.'ɣeː.rɪŋ(g)/ /rə.'ɣeː.rɪŋ/ /rə.'χɪː.rɪŋ/ (n)
regimen
  1. een groep van personen die een land bestuurt, specifiek het staatshoofd en alle ministers

regicide /ˌreɣiˈsidə/ (n)
regicidium
  1. een bewuste moord op een koning.

regiment (n)
cohors

regio (n)
regio
  1. geografisch gebied

rei (n)
chorus
  2. een dans/zangkoor
  1. een groep personen of wezens

reidans (n)
chorea
  1. reidans

reiger (n)
Ardea, ardea
  1. benaming voor ooievaarachtige watervogels uit de familie Ardeidae

reiken (v)
apīscor
  1. ~ naar: de armen uitstrekken tot iets
  2. ~ tot (aan): werkzaam of aanwezig zijn tot een bepaalde grens

reinheid (n)
pūritās

reiniging /ˈrɛɪnəχɪŋ/ /ˈrɛːnəɣɪŋ/ (n)
februum
  1. het schoonmaken van iets

reis /rɛɪ̯s/ (n)
iter
  1. grote, lange tocht of trip

reizen /'rɛɪzən/ (v)
itineror
  1. onderweg zijn

reiziger /ˈrɛɪzəɣər/ (n)
itinerator
  1. persoon op reis
peregrinus
  2. persoon die vaak reist

rek (n)
pluteus
  2. raamwerk

rekenen /ˈre.kə.nə(n)/ (v)
ratiocinor
  1. getallen manipuleren
sumptus
  2. in rekening brengen

rekenkunde (n)
arithmetica
  de leer van de operaties die op getallen worden uitgevoerd (optellen, aftrekken, vermenigvuldigen, delen, ...)

rekenmachine /ˈrekəmɑˌʃinə/ (n)
computatrum
  1. een apparaat dat rekenkundige berekeningen kan uitvoeren

rekken (v)
porrigō

rel /rɛl/ (n)
tumultus
  1. een verstoring van de openbare orde door een menigte, meestal gepaard gaand met geweld en politieoptreden

relatief /rəlaˈtif/, /relaˈtif/ (adj)
relātīvus
  1. betrekkelijk

relativiteit (n)
relātīvitās

religie /rə'liɣi/ (n)
religio
  1. een godsdienst

religieus /relɪˈɣɪøs/ /relɪˈʝɪøs/ (adj)
religiōsus
  1. te maken hebbend met religie

reliëf (n)
subsidium

rem (n)
sufflāmen
  1. een mechanisme dat iets vertraagt of tot stilstand brengt

remedie /rəˈmedi/, /reˈmedi/ (n)
remedium
  1. een medicijn of een op genezing gerichte behandeling
  2. iets dat iets anders corrigeert of iets schadelijks wegwerkt

remissie (n)
dīmissiō
  1. tijdelijke vermindering of verdwijning van ziekteverschijnselen

remmen /'rɛmə(n)/ (v)
sufflāmen
  1. snelheid doen verminderen

rendabel (adj)
lucrativus
  1. als iets meer baten dan kosten heeft

rendier (n)
tarandrus
  1. een hertachtig zoogdier met een breed uitlopend gewei

renium (n)
rhenium
  1. Chemisch element

rennen (n)
currere
  [A] 1. zeer snel lopen
currō
  [B] 1. een snelheidsproef op de weg of in het terrein

renovatie (n)
renovātiō

renoveren /rənoˈverə(n)/ (v)
renovo
  1. opknappen, repareren, vernieuwen

rente (n)
faenus
  1. op geregelde tijden te betalen geldbedrag voor het vruchtgebruik van een geleende som geld

rentmeester (n)
baiulus

repareren (v)
reficiō
  1. iets weer in werkende staat brengen

reproduceren (v)
fructus

reptiel /rɛp'til/ (n)
reptilia
  1.

republiek /repʏˈbliːk/ (n)
res publica, respublica
  1. staatsvorm

repulsief (adj)
taeter

requiem (n)
requiem
  1. mis opgedragen voor een overledene

resistantie (n)
resistentia electrica

resistentie (n)
resistantia

resolutie (n)
resolutio
  2. pixeldichtheid

resoneren (v)
canō

respect /rɛsˈpɛkt/ (n)
caeremonia
  eerbied uit hoogachting of angst

respectabel (adj)
reverendus
  1. eerbiedwaardig

respecteren (v)
honōrō

respons (n)
responsum
  1. antwoord
  2. reactie
  3. in een onderzoek: deel van de steekproef dat meewerkt en data produceert

ressort (n)
ager
  1. rechtsgebied met een zekere geografische uitbreiding

rest /rɛst/ (n)
reliquum
  1. wat er overblijft

restaurant (n)
gānea

restaurateur (n)
restaurator
  1. (kunst) (beroep) iemand die kunstwerken restaureert

restauratie (n)
reductiō
  2. het minitieus herstellen van een voorwerp van kunstzinnig of historisch belang

resteren /rɛstɪːrə(n)/ (v)
maneo
  1. ~ van: ergens van overblijven

resterend (adj)
cēterus
  1. nog aanwezig zijn

restoren (v)
reddō
  2.vergoeden van een schade

resultaat /rezɵl'tat/ (n)
eventus
  1. een uitkomst

resulterend (adj)
consequens
  1. ergens uit voortvloeiend; betreffende het gevolg van iets

retourneren /rəturˈnerən/ (v)
fructus
  1. iets of iemand naar het punt van vertrek terugbrengen of terugzenden

retributie /retri'byti/ (n)
canon
  3. vergoeding aan de grondeigenaar voor opstalrecht

reuk (n)
odor
  1. geur
  2. gewaarwording van geur via de neus

reus /røs/ (n)
gigas
  1. een buitengewoon grote man

reusachtig (adj)
ingens
  1. zeer groot
giganteus
  2. in zeer hoge mate, enorm

reuzegroot (adj)
immanis

reuzel (n)
arvina
  1. verkregen door uitsmelting van varkensvet

reuzenpanda (n)
panda maior
  1. Ailuropoda melanoleuca, een beer die leeft in de hooggelegen hellingen van berggebieden in centraal China

reuzenpompoen (n)
cucurbita
  1. en 2. (vruchtvlees) van plant Cucurbita maxima

revalidatie (n)
rehabilitatio
  1. geheel van medische en sociale maatregelen, die ten doel hebben de validiteit van patiënten zover mogelijk te herstellen

revelatie (n)
revelatio
  1. ontdekking

revenu (n)
vectigal
  1. dat wat aan geld binnenkomt na het leveren van goederen, diensten of om andere redenen

revideren (v)
recenseo
  1. nakijken en herstellen

reviseren (v)
experior
  1.

revisor (n)
audītor

revolutie /revol'yʦi/ (n)
res novae
  1.

revue (n)
recenseo
  2. tijdschrift

reïncarnatie (n)
reincarnatio

rib /rɪp/ (n)
costa
  1. elk van de platte, boogvormige beenderen die de borstkas omsluiten

ribbe (n)
statūmen
  1. een van de platte, dunne, boogvormige beenderen die de borstkas omsluiten

ribbel /ˈrɪbəl/ (n)
statūmen
  smalle verhoging aan een voorwerp

ribonucleïnezuur (n)
acidum ribonucleicum

richting /ˈrɪxtɪŋ/ /ˈrɪχtɪŋ/ (preposition)
directio
  1. de kant op van

ridder (n)
eques
  1. oorspronkelijk een bereden en bepantserde ruiter die de ridderslag ontvangen had

riek (n)
furcilla
  1. een handwerktuig voor het verplaatsen van bladeren, gras of gewied materiaal in de vorm van een grote vork met smalle tanden

riem /rim/ (n)
balteus
  1. een band van leer of een ander materiaal
remus
  2. een steel met een blad dat gebruikt wordt een vaartuig voort te bewegen

riet /rit/ (n)
harundō
  1. plantensoort
  2. onderdeel muziekinstrument

rieten /ˈri.tə(n)/ (adj)
arundineus, harundineus
  1. gemaakt van riet

rietje /ˈri.cə/ (n)
stipula
  1. drinkbuisje

rietsuiker (n)
saccharum
  suiker, verkregen uit het sap van suikerriet

rigiditeit (n)
rigor
  1. stijfheid, onbuigzaamheid

rij /rɛɪ̯/ /rɛː/ (n)
seriēs
  1. geordende opstelling van een aantal eenheden in één richting
-ae
  2. een opeenvolging van elementen

rijbewijs /ˈrɛɪ̯bəˌwɛɪ̯s/ /ˈrɛɪ̯bəˌʋɛɪ̯s/ /ˈrɛːbəˌβ̞ɛːs/ (n)
diploma gubernationis
  1. een officieel document waarmee de bezitter bevoegd is om een motorvoertuig te besturen

rijden /ˈrɛɪ̯də(n)/ /ˈrɛːdə(n)/ (v)
currere
  1. zich verplaatsen met behulp van een voertuig
  2. iemand met een voertuig ergens heen brengen
caballico
  3. zich voortbewegen op een rijdier (bijv. een paard)

rijk /rɛɪ̯k/ /rɛːk/ (adj)
dives
  1. veel geld en/of eigendommen hebbend

rijkdom (n)
dīvitiae
  1. het bezitten van veel geld en goud

rijkelijk (adv)
dives
  1. overvloedig, niet nauw rekenend

rijknecht (n)
agāsō
  1. iemand die paarden verzorgt en erop rijdt

rijm (n)
pruina
  1. bevroren dauw
homoeoteleuton
  1. gelijkheid van klank in een vers

rijnwijn (n)
vinum Rhenanum
  1. Duitse wijn uit de Rijnstreek

rijp (adj)
maturus
  1. geschikt voor de oogst

rijp (n)
pruina
  1. bevroren dauw

rijpelijk (adv)
nōminātim
  1.

rijpen /'rɛɪpən/ (v)
mātūrescō
  rijp worden

rijshout (n)
ramale

rijst /rɛi̯st/ (n)
oryza
  1. graan van het geslacht Oryza

rijten (v)
lacerare
  1. met een scheurende beweging uit elkaar trekken

rijtuig (n)
ursa
  2. een van de wagens van trein of tram

rijven (v)
inclinatitas
  1. bij elkaar halen, opruimen

rijzen (v)
ascendo
  1. opstijgen
  2. uitzetten en luchtig worden

rillen (v)
tremor

rillend (adj)
tremor
  1. een bibberende beweging maken tegen de kou

rimmen (v)
anilingus
  2. de anus van de partner likken met de tong

ring (n)
ānulus
  1. cirkelvormig sieraad voor om de vinger
  2. cirkelvormig voorwerp
  3. plaats waar gestreden wordt
  5. ringweg

ringvinger (n)
digitus annularis
  1. vierde vinger

riool /riol/ (n)
cloāca
  1. een vaak ondergronds kanaal voor de afvoer van drek

risico (n)
perīculum
  1. een mogelijk gevaar voor schade

ritme (n)
rhythmus
  1. een zich in de tijd herhalend patroon van geluiden

rituaal (n)
rītuālis

ritueel (adj)
caerimōnia

ritus (n)
caerimōnia

rivier /riːˈviːr/ (n)
flumen, fluvius, amnis
  1. een natuurlijke waterstroom

riviergrondel (n)
gobius
  1. bepaald soort slanke eetbare Euraziatisch zoetwatervis, Gobio gobio

rivierkreeft (n)
cancer
  1. een soort kreeft die in riviertjes leeft

rob /rɔp/ (n)
phoca

robijn (n)
rubinus

robot /ˈro.bɔt/ (n)
robotum
  1. een machine die beschikt over een stoffelijke vorm ('lichaam') en een beslissingsmodel (programma)

robuust /roˈbyst/ (adj)
rōbustus

rode wijn (n)
vinum rubrum
  1. een alcoholhoudende drank die verkregen wordt door de gisting van rode druiven

rodehond /ˌro.də.ˈhɔnt/ (n)
rosolea
  1. een infectieziekte waarbij het gehele lichaam met rode plekken en bulten bedekt is

rodium (n)
rhodium
  1. chemisch element met symbool Rh

roede (n)
virga
  2. een staaf

roedel (n)
convāsō
  1. een groep

roeien (v)
remigo
  1.zich met behulp van roeispanen in een boot ergens begeven

roeier (n)
remex
  1. iemand die roeit

roeiriem (n)
rēmus
  1.

roek (n)
graculus
  1. bepaalde soort kraaiachtige vogel, Corvus frugilegus

roekeloos (adj)
incautus
  1. zonder zorg over de gevolgen of het gevaar van een handeling

roem (n)
gloria
  1. eer en glorie

roentgenium (n)
roentgenium

roep /rup/ (n)
fletus
  1. een vrij harde klank geproduceerd met stemgeluid
celebritas
  2. faam, reputatie

roepen /'ru.pə(n)/ (v)
appellare
  1. met verheffing van stem de aandacht van iemand trachten te verkrijgen

roeping /'rupɪŋ/ (n)
provocatio
  1. een taak waarvoor een persoon zich verplicht voelt, vaak met religieuze invloed

roer (n)
gubernāculum
  1. vlak waarmee gestuurd wordt

roeren (v)
commoveō
  1. een vloeistof met een spaan in ronde beweging brengen
  4. in opstand komen
clīvus
  5. geluid (herrie) maken

roerganger (n)
gubernātor
  1. degene die aan het roer staat

roes /rus/ (n)
ebrietas

roest /rust/ (n)
ferrugo
  1. geoxideerd ijzer

roesten /'rustə(n)/ (v)
robigino
  1. het langzaam oxideren van ijzerhoudende materialen
  2. door roest vast gaan zitten

roestig (adj)
aerūginōsus

roet /rut/ (n)
fuligo
  1. koolstofneerslag die ontstaat door onvolledige verbanding van koolstofhoudende stoffen

roeterig (adj)
cācabātus
  1. lijkend op, of eigenschappen hebbend van roet

roezemoezig (adj)
sonābilis
  1. niet helemaal stil

rog (n)
raia
  1. benaming voor brede, platte vissen met een smalle staart uit de superorde Rajomorphii

rogge (n)
secale
  1. en 2. (zaden van) plant Secale cereale

rokade (n)
adrochatio
  1. zet in een schaakspel

roken /ˈroːkə(n)/ (v)
fumare
  1. rook afgeven
  2. een genotsmiddel, voornamelijk tabak, nuttigen door het inhaleren van de rook ervan
  3. (m.b.t. rauwe vis of rauw vlees) conserveren door langdurige blootstelling aan rook

rokkenjager (n)
femellarius

rollen (v)
volvō
  1. zich wentelend over een oppervlak bewegen

rolstoel (n)
sella rotalis
  1. vervoermiddel voor mensen die slecht ter been zijn

roltrap (n)
scalae volubiles
  1. trap met bewegende treden

rolverdeling (n)
iactus
  1. de verdeling van de rollen in een toneelstuk of in het maatschappelijke leven

roman (n)
fabula
  1. een lang soort verhaal in boekvorm

romance (n)
fābula
  1.

rommel /ˈrɔməl/ (n)
eiectamenta

romp (n)
truncus
  1. het lichaam van een mens of dier zonder ledematen, kop of staart

rond (adj)
rotundus
  1. cirkelvormig

rondcirkelen (v)
circulum
  1.

ronddraaien /rɔntˈdrajə(n)/ (v)
gyrare
  1. een cirkelvormige beweging maken

ronde (n)
fraxō
  3. een rondgang om iets te controleren

rondhangen (v)
moror
  1. op een plaats langdurig verblijven zonder iets te doen te hebben

rondkruipen (v)
serpō
  1. zich ongericht kruipend voortbewegen

rondleider (n)
dērigō
  1.

rondom (preposition)
circa
  1.

rondreizen /rɔntˈrɛɪzən/ (v)
viare
  1. naar vele plaatsen onderweg zijn

rondtrekken /'rɔntrɛkə(n)/ (v)
errō
  1. zonder duidelijk doel van de ene plaats naar de andere gaan

ronduit (adv)
apertē

rondvertellen /'rɔntfərtɛlə(n)/ (v)
dicere
  1.

rondweg /ˈrɔntwɛx/ (adv)
apertē
  1.

rood /rod/ /rot/ (adj)
ruber, rufus
  1. de kleur rood hebbend

rood /rod/ /rot/ (n)
ruber, russus
  1. een primaire kleur zoals die van licht met een golflengte tussen de ca. 620 en 740 nm.

rood peperboompje (n)
mezereon
  1. bepaald soort struik, Daphne mezereum

roodachtig (adj)
rubellus

roodborstje (n)
crythacus
  2. bepaald soort vrij gedrongen vogeltje met opvallende bruinrode keel, Erithacus rubecula

roodharig (adj)
rufa
  1. met rood gekleurde haren

roodnek (n)
ruricola

roofblei (n)
aspis
  1. exotische roof- en zoetwatervis die voorkomt in de wateren van de Benelux, Leuciscus aspius

roofdier /ˈrovdir/ (n)
praedator
  1. dier dat zijn prooi bejaagt en doodt

rooien /'rojən/ (v)
ērādīcō
  1. het uit de grond halen van een oogst

rook /roːk/ (n)
fumus
  1. damp, zichtbaar gas

room (n)
cramum
  1. de vette delen van melk waarvan boter gemaakt wordt. Room wordt, wanneer gezoet, gebruikt bij het vervaardigen van slagroom, voor het decoreren van gebak en bij het vullen van bonbons

roos /roːs/ (n)
rosa
  1. bloem

rooster /ˈrostər/ (n)
transenna
  2. toestel om te roosteren
cancelli
  4. een structuur met translatiesymmetrie, gewoonlijk in drie dimensies

roosteren (v)
assō
  1. in de gloed van een vuur of andere warmtebron gaar laten worden

roskammen (v)
agāsō
  1. een paard met borstel en kam reinigen

rotonde (n)
tholus
  1. een rond gebouw

rots (n)
saxum
  1. een grote ruwe steen

rotspunt (n)
cacūmen
  1.

rotsspleet (n)
bifidus
  1. nauwe kloof in een rots

rotte (n)
rotta

rotten (v)
putrefaciō
  1. een proces van fermentatie ondergaan

rotting (n)
cariēs
  1. bacteriële groei

rotzak (n)
defector

roulatie (n)
nūndinor

rouw /ra<sup>ʊ</sup>/ /rʌʊβ̞/ /rʌːβ̞/ (n)
luctus
  1. grote smart of droefenis na een verlies

rouwen /rʌʊβ̞ə(n)/ /rʌːβ̞ə(n)/ (v)
lūgeō
  1. de emotionele nasleep van het overlijden van een geliefd persoon

rover (n)
despoliator
  1. iemand die door geweldpleging iemand besteelt

royaal /roˈjal/ (adj)
generōsus
  1. vrijgevig en gul

royeren /roˈjerə(n)/ (v)
missio

roze /roːzə/ /rɔːs/ /rɔːzə/ (adj)
roseus
  1. tertiaire kleur bestaand uit een combinatie van wit en rood, met soms ook blauwe tinten; een heel bleek of licht rood

rozemarijn (n)
Rosmarinus
  2. keukenkruid

rozenbed (n)
rosētum
  1. een bloemperk bestaand uit rozen

rozenbottel (n)
fructus cynosbati
  1. de vrucht van de roos

rozenkrans (n)
rosarium
  1. een gebedssnoer met 165 kralen

rozentuin (n)
rosārium
  1.

rozijn (n)
passa
  1. kleine gedroogde vruchtjes van Vitis vinifera

rubber /ˈrɵ.bər/ (n)
gumma

rubidium (n)
rubidium
  1. Chemisch element

rucola (n)
ērūca
  1. en 2. (bladeren van) eenjarige plant Eruca sativa

rug /rɵx/ (n)
dorsum, tergum
  1. zijde van de romp tegenover de buik en borst gelegen

ruggengraat (n)
columna vertebralis

ruggenmerg (n)
medulla spinalis

rugwervel (n)
vertebra
  1.

rugzak (n)
sacciperium dorsale

ruif (n)
iacea
  1. traliewerk waarachter hooi ligt

ruigheid /ˈrœyxˌhɛit/ (n)
asperitās
  1.

ruiken /rœʏkə(n)/ /rœːkə(n)/ (v)
adolēre
  1. een geur waarnemen

ruiker (n)
fasciculus florum
  1. een boeket

ruim /rœy̯m/ (adj)
commodus
  1. van grote omvang of uitgestrektheid

ruim /rœy̯m/ (n)
caverna
  1. de laadruimte van een schip

ruimhartigheid (n)
generōsitas
  1. het geneigd zijn om met gulheid te geven

ruimschoots (adj)
magnus
  1. meer dan voldoende

ruimschoots (adv)
affatim
  1.op meer dan voldoende wijze

ruimte /ˈrœymtə/ (n)
spatium
  3. heelal

ruimteschip (n)
navis sideralis
  1. vaartuig geschikt om zich buiten de aardse atmosfeer te begeven

ruimtestation (n)
statiō spatiālis

ruimteveer (n)
navicula sideralis

ruin /rœʏn/ (n)
cabo
  1. gecastreerde hengst

ruit (n)
vitrum
  1. een glazen plaat in een venster
rhombus
  2. een vierhoek waarvan de zijden gelijk in lengte zijn
diamantis
  5. figuur uit een kaartspel

ruiter (n)
eques
  1. berijder van een rijdier
  2. uitstekend stukje

rul (adj)
difficilis

rum (n)
rhomium
  een sterkedrank die bereid wordt uit het sap van suikerriet

rumoerig (adj)
sonābilis

rund /rʏnd/ /rʏnt/ (n)
bos
  1. holhoornig herkauwend zoogdier

rundvlees /ˈrʏntfleːs/ (n)
būbula
  1. het vlees van een volwassen rund

rune /ˈrynə/ (n)
runa
  1. een schriftteken van het Oud-Germaanse alfabet

rups (n)
eruca
  1. vlinderlarve

ruptuur (n)
ruptura
  1. verscheuring

rus /'rʏs/ (n)
iuncus
  plant

rust /rɵst/ (n)
imperturbatio
  1. tijdloze toestand van kalmte
requiēs
  2. een tijdelijke toestand van ontspanning na arbeid, moeite of inspanning
  3. periode van weinig of geen activiteit
  5. moment van stilte in muziek
  1. steunpunt

rustbank (n)
exedrium
  1.

rusten (v)
jaceō
  1. werk of andere activiteit staken om het lichaam in staat te stellen weer op krachten te komen

rustig (adj)
tranquillus
  1. kalm, weinig sensorische prikkels creërend

ruthenium (n)
ruthenium
  1. scheikundig element met symbool Ru en atoomnummer 44

rutherfordium (n)
rutherfordium
  1. scheikundig element met symbool Rf en atoomnummer 104

ruw (adj)
asper
  1. oneffen, niet glad
durus
  2. grof, onbesuisd

ruwweg (adv)
asperē
  1. onprecies, niet verfijnd, maar goed bij benadering

ruzie /ˈryzi/ (n)
turbellae
  1. toestand waarin men in ernstig conflict is met anderen

ruziën (v)
altercatio
  1.

ruïne /ryˈinə/ (n)
cinis
  1. een zeer vervallen gebouw

ruïneren /ˌryiˈnerə(n)/ (v)
annihilare, annullare
  1. helemaal kapotmaken

röntgenium (n)
roentgenium
  1. scheikundig element met symbool Rg en atoomnummer 111

saai /saɪ̯/ /saːɪ̯/ (adj)
taediōsus
  2. oninteressant, eentonig

sabbat /ˈsɑbɑt/ (n)
Hērōdis diēs

sabbatdag (n)
diēs Sabbatī
  1.

sacharose (n)
saccharosum
  1. een disacharide, bestaande uit een glucose-eenheid en een fructose-eenheid

sacrament (n)
sacramentum
  1. plechtige gebeurtenis in de katholieke kerk

sacristie (n)
sacristia
  1. een ruimte in een rooms-katholieke kerk, waarin men alles bewaart dat nodig kan zijn om een kerkdienst te houden.

sadducees /sɑdyˈses/ (adj)
Saddūcaeus
  1.

sadduceeër /sɑdyˈsejər/ (n)
Saddūcaeus
  1.

saffier (n)
sapphirus
  1. een kostbare, transparante blauwe edelsteensoort die een variant is van korund (α-Al₂O₃)

saffraan (n)
safranum
  1. specerij bereid uit de saffraankrokus Crocus sativus

sage /ˈsaɣə/ (n)
saga

sake (n)
gratia
  Japanse alcoholische drank

salade (n)
acetaria

salamander (n)
salamandra
  1. benaming voor dieren uit de orde Caudata

salami /ˈsalami/ (n)
salsamentum
  1. Italiaanse worst

salaris (n)
manū̆pretium
  1. regelmatige, meestal maandelijkse beloning voor werk verricht in een werkverband

salariëring (n)
manūpretium
  1.

saletjonker (n)
formaster

salie (n)
salvia
  gedroogde stukjes van de echte salie

salon (n)
exedrium

salueren (v)
salutare

samarium (n)
samarium
  1. scheikundig element met symbool Sm en atoomnummer 62

samen (adv)
una

samendrukken /'saməndrɵkən/ (v)
comprimō
  1. naar binnen kracht uitoefenen

samengaan (v)
constō

samenhangen /ˈsamə(n)ˌhɑŋə(n)/ (v)
cohaerere
  1. in onderling verband met elkaar staan

samenklinken (v)
concino
  1.

samenkomen (v)
coeō
  1. bij elkaar verzamelen

samenleving /'samənlevɪŋ/ (n)
societās
  1. een bevolking die een sociaal geheel vormt

samenstellen (v)
compingō
  1. meerdere uitgekozen zaken tot een geheel maken

samenstelling (n)
compositio
  1. het samenstellen
compositum
  2. verbinding van twee of meer zelfstandige woorden

samentrekken (v)
contrahō
  1. in elkaar trekken

samenvatting /ˈsaːməvɑtɪŋ/ (n)
breviārium
  1. een beknopte beschrijving van een inhoud

samenzweren /ˈsamə(n)ˌzʋɪːrə(n)/ (v)
coniūrō
  1. geheimelijk met anderen samenwerken ten nadele van een derde partij

samoerai /ˈsɑmuˌrɑɪ/ (n)
samuraeus
  1. een lid van de vroegere Japanse krijgsstand

sandaal /sɑnˈdal/ (n)
crepida
  1. schoeisel

sanitair (adj)
saniter
  1. met betrekking tot de gezondheid

sap (n)
cremor
  1. plantenvocht

sappig (adj)
sūcidus
  1. vol met sap

sarcasme (n)
dicācitās
  1.

sarcofaag /sɑr.ko.ˈfax/ (n)
sarcophagus
  1. een stenen doodskist

sarcoom (n)
sarcoma

sarcopenie (n)
sarcopenia
  1. lage spiermassa en daardoor verminderde spierkracht als gevolg van ouder worden, immobiliteit en leefstijl, dieet of ziekte

sardien (n)
sarda
  1. klein zilverkleurig haringachtig visje, Sardina pilchardus

sardine (n)
sardina
  1. straalvinnige visSardina pilchardus, uit de familie van haringen

sarin /saˈrin/ (n)
sarinum
  1. organofosforverbinding, een van de gevaarlijkste zenuwgassen

sarren /'sɑrən/ (v)
oblātrārtrix
  1. iemand voortdurend lastig vallen

satire (n)
satura

sauna /'saʊna/ (n)
sūdātōrium
  1. een ruimte waarvan de temperatuur verhoogd wordt, zodat het lichaam begint te zweten (een zweetbad)

saus /sɑu̯s/ (n)
embamma
  een vloeibare substantie die meestal over een gerecht wordt gedaan of ernaast wordt gegeten voor extra smaak

savooiekool (n)
brassica oleracea sabauda
  1. en 2. (bladeren van) Brassica oleracea convar. capitata var. sabauda)

saxofoon /sɑkso'fon/ (n)
saxophonum
  1. een metalen blaasinstrument met een enkel riet

scabreus (adj)
scabrōsus
  1.niet zoals het hoort volgens de goede zeden

scalpel (n)
scalpellum
  1. een bijzonder scherp, na gebruik weg te gooien mesje dat o.a. gebruikt wordt bij medische operaties

scanderen /skɑn.ˈdeː.rə(n)/ /skɑn.ˈdɪː.rə(n)/ (v)
percurro
  2. ritmisch declameren met één sterke nadruk per versvoet.

scandium (n)
scandium
  1. scheikundig element met symbool Sc en atoomnummer 21

scanner (n)
sarotis

scepter (n)
sceptrum
  1. sierlijk bewerkte staf, symbool voor het gezag van een regerende vorst

scepticisme (n)
scepticismus
  1.

sceptisch /ˈskɛptɪs/ (adj)
scepticus
  1. geneigd tot twijfel

schaaf (n)
plāna
  1. een werktuig om hout glad, vlak of dunner te maken

schaafwond (n)
annullare

schaak (n)
latrunculorum lusus
  2. het schaakspel als zodanig

schaakbord /ˈsxagbɔrt/ /ˈsχagbɔrt/ (n)
scaccarium
  1. een vierkant bord met 64 donkere en lichte vakjes waarop schaak gespeeld wordt

schaakmat (adv)
latrunculusque matum

schaakspel (n)
latrunculorum lusus
  1. een spel met verschillende stukken op een schaakbord

schaakstuk /ˈsxakstʌk/ (n)
latro
  1. een onderdeel van het schaken dat over het schaakbord bewogen wordt.

schaal (n)
scutra
  1. voorwerp waar men iets kan inleggen
putāmen
  2. buitenkant van een ei of vrucht
ascendō
  3. verhouding van de grootte tussen een model en een echt voorwerp
  4. bepaalde ijking op een grafiek, as of eenheid

schaaldier /sxaːldir/ (n)
crustata
  1. een dier met een schaal als uitwendig skelet

schaambeen (n)
os pubis
  1.

schaamstreek (n)
pubes
  1.het deel van het menselijk lichaam waar zich de liezen en geslachtsorganen bevinden

schaamte /'sxa:m.tə/ (n)
opprobrium
  1. eerste betekenisomschrijving

schaap (n)
ovis
  1. Ovis aries, een holhoornige herkauwer waarvan de gedomesticeerde soort wol levert

schaapherder (n)
pastor

schaapskooi (n)
bercāria
  1. een potstal voor schapen die dient als onderkomen voor de schapen maar ook voor het verzamelen van mest voor het vruchtbaar maken van de heide

schaar (n)
forfex, axitra, axicia
  1. werktuig om te knippen

schaars /sxars/ (adj)
rārē
  1. weinig in aantal of hoeveelheid

schaarste /'sxarstə/ (n)
paucitās
  1. eerste betekenisomschrijving

schade /ˈsxadə/ (n)
noxa
  1. geheel van beschadigingen

schadeloosstellen (v)
tueor
  1. zorgen dat een geleden nadeel zoveel mogelijk hersteld of vergoed wordt

schaden /sxadə/ (v)
noceō
  1. iets of iemand schade toebrengen

schaduw /ˈsxaː.dyu̯/ (n)
umbra
  1. een slechts door indirect zonlicht beschenen oppervlak

schaduwrijk (adj)
anceps
  1. met veel schaduw (door de aanwezigheid van veel bomen)

schakeling (n)
ambitus

schamperheid (n)
reiciō
  1. de mate waarin men beledigend en honend is

schandaal (n)
res insignis infamiae
  1. een zaak die iemand in opspraak brengt en waarvan mensen schande spreken

schande (n)
dēdecus
  1. iets wat bij het publiek minachting oproept, iets oneervols

schandpaal (n)
patibulum
  1. een paal op een plein, waaraan mensen bij wijze van straf werden vastgemaakt om vernederd...

schap (n)
loculamentum
  1. een plank om iets op te zetten

schapenkop (n)
buccō
  2. dom en onnozel persoon

schapenstal (n)
bercāria
  1. verblijf voor schapen die als kleinvee worden gehouden

schapenvlees (n)
ovilla
  1. het vlees van een schaap

scharlakenrood (adj)
coccinus

scharnier /sxɑrˈnir/ (n)
cardō
  1. een draaibaar verbindingsstuk tussen twee voorwerpen

schat (n)
thesaurus
  1. verzamelde rijkdom

schattebout (n)
corculum

schatten /'sxɑtə(n)/ /'sχɑtə(n)/ (v)
aestimō
  1. op prijs stellen
aestimare
  2. benaderen van een waarde

schattig (adj)
pulcher
  1. leuk, aardig, enig

schatting /'sxɑtɪŋ/ (n)
observantia
  1. een onnauwkeurige meting

schavot /sxa'vɔt/ (n)
patibulum
  1. een stellage voorzien van een galg of een valbijl waar veroordeelden terechtgesteld worden

schede (n)
vagina
  1. een houder waarin men een zwaard of mes kan steken

schedel /'sχedəl/ (n)
calva, cranium

scheef /sxeːf/ (adj)
camur
  1. niet recht, schuin

scheenbeen /ˈsxenben/ (n)
tibia

scheepsbeschuit (n)
panis militaris
  1. hard en droog baksel, geschikt voor lange (zee)reizen

scheepsvolk (n)
nautae
  1. de bemanning van een schip

scheepvaart (n)
navigātio
  1. het verkeer op het water

scheerapparaat (n)
rasorium

scheermes /sxeːrmɛs/ /sχɪːrmɛs/ (n)
rasorium
  1. een bijzonder scherp mes waarmee men zich kan scheren

scheet /sxet/ /sχet/ (n)
flātulentia
  1. gasontlading uit de darm

scheiding (n)
dissociatio
  1. het uiteenhalen van iets in zijn onderdelen
  2. de lijn aan weerszijden waarvan haar naar de ene of de andere kant valt
diverto
  3. het verbreken van een huwelijk

scheidsrechter /'sxɛɪtsrɛxtər/ (n)
disceptātor
  1. iemand die tijdens een spel de spelregels toepast

scheikunde (n)
chemia
  1. wetenschap die zich bezig houdt met de studie van de samenstelling en de bouw van de stoffen

scheikundig (adj)
chemicus
  1. dat wat tot de scheikunde behoort, volgens de scheikunde

scheikundige (n)
chemicus

schel (adj)
strīdulus

schelden /sxɛldə(n)/ (v)
maledictio
  1. krenkende of beledigende woorden uitspreken op heftige of ruwe toon

scheldwoord /'sxɛltwoːrt/ (n)
peiorativus
  1. een term die bedoeld is om iets of iemand te beledigen

schelen (v)
intersum
  1. een verschil maken

schelf (n)
sublica

schelpzand (n)
scopulus
  1. zand gemaakt van het gruis van schelpen

schema (n)
contechnor

schemering (n)
crepusculum
  2. de tijd van de dag waarop het licht dan wel donker wordt

schenden /sxɛndə(n)/ (v)
violō
  1. iets niet in acht nemen

schenken /'sxɛŋ.kə(n)/ (v)
dare
  1. geven

schenking (n)
datus

schep /sxɛp/ (n)
pala
  1. werktuig

scheppen /ˈsxɛpə(n)/ (v)
creare
  1. het doen ontstaan uit niets

schepsel (n)
creātūra
  1. creatuur; iets dat gemaakt is

scheren /sxeːrə(n)/ /sχɪːrə(n)/ (v)
abrādō
  1. baard afsnijden
  2. zich de baard kort afsnijden

scherf /sxɛrf/ /sχɛrf/ (n)
testa
  1. een onregelmatig gevormd stuk materie dat deel heeft uitgemaakt van een groter geheel

schermutseling /sxɛr'mɵʦəlɪŋ/ (n)
praecursiō

scherp (adv)
acer, acutus
  1. goed snijdend

scherpen (v)
acuō

scherpte (n)
acerbitās

schertsvertoning /'sxɛrtsfərtonɪŋ/ (n)
mīmus
  1.

schets /sxɛts/ (n)
īnfōrmātiō

schetsen /'sxɛt.sə(n)/ (v)
adumbro
  1. met een minimum van pennenstreken een voorlopige en gewoonlijk uitwisbare afbeelding van iets maken
  2. in overdrachtelijke zin: een korte maar rake beschrijving van iets geven

scheur /sxøːr/ /sχʏːr/ (n)
scissura
  1. een kloof in een vlies of weefsel

scheurbuik (n)
scorbutus
  1. ziekte ten gevolge van ascorbinezuurdeficiëntie

scheuren /sxʏːrə(n)/ (v)
lanio
  1. in twee of meer delen trekken

scheut (n)
germen
  1.

scheutig (adj)
generōsus

schicht (n)
coruscare
  1.flits

schielijk (adj)
apus

schier (adv)
paene

schiereiland /ˈsxirɛilɑnt/ (n)
paeninsula
  1. een landmassa die voor het grootste deel door water omgeven wordt, en slechts op (relatief) smalle verbinding heeft met het vasteland.

schietlood (n)
perpendiculum
  1. een draad met loden balletje om de loodrechte stand van iets te onderzoeken

schiften (v)
sēiungō

schifting (n)
sēlēctiō
  1. het selecteren van zaken en personen op basis van hun eigenschappen

schijf /sxɛi̯f/ (n)
discus
  1. een plat en rond voorwerp

schijn /sxɛi̯n/ (n)
speciēs
  1. bedriegelijk voorkomen

schijnhuwelijk /'sxɛi̯n.ɦi.u̯ə.lək/ (n)
nuptiae simulatae
  1. huwelijk voor de schijn

schijnvertoning (n)
dealbo
  1. een procedure die tot doel heeft slechts de illusie of schone schijn op te houden

schijt /sxɛɪt/ (n)
merda
  1. vaste uitwerpselen

schijten /sxɛɪtə(n)/ /sxɛːtə(n)/ /sχɛɪtə(n)/ (v)
cacare
  1. poepen

schikking (n)
compromitto
  1. compromis, overeenkomst waarbij iedereen iets toegeeft
comparatio
  2. beslechting door partijen van hun rechtsgeschil(len)

schil (n)
cortex
  1. buitenste bekleding van een vrucht

schild /sxɪlt/ (n)
clipeus, scutum

schilder (n)
pictor
  1. een kunstenaar die geschilderde afbeeldingen maakt

schilderen (v)
pingō
  1. een kunstwerk vervaardigen door met verf een beeld op een oppervlak te maken
  2. een bouwwerk of voorwerp van een beschermend laag verf voorzien

schilderij /ˌsxɪldə'rɛː/ /ˌsχɪɫdə'rɛɪ/ (n)
pictura
  1. een met verf op doek of andere achtergrond gemaakte afbeelding

schilderkunst /sxɪldərkʌnst/ (n)
pictūra
  1. een beeldende kunst die zich bezighoudt met het met penseel en verf op een plat vlak aanbrengen van lijnen en kleuren

schildhouder (n)
adminicolum
  1. een van beide figuren -menselijk of anderszins- die het wapen flankeren

schildknaap (n)
armiger

schildpad (n)
testudo, chelys
  1. een reptiel waarvan het lichaam omsloten wordt door een verhard rug- en buikschild

schilfer (n)
floccus
  1. een vliesdun loskomend stukje materiaal

schilferig (adj)
squāmeus
  1.

schillen (v)
glubere
  1. de schil van een vrucht verwijderen

schimmels (n)
fungus
  2. rijk binnen de eukaryoten, Fungi

schip (n)
navis, carina
  1. groot zeewaardig vaartuig
navis
  2. grootste ruimte in de lengterichting van een kruiskerk

schipbreuk /sxɪbrøk/ (n)
naufragium
  1. een gebeurtenis waarbij een schip zinkt of op de klippen loopt

schist (n)
schistus
  1. gesteente

schizofrenie (n)
schizophrenia
  1. een chronische geestesziekte met perioden van verwardheid en psychose

schminken (v)
compensō

schoeisel (n)
calceatus
  1. alles wat men om de voeten heen kan dragen, zoals schoenen en laarzen

schoen /sxun/ (n)
calceus
  1. voetbekleedsel

schoenlapper (n)
calceolarius
  1. iemand die als vak schoenen repareert

schoenmaker (n)
calceolarius

schoenveter (n)
corrigia
  1. veter om een schoen of laars dicht te rijgen

schoenzool /'sxunzol/ (n)
solea
  1. zool van een schoen

schoffel /ˈsxɔfəl/ /ˈsχɔfəɫ/ (n)
dolabra
  1. een horizontaal liggend scherp geslepen mes van staal dat bevestigd is aan een houten steel

schoffie (n)
furcifera
  1. schooiertje

schoft (n)
crux
  1. schouder van paard of rund

schokeffect (n)
conflictus
  1. heftige uitwerking

schol (n)
pecten
  1. bepaald soort platvis, Pleuronectus platessa

scholekster (n)
Haematopodidae
  1. zwart-witte waadvogel met luide roep, Haematopus ostralegus

scholen /ˈsxolə(n)/ (v)
doceo
  1. aan een opleiding onderwerpen

scholier /sxoˈlir/ (n)
discipulus, scholaris, scholasticus, sectator, assectātor, tīrō
  1. iemand die basisonderwijs of voortgezet onderwijs volgt

scholiere (n)
discipula
  1.

schommel (n)
oscillum
  1. een hangend speeltuig bestaande uit touw en een zitje

schoof (n)
merges
  1. samengebonden bundel halmen
garba
  2. wiskundige structuur

school /sxoːl/ /sxoːɫ/ /sχoːɫ/ (n)
schola, ludus
  1. een onderwijsinstelling waar les wordt gegeven aan leerlingen
schola
  2. een zwemmende groep gelijksoortige vissen

schoolexamen (n)
baccalaureatus
  1. (onderwijs) examen dat door een school wordt afgenomen

schoon /sxoːn/ (adj)
bellus
  1. mooi
mundus
  2. proper

schoonbroeder (n)
levir

schoonbroer /ˈsxombruːr/ (n)
levir
  1. de echtgenoot van iemands broer of zus, of de broer van iemands echtgenoot of echtgenote.

schoondochter (n)
nurus
  1. de vrouw van een zoon of dochter

schoonheid /'sxon.ɦɛjt/ (n)
pulchritudo, forma
  1. de hoedanigheid prachtig en aantrekkelijk te zijn

schoonmaken (v)
abluō
  1. reinigen

schoonmoeder /ˈsxonmudər/ (n)
socrus
  1. de moeder van de huwelijkspartner

schoonvader /ˈsxomvadər/ (n)
socer
  1. de vader van de huwelijkspartner

schoonzoon (n)
gener
  1. de man van een dochter of zoon

schoonzus /ˈsxonzʉs/ (n)
glos
  1. de echtgenote van iemands broer of zus, of de zus van iemands echtgenoot of echtgenote.

schoonzuster (n)
frātria
  1. de echtgenote van broer of zus, of de zus van de echtgenoot of echtgenote

schoorsteen /ˈsxorsten/ (n)
caminus
  1. rookkanaal boven een stookplaats

schoorsteenveger (n)
caminarius
  1. een persoon wiens werk het verwijderen van roet uit schoorstenen is

schoorvoetend /sxorˈvutənt/ (adj)
invītus
  1. aarzelend

schoot /sxot/ /sχot/ (n)
gremium
  1. de bovenkant van de dijen van iemand die zit

schop /sxɔp/ (n)
calcatio
  1. een trap met de voet
pāla
  2. een graafwerktuig

schoppen /'sxɔ.pə(n)/ (n)
hastae
  1. kaartkleur

schoppen /'sxɔ.pə(n)/ (v)
calcare
  1. een trap geven

schorem /ˈsxorəm/ (n)
popellus

schorheid (n)
rāvis
  1.

schorpioen (n)
scorpio, nepa
  1. spinachtige met scharen en gifstekel

schorsen (v)
intercludere
  1. voorlopig of tijdelijk verbieden een functie uit te voeren

schort (n)
līmus
  1. een lap stof die voorgebonden wordt gewoonlijk rond de middel om de kleding te beschermen bij huishoudelijke taken zoals het koken of schoonmaken

schotel (n)
scutella
  3. kop en schotel

schouder (n)
umerus, humerus
  1. deel van romp tussen arm en hals

schouderblad (n)
armus
  1. het vlakke driehoekige bot dat de achterzijde van de schouder vormt

schout (n)
ballivus
  1. het hoofd van het dorpsbestuur van een schoutambt vanaf de hoge middeleeuwen

schouwen (v)
age, agite (plural)

schraapzucht (n)
avāritia
  1. te zeer gericht op het verzamelen van een kapitaal

schrabben (v)
annullare
  1.

schragen (v)
nītor

schram (n)
cicatrix
  1. oppervlakkige beschadiging van de huid door een ongeval

schrander /ˈsrɑndər/ /ˈsxrɑndər/ (adj)
dolōsus
  1. van intelligentie getuigend

schrapen (v)
rādō

schraper (n)
grosa
  2. iets waarmee men kan schrapen

schrapping (n)
litūra
  1. de naam van iemand van een lijst verwijderen

schreeuwen /ˈsxreːʋə(n)/ (v)
clāmō
  1. luid en geforceerd gebruik van het stemgeluid

schreeuwerig (adj)
sonābilis
  1. hard en lelijk geluid makend

schreien (v)
fleō

schriel (adj)
exiguus

schrift /srɪft/ /sxrɪf/ /sxrɪft/ (n)
scriptura
  3. de letter- en cijfertekens van een taal
litterae
  4. de lettersoort gebruikt in boeken, teksten en inscripties

schriftelijk (adj)
scrīptus

schrijfster /ˈsrɛɪ̯fstər/ /ˈsxrɛɪ̯fstər/ /ˈsxrɛːfstər/ (n)
scriptrix
  1. een persoon van het vrouwelijk geslacht die op professionele manier boeken of verhalen schrijft

schrijn /sxrɛɪn/ /sçrɛːn/ (n)
aedicula
  kistje

schrijven /ˈsxrɛ(i)və(n)/ (v)
scribo, scribere
  1. tekst in tekens vastleggen

schrijver /ˈs(x)rɛɪvər/ (n)
scriptor
  2. een persoon die beroepsmatig schrijft
  1. een persoon die schrijft

schrik (n)
terror
  1. het ervaren van een gevoel van angst, bijvoorbeeld als gevolg van een plotselinge verandering of gevaarlijke situatie

schroef (n)
clavus cochleatus
  1. een voorwerp dat wordt gebruikt om andere voorwerpen vast te zetten
  2. een werktuig met twee of meer gebogen bladen die door draaiing een schip of vliegtuig voortbewegen
torqueō
  3. een sprong met een draai om de lengteas

schub /sxʏp/ (n)
squama
  1. een van meerdere overlappende plaatjes van keratine die aan een kant vastzitten en zo een oppervlak bedekken

schudden /ˈsxʏdə(n)/ (v)
commoveō
  1. snel heen en weer bewegen om iets te mengen

schuilplek (n)
latebra

schuim /sxʌʏm/ (n)
spuma
  1. iets dat veel luchtbellen bevat

schuimen (v)
spūmō

schuimig (adj)
spumeus
  1. met veel schuim

schuimspaan (n)
trua

schuin (adj)
oblīquus
  1. niet-loodrecht

schuinsmarcheerder /'sxœynsmɑrʃerdər/ (n)
inclinatitas
  1. boemelaar

schuit /sxœyt/ (n)
sagittarius
  2. een spoelhouder

schuiven (v)
trūdō
  1. over de grond verplaatsen

schuld /sxʏlt/ (n)
culpa
  1. een geldbedrag dat ondanks de verplichting daartoe niet betaald wordt

schuldbekentenis (n)
syngrapha
  1. schriftelijk bewijs van financiële schuld

schuldeiser (n)
crēditor
  1. iemand aan wie iemand iets (meestal geld) verschuldigd is

schuldenaar (n)
dēbitor
  1. iemand die iets (meestal geld) aan iemand anders verschuldigd is

schuldig /'sxɵldəx (adv)
culpabilis

schurft /sxɵrft/ (n)
sarna
  1. een huidaandoening veroorzaakt door de schurftmijt

schurk /sxɵrk/ (n)
scelestus
  1. een persoon die kwaad bedrijft

schut /sxɵt/ (n)
pluteus

schutterig (adj)
inhabilis
  1. onhandig

schuur /sxyːr/ /sχyːr/ (n)
horreum
  1. een opslagplaats bij het huis

scrotum (n)
culleus
  1.

scrupule (n)
scrupulus
  1. gewetensbezwaar

scrupuleus (adj)
scrūpulōsus
  1. zorgvuldig, zeer gewetensvol

scène (n)
locus

seaborgium (n)
seaborgium
  1. scheikundig element met symbool Sg en atoomnummer 106

seconde (n)
secunda
  1. SI-grondeenheid van tijd

secretaresse /səkrəta'rɛsə/ (n)
librariolus
  vrouw

secretaris /səkre'tarəs/ (n)
librariolus
  1. functie in organisatie

sectie (n)
sectiō
  1. een afgezonderd deel van iets
  2. een onderzoek waarbij een lichaam...

seculier (adj)
profānus
  1. niet aan de religie gebonden

sedan (n)
canaba
  1. type personenauto

sedatie (n)
sēdātiō
  1. het verlagen van de staat van het bewustzijn van een patiënt met het doel een medische procedure of ingreep aangenamer te maken

segment (n)
segmentum
  1. onderdeel

sein /sɛɪn/ (n)
signum
  1. een betekenisvolle beweging

seismograaf (n)
seismographus
  1. een toestel dat beweging en of trillingen van de aardkorst waarneemt en registreert

seismologie (n)
seismologia
  1. de wetenschap van de aardbevingen

seizoen /sɛɪ̯.ˈzun/ /sɛː.ˈzun/ (n)
tempus
  1. één van de vier periodes waarin het jaar verdeeld wordt
  2. een jaarlijks terugkerende periode

seks /sɛks/ (n)
coitus
  2. geslachtsgemeenschap

sekse (n)
sexus
  1. sekse

seksualiteit (n)
sexualitas

seksueel /sɛksy'el/ (adj)
sexualis
  1. op de geslachtsdrift betrekking hebbend

sekte /ˈsɛktə/ (n)
cultus
  1. religieuze groepering die opziet naar een bepaald mens als leider

selderie (n)
apium
  1. tuinkruid, vergelijkbaar met peterselie, maar dan met een veel sterkere smaak

selderij (n)
apium
  1. bepaald soort plant, Apium graveolens

select (adj)
ēlectus
  1. behorend tot een kleine groep met speciale rechten of eigenschappen

seleen (n)
selenium
  1. Scheikundig element met symbool Se en atoomnummer 34

selenium (n)
selēnium

senaat (n)
senātus

senator (n)
senator

september /sɛpˈtɛmbər/ (n)
September
  1. de negende maand van het jaar

septiem (n)
septimus
  1.

septime (n)
septimus
  1.

septisch (adj)
infectiosus
  1. infectiewekkend, bederfwekkend

seraf /ˈserɑf/ (n)
seraphus
  1.

serafijn /seraˈfɛin/ (n)
seraphus
  1.

sereen (adj)
serēnus
  1.vredig en kalm

serenade (n)
occentō
  1. muzikaal eerbetoon

sereniteit (n)
serēnitās
  1. het helder en kalm zijn

serie (n)
seriēs
  1. een aantal elementen op volgorde

serieus (adv)
gravis
  1. ernstig

sering /sə.'rɪŋ/ (n)
syringa
  1. boomsoort met welriekende bloesem, meest paars of wit in de vorm van een kaars Syringa vulgaris

serpent (n)
serpens
  1. een slang

serre /ˈsɛːrə/ (n)
hibernaculum
  1. gebouw(tje) met veel glas voor het kweken van planten

serveren (v)
prosum
  1. iets op tafel opdienen

servet /sɛrˈvɛt/ (n)
mantele
  1. een doek die men aan tafel gebruikt om er de mond en vingers mee af te vegen

sesam (n)
sēsamum
  1. een uit Afrika afkomstige plant uit de familie Pedaliaceae

set (n)
collectum
  1. verzameling

sext (n)
sextans

sfinx (n)
sphinx
  1.

shirt /ʃʏːrt/ (n)
camisia
  1. een hemdachtig kledingstuk dat het bovelijf bedekt

shock /ʃɔk/ (n)
commotus
  1. een toestand die ontstaat door acute te geringe bloedtoevoer naar weefsels door ondervulling van het slagaderlijk systeem

sibille (n)
Sibylla
  1. een vrouwelijke orakel uit de Grieks-Romeinse oudheid

sidderend (adj)
tremor
  1. trillend van angst

siddering (n)
tremor
  1. beving

sidderrog (n)
torpedo
  1. naam voor soorten platvis die hun prooi kunnen verdoven met een elektrische stroomstoot

sieraad /ˈsirat/ (n)
decus
  1. een voorwerp, meestal van edele metalen en edelstenen, dat bedoeld is het menselijk lichaam te tooien

sieraden /ˈsiradə(n)/ (n)
decus
  1. naamwoord meervoud van sieraad

sieren (v)
adōrnō

sierlijkheid (n)
gratia deis
  1. de mate waarin iets er mooi of fraai uitziet

sierstuk (n)
ornamentum musicalis
  1.

sigaar (n)
sigarum

sigaret /sɪɣɑˈrɛt/ /sɪʝɑˈrɛt/ (n)
sigarellum
  in papier gerolde tabak

significant /sɪχnifiˈkɑnt/ (adj)
significans
  1. belangrijk

sikkel /ˈsɪkəl/ (n)
sicilis
  1. maaiwerktuig met halvemaanvormig lemmet
siclus
  1-4. Joodse munt

silhouet (n)
adumbrātiō
  1. afbeelding van een ondoorzichtig object dat sterk contrasteert met de achtergrond en zo een duidelijke vorm heeft, maar verder egaal van kleur is

silicium (n)
silicium
  1. Scheikundig element met symbool Si en atoomnummer 14

simonie (n)
simonia
  1. het uit winstbejag verhandelen van geestelijke (kerkelijke) goederen of ambten

simpel /sɪmpəł/ (adj)
simplex
  1. zonder veel complicaties

simpliciteit (n)
simplicitas
  2. eenvoudigheid

sinaasappel (n)
malum aureum
  1. Vrucht van de sinaasappelboom

sinds (preposition)
a
  1. sedert, vanaf het moment dat

singlet (n)
interula
  1. een kort onderhemd zonder mouwen

singulier (adj)
singularis

sint-jakobsschelp (n)
pecten
  1. Pecten jakobeus

sinus (n)
sinus

sinusknoop (n)
nodus sinuatrialis

sirene (n)
Siren
  1. een toestel om een akoestisch alarmsignaal weer te geven

siroop /siro:p/ (n)
sapa

sistrum (n)
sistrum
  1. een instrument dat rinkelende geluid voortbrengt

situatie /sity'waː(t)si/ (n)
status
  1. hoe de zaken er voorliggen

sivan /siˈvɑn/ (n)
siban
  1.

siwan /siˈwɑn/ (n)
siban
  1.

sjaal (n)
velum
  1. een langwerpige lap stof die om de hals gedragen wordt

sjabbat /ʃaˈbɑt/ (n)
Hērōdis diēs
  1.

sjabbes /ˈʃɑbəs/ (n)
Hērōdis diēs
  1.

sjekel /'ʃɛkɛl/ (n)
siclus
  1.

sjiisme (n)
secta Siitica

sjoemelen /ˈʃu.mə.lə(n)/ (v)
contechnor

sjouwen (v)
tulere
  1. lopen met een zware lading

skateboard (n)
tabula subrotata

skelet /skəˈlɛt/ (n)
larva
  1. samenstel van onderdelen dat het lichaam stevigheid geeft

sketch (n)
adumbro
  1. een kort, humoristisch optreden, vaak als onderdeel van een revue of show

ski (n)
narta

skinny (adj)
nītor
  1. heel erg mager

skiën (v)
nartare
  1. zich over sneeuw voortbewegen op twee aan de voeten bevestigde lange latten

sla /sla/ (n)
lactūca
  1. plant van de soort Lactuca
  2 en 3. (bladeren van) Lactuca sativa
brassica
  4. salade

slaaf /slaːf/ (n)
servus
  1. een persoon die het bezit is van een ander

slaafsheid (n)
servīlitās
  1. gedrag dat duidt om te grote onderdanigheid

slaan /slan/ (v)
battuo
  1. een klap uitdelen; met de arm of een vastgehouden voorwerp een snelle, rakende beweging maken

slaap /slap/ (n)
somnus, sopor
  1. periode van inactiviteit
tempus, sopor
  3. zijvlak van het hoofd

slaapbeen (n)
os temporale
  1. één van de beenderen van de schedel

slaapkamer (n)
cubiculum
  1. een kamer die gebruikt wordt om in te slapen

slaaplied (n)
lallum

slaapverwekkend (adj)
somnifer

slachting (n)
clades
  2.

slachtoffer (n)
victima
  1. een dier dat gedood wordt als offer voor een godheid
  2. iets of iemand die kwalijke gevolgen ondervindt van een gebeurtenis
  3. in het bijzonder iemand die sterft (of gewond raakt) ten gevolge van een gebeurtenis (ramp of gewelddaad)

slag /slɑx/ (n)
dīmicātiō
  1. militair treffen

slagader (n)
arteria
  1. een ader die van het hart af stroomt

slagen /ˈslaːɣə(n)/ /ˈslaːχə(n)/ (v)
succēdō
  1. iets bereiken
praetereo
  2. het examen succesvol beëindigen

slager /ˈsla.ɣər/ (n)
lanius
  1. een verkoper van vlees

slaghout /'slɑxhɑut/ (n)
caduceus
  1.

slagorde (n)
īnstrūctūra
  1.linie

slak (n)
cochlea
  1. een buikpotig weekdier (huisjesslak)

slaken (v)
exigō

slampamper (n)
nēquam
  1. nietsnut

slang /slɑŋ/ (n)
serpens
  1. een reptiel met een relatief lang lijf en een vaak glad lichaam zonder ledematen

slank /slɑŋk/ (adj)
gracilis

slankheid (n)
gracilitās
  1.

slapeloosheid (n)
insomnia

slapen /slapə(n)/ (v)
dormire
  1. in een toestand van lichamelijke rust verkeren

slaper (n)
dormītor

slaperig /ˈsla.pə.rəx/ /ˈsla.pə.rəχ/ /ˈsla.pə.rɪx/ (adj)
somniculōsus
  1. behoefte tot slaap vertonend

slaperigheid /ˈsla.pə.rəx.ˌɦɛːt/ /ˈsla.pə.rəχ.ˌɦɛɪ̯t/ /ˈsla.pə.rɪx.ˌhɛɪ̯d/ (n)
veternus
  2. de neiging te gaan slapen

slapheid (n)
levis
  1.

slaplant (n)
lactūca
  1. sla als plant

slavernij (n)
servitium
  1.

slavin (n)
ancilla

slecht /slɛxt/ /slɛçt/ (adj)
malus
  1. niet goed

slechtaard (n)
defector
  1. een persoon met een slecht, boosaardig karakter

slechter (adj)
dēterior

slechtgehumeurd /slɛxtxəhy'mørt/ (adj)
Crux
  1. chagrijnig

slechtheid (n)
malitas
  1. de hoedanigheid van het slecht zijn

slechts (adv)
modo
  1. alleen maar, vervoeging van slecht

slechtvalk (n)
Falco peregrinus
  1. Falco peregrinus, een roofvogel en de snelst vliegende vogel ter wereld

slee (n)
sclodia
  1. een voertuig dat wordt voortgetrokken en dat voorzien is van twee glijders

sleedoorn (n)
spīnus
  1. bepaald soort plant met blauwe vruchten, Prunus spinosa

sleepnet (n)
tragula
  1. een net dat gewoonlijk over de bodem van de zee gesleept wordt

slempen (v)
epulari
  1. onmatig eten of drinken

slepen (v)
trahō
  1. trekkend over de grond of het wateroppervlak verplaatsen

slet /slɛt/ (n)
moecha

sleutel /sløːtəl/ /sløːtəɫ/ /ˈslø.tɔɫ/ (n)
clavis
  1. een instrument waarmee een slot geopend of gesloten kan worden
  4. een aanwijzing of code waarmee een raadsel kan worden opgelost, een geheim(schrift) ontcijferd, een cijferslot geopend of toegang kan worden verkregen
  2. een stuk gereedschap om bouten en moeren mee aan te draaien

sleutelbeen /'sløtəlben/ (n)
clavicula
  1. het bot dat het borstbeen met de schouder verbindt

sleutelgat /ˈsløtəɫχɑt/ /ˈsløːtəlɣɑt/ (n)
claustellum
  1. een gat in een slot waardoor een sleutel moet worden gestoken om hem te openen

slibberig (adj)
luteolus
  1. nat, glad, koud en smerig door slib en modder

slijk /slɛːk/ /slɛːɪk/ (n)
lutum
  1. mengsel van aarde, vuil en water

slijkerig (adj)
luteolus
  1.

slijm /slɛɪm/ (n)
mucus
  1. een kleverige stof die door slijmvliezen uitgescheiden wordt

slijmbeurs (n)
bursa synovialis
  1. een met vocht gevuld 'kussentje' tussen een pees en de onderliggende botstructuur bij een gewricht, dicht bij de aanhechting van de pees op het bot

slijmvlies (n)
mucosa
  1. slijm afscheidend membraan

slijpsteen (n)
cōs

slijtageproces (n)
intertrīmentum
  1. het ontstaan van schade door langdurig gebruik

slikken /'slɪkən/ (v)
gluttiō
  1. de slokdarm in
  2. verdragen

sliknat (adj)
madidus
  1. heel erg nat; zo nat als slik

slimmigheid (n)
astus
  1.

slinger (n)
serta

slingerend (adj)
sinuōsus
  1.

slippen /slɪpə(n)/ (v)
lābor
  1. door gladheid over de weg schuiven

sloef (n)
soccus
  1.

sloep (n)
alapa
  2. een scheepstype dat vele jaren als onafhankelijk zeevaartuig in gebruik is geweest.

slof /slɔf/ (n)
soccus
  1n een comfortabel soort schoeisel bedoeld om in huis te gedragen te worden

slok (n)
dēlībō
  1. een mondvol vloeistof die ingeslikt wordt

slokdarm (n)
gula

sloop /slop/ (n)
disturbātiō
  2. de daad van het slopen, afbreken

sloot /sloːt/ (n)
fossa
  1. smal watergang om of tussen weilanden

slopen /'slopə(n)/ (v)
disturbō
  1. een structuur ontmantelen, afbreken

slot /slɔt/ (n)
claustra
  1. mechanisme waarmee in combinatie met bijvoorbeeld een sleutel een deur of een raam kan worden afgesloten
claustrum
  2. een middeleeuwse versterkte woning

slotenmaker (n)
claustrārius

slotgracht (n)
fossa
  1.

sluier (n)
vēlāmen

sluieren (v)
advēlō
  1.

sluipend (adj)
insidiosus
  1.

sluipmoord (n)
assassinātiō
  1.verraderlijke moord

sluis (n)
cataracta

sluiten (v)
claudere
  1. toedoen, dichtmaken

slurf (n)
proboscis
  1. verlengde snuit

slurpen (v)
sorbere
  1.

sluw /slyw/ (adj)
callidus
  1. op een doortrapte wijze slim

smaak (n)
gustātus
  2. gewaarwording bij het proeven van eten en drank
  3. bepaalde subjectieve voorkeur

smachten (v)
dēsīderō
  1. ~ naar een bijzonder sterk verlangen hebben naar iets dat men ontbeert

smachtend (adj)
dēsīderium
  1. heel sterk verlangend

smadelijk /'smadələk/ (adv)
iniuriosus
  1. oneervol

smakeloos /ˈsmaː.kə.los/ (adj)
insulsus
  1. (van voedsel) geen smaak hebbend
  2. (figuurlijk) geen fatsoen of gevoel voor esthetiek of mode hebbend, vulgair

smal (adj)
angustus
  1. met een geringe breedte

smalheid (n)
angustia
  1. het klein zijn; het niet breed zijn

smalte (n)
angustia
  1. het nauw of smal zijn

smaragd (n)
smaragdus

smart /smɑrt/ (n)
aegritudo

smash (n)
occillō
  1. harde slag

smeden (v)
incudo
  1. het bewerken van metalen door deze heet te maken en met een hamer te slaan om het materiaal de gewenste vorm te geven

smeekschrift (n)
libellus
  1. petitie

smeerkaas (n)
moretum
  1. een zacht soort kaas dat uitgesmeerd kan worden op bijvoorbeeld brood

smeersel (n)
unguentum

smeerwortel (n)
ālum

smekeling (n)
supplex
  1. iemand die om een gunst vraagt

smeken /smekə(n)/ (v)
obsecrō
  1. nederig om een gunst verzoeken

smelleken (n)
falco columbarius

smelten (v)
liquefaciō
  1. van vaste in vloeibare vorm overgaan

smeltend (adj)
tābidus
  1. van een vaste stof dat deze overgaat naar een vloeistof

smeltkroes /ˈsmɛltkrus/ (n)
conflatorium
  1. vuurvaste pot voor het mengen van gesmolten metaal

smerig (adj)
sordidus
  1. Bijzonder vuil
foedus
  2. vies van smaak

smeulen /ˈsmø.lə(n)/ (v)
concipere
  1. zacht en langzaam branden zonder vlammen
  2. verborgen aanwezig zijn

smid (n)
ferrarius, faber
  1. iemand die gloeiend metaal bewerkt met een hamer op een aambeeld

smidsvuur (n)
camīnus
  1.

smijten /smɛitə(n)/ (v)
iacere, iaculari, obicere
  1. hard gooien of werpen

smikkelen (v)
epulari
  1. met smaak en genoegen eten

smoordronken (adj)
madidus
  1.

smoren (v)
suffocare
  1. iemand of iets het ademen beletten

smullen (v)
epulari
  1. genietend eten

smulpaap /ˈsmʏl.pa:p/ (n)
gluttō

snaak (n)
ioculātor
  1. grappenmaker

snaaks (adj)
lascīvus

snaar (n)
chorda
  2. lang zeer dun rond en flexibel voorwerp
nurus
  2. schoondochter

snaarinstrument (n)
fides
  1. muziekinstrument met snaren

snauwerig (adj)
difficilis
  1.

snavel /ˈsnavəɫ/ (n)
rostrum
  1. bek van een vogel of schildpad

sneeuw /sneʊ̯/ /sneːβ̞/ /snɪːβ̞/ (n)
nix
  1. in kristallen bevroren water

sneeuwbal /ˈsneʊ̯bɑl/ /ˈsnɪːwbɑɫ/ (n)
viburnum
  1. een tot een bal samengepakte hoeveelheid sneeuw, vaak bedoeld voor een speels sneeuwballengevecht

sneeuwen (v)
ningere
  1. het vallen van hemelwater onder de vorm van sneeuwvlokken

sneeuwjacht /'snewjɑxt/ (n)
nigor
  1. sneeuwval bij harde wind

sneeuwstorm /'snew.stɔrm/ (n)
ningor

sneeuwuil (n)
Bubo scandiacus
  1. bepaald soort vogel, Bubo scandiacus

sneeuwvlok /'snewvlɔk/ (n)
nivis pluma
  1. een kleine massa aaneengehechte sneeuwkristallen

snel /snɛɫ/ (adj)
celer, velox

snelheid (n)
velocitas
  1. de verandering in de tijd van de plaats van een voorwerp

snerpen (v)
īcō
  1.snijdend, scherp geluid maken

snijbiet (n)
beta

snijden /ˈsnɛɪdə(n)/ (v)
caedō
  1. met een scherp voorwerp in stukken delen

snikken (v)
singultare

snobisme (n)
superbia
  1. verwaandheid

snoeien /ˈsnujə(n)/ (v)
pampinō
  1. planten terugbrengen op gewenste lengte

snoek (n)
lucius
  1. bepaald soort roofvis die in zoete wateren voorkomt, Esox lucius

snoekbaars (n)
lucioperca
  1. bepaald soort zoetwaterroofvis, Sander lucioperca

snoep /snup/ (n)
bellāria
  1. een meestal grotendeels van suiker vervaardigde lekkernij

snoeper (n)
gluttō
  1. liefhebber van zoetigheden

snoeverij (n)
iactantia
  1. je beter, groter of sterker voordoen dan je eigenlijk bent

snol (n)
lupānāria

snor (n)
mystax
  1. beharing

snotneus /'snɔtnøs/ (n)
frustum puerī
  1. jonge onverlaat, iemand die nog niet meetelt

snuit (n)
rostrum
  1.

snuiter (n)
socius

snurken /ˈsnʏrkə(n)/ (v)
stertere
  1. ademen met een niet goed geopende luchtpijp, waardoor een rochelend geluid ontstaat

sober (adj)
modicus
  1.

soberheid (n)
simplicitas
  1. zonder overbodige overdaad of overmaat

sociabel /so'ʃabəl/ (adj)
loquax
  1.

socialisme (n)
socialismus

sociologie (n)
sociologia
  1. wetenschap

sociëteit /so.si.e.'tɛit/ (abbreviation)
sodālitās
  1. een gezelligheidsvereniging

soennisme (n)
secta Sunnitica

soep /sup/ (n)
intrita
  1. vloeibaar gerecht

soepel /'supəł/ (adj)
flexibilis
  1. Yodio buigend en zich aanpassend
  2. weinig problemen ondervindend

soevereiniteit (n)
principatus

software (n)
programma
  1. de verzamelnaam voor besturings- en toepassingsprogramma's, voornamelijk voor de computer

sok (n)
impilium
  1. kous die tot net boven de enkel komt

sokkel (n)
basis
  1. een voetstuk, voornamelijk voor beelden

solarium (n)
canon
  1. vergoeding aan de opstalgever voor opstalrecht

soldaat /sɔlˈdaːt/ (n)
miles
  1. krijgsman met de laagste rang binnen een strijdmacht

soldaatje (n)
mīlitāre
  3. een langwerpig stukje toast

solderen (v)
plumbō
  1. een door verhitting vloeibare tussenstof aanbrengen tussen losse metaaldelen waardoor deze na afkoeling vast verbonden blijven

soldij (n)
manūpretium

solitair (adj)
solitarius

som /sɔm/ (n)
summa
  1. resultaat van een optelling

somber /ˈsɔmbər/ (adj)
tristis
  1. in neergeslagen stemming

sommatie (n)
impero
  1. aanmaning

sommeren (v)
dicere
  1. met autoriteit een bevel geven

sommige (indefinitePronoun)
alii
  1. een onbepaald, meestal klein aantal

sonde (n)
mēlōtris
  1. een peilstift om de ruimte binnen een lichaam te verkennen, of om er gegevens op te nemen
  3. een onbemand ruimtevaartuig

soort /ˈsɔːrt/ (n)
species
  2. een groep levende wezens die een bepaald aantal kenmerken gemeenschappelijk heeft en zich onderling voort kan planten

soporatief /ˌsɔporaˈtif/ (adj)
somnifer
  1. soporeus, m.b.t. diepe slaap, bewusteloosheid

sorry (interjection)
excusa
  1. een informele verontschuldiging of excuses

sorteren (v)
discribō
  1. orde in een verzameling aanbrengen door soort bij soort te leggen

sortiment (n)
sēlēctiō
  1. de verzameling van producten of diensten die een leverancier aanbiedt voor de verkoop

souperen /superə(n)/ (v)
cenō
  1.

souvenir (n)
mnēmosȳnum
  1. klein voorwerp dat helpt om aan een prettige ervaring met een plaats of persoon terug te denken

spaak (n)
radius
  1. een staaf die de naaf en de velg van een wiel verbindt

spaakbeen /ˈspakbeɪn/ (n)
radius
  bot in de onderarm

spaander /ˈspandər/ (n)
astula
  1. langwerpig stukje hout dat bij het hakken afvalt.

spaarzaam /'spar.zam/ (adj)
frūgālis
  1. zorg dragend niet te verspillen

spaarzaamheid (n)
oeconomia
  1.

spalk (n)
serperastrum
  1. plankje e.d. om arm of been rust te geven

spang (n)
hamus
  3. gesp of haak

spanning /'spɑniŋ/ (n)
intentio
  1. mechanische spanning
  2. emotionele spanning

spar (n)
picea
  2. benaming voor een naaldboom uit het geslacht Picea

sparen /ˈspa.rə(n)/ (v)
servo
  1. geld niet uitgeven
  3. ontzien
carpo
  2. verzamelen

sparing (n)
apertūra
  1. kleine opengelaten ruimte

spatel (n)
rutabulum
  1. spaan, lepel, e.d. met plat, bot uiteinde om mee te smeren

spawater (n)
aquae
  1.

specerij (n)
arōma
  1. een gedroogd plantendeel, anders dan een groen blad of stengel, dat als geur-, kleur- of smaakstof aan voedsel wordt toegevoegd

specht (n)
picus
  1. benaming voor middelgrote robuuste vogels behorende tot de familie Picidae

speciaal /spe.si.ˈjal/ /spe.ˈsjaːl/ /spe.ˈʃaːl/ (adj)
eximius
  1. op een positieve manier anders dan het andere

specie (n)
mortārium
  1. mengsel waarmee wordt gewerkt

specifiek (adj)
specialis
  1. kenmerkend

specifiek (adv)
specialis
  1. in het bijzonder

specimen (n)
specialis
  1. exemplaar van een groep

speech (n)
eloquium

speeksel (n)
saliva
  1. vocht dat in de mond vloeit uit de speekselklieren

speelgoed /ˈspelɣud/ /ˈspelɣut/ /ˈspɪːɫχut/ (n)
crepundia
  1. één of meer voorwerpen voor kinderen om mee te spelen

speelkaart (n)
charta a ludo

speelmakker (n)
collūsor
  1. iemand waarmee men speelt

speenkruid (n)
Ficaria verna
  1.1 bepaald soort plant met niervormige bladeren, botergele bloemen en wortelknolletjes, Ficaria verna

speer /spɪːr/ (n)
hasta
  1. een lange stok met een punt eraan, (werd) gebruikt voor de jacht of oorlogvoering

spek (n)
lardum
  1. onderhuidse vetlaag bij varkens

spektakel /spɛkˈtaːkəl/ (n)
spectāculum
  1. opzienbarend schouwspel

spel (n)
ludus
  1. bezigheid ter ontspanning volgens vaste regels met elementen als competitie, behendigheid, inzicht en kans

spelcomputer /'spɛl.kɔm.pju.tər/ (n)
consola ludis electronicis
  1. een computersysteem dat specifiek gemaakt is om spellen op te spelen

speld (n)
acus

spelen /ˈspeːlə(n)/ (v)
cano
  2. muziek maken

speler (n)
lusor
  1. deelnemer aan een spel
  2. een partij

spellen /ˈspɛlə(n)/ (v)
conscribo
  1. letters in de juiste volgorde plaatsen

spelling /ˈspɛlɪŋ/ (n)
orthographia
  1. de al dan niet vastgelegde manier waarop de woorden van een taal geschreven worden

spelt (n)
ador
  1. grove tarwesoort

sperma /'spɛrma/ (n)
sperma

sperwer (n)
Accipiter nisus
  1. Accipiter nisus, een kleine snelle roofvogel

spie (n)
cuneus
  1. spie

spieden (v)
vigilō
  1.

spiegel (n)
speculum
  1. voorwerp dat licht (en andere soorten elektromagnetische straling) weerkaatst.

spiegelei (n)
ovum elixum
  1. gebakken ei met hele dooier

spiegelen (v)
video

spier /spir/ (n)
musculus
  1. een orgaan

spiering (n)
eperlanus
  1. bepaald soort klein zilverwit visje, Osmerus eperlanus

spijker (n)
clavus
  1. een metalen pin waarmee twee voorwerpen door doorboring vast verbonden kunnen worden
nōdum in scirpō quaerō.
  4. (uitdrukking) ± Spijkers op laag water zoeken.

spijkerbroek (n)
genuenses
  1. een broek van spijkerstof

spijl (n)
tālea

spijten /spɛj.tǝ:/ (v)
paeniteo
  1. berouw veroorzaken

spil (n)
axis
  2. de as waar iets rond draait

spin (n)
aranea, araneus
  1. geleedpotig dier met acht poten

spinazie (n)
spinacia
  1. Spinacia oleracea, een snelgroeiende, eenjarige bladgroente

spinde /spɪndɘ/ (n)
apotamia
  1. een voorraadkast, een provisiekast

spindel (n)
fūsus
  1. een klos waarop de katoen- of vlasdraad wordt gewonden
  2.

spinnen (v)
neō
  1. een lange draad vervaardigen door enkele vezels in elkaar te vervlechten

spinnenkobbe (n)
aranea
  1. benaming voor dieren uit de orde Araneae

spinnenkop (n)
aranea
  1. benaming voor dieren uit de orde Araneae

spinnenweb (n)
arānea
  1. een door een spin gemaakt net om insecten te vangen

spion (n)
speculator

spionage (n)
speculatio
  1. de handeling van het spioneren

spioneren (v)
speculor
  1. voor concurrentie of vijand geheime informatie trachten te verwerven

spiraal (n)
helica
  1. een kromme lijn

spiraalvorm (n)
tortilis
  1. gelijkend op een kromme lijn die zich om een punt heen slingert en zich steeds meer daarvan verwijdert

spit (n)
verū
  1. draaiende staak waarop men vlees of een geslacht dier spietst en boven of naast een hittebron roostert

spits (n)
acumen
  drukte in het verkeer
  scherpe punt

spitsboef (n)
furcifera
  2.deugniet

spitsmuis (n)
sōrex
  1. klein muisachtig diertje met spitse snuit en korte poten, behorend tot de familie Soricidae

spitsroede (n)
pertica
  1.

splijten (v)
fatiscō
  1. langs een nerf in tweeën breken

splinter /'splɪntər/ (n)
assula
  1. klein puntig scherfje

splinteren (v)
fatiscō

splitsen /splɪtsə(n)/ (v)
dividō
  1. in twee of meer delen uiteen gaan
  2. in twee of meer delen opdelen

splitsing (n)
bifurcum
  2. plaats waar iets zich splitst

spoed (n)
exigentia
  1.

spoeden (v)
festīnō
  1. met grote snelheid gaan

spoedig (adv)
brevī
  1. binnen een kort tijdsbestek

spoelen (v)
eluo

spoetnik (n)
convector
  1.

spons (n)
spongia

spontaan (adj)
spontāneus

sponzig (adj)
spongiōsus

spook /spok/ (n)
larva
  1. een geestverschijning die een bepaald gebouw of bepaalde locatie onveilig maakt

spoor (n)
vestīgium
  1. twee met elkaar verbonden ijzeren staven waarover een trein rijdt
calcar
  8. hol uitsteeksel aan de voet van een kelkblad, kroonblad of vergroeide kroon
  9. metalen punt of getand wieltje aan de hiel van de rijlaars

spoorweg (n)
ferrivia

sportveld (n)
gymnasium
  1. (sport) grasveld met doelpalen, grenslijnen e.d. waarop diverse sporten worden bedreven

spot (n)
dērīsiō
  1. het spotten

spotten (v)
cavillor
  1. zich met belachelijk makende of oneerbiedige scherts uiten

spotter (n)
irrīsor
  3. sarcast

spotternij (n)
dērīsiō
  1.

spraak /sprak/ (n)
lingua
  1. het vermogen om te spreken

spraakkunst (n)
grammatica
  1. een systeem van regels en principes voor het schrijven en spreken van een taal

spraakleer (n)
grammatica

spraakzaam /ˈspraksam/ (adj)
garrulus
  snel geneigd tot spreken

spraakzaamheid (n)
garrulitās
  1. geneigdheid om veel te praten

sprank (n)
scintilla
  1.een klein beginnetje

sprankelend (adj)
coruscans
  1. fris en levendig

spreekbeurt (n)
contio
  1. een voordracht voor een publiek over een bepaald onderwerp

spreekkoor /'sprekor/ (n)
chorus
  1. een groep mensen die gezamenlijk leuzen schreeuwt

spreekwoord (n)
adagium

spreekwoordelijk /sprekˈwordələk/ (adj)
prōverbiālis
  1.volgens het spreekwoord

spreeuw (n)
Sturnus vulgaris, sturnus
  1. Sturnus vulgaris, een middelgrote zangvogel

sprei /sprɛi/ (n)
cadurcum
  1. een soms kunstig versierd kleed waarmee een opgemaakt bed afgedekt wordt

spreken /ˈspreːkə(n)/ (v)
dicere, loqui
  1. zich met behulp van de stem uiten

spriet (n)
argūtia
aerius
  3. sprietantenne

sprietig (adj)
nītor
  1. met veel dunne uitsteeksels

springen /sprɪŋə(n)/ (v)
salire
  1. na zich tegen de zwaartekracht afgezet te hebben een korte vrije val door de lucht maken

sprinkhaan (n)
locusta
  1. een insect van de Orthoptera-orde

sproet (n)
lenticula
  1. een bruin vlekje op de huid dat veroorzaakt wordt door ultraviolet licht

sproetig (adj)
sparsus
  1.

sprong (n)
saliō

sprookje (n)
fabula
  1. verzonnen vertelling

sprookjesland (n)
terra divalis
  1. een niet bestaand land, mooi land dat alleen maar in sprookjes voorkomt

sprot (n)
maena
  Sprattus sprattus

spruit (n)
Cauliculus Bruxellanus
  2. een uitloper van de spruitkool

spugen /'spy.ɣə(n)/ (v)
conspuō
  1. speeksel uit de mond doen uitschieten

spuitgast (n)
ignīnus

spul /spʏl/ (n)
causa

spullen /spɵlə(n)/ (n)
māteria

spuwen /'spyʋə(n)/ (v)
conspuō

staak (n)
pālus

staal (n)
aciarium, chalybs
  1. een legering van ijzer en koolstof

staan /staːn/ (v)
stare
  1. zich in verticale toestand van rust bevinden

staart (n)
cauda
  1. een verlengstuk van de ruggengraat bij sommige dieren
  2. het achterste stuk van een vliegtuig of een auto

staartbeen (n)
os coccygis

staartriem (n)
postilēna
  1. riem die het vooruitglijden van het zadel voorkomt; riem waar de staart van het paard doorgaat

staartster (n)
cometes

staat (n)
civitas, res publica
  1. een land
civitas
  1. toestand

staatsburger (n)
cīvis
  1. iemand die burgerrechten in een staat heeft

staatsgreep (n)
eversio reipublicae
  1. illegale afzetting van een regering

stabiel /sta'bil/ (adj)
firmus
  1. standvastig, duurzaam

stabiliteit (n)
firmitas

stad /stɑd/ /stɑt/ (n)
urbs, oppidum, civitas
  Woonplaats

stadhuis /ˈstɑdhœːs/ /ˈstɑthœʏs/ /ˈstɑthœːs/ (n)
curia
  1. een gebouw waar de stadsdiensten gehuisvest zijn

stadion (n)
arēna

stadspoort (n)
porta oppidi
  1.

stadswijk (n)
ager

staf (n)
baculum
  1. een stok bedoeld voor ondersteuning of onderscheiding van een persoon

staffel (n)
ascendō
  1. rente berekend over een bedrag op een rekening-courant over de periode tussen twee wijzigingen

stafrijm (n)
alliteratio
  1. gelijkheid van de beginmedeklinkers van twee of meer beklemtoonde lettergrepen of woorden binnen een uitdrukking, prozazin of vers

staking /'stakɪŋ/ (n)
operistitium
  1. het neerleggen van de werkzaamheden, meest uit protest of om verbeteringen af te dwingen

stal /stɑl/ (n)
stabulum
  1. ruimte bestemd voor de huisvesting van dier(en)
bubile
  4. verkoopruimte

staljongen (n)
agāsō
  1.

stallen (v)
viridarium
  in een stal zetten

stam (n)
truncus
  2. deel van de boom tussen de wortels en de kruin
tribus, natio
  4. op verwantschap berustende samenlevingsvorm van meer families in beschavingen met weinig verstedelijking

stamboom /'stɑmbom/ (n)
stemma
  1-2

stamgast (n)
habitualis

stamkaart (n)
transeo
  1. identiteitskaart

stampen (v)
lībra
  2. iets fijn maken door er een zwaar voorwerp op te laten belanden

stamper (n)
pistillum
  2. vijzelstamper

stampij (n)
dissensiō
  1. trammelant

stand /'stɑnt/ (n)
gradus
schola
  2. sociale positie in de maatschappij

standbeeld (n)
statua
  1. een kunstzinnige afbeelding vaak van een persoon in drie dimensies, meestal gehouwen in steen of gegoten in metaal

standhouden (v)
persevērō
  1. alle aanvallen weerstaan

standrechtelijk (adv)
summaria
  1.

stang /stɑŋ/ (n)
tālea
  1. meestal metalen voorwerp in de vorm van een lange stijve cilinder

stank /stɑŋk/ (n)
foetor
  1. een sterke, stinkende geur

stap /stɑp/ (n)
gradus
  1. het plaatsen van de ene voet voor de andere bij het gaan

stapel (n)
cumulus
  1. een gestructureerde hoop spullen

stapelwolk (n)
cumulus
  1. cumulus

stappen /ˈstɑ.pə(n)/ (v)
gradior
  1. het lichaam vooruit bewegen door een of meer keer een voet naar voren te zetten

staren /starən/ (v)
conspicio

starheid (n)
austēritās
  1.

start /stɑrt/ (n)
exordium
  1. een begin ergens van

starten /stɑrtə(n)/ (v)
incipiō
  1. iets op gang brengen

statief (n)
vāra
  1. stabiel onderstel voor camera

statiegeld (n)
confiscō
  1. geld dat betaald wordt voor een verpakking dat men terugkrijgt bij inleveren hiervan en waardoor die verpakking uiteindelijk terugkomt op zijn standplaats (statie)

statigheid (n)
sollemnitās
  1. een wat stijve deftigheid

station /sta.ˈsʲɔn/ (n)
statio ferriviaria
  1. plaats waar voertuigen kunnen stoppen

stationair (adj)
statīvus
  1.

stationeren (v)
statio
  1. plaatsen

status (n)
status
  1. plaats in een vast geheel of een bepaald proces

statuur (n)
statūra
  2.aanzien

statuut (n)
scītum

stedelijk (adj)
urbānus

stedeling (n)
oppidanus

steeds (adv)
semper
  1. voortdurend

steeg (n)
angiportus
  1. zeer smal straatje

steek /steːk/ (n)
ictus
  1. een penetratie met een scherp puntig voorwerp
sūtūra
  3. een eenmalige doorvoering van een draad door een weefsel, meestal met behulp van een naald

steekhoudend /stekˈhɑudənt// (adj)
modicus
  1.

steekmug (n)
culex
  1. bijtende mug

steelpan (n)
cacubus

steels (adj)
furtīvus
  1. heimelijk

steen /sten/ /steːn/ (n)
lapis, petra
  1. een harde stof, vaak op kiezel gebaseerd maar omvattende vele soorten

steenachtig (adj)
lapideus

steenarend (n)
Aquila chrysaetos
  1. vogel uit de familie der arendachtigen

steenbok (n)
capricornus
  1.1 bepaald soort zoogdier, Capra ibex

steeneik /ste.nɛi̯k/ /ste.nɛːk/ /sten.ʔɛi̯k/ (n)
ilex
  1. Quercus ilex; een boom uit de napjesdragersfamilie

steengroeve (n)
lapicīdīnae
  1.

steenkool (n)
carbō
  1. zwart-bruine stof die ontstaan is door plantenafzettingen en gebruikt wordt als energiebron

steenrijk (adj)
zaplutus

steentijd /ˈstentɛit/ (n)
Aetas Lapidea

steenuil /ˈstenœʏ̯ɫ/ /ˈsteːnœːl/ (n)
Athene noctua
  1. bepaald soort vogel, Athene noctua

steil /stɛil/ /stɛːl/ (adj)
arduus
  1.

stekeblind (adj)
talpa caecior
  1.

stekel /ˈste.kəl/ (n)
acantha
  1. een langwerpig, scherp stukje van bijvoorbeeld een plant of dier

stekelig /stekələx/ (adj)
acanthoides
  1. met stekels bezet

stekelvarken (n)
hystrix
  1. een groot knaagdier met stekelige vacht

steken (v)
confodio
  1. doorboren, prikken

stekker /'stɛkər/ (n)
obtūrō
  1. stekker

stel /stɛl/ /stɛɫ/ (n)
par
  1. een tweetal of een klein aantal bij elkaar behorende onderdelen of mensen

stelen /'stelən/ (v)
clepere
  1. iets wegnemen van iemand en het zich wederrechtelijk toe-eigenen

stellair (adj)
stēllāris

stellen /ˈstɛ.lə(n)/ (v)
erigo
  1. doen staan
elementum
  2. beweren, verklaren

stelling (n)
theōrēma
  1. een bewering die men als waarheid aangenomen wil zien worden

stelsel /stɛlsəl/ (n)
systēma
  1. een geordend geheel, samenstel van delen
  2. een systeem

stelt /stɛlt/ (n)
grallae

stem /'stɛm/ (n)
vox, sonus
  1. het geluid dat door het trillen van de menslijke stembanden wordt geproduceerd
vox
  2. het geluid dat een mens bij het spreken voortbrengt

stemband (n)
ligamentum vocale
  1. geluidvoortbrengende plooien in het strottenhoofd

stembiljet /ˈstɛmbɪljɛt/ (n)
suffrāgium
  1. formulier om te stemmen

stemgeluid /'stɛmxəlœyt/ (n)
genus verbi
  1. hoorbare luchttrillingen die gemaakt worden in het menselijke strottenhoofd

stemmen /stεmə(n)/ (v)
suffrāgō
  1. deelnemen aan een verkiezing

stemmig (adj)
avidus

stemmigheid (n)
pudor
  1. ernst

stempel /ˈstɛmpəl/ /ˈstɛmpəɫ/ (n)
imprimō
  A2. een afdruk van [1]
  A:1. voorwerp met een ingesneden oppervlak waarmee afdrukken gemaakt kunnen worden met inkt of in lak
stigma
  A3. beschrijvende plantkunde: bovenste gedeelte van de stamper in een bloem

stempelen (v)
imprimō

stengel (n)
caulis
  1. langgerekt en stevig orgaan van een vaatplant dat water en voedingstoffen vervoert

stenig (adj)
lapideus

stenigen (v)
lapidō
  1. met steenworpen doden

ster /stɛr/ (n)
astrum, stella, sidus
  1. een hemellichaam, een gasbol die licht uitzendt door kernfusie
astrum, stella
  2. een beroemdheid

sterfelijk (adj)
mortālis

steriliseren (v)
sterilizare
  1. iets vrij maken van micro-organismen
  2. onvruchtbaar maken

sterk /stɛrk/ (adj)
anomalus
  1. krachtig
  2. geconcentreerd

sterk /stɛrk/ (adv)
firmiter
  1. in sterke mate

sterken (v)
corrōborō

sterkte /'stɛrktə/ (n)
fortitudo
  1. de mate waarin iets sterk is
quantitas
  2. grootte

stern (n)
larus
  1. benaming voor slanke meeuwachtige vogels uit de familie Sternidae

sterrenkunde (n)
astronomia
  1. de wetenschap die de objecten in de ruimte bestudeert

sterrenkundige /stɛrən'kʏndəɣə/ (n)
astrologus

sterrenstelsel (n)
galaxias

sterrenwacht (n)
observatorium

sterrenwichelaar (n)
astrologus

sterven /stɛrvə(n)/ (v)
mori
  1. overgaan van levende toestand naar dode toestand

stethoscoop /steto'skop/ (n)
stethoscopium
  1. een medisch instrument waarmee men geluiden in het lichaam kan beluisteren

steun /støn/ (n)
firmāmentum
  1. iets om op te steunen
  2. morele of materiële hulp

steunen /'stønə(n)/ (v)
supersum
  1. een deel van de last op zich nemen, hulp verlenen

steur (n)
ocupenser, acipenser
  1. bepaald soort anadrome vis, Acipenser sturio

stevenen (v)
distingo

stevig (adj)
crassus
  2. van grote omvang, fors
firmus
  3. flink
rusticus
  4. voedzaam (zonder verfijning)

steward (n)
baiulus

stichtelijk (adj)
efficax

stichten (v)
fundō
  1. de grondslag voor iets leggen, iets instellen

stichter (n)
conditor
  1. degene die iets grondvest

stichting (n)
fundatio
  2. zelfstandig vermogen met rechtspersoonlijkheid opgericht op de verwezenlijking van een bepaald belangeloos oogmerk

stiefmoeder /ˈstif.mu.dər/ /ˈstifmudər/ (n)
noverca
  1. latere levenspartner van vader dan de eigen moeder

stiefvader (n)
patraster
  1. de echtgenoot van iemands moeder, die niet de eigenlijke vader is

stiekem (adj)
clandestinus

stier /stiːr/ (n)
taurus

stijf /stɛif/ (adj)
rigens

stijfheid (n)
rigor

stijfsel (n)
fortitudo

stijfte (n)
rigor

stijgbeugel (n)
stapes, stapia
  1. voetsteun voor de ruiter

stijgen /ˈstɛi̯ɣə(n)/ (v)
argo
  1. naar boven gaan, toenemen

stijging (n)
augmentum
  1. het stijgen, het hoger worden

stijl /stɛi̯l/ (n)
modus
  1. handelswijze
  3. beschrijvende plantkunde: buisvormige, middelste gedeelte van de stamper
columella
  2. post

stijlregister (n)
acta
  1. stilistische niveau van taalgebruik

stijve (n)
rigida

stijven (v)
cōpia

stikken (v)
suffocare
  1. om het leven komen door zuurstofgebrek in de hersenen

stiknaad (n)
sūtūra
  1.

stiksel (n)
sūtūra
  1. verbinding gemaakt met naald en draad

stikstof /ˈstɪkstɔf/ (n)
nitrogenium
  1. een chemisch element en een kleurloos niet-metaal

stil /stɪl/ (adj)
immobilis
  1. geen of weinig geluid producerend
  2. onbeweeglijk
  3. rustig, kalm

stilheid (n)
quiēs
  1.

stilleggen (v)
subsisto
  1. tot stilstand brengen

stilleven (n)
natura mortua

stilte /'stɪl.tə/ (n)
silentium

stimulans (n)
calcar
  1. krachtige aanzet

stimuleren (v)
commoveō
  1. maatregelen nemen om iets te bevorderen

stimulus (n)
calcar
  1.

stinkdier (n)
mephitis
  1. bepaald soort zoogdier, Mephitis mephitis

stinken (v)
foeteō
  1. een onaangename geur hebben

stipendium (n)
stipendium
  1. (studie)beurs

stipuleren (v)
stipulor

stoel /stul/ /stuɫ/ (n)
sella, sedes
  1. zitmeubel

stoelgang /'stulɣɑŋ/ (n)
excrēmentum
  2.

stoeprand (n)
crepīdō
  1. een element dat de scheiding verzorgt tussen een rijbaan en het meestal hoger gelegen trottoir

stoet (n)
Tugium
  1. een in een lange rij optrekkende groep mensen of dieren

stoeterij (n)
equitium
  1. het telen van paarden
  2. de locatie

stof (n)
pulvis
  1. heel kleine deeltjes

stofoorzaak /ˈstɔfoːrˌzak/ (n)
causa materialis
  1. de stof waaruit een voorwerp ontstaan is en die zich in dit voorwerp bevindt.

stofzuiger (n)
pulveris hauritorium
  1. een elektrisch toestel dat stof en kleine deeltjes opzuigt

stok /stɔk/ (n)
baculum

stollen /ˈstɔlə(n)/ (v)
induro
  1. overgaan van een vloeibare naar een vaste toestand

stom /stɔm/ (adj)
infans
  1. geluidloos
  2. niet in staat te spreken
beste
  3. dom

stommeling (n)
scurra
  1. dom persoon

stommerik (n)
stupide
  1. iemand die ergerlijk stom doet

stomp /stɔmp/ (adj)
hebes
  1. iets dat zijn scherpte verloren heeft

stoom (n)
vapor

stoot /stot/ (n)
stimulus

stop (n)
pausa
  2. halte
  4. besluit om groei of toename te stoppen
maca
  3. voorwerp dat een opening kan afsluiten

stoppelhaar (n)
saeta
  1

stoppen (v)
sumptus
  2. vullen (van een pijp)
absisto
  3. doen halthouden
  4. ophouden, ermee kappen

stopper /'stɔpər/ (n)
obtūrō
  1. een voorwerp waarmee iets afgestopt of afgesloten kan worden

storax (n)
storax
  1. welriekende harsachtige stof verkregen van de storaxboom

storen /ˈstorə(n)/ (v)
turbō
  1.het functioneren nadelig beïnvloeden

storing (n)
turba
  1. een hinderlijke onderbreking, een bepaald proces wordt onderbroken of bemoeilijkt

storm (n)
tempestas, procella
  1. erg harde wind

stormram (n)
ariēs
  een toestel, balk, e.d. om een deur, poort te forceren

storten (v)
dēpōnō
  2. geld in een rekening inbrengen

storting (n)
confiscō
  1. het storten van geld op een bankrekening

stotteren (v)
balbutio
  1. dezelfde lettergreep een aantal malen herhalend moeilijk uit zijn woorden komen

stouterd (n)
furcifera
  1. belhamel

stouwen (v)
māteria
  1.

straal /straɫ/ /ˈstral/ (n)
radius
  2. een bundel elektromagnetische straling
tullius
  3. spuitend gas of vloeistof

straat /strat/ (n)
via, vicus
  1. een weg tussen de huizen in een bewoonde plaats

straf (n)
punitio
  1. maatregel of behandeling ter vergelding van een misdaad of overtreding

straffen /ˈstrɑfə(n)/ (v)
punire, plectere
  1. negatieve consequenties verbinden aan een als verkeerd geziene daad

strafheid (n)
rigor

strafoplegging (n)
punitio

strafschop /'strɑf.sxɔp/ (n)
asperitas
  1. directe vrije trap

strak (adj)
acerbus
  2. streng

stralen /ˈstralə(n)/ (v)
lūceō
  2. licht weerkaatsen
  3. een heel blije uitdrukking op het gezicht hebben

strand (n)
litus, acta
  1. Strook land langs de kust

strategie /ˌstrateˈɣi/ (n)
ars bellica
  1. een plan om iets te bereiken

stratus (n)
nubes strata
  1. laaghangende bewolking

streek /strek/ (n)
astus
  2. een handige manipulatie

streep (n)
linea
  2. lijnvormig patroon
  1. een min of meer rechte getrokken lijn of lijnstuk

strekken (v)
extendo

strekking (n)
intentus
  2. bedoeling

strelen (v)
admulcere, adulare
  1. zachtjes met de hand over iets of iemand strijken

stremsel (n)
coagulum
  oplossing die spijsverteringsenzymen bevat

streperig (adj)
striātus
  1. met strepen

streven (n)
conatus
  het willen bereiken van een doel

streven (v)
appeto
  1. een doel willen bereiken

strijd (n)
pugna
  1. een handgemeen
dīmicātiō
  2. een militair treffen

strijden (v)
dimicare
  1. ondanks weerstand een doel proberen te bereiken

strijdknots (n)
clava ferrea
  1. een slagwapen in de vorm van een metalen staf met een versterkte kop

strijdmakker (n)
commīlitō
  1.

strijdperk (n)
arēna
  1. afgeperkt terrein ...

strijdwagen (n)
curriculum

strijken (v)
mulceō
  1. over een oppervlak laten glijden
ferro levigare
  2. wasgoed desinfecteren en gladmaken met hulp van een heet ijzer, een strijkijzer
discedo
  3. iets laten zakken

strijkstok (n)
hostorium
  2. een stok waarmee een maatvat voor droge stoffen afgestreken wordt

stringent /strɪŋ'xɛnt/ (adj)
ligātiō
  1. op een hele strenge, dwingende manier

strippen (v)
nudor
  1. het zich ontdoen van alle kleding die het lichaam bedekt

stro /stro/ (n)
stipula
  1. droge bloeistengels van graangewassen

stroef (adj)
difficilis
  1. de wrijwingsweerstand van een ruw oppervlak

stroefheid (n)
asperitās
  2. de mate waarin iets minder glad is

stroken (v)
convenire
  1. in overeenstemming zijn met

stromen /'stromən/ (v)
fluō
  1. voortbewegen van vloeistoffen

stroming /'stromɪŋ/ (n)
aestus
  1. voortbewegen van een vloeistof
amnis
  2. bepaalde beweging die zekere denkbeelden gemeen heeft

stront (n)
stercus

strontium (n)
strontium
  1. scheikundig element met symbool Sr en atoomnummer 38

strontje (n)
hordeolus
  1. zweertje op het ooglid

strook (n)
ligātiō
  1, strook

stroom /stroːm/ (n)
rīpāria
  1. rivier, beek
aestus
  2. elektriciteit

stroomgeleider (n)
conductor
  1. materiaal met een naar verhouding hoog aantal beweeglijke ladingsdragers, waardoor het een elektrische stroom makkelijk doorlaat

stroop (n)
sapa
  1. dikke, viskeuze, geconcentreerde vloeistof waarin een grote hoeveelheid suikers zijn opgelost

stropdas (n)
focale Croatum

strottenhoofd (n)
larynx

structuur /strʏkˈtyr/ (n)
compāgēs
  de interne opmaak van een geheel

struik (n)
frutex
  1. een houtige plant zonder stam die zich onmiddellijk boven of reeds in de grond vertakt in een aantal takken die meer of minder dik kunnen worden

struikelen /ˈstrœʏkələ(n)/ (v)
caespito
  1. het evenwicht verliezen doordat men met de voet verstrikt raakt

struikgewas (n)
dumetum

struikhei (n)
calluna
  1. bepaald soort in heel Europa voorkomende plant, Calluna vulgaris

struikrover (n)
latro
  1. iemand die vanuit een hinderlaag reizigers berooft

struis (adj)
firmus

struisvogel /ˈstrœʏ̯sˌfoχɔɫ/ /ˈstrœːsˌfoːɣəl/ /ˈstrœːzˌvoːɣəl/ (n)
struthio, struthiocamelus
  1. Struthio camelus, grote loopvogel, die niet kan vliegen

stuc (n)
fōmentum

studeerkamer (n)
museum
  1. een ruimte om te studeren

student /styˈdɛnt/ (n)
discipula
  1. iemand die hoger onderwijs volgt

studeren (v)
studeō
  1. het volgen van een opleiding en verwerven van kennis, gewoonlijk aan een universiteit als voornaamste bezigheid

studie /'stydi/ (n)
disciplina
  1.

studiebeurs (n)
stipendium

stugheid (n)
rigor
  2. van personen dat ze niet erg meegaand zijn

stuifmeel (n)
pollen
  1.

stuiken (v)
consternō
  1.

stuit (n)
coccyx

stuitbeen (n)
coccyx
  1. onderste deel van de ruggengraat, de laatste vier vergroeide ruggenwervels

stuiven (v)
scateō

stuk /stɵk/ (n)
fragmentum
  1. deel

stukadoor (n)
tector
  1. Soort bouwvakker

stukadoren (v)
fōmentum

stunt (n)
astus

stuntman (n)
duplex

stupide (adj)
stupide
  1. dom, bot, stompzinnig

stuurknuppel (n)
caduceus
  1. knuppel of stok waarmee gestuurd kan worden in een vliegtuig

stuurloos /ˈstyrlos/ (adj)
impos
  2. zonder sturing in mechanisch opzicht

stuurman (n)
gubernator
  1. iemand die een vaartuig bestuurt

stuurs (adj)
acescō

stuw (n)
mātrix
  1. vaste of regelbare waterkering

stuwdam (n)
impedimentum
  1. waterkering voor energiewinning

stuwen (v)
obstruō

stuwing /'styˌwɪŋ/ (n)
citātus
  1. stuwkracht

subcutaan (adj)
intercus
  1. onderhuids

subjunctief (n)
coniunctivus, subiunctivus
  1. een werkwoordswijs waarmee men een wens of onzekerheid tot uitdrukking kan brengen.

substantie (n)
materia
  1. stof (stoffen)

substantief (n)
nomen substantivum
  1. zelfstandig naamwoord

subtiel /sʌp'til/ (adj)
subtīlis
  1. alleen bij nauwkeurig toezien of voor fijn gevoel waar te nemen of te begrijpen
  2. fijn onderscheidend, scherpzinnig

subtiliteit (n)
argūtiae

succes (n)
eventus
  1. het slagen van een opzet

successief (adj)
alternus

succesvol (adj)
prosper
  1. succes hebbend

sufferig (adj)
blennus
  2. dom

suffix (n)
suffixum
  1. een woorddeel dat achter de stam van een woord gevoegd wordt

sufkop (n)
scurra
  1. iemand die weinig nadenkt

suggereren (v)
suggerō
  1. een suggestie doen

suggestie /sʏˈxɛsti/ (n)
impulsus
  1. hetgeen dat voorgesteld wordt

suiker (n)
saccharum
  1. zoetstof

suikerriet (n)
saccharum officinarum
  1. een rietsoort die verbouwd wordt vanwege zijn suikergehalte en waaruit rietsuiker gewonnen wordt

suikerzoet (adj)
mellītus
  1.zo zoet als suiker

sulfureus (adj)
sulfureus

summair (adj)
summaria

super (n)
super

superioriteit (n)
superioritas

supermarkt (n)
superinstitorium

supplement (n)
appendix
  1. iets dat als aanvulling toegevoegd wordt

supplementair (adj)
additicius

supporter /sɵ'pɔrtər/ (n)
ventilo
  1. iemand die een bepaalde club steunt

surplus (n)
nimium
  1. overschot

syfilis (n)
syphilis

syllabisch (adj)
syllabicus

symbool (n)
symbolum
  1. Teken

symmetrie (n)
symmetria

sympathie (n)
compassio
  1. een gevoel van toegenegenheid

sympathiek /sɪmpa'tik/ (adj)
misericors

synagoge (n)
synagoga
  1. gebedshuis van joden.

synoniem (n)
synonymum
  1. gelijkbetekenend woord

syntaxis /sɪnˈtɑksəs/ (n)
syntaxis
  1.
  2.

systeem /siˈstem/ (n)
systema
  1. een uit meerdere interagerende onderdelen bestaand stelsel...

taak /taːk/ (n)
pensum
  1. een te verrichten werk

taal /taːl/ (n)
lingua
  1. een systeem van spraakklanken door middel waarvan mensen met elkaar communiceren en de schriftelijke...

taalboek (n)
grammatica

taaleigen (n)
sermo
  1. uitdrukkingen en zegswijzen uit een bepaalde taal

taalklank /ˈtalklɑŋk/ (n)
phonema
  1.

taalkunde (n)
linguistica
  1. wetenschap

taalkundige (n)
gramaticus
  1. een beoefenaar van de taalkunde

taalwetenschapper (n)
gramaticus
  1. een beoefenaar van de taalkunde

taart /taːrt/ (n)
placenta
  1. cirkelvormig zoet gebak

taats (n)
cnodax
  1. taats

tabak (n)
tabacum
  1. een genotsmiddel afkomstig van de bladeren van de tabaksplant, wordt gerookt, gekauwd en gesnoven

tabakspijp (n)
fumisugium

tabel (n)
rationarium
  1. een geordende lijst met gegevens

tabernakel (n)
tabernaculum

taboe (n)
indicendus
  1. een algemeen aanvaard moreel verbod; iets dat onbespreekbaar of ondenkbaar is

tachtig (cardinalNumeral)
octoginta
  1. het getal 80

tachycardie (n)
tachycardia

tafel /ˈtafəɫ/ (n)
mensa
  1. een meestal rechthoekig, soms rond meubelstuk met poten, bedoeld om dingen op te zetten of te leggen

tafelkleed /ˈtafəlˌklet/ (n)
mēnsārium
  kleed dat als bescherming of versiering over een tafel ligt

tafeltennis (n)
teniludium mensale
  1. (sport) een spel waarbij twee spelers, ieder met een batje, een pingpongbal op tafel houden

tahoe (n)
cāseus soiae
  1. sojakoek gemaakt van sojamelk

taifoen /tɑjˈfuːn/ (n)
typhonas
  1. een hevige wervelstorm in de Chinese Zee en de Stille Oceaan die ontstaat uit een tropische depressie.

tak /tɑk/ (n)
ramus
  1. een deel van een boom of struik

takkenbos (n)
crātis
  1.

talent /taˈlɛnt/ (n)
ingenium
  1. een bijzondere aanleg

talg /tɑɫx/ (n)
sebum
  1. huidvet, een vetachtige substantie die geproduceerd wordt door talgklieren
sēbum
  2. het harde vet van sommige herkauwers

talgklier (n)
glandula sebacea
  1.een klier om de haarzakjes, die talg afgeeft

talk /tɑlk/ (n)
talcum

talmen (v)
dubitare
  1. aarzelen, treuzelen

talrijk (adj)
creber
  1. groot in aantal

tam /tɑm/ (adj)
domitus
  1. (dierkunde) gewend aan omgang met mensen

tamarisk (n)
tamarix
  1. Zuid-Europese sierheester

tand (n)
dens, dēns
  1. hard wit voorwerp in de mond
  2. scherp uitsteeksel

tandarts (n)
medicus dentarius
  1. een medisch specialist op het gebied van de tandheelkunde

tandbeen (n)
dentinum
  1. het been waaruit tanden voor het grootste deel bestaan

tandenborstel (n)
peniculus dentarius
  1. borsteltje om de tanden te reinigen

tandenstoker (n)
dentiscalpium
  1. puntig instrumentje om etensresten tussen de tanden te verwijderen

tandpasta /ˈtand.pɑs.taː/ /ˈtɑnt.pɑs.ta/ (n)
dentifricium
  1. een poetsmiddel voor de tanden

tandvlees /ˈtɑntfles/ (n)
gingiva
  1. deel van het mondslijmvlies waarin de tanden vastzitten

tanen (v)
cadō
  1. verzwakken, afnemen, slinken, verflauwen, verminderen, aflopen

tang /tɑŋ/ (n)
forceps
  1. een uit twee delen opgebouwd gereedschap waarvan de beide delen op één punt aan elkaar vastzitten...

tango (n)
Teresia
  3. spelwoord voor de letter t

tank /tɑŋk/ /tɛŋk/ (n)
autocurrus armatus
  1. een groot vat
  2. een oorlogsvoertuig

tantaal (n)
tantalum
  1. scheikundig element met symbool Ta en atoomnummer 73

tantalium (n)
tantalium
  1. scheikundig element met symbool Ta en atoomnummer 73

tante /ˈtɑntə/ (n)
amita, matertera
  1. zus of schoonzus van iemands vader of moeder

tap /tɑp/ (n)
cnodax
  2. uiteinde van as
cnōdāx
  4. het dunner gemaakte uiteinde van de buis van een blaasinstrument

tapijt (n)
tapetum

tarief /tɑˈrif/ (n)
telōnium
  1. een vastgesteld bedrag per eenheid

tarwe /ˈtɑrʋə/ (n)
triticum
  3. zaad van tarwe
  2. meest verbouwde tarwe soort (Triticum aestivum)

tas /tɑs/ (n)
crumena
  1. een zak die men meeneemt om er zaken in te bergen die men bij zich wil hebben

tasten (v)
contactus

taster (n)
cornicula
  2. taster van insect

taxateur (n)
aestimātor

taxeren (v)
aestimō

taxi /tɑk.si/ (n)
taxiraeda
  1. een voertuig bestemd om tegen betaling klanten van de ene plaats naar de andere te brengen

taxonomie (n)
taxonomia

te (preposition)
de
  1. plaats

te kwader trouw (phraseologicalUnit)
paedidus

team /tiːm/ (n)
manipulus
  1. een ploeg van bij elkaar horende spelers
  2. een groep samenwerkende mensen

technetium (n)
technetium
  1. scheikundig element met symbool Tc en atoomnummer 43

technocratisch (adj)
technocraticus
  1.

technologie (n)
technologia

teder (adj)
mattea

teef /tef/ (n)
canicula
  1. wijfjeshond

teek (n)
ricinus
  1. achtpotige parasiet uit de orde Ixodida

teen (n)
digitus
  1. vingers van de voet

teenslipper (n)
amentum

teer /ter/ (n)
pix
  1. olieachtige vloeistof met een zeer hoge viscositeit

teerling (n)
talus, tessera, alea
  1. kubusvormig voorwerp met op elk van de zijden een van de ogenaantallen één tot en met zes

tegelijk /təɣəˈlɛɪk/ (adv)
idem temporis
  1. op hetzelfde moment

tegen /teːɣən/ /teːχən/ (preposition)
contra
  2. oneens met, ter bestrijding van

tegengas (n)
resistantia
  1. ~ geven: ergens tegenin gaan

tegengif (n)
antidotum
  1. een middel dat de werking van een gif neutraliseert of afzwakt

tegenkandidaat (n)
adversarius
  1. een andere kandidaat uit een tegenpartij

tegenkomen /'te.ɣən.ko.mə(n)/ (v)
inveniō
  1. bij toeval ontmoeten

tegenlicht (n)
contra-lucem

tegenoverliggend (adj)
oppositus
  1. aan de overkant liggend

tegenpaus (n)
antipāpa
  1. iemand die de pauselijke titel opeist zonder door het Vaticaan als paus erkent te zijn

tegenspartelen (v)
adversor
  1. weerstand bieden door wilde bewegingen te maken

tegenspeler (n)
adversarius
  1. een speler van de tegenpartij

tegenspoed (n)
adversum
  1. ongeluk, onfortuinlijk

tegenspraak (n)
negātiō
  1. tegenspreken, ontkennen

tegenspreken (v)
adversor
  1. zich met woorden verzetten

tegenstand (n)
oppositiō
  1. verzet

tegenstander (n)
adversus
  1. vijand, rivaal

tegenstelling (n)
oppositio
  1. het tegenovergestelde
  in tegenstelling tot

tegenstreven (n)
oppositiō
  het iemend tegenwerken

tegenstrever (n)
adversarius
  iemand die tegenwerkt

tegenstribbelen (v)
adversor
  1. weerstand bieden

tegenstrijdig (adj)
contrādictōrius
  1. niet overeenstemmend

tegenweer (n)
resistantia
  1. verdediging

tegenwerkend (adj)
adversus
  1. verzet biedend

tegenwerking (n)
oppositiō
  1. tegenstand

tegenwerping (n)
hypophora

tegenwicht (n)
aequipondium
  1. wat iets in evenwicht houdt

tegenwoordig (adj)
praesens
  2. aanwezig

tegenwoordige tijd (phraseologicalUnit)
praesens
  1.

tegenwoordigheid (n)
praesentia
  1. aanwezigheid

tegenzin /ˈteɣə(n)zɪn/ (n)
abhorrēre
  1. het geen zin hebben in iets

tehuis (n)
aedes
  1. vaste verblijfplaats

teken /'te.kə(n)/ (n)
signum
  1. symbool, signaal, aanduiding

tekenen (v)
pingo
  een tekening maken

tekening (n)
descriptio
  1. een door tekenen ontstane afbeelding of voorstelling
signatura
  2. een ondertekening

tekort (n)
inopia
  1. een ontbrekende hoeveelheid

tekortkoming (n)
inopia

tekortschieten (v)
dēsum
  1. onvoldoende of ontoereikend zijn

tekst /tɛkst/ (n)
textus
  1. verzameling letters en/of woorden

tekstueel (adj)
textualis

tekstverklaring (n)
nota

tekstverwerker (n)
programma editorium
  1. een computerprogramma waarmee teksten kunnen worden geschreven en bewerkt

telefoon /ˌtelə'fon/ /ˌteːlə'foːn/ (n)
telephonum, telephonium
  1. een toestel waarmee men geluid over kan brengen door middel van galvanische stroom

telegrafie (n)
telegraphia
  berichten overseinen door middel van de telegraaf

telen (v)
colere
  1. door nauwgezette verzorging doen groeien

telescoop (n)
telescopium
  1. een optisch instrument, waarmee ver verwijderde objecten bekeken kunnen worden

teleurgesteld (adv)
dēstitūtus
  1. een onaangenaam gevoel hebbend omdat een verwachting of hoop niet uitgekomen is

teleurstellen (v)
frustro
  1. iemand op onaangename wijze verrassen, vaak door een belofte niet na te komen

televisie (n)
televisio, telehorasis
  2. medium
  1. elektrisch apparaat

telkens /ˈtɛɫkəns/ (adv)
semper
  2. steeds

tellen (v)
numero, computo
  1. aantal bepalen

teller /ˈtɛlər/ (n)
numerator
  1. het getal boven de streep van een breuk

tellurium (n)
tellurium
  1. scheikundig element met symbool Te en atoomnummer 52

telluur (n)
tellurium
  1. scheikundig element met symbool Te en atoomnummer 52

telraam (n)
abacus
  1.

telwerk (n)
contra
  1.

telwoord (n)
nomen numerale

temmen (v)
cicurare
  1. tam maken

tempel /ˈtɛm.pəl/ /ˈtɛm.pəɫ/ (n)
templum, delubrum
  1. een gebouw voor godsverering

temperatuur /ˈtɛmpɛrɑtyːr/ (n)
temperatura
  1. grootheid die de warmte weergeeft

temporeel (adj)
templaris

tempus (n)
tempus
  1. de tijd waarin de persoonsvorm staat

ten eerste (adv)
prīmō
  1. luidt het eerste lid van een opsomming van minstens twee argumenten in

ten slotte /tɛnˈslɔtə/ (adv)
postrēmō
  1. als laatste

tenlastelegging (n)
sumptus
  1. aanklacht door openbaar aanklager

tenminste (adv)
certē
  1. duidt een minimale voorwaarde aan

tennis (n)
tenisia
  1. balsport

tenslotte /tɛnˈslɔtə/ (adv)
denique
  1. immers

tent /tɛnt/ (n)
tabernaculum
  1. verplaatsbare constructie van over stokken of buizen gespannen doek die als (tijdelijk) onderdak dient

tentenkamp /ˈtɛntəˌkɑmp/ (n)
castra
  1. een kamp met tenten als behuizing

tentoonstellen /tɛnˈtonstɛlə(n)/ (v)
exhibeō
  1. voor een publiek toonbaar maken

tentoonstelling /tɛnˈtonstɛlɪŋ/ (n)
expositio
  1. een uitstalling van voorwerpen om door het grote publiek bekeken te worden

tenzij /'tɛn.zɛɪ/ (conjunction)
nisi
  1. behalve wanneer

tepel (n)
papilla
  1. een gepigmenteerd knopvormig uitsteeksel op de borst van de mens

terbium (n)
terbium
  1. scheikundig element met symbool Tb en atoomnummer 65

terechtstellen (v)
carnifico
  1. het beëindigen van een mensenleven op gerechtelijk bevel

terechtstelling (n)
carnificīna

terechtwijzen (v)
obiurgō
  1.

tering (n)
phthisis

teringzooi (n)
cacō
  1. waardeloze rommel

term /tɛrəm/ (n)
terminus
  1. een woord of uitdrukking

termiet (n)
tarmes
  1. benaming voor insecten uit de orde Isoptera

ternair (adj)
ternarius

terneergeslagen (adj)
dēiectus
  1. ontmoedigd, somber vanwege tegenslag

terrein /tɛ'rɛin/ (n)
terrenum
  1. een stuk grond van enige omvang

terreur (n)
terror

territorium (n)
territōrium
  1. grondgebied

terrorisme /tɛroˈrɪsmə/ (n)
tromocratia
  het ontwrichten van een samenleving door terreurdaden tegen burgers, vaak met een politiek of religieus oogmerk

terugbrengen /təˈrʏxbrɛŋə(n)/ (v)
reddo
  1. naar het punt van vertrek brengen
  2. naar de eigenaar brengen

teruggaan /təˈrʏχaːn/ (v)
redeō
  1. naar de punt van vertrek gaan

teruggang (n)
cadō
  1.

teruggeven (v)
reddō

teruggooien (v)
fructus
  1.

teruggrijpen (v)
fructus
  1. weer gebruikmaken van iets ouds en vertrouwds

terugkeer (n)
fructus

terugkeren (v)
rebito
  1. gaan naar een plaats waar men eerder vandaan kwam

terugkomen /tə'rʌxkomə/ (v)
rebito
  1. opnieuw naar een plaats komen waar men eerder geweest is

terugkomst /tər'ɵxkɔmst/ (n)
fructus

terugkrabbelen (v)
latebra

terugleggen (v)
conficere
  1. terug plaatsen

teruglopen /tə'rɵxlopən/ (v)
fructus
  2. weer naar het beginpunt van een route lopen

terugsturen (v)
remittere
  1. iets (of iemand) weer naar de plaats doen vertrekken waar het vandaan kwam

terugtrekking (n)
recessus

terugvechten (v)
renītor
  1. een aanval beantwoorden met een tegenaanval

terwijl /tɛr.ˈwɛɪ̯l/ /tɛr.ˈʋɛɫ/ (conjunction)
dum
  1. gedurende de periode dat nog een andere actie aan de gang is

test /tɛst/ (n)
experior
  1. probeersel
  3. toets

testament /tɛsta'mɛnt/ (n)
testamentum
  1. akte met een wilsbeschikking voor na de dood
  1. gedeelte van de bijbel

tester (n)
inquīsītor
  1. iets of iemand die iets test of beproeft

testikel (n)
testiculus
  1. teelbal, zaadbal

testimonium (n)
probatoria
  1.

tetanus (n)
tetanus
  1. een infectieziekte die door een gifstof leidt tot spierspasmen

tetragonaal (adj)
tetragonalis
  1. als hoofdas van de rotatiesymmetrie een viertallige as bezittend

teug /tøx/ (n)
Tugium
  1. een grote slok

teveel (n)
nimium
  1. datgene wat over is boven de gewenste hoeveelheid

tevergeefs /təvərˈɣefs/ (adv)
frustrā

tevreden /təˈvredə(n)/ (adj)
contentus
  1. geen behoefte voelend om aanmerkingen te maken

teweegbrengen (v)
efficiō
  1. veroorzaken

textiel /tɛk'stil/ (n)
textilus

textuur (n)
textūra
  1. de manier waarop iets is samengesteld, hoe het materiaal aanvoelt en hoe de structuur eruit ziet

thallium (n)
thallium
  1. scheikundig element met symbool Tl en atoomnummer 81

thans (adv)
nunc

theater /te'jatər/ (n)
theatrum
  1. een uitgaansgelegenheid waar theatervoorstellingen gegeven worden

thee /teː/ (n)
thea

theeblad (n)
abacus
  2. dienblad

thema /tema/ (n)
thema
  1. een onderwerp dat behandelt wordt

theologie (n)
theologia
  1. de leer over God, het goddelijke en de godsdienst

theoloog (n)
theologus
  1. een beoefenaar van de theologie

theorema (n)
theōrēma

theoretisch /ˌteɔːˈretis/ (adj)
doctrīnālis
  1. wat niet perse in de werkelijkheid voorkomt, m.b.t. feiten en wetten berustende wetenschappelijke kennis die niet proefondervindelijk aan de praktijk is getoetst

theorie (n)
ars
  1. een wetenschappelijk model of uitspraak over waarnemingen in de empirie

therapie (n)
therapīa
  1. een methode om aan de genezing van zieken te werken

thermometer /ˈtɛrmoˌmetər/ (n)
thermometrus
  1. een meetinstrument om temperaturen te meten

thesaurus (n)
thesaurus
  1. synoniemenwoordenboek

these (n)
thesis
  1.

thorium (n)
thorium
  1. scheikundig element met symbool Th en atoomnummer 90

thuis /tœʏs/ /tœːs/ (n)
domī
  1. een plek waar iemand woont en zich veilig voelt

thuisbezorgen /tœysbəzɔrɣə(n)/ (v)
trādō
  1. afleveren aan huis

thulium (n)
thulium
  1. scheikundig element met symbool Tm en atoomnummer 69

tiara (n)
tiara

tien (cardinalNumeral)
decem
  1. het getal 10

tiende (ordinalAdjective)
decimus
  1. nummer tien in een rij

tiener /ˈti.nər/ (n)
iuvenis
  1. persoon tussen dertien en negentien jaar oud

tienvoud (n)
decuplus
  1.

tij /tɛɪ̯/ /tɛː/ (n)
aestus

tijd /tɛit/ /tɛɪ̯d/ /tɛːt/ (n)
tempus
  1. de onstuitbare gang der dingen van toekomst door het heden naar het verleden

tijdelijk (adj)
temporālis
  1. voor een beperkte tijd, niet permanent

tijdens (preposition)
dum
  1. gedurende de tijd dat

tijdgeest (n)
genius saeculi

tijdperk /tɛitpɛrək/ (n)
epocha

tijger (n)
tigris
  1. bepaald soort zoogdier, Panthera tigris

tijm (n)
thymum
  3. kruid gebruikt in de keuken

tillen /tɪlə(n)/ (v)
levo
  1. van de grond opheffen

timmeraar (n)
lignārius
  1. iemand die zich beroepsmatig vooral met houtbewerking bezighoudt

timmeren /ˈtɪmərə(n)/ (v)
facere
  1. houten zaken in elkaar zetten

timmerman (n)
xylocopus
  1. iemand die zich beroepsmatig vooral met houtbewerking bezighoudt

timmervrouw (n)
lignārius
  1. een vrouw die zich beroepsmatig vooral met houtbewerking bezighoudt

tin (n)
stannum
  scheikundig element

tinctuur (n)
pōtiō
  1.

tingelen /'tɪŋələ(n)/ (v)
crepitus
  1. helder klinkend geluid maken

tinkelen (v)
clangor
  1. een rinkelend geluid maken

tint (n)
color

tinteling (n)
micō
  2. glinstering van licht

tip /tɪp/ (n)
cacūmen
  1. een uiterste punt van iets

tiran (n)
tyrannus

tiranniek /tirɑ'nik/ (adj)
imperiōsus
  1.

titaan (n)
titanium

titanium (n)
titanium
  1. scheikundig element met symbool Ti en atoomnummer 22

titel /titəl/ (n)
titulus
  1. opschrift van een document
  2. aanduiding van een persoon

tjiftjaf (n)
Phylloscopus collybita
  1. een kleine zangvogel uit de Zangers Sylviidae

tjilpen /ˈtjɪlpə(n)/ (v)
pīpilō
  1. geluid maken zoals kleine vogeltjes doen

toasten (v)
prōpīnō
  1. brood roosteren

toch /dɔx/ /tɔx/ /tɔχ/ (adv)
tamen
  2. in weerwil van iets

tocht (n)
Tugium
  1. luchtbeweging ontstaan door openingen
iter
  2. trekken of reizen

toebereiding (n)
condīmentum
  1.

toedichten (v)
accustor

toedienen (v)
administro
  1. het doen opnemen van bijvoorbeeld een medicijn door iemand

toedragen (v)
cōpia
  1.ondersteunen

toegang (n)
aditus
  1. plaats waarlangs men ergens binnen kan gaan

toegankelijk (adj)
patens
  1.te bereiken

toegerust (adj)
parātus
  1.

toegeven (v)
addere
  1. toestaan
confiteor
  2. erkennen

toehoorder (n)
audiens

toejuichen (v)
applaudere
  1. met gejuich begroeten

toeknijpen (v)
praestringō
  1.

toekomst (n)
futurum, futūrum

toekomstig (adj)
futūrus
  1. van de tijd die komen gaat

toekomstmuziek (n)
in futūrum
  1. toekomstbeeld

toelaten /tulatə/ (v)
condono
  1. niet onmogelijk maken of verbieden
admittō
  2. toegang verschaffen

toelating (n)
ingressio
  1. het recht om toegelaten te worden

toelichten /ˈtulɪxˌtə(n)/ (v)
explicō
  1. verduidelijken

toelichting /ˈtulɪxˌtɪŋ/ (n)
explanatio
  1. nadere tekst om het te verduidelijken

toeloop (n)
inundō

toeluisteren (v)
attendō
  1.

toen /tun/ (adv)
deinde
  1. op of na dat tijdstip

toen /tun/ (conjunction)
ante
  1. op het tijdstip dat

toename (n)
augmentum
  1. het groter worden in aantal of maat

toendra (n)
tundra
  1. grote moerassige en boomloze vlakte in de noordelijke poolstreken

toepassen (v)
applico
  1. in de praktijk brengen

toepassing /ˈtupɑsɪŋ/ (n)
applicatio
  1. een manier waarop iets gebruikt wordt
  2. het in de practijk brengen van iets

toereiken (v)
transeo
  1, aanreiken

toeschouwen (v)
vigilō

toeschouwer /tusxɔuər/ (n)
spectātor
  1. iemand die naar iets kijkt

toeschrijven (v)
assignare
  1. het auteurschap of de eigenaar van iets associëren met iemand

toeslag (n)
beneficio
  1. een bonus vanwege een specifieke situatie

toespitsen (v)
exacerbo
  1. van ruzies en conflicten deze verergeren

toespraak /ˈtuspra:k/ (n)
oratio
  1. een voordracht voor een groter publiek

toespreken (v)
alloquium

toestaan (v)
concedere
  1. iets niet verbieden, iets mogelijk maken

toestand /'tustɑnt/ (n)
habitus
  geheel van omstandigheden

toestel (n)
māchina
  1. een werktuig dat uit meer dan één onderdeel bestaat

toestemmen (v)
consentiō

toestemming /ˈtustɛmɪŋ/ (n)
consensiō
  een toezegging dat iets geoorloofd is

toetje (n)
secunda mensa
  1.

toetreding (n)
ingressio
  1. het deelnemen aan iets, lid worden

toetsaanslag (n)
contactus
  1. het indrukken van een toets van een toetsenbord

toetsenbord /ˈtutsə(m)ˌbɔrt/ (n)
claviatura
  1,2 een apparaat waarmee, door toetsen in te drukken, gegevens in een computer e.d. ingevoerd kunnen worden

toetsing (n)
experior

toeval /ˈtuːvɑl/ (n)
casus
  1. een gebeurtenis of omstandigheid die vooraf niet te voorzien of niet te berekenen is geweest
incursus
  2. een aanval van epilepsie

toevallen (v)
clausula
  2. dichtvallen

toevallig (adj)
casualis

toevalligheid (n)
casus

toevertrouwen (v)
commendō

toevloed /'tuvlut/ (n)
adaestuō
  1.

toevoegen (v)
addo
  1. tot vermeerdering bijvoegen

toevoeging (n)
additio
  1. datgene wat met een groter geheel verenigd wordt

toevoegsel (n)
affixum
  2. een gebonden morfeem dat aan een ander morfeem wordt toegevoegd om zo een nieuw woord te vormen

toewijzen /tuʋɛɪ̭zə(n)/ (v)
assignare
  1. goederen of fondsen een bestemming geven

toga (n)
abolla

toilet /tʋɑ'lɛt/ (n)
forica
  1. een plaats waar men zich kan ontlasten
  3. persoonlijke verzorging

tokkie (n)
ruricola

tol /tɔl/ (n)
summus
  1. om zijn as draaiend voorwerp
  2. kinderspeeltuig

tolerabel (adj)
tolerābilis
  1.

tolerant (adj)
tolerans
  1. verdraagzaam

tolk (n)
interpres
  1. een persoon die gesproken tekst (meteen) vertaalt naar gesproken tekst in een andere taal

tolken (v)
traho

tollenaar (n)
exactor
  1. inner van tol of belastingen

tomaat /toˈmat/ (n)
lycopersicum
  1. een eetbare vrucht van de tomatenplant

ton /tɔn/ (n)
cupa
  1. een vat in de vorm van...

tondel (n)
fōmes

toneel /toˈnel/ (n)
scaena

tonen /tonə(n)/ (v)
monstrare
  2. laten zien

tong (n)
lingua
  1. beweeglijk lichaamsdeel in de mond van mensen en veel dieren
  2. wat gesproken wordt

tonijn (n)
thunnus, cybium
  1. benaming voor snelle oceaanvissen uit het geslacht Thunnus

tonsil /ˈtɔnsɪl/ (n)
tonsilla, amygdala
  1. een amandel

tonsillectomie (n)
tonsillectomia

tonsillitis (n)
angina

tooi (n)
ornamentum musicalis

toom (n)
aurea

toonladder (n)
scala
  1. een stijgende of dalende opeenvolging van tonen

toonschaal (n)
ascendō
  1. een volgens bepaalde schema stijgende of dalende opeenvolging van tonen

toorn /torn/ (n)
ira
  1. woede, gram

toorts (n)
facula

top (n)
cacumen
  1. hoogste punt, (bovenste) uiteinde

topaas (n)
topazius

tor (n)
scarabaeus

toren /tɔːrə(n)/ (n)
turris
  2. een bepaald schaakstuk in de vorm van een toren
  1. een hoog bouwwerk

torenvalk (n)
Falco tinnunculus
  1. meest algemene Europese valk die vaak in nestkasten en gebouwen nestelt, Falco tinnunculus

tornado (n)
turbō
  1. een draaiende, trechtervormige uitstulping onder een wolk tijdens een onweersbui

torsen (v)
fero
  1.

torus (n)
taurus

tot (preposition)
adhuc
  tot dusver|

tot ziens (interjection)
vale
  1. een groet bij het vertrek die de hoop uitspreekt elkaar weer te zien

totaal (n)
solidus
  1. alle onderdelen tezamen

totdat (conjunction)
donec

toucheren (v)
contactus
  1. inwendig onderzoeken met de vingers

touw /tɑu̯/ (n)
fūnis
  1. een middel om zaken bij elkaar te binden

tovenaar (n)
magus
  1. een mannelijk iemand die kan toveren

tovenares (n)
fascinans
  1. een vrouwelijk iemand die kan toveren

toverkunst /ˈtovərkʏnst/ (n)
magia
  1. mogelijkheid om langs bovennatuurlijke weg resultaten te bereiken

toverstaf (n)
virga
  1. staf om mee te toveren

toxicologie /ˌtɔk.si.ˌko.lo.ˈɣi/ /ˌtɔk.si.ˌko.lo.ˈχi/ (n)
toxicologia
  1. de wetenschap die de werking van giftige stoffen op biologische systemen bestudeert

traag /traːx/ (adj)
lentus
  1. met geringe snelheid

traagheid (n)
lentitudo
  1. het langzaam zijn

traan (n)
lacrima
  1. oogvocht

traanbeen (n)
os lacrimale
  1. één van de beederen van de schedel

trachee (n)
trachia
  1. een ademhalingsbuisje bij insecten, duizendpotigen, springstaarten, spinachtigen en fluweelwormen

trachten (v)
aggredior
  1. een poging in het werk stellen

tractor /ˈtrɑktɔr/ (n)
tractorium
  motorvoertuig

traditioneel /tradisʲoˈnel/ (adj)
translaticius
  1. zoals de gewoonte dat meebrengt, van oudsher

tragedie /traˈxedi/ (n)
tragoedia
  1. een toneelspel dat handelt over een bedroevende gebeurtenis
  2. gebeurtenis met een droevige of rampzalige afloop

tragisch (adj)
tragicus

trainee (n)
discipulus
  1. iemand in opleiding

trainen (v)
asporto
  1. het doen van lichamelijke oefeningen

trainer (n)
exercitor

trainster /trenstər/ (n)
exercitor
  1.

tram /tram/ /trɑm/ /trɛm/ (n)
currus electricus
  1. railvoertuig dat meestal in steden voor personenvervoer gebruikt wordt

transcendentie (n)
transcendentia

transfobie (n)
transphobia

transformatie (n)
mūtātiō

transformator (abbreviation)
transformatrum

transformeren (v)
immuto

transistor (n)
transistrum

transit (n)
trānseō
  1. doorvoer

translateren (v)
transfero

translatie (n)
translatio

transparant (adj)
limpidus
  1. lichtdoorlatend

transparantie (n)
perspicuitas
  1. doorzichtbaarheid

transpireren (v)
sūdō

transport (n)
portatio

transporteren (v)
transporto
  1. personen of objecten naar een andere plek brengen

trap /trɑp/ (n)
scalae
  1. verbinding tussen twee op verschillende hoogte liggende vloeren of terreinen, bestaande uit een reeks treden die zich schuin boven elkaar bevinden

trapezium /trɑˈpezɪʏm/ (n)
mensula
  1. een vierhoek waarvan twee zijden evenwijdig lopen

trappen (v)
calcitrō
  1. met een krachtige beweging van de voet raken of verplaatsen

traptrede /ˈtrɑptredə/ (n)
gradus
  1. een deel van een trap waarop men kan staan

traptree /ˈtrɑptre/ (n)
gradus
  1. een deel van een trap waarop men kan staan

trawant (n)
satelles
  2. satelliet

trechter (n)
infundibulum
  1. taps toelopende buis, gebruikt voor het vullen van vaten

tree /tre/ (n)
gradus
  1. opstapje dat deel uitmaakt van een trap

treffen /ˈtrɛfə(n)/ (v)
battuo
  1. raak schieten

trein /trɛin/ (n)
hamaxostichus, tramen
  1. een rij wagons die door een krachtvoertuig (bijvoorbeeld een locomotief) voortbewogen wordt

trek (n)
vultum
  1. iets dat iemand karakteriseert
appetitus
  3. verlangen naar eten

trekken (v)
trahō
  1. op een voorwerp een kracht uitoefenen in een richting die ervan wegvoert
  nog te sorteren
abstraho
  2. een lijn aanbrengen

trekker (n)
tractorium
  2. een tractor

trekpad (n)
orbita
  1. voetpaden waarover men een tocht kan maken van de ene naar de andere plaats

trema (n)
diaeresis
  1. diakritisch teken

tremor (n)
terrae mōtus
  1. beving

treurlied /'trørlit/ (n)
dēfleō
  1.

treurnis (n)
mōrōsitās
  1.

treurzang (n)
dēfleō
  1.

treuzelaar /'trøzəlar/ (n)
cunctātor
  1. iemand die niet opschiet en te veel tijd verdoet

triangel (n)
triangulum
  1. een slaginstrument in de vorm van een vrijhangende metalen driehoek

tribune /triˈbynə/ (n)
tribunal
  1. de plaatsen voor het publiek

tribuut (n)
stipendium
  1.

tricky (adj)
dēlicātus
  1. op een bedrieglijke manier gevaarlijk

triest (adj)
maestus

triftong /ˈtrɪf.tɔŋ/ (n)
triphthongus
  1. een foneem dat uit drie klinkers bestaat die binnen één lettergreep in elkaar overgaan

trigonometrie (n)
trigonometria

triljard (cardinalNumeral)
sextillio
  1. 1.000.000.000.000.000.000.000 (1021)

trillen /'trɪlə(n)/ (v)
vibrō
  1. snel heen een weer bewegen

trillend (adj)
tremor
  2. snel ritmisch heen en weer bewegend door angst

trilling (n)
vibrātiō

trilogie (n)
trilogia
  1.

trimester (n)
trimestris
  1. een periode van drie maanden

triomf (n)
triumphus
  2. grootse overwinning of prestatie
  1. feestelijke intocht

triomfaal (adj)
victoriosus
  1. de overwinning vierend; als past bij een overwinnaar of overwinning

triskaidekafobie (n)
triskaidekaphobia

triumviraat (n)
triumviratus
  1. politiek leiderschap dat uit drie gelijkwaardige personen bestaat

triviaal (adj)
levis

troebelen (n)
vibrātiō
  1. (politieke) onrust

troela (n)
bos
  1. een vervelende vrouw

troep (n)
gregō

troepenmacht (n)
vīs
  1. een grote groepen mensen en wapens die samen een leger vormen

trofee (n)
trophaeum
  1. duurzaam voorwerp dat na een overwinning als symbool daarvan aan de winnaar wordt uitgereikt

troffel (n)
rutrum
  1. een driekantige platte schep met handvat voor het opbrengen van metselspecie

trog (n)
linter
  1. een langgerekte voederbak.
  3. een langgerekte uitstulping van een lagedrukgebied.

trombone (n)
tubae
  1. een koperen blaasinstrument

trombose (n)
thrombus
  1. de vorming van een bloedprop in een bloedvat of het hart

trombus /ˈtrɔmbʏs/ (n)
thrombus
  1. bloedprop

trommel (n)
tympanum
  1. een cilindervormig, met een vel bespannen slaginstrument

trommelen (v)
pello
  1. ritmisch op iets slaan

trommelvlies (n)
tympanum

trompe-l'oeil (n)
fraus oculi

trompet /trɔm'pɛt/ (n)
buccina, trumpeta
  1. een koperen blaasinstrument met ventielen

trompettist (n)
aeneator
  1. musicus die een trompet bespeelt

troon /troːn/ (n)
thronus, solium
  1. zetel waar een vorst op zit tijdens formele plechtigheden

troost /trost/ (n)
solacium
  1. steun bij verdriet of pijn

troosten (v)
consolari
  1. als iemand verdriet of pijn heeft deze persoon geestelijke steun geven

trooster (n)
consōlātor
  1.

tros /trɔs/ (n)
racemus
  1.
racēmus
  2. de bundel vruchten die uit een dergelijke bloeiwijze voortkomen
cacumen
  3. een scheepskabel

trots (adj)
celsus
  1. erg blij met wat men (bereikt) heeft

trots (n)
superbia
  2. het gevoel dat men wil pronken met wat men heeft of doet
  1. denken dat men beter is dan anderen

trouw /trʌʊ/ (adj)
fidelis
  1. op wie men steeds opnieuw een beroep kan doen

trouw /trʌʊ/ (n)
fides
  1. het zich houden aan...

trouwbreuk (n)
perfidia
  2. ontrouw in het algemeen

trouwen (v)
nubere, uxorem ducer
  1. het aangaan van een officiële verplichting tussen twee personen om voor elkaar te zorgen

trouwens /ˈtrɑuwəns/ (adv)
etenim
  1. overigens

truc /tryk/ (n)
dolus
  1. een handeling om op een slimme manier een doel te bereiken

truffel (n)
tuber, tertufulus

trui (n)
thorax
  1. een warm kledingstuk voor over het bovenlichaam

tsaar /tsaːr/ (n)
tzar
  1. vroegere Russische keizer

tsunami /tsuˈnami/ (n)
aestuantis maris matus
  1. een grote vloedgolf

tuberculose /ˌtybɛrkyˈlozə/ (n)
phthisis
  1. een ziekte veroorzaakt de de tuberculosebacterie Mycobacterium tuberculosis

tuchtigen (v)
castīgō
  1.

tuchtiging (n)
punitio
  1. (lichamelijk) bestraffing

tuig /tœy̯x/ (n)
res
  1.
capistrum
  4. harnas

tuigen (v)
age, agite (plural)
  1. eruitzien

tuin /tœy̯n/ (n)
hortus
  1. begrensd stuk grond waarop gewassen worden geplant of verbouwd

tuinbed (n)
pulvīnus
  1. afgegrensd stuk tuin

tuinderij (n)
holerarium
  1.

tuinkers (n)
Lepidium sativum L.
  1. en 2. cultuurplant en eetbaar kruid Lepidum sativum

tuit (v)
canālis
  schenkpijp aan een kan of ketel

tulband (n)
mītra
  1. hoofddeksel

tulp (n)
tulipa
  1. plant

tumor (n)
tumor
  1. een gezwel

tumult /tyˈmʏlt/ (n)
clāmor
  1.

tunica (n)
tunica

tuniek (n)
tunica
  1. lange bloes of korte jurk vaak gedragen over een lange broek door vrouwen

tunnel /tʏnəl/ (n)
cuniculus, crypta
  1. een kunstmatige ondergrondse doorgang

turkoois /tʏrˈkojs/ /tʏrˈko̝js/ (n)
callais
  1. een steen bestaande uit het mineraal turkoois

tussen /ˈtʏ.sən/ (preposition)
inter
  1. met iets aan minimaal twee kanten het kind staat tussen haar ouders

tussendoortje /ˌtʏsənˈdoːrtjə/ (n)
merenda
  1. een versnapering, iets te eten tussen de maaltijden door

tussenpoos (n)
recessus
  1.

tussenwerpsel /ˈtʏsə(n).ʋɛrpsəɫ/ (n)
interiectio
  1. een uitroep, een woord, een frase of een zin die een expressie van emotie is

twaalf /twaːlf/ /tʋaːl(ə)f/ (cardinalNumeral)
duodecem, duodecim
  1. het getal 12

twaalfde (ordinalAdjective)
duodecimus
  1. nummer twaalf in een rij

twee /tʋeː/ (cardinalNumeral)
duo, duae
  1. het getal 2

twee /tʋeː/ (n)
duo
  1. het cijfer twee

tweede /ˈtʋeːdə/ (ordinalAdjective)
secundus

tweede naamval (n)
casus possessīvus
  1. naamval als aanduiding van bezit, oorsprong of hoeveelheid

tweedehands /tʋedəˈɦɑn(t)s/ /tʋedəˈɦɑnts/ (adj)
redivīvus
  1. reeds door iemand bezeten geweest

tweehonderd /ˈtweːˌɦɔndərt/ (cardinalNumeral)
ducenti
  1. het getal 200

tweeklank /ˈtʋeklɑŋk/ (n)
diphthongus
  1. een foneem dat uit twee klinkers bestaat die binnen één lettergreep in elkaar overgaan

tweelicht (n)
crepusculum
  1. de tijd van de dag waarop het licht dan wel donker wordt

tweeling /ˈtwelɪŋ/ /ˈtʋelɪŋ/ /ˈtβ̞elɪŋ/ (n)
geminus
  1. twee wezens die met zijn tweeën tegelijk in één buik ontwikkeld zijn

tweemaal (adv)
bis
  1. in twee gevallen

tweespalt /'twespɑlt/ (n)
altercatio
  1.

tweesprong /ˈtwesprɔŋ/ (n)
bifurcum
  1. plaats waar een weg zich in tweeën splitst
trivium
  2. voor een beslissende keuze staan

tweetalig (adj)
bilinguis

tweeëndertig (cardinalNumeral)
trigintaduo
  1. het getal 32

tweeënnegentig (cardinalNumeral)
nonaginta duo
  1. het getal 92

tweeëntachtig (cardinalNumeral)
octoginta duo
  1. het getal 82

tweeëntwintig (cardinalNumeral)
vigintiduo
  1. het getal 22

tweeënveertig (cardinalNumeral)
quadraginta duo
  1. het getal 42

tweeënvijftig (cardinalNumeral)
quinquaginta duo
  1. het getal 52

tweeënzestig (cardinalNumeral)
sexaginta duo
  1. het getal 62

tweeënzeventig /ˈtwejənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta duo
  1. het getal 72

twijfel /ˈtʋɛɪfəɫ/ (n)
dubitatio, dubitas
  1. gevoel van onzekerheid ten aanzien van wat men in een gegeven situatie moet doen, geloven e.d.

twijfelen (v)
dubitare
  na te gaan
  2. het vermoeden hebben dat iets niet waar is
  1. op twee gedachten hinken

twijg /twɛɪ̯x/ /tʋɛɪ̯χ/ /tβ̞ɛːx/ (n)
rāmulus
  1. een dun buigzaam takje van een boom of struik

twijnen (v)
torqueō

twinkelen (v)
micō
  1. schitteren van sterren

twinkeling (n)
coruscus
  1. weerspiegeling van licht

twintig /ˈtʋɪntəx/ (cardinalNumeral)
viginti
  1. het getal 20

twintigste (ordinalAdjective)
vicesimus, vicesima

twist (n)
altercatio
  1. een langdurig geschil

twistappel (n)
mālum discordiae
  1.

twisten /ˈtwɪstə(n)/ /ˈtʋɪstə(n)/ /ˈtβ̞ɪstə(n)/ (v)
altercatio
  1. onenigheid hebben
altercor
  2. een discussie voeren

twistgesprek (n)
altercatio
  1. begripomschrijving

tyfoon /tiˈfon/ /tɑjˈfuːn/ (n)
typhonas
  1. een hevige wervelstorm in de Chinese Zee en de Stille Oceaan die ontstaat uit een tropische depressie.

type (n)
genus
  1. door bepaalde karakteristieken herkenbare soort

typografie (n)
typographia
  2. grafische vorm van tekst

u /yː/ (n)
ū
  1. u

u /yː/ (personalPronoun)
vobis
  u (pers.vnw.)

ui /œʏ̯/ /œː/ (n)
cepa
  1. Allium cepa, een eetbaar bolgewas

uier (n)
rūma
  1. de melkklier van een herkauwer

uil /œʏ̯ɫ/ /œːl/ (n)
noctua, strix
  1. benaming voor vogels uit de orde Strigiformes

uilenbal (n)
buccō
  1. dom iemand

uit /œʏ̯t/ /œːt/ (preposition)
e, ex
  1. geeft aan van welke plaats iets komt

uitademen /ˈœytˌadəmən/ (v)
exhālō

uitademing (n)
exhālātiō
  1. het uitademen

uitbannen (v)
expellere
  1. iets uitdrijven of wegjagen

uitbarsting (n)
eruptio
  2. het uitstoten van gassen, rook en lava door een vulkaan
  1. een plotselinge, felle uiting

uitbaten (v)
ducere
  1. de economische mogelijkheden van iets winstgevend benutten

uitbeitelen (v)
caelō
  1. met een beitel uithakken

uitbenen /ˈœʏtbenə(n)/ /ˈœːdbeːnə(n)/ /ˈœːtbenə(n)/ (v)
exossare
  1. het been uit (het vlees) halen

uitbreiden (v)
adhibeo
  1. iets een groter oppervlak laten innemen

uitbroeden (v)
pariō
  1. eieren verwarmen totdat deze uitkomen

uitbuiter (n)
extortor
  1.

uitbundig (adj)
profūsus
  1. het gewone of de maat overschrijdend

uitbundigheid (n)
ēlātiō
  1.

uitdagen (v)
prōvocō
  1. iemand met woord of daad tot actie prikkelen

uitdaging /ˈœʏdaχɪŋ/ /ˈœːdaɣɪŋ/ (n)
prōvocātiō
  1. een taak die moeilijk te verwezenlijken valt

uitdelen (v)
distribuere
  1. meerdere personen ergens op trakteren

uitdenken (v)
inveniō

uitdijen /ˈœydɛiə(n)/ (v)
auctus
  1. meer of groter worden, toenemen
expando
  2. in omvang toenemen, aangroeien

uitdijing (n)
tumentia
  1. het groter worden in lengte en of breedte

uitdoen (v)
exstinguō
  1. uitschakelen
excerpere
  2. kleding afleggen

uitdragen (v)
venditō

uitdrukken (v)
expressus
  1. een gevoel of gedachte in taal verwoorden

uitdrukking /ˈœytrʏkɪŋ/ /ˈœːdrʏkɪŋ(g)/ /ˈœːtrʏkɪŋ/ (n)
verbum
  2. verbinding van woorden
  3. geheel van sprekende gelaatstrekken
  4. het uitdrukken, uiting

uitduiden (v)
suggerō
  1. uitleggen, uiteenzetten, beschrijven

uiteengaan /œʏ̯tˈen.χan/ /œːtˈen.ɣan/ (v)
dīlābor

uiteenvallen (v)
dīlābor
  1. het in stukken verdeeld raken van een groter geheel

uiteenzetten (v)
exponere
  1. een verklarende uitleg van iets geven

uiteinde /ˈœʏ.tεɪn.ˌdә/ /ˈœː.tεːn.ˌdә/ (n)
exitus

uiteindelijk /œʏˈtɛɪndələk/ (adj)
ultimus
  1. afsluitend, niet tussendoor maar op het eind komend

uiteindelijk /œʏˈtɛɪndələk/ (adv)
tandem
  1. na een hele tijd

uiterlijk (n)
speciēs

uitgaan (v)
egredior
  1. ophouden met branden
  3. naar de bar, disco of restaurant gaan

uitgang /'œʏtχɑŋ/ /'œːtɣaŋ/ (n)
exitus

uitgave /ˈœʏtχavə/ /ˈœːdɣavə/ /ˈœːtxavə/ (n)
impendium
  1. bedrag dat men uitgeeft
editio
  2. reeks van uitgeven literaire werken
  4. uitgegeven werk

uitgekiend (adj)
dolōsus
  1. heel goed doordacht, (te) slim

uitgeput (adj)
effētus
  1. dodelijk vermoeid

uitgeven (v)
expendo
  1. financiële middelen aanspreken
  2. een geschrift in drukvorm verspreiden

uitgieten (v)
fundō

uitglijden (v)
lābor
  1. door glijden ten val komen

uitgraven (v)
effodiō
  2. door graven grond geheel verwijderen tot de gewenste ruimte ontstaat

uithakken (v)
caelō
  1.

uithouden (v)
ministrō
  1. langdurig moeilijkheden verdragen of belasting dragen

uithoudingsvermogen (n)
īnstantia
  het vermogen van iemand om zich voor een lange tijd in te spannen of pijn te verdragen

uitjouwen (v)
cano
  1. honend toeroepen

uitkammen (v)
inclinatitas

uitkering (n)
beneficio
  1. betaling van geld op basis van sociale wetgeving

uitkiezen (v)
deligere
  1. uit een aantal mogelijkheden één of meer selecteren

uitkomen (v)
vernō
  3. te voorschijn komen

uitkopen /œytkopə(n)/ (v)
redimere
  1. door geld afkopen, iemand geld betalen om daardoor bepaalde rechten te verwerven of van bepaalde verplichtingen ontslagen te zijn, bijvoorbeeld als aandeelhouder iemands rechten als deelhebber afkopen
  1. zich vrijkopen, afkopen

uitkraaien (v)
evoco
  2. luidkeels iets (onzinnigs) vertellen

uitkrijgen (v)
recitō
  1. ten einde lezen
exuō
  2. uittrekken

uitlaat /ˈœʏ̯tlat/ /ˈœːtlaːt/ (n)
tubulus emissarius
  1. een opening waardoor iets als afvalproducten naar buiten kan treden

uitladen (v)
dēonerō
  1. vrachtgoed uit een scheepsruim of uit overdekte wagen lossen

uitleg (n)
explanatio
  1. een verhaal bedoeld om iets begrijpelijk te maken

uitleggen (v)
explicō
  1. iets doen begrijpen
amplificare
  2. iets groter, langer of ruimer maken
expandere
  3. iets leggend uitspreiden

uitlenen (v)
praestare
  1. iets voor tijdelijk gebruik aan een ander afstaan

uitlichten (v)
educo
  2. speciaal benadrukken

uitmaken (v)
constituo
  3. beslissen

uitmonstering (n)
ornō
  2. uitrusting

uitnemendheid (n)
excellentia
  1.

uitnodigen /'ʌʏt.no.də.ɣə(n)/ (v)
invito
  1. iemand verzoeken iets bij te wonen

uitnodiging (n)
invitatio
  1. een verzoek om iets bij te wonen

uitoefenen (v)
exercitō
  1. in praktijk brengen

uitpikken /'œytpɪkə(n)/ (v)
internoscō
  2. door pakken een gekozen element uit een verzameling kiezen

uitputting (n)
dēfatīgātiō
  1. de toestand waarin iets of iemand aan het eind van zijn of haar krachten is

uitrangeren (v)
abnegō
  1.

uitrichten (v)
-nam

uitrit (n)
abitus
  1. een plaats of opening waardoor of waarlangs men kan of moet uitrijden

uitroep /ˈœtruːp/ /ˈœytruːp/ (n)
exclāmātiō
  1. wat men uitroept, luid geuite woorden of klanken

uitroepen (v)
proclamo
  1. officieel verklaren
exclāmō
  2. uit emotie luid roepen

uitruimen (v)
ēvacuō
  1.

uitrusten (v)
armo
  1. uitrusten
repausō
  1. uitrusten van vermoeienissen

uitrusting (n)
armāmentum
  1. benodigdheden voor een taak

uitschenken (v)
fundō

uitschuren (v)
tergeō
  1.

uitslag /'œɪtslɑχ/ (n)
eventus
  1. afloop, resultaat

uitsluiten (v)
exclūdō
  1. niet langer tot de mogelijkheden rekenen

uitsparing (n)
oeconomia
  2. besparing

uitspatting (n)
nimium

uitsplitsen /'œytsplɪtsə(n)/ (v)
fatiscō
  1. verdelen

uitspraak /œytspra:k/ (n)
appellatio
  1. manier waarop iets ten gehore gebracht wordt
effātum
  2. woord of zin
crīmen
  3. veroordeling

uitspreiden (v)
explicō
  2. uitvouwen

uitstalraam (n)
fenestra tabernaria
  1.

uitstapje (n)
excursiō
  2. kort plezierreisje

uitstellen (v)
cunctor
  1. naar een later tijdstip verschuiven

uitsterven (v)
abolēscō
  1.

uitstijgen (v)
abitus

uitstorten (v)
aspergo
  1. materiaal door storten verspreiden over de ondergrond
praedicō
  expr: zijn hart uitstorten

uitstrekken (v)
porrigō

uittekenen (v)
trahō
  1. tekenen
  2. beschrijven

uittrekken /ˈœytrɛkə(n)/ (v)
excalceare
  1. van je lichaam af halen

uitvaardigen (v)
promulgo

uitverkiezing (n)
sēlēctiō
  1. verkiezing

uitverkoren (adj)
optīvus
  1.

uitvinden (v)
inveniō

uitvinder (n)
inventor
  1. persoon die uitvindingen doet

uitvinding (n)
inventio
  1. de daad van het uitvinden, het ontdekken van een nieuwe methode of een nieuw toestel

uitvissen /'œytfɪsə(n)/ (v)
effodiō
  1.

uitvloeisel /ˈœytflujsəl/ (n)
eventum
  1.

uitvoeren /ˈœytfurə(n)/ (v)
perpetrō
  2. afhandelen, voltrekken, ten uitvoer brengen
fungor
  3. software runnen

uitwas (n)
tūber
  1. uitgroeisel
nimium
  2. ongewenste of ziekelijke doorontwikkeling

uitwaseming (n)
vapōrō
  1. de vochtige, bedompte damp die van een warmer, vochtig voorwerp of persoon afkomt

uitwassen (v)
luere

uitweiding (n)
dīgressiō
  1.

uitwendig (adj)
exter
  1. zich aan de buitenkant bevindend

uitwinnen (v)
impercō
  3. besparen

uitwissen (v)
annihilō

uitwrijven (v)
tergeō

uitzaaiing (n)
metastasis

uitzeilen (v)
velificor
  2. iets zeilend verlaten

uitzenden (v)
ēmittō
  1. straling uitzenden

uitzet (n)
ornō
  1. complete uitrusting van kleren, linnengoed, borden, etc. van een bruid of bruidspaar

uitzetten (v)
expando
  1. in volume toenemen

uitzicht (n)
adspectus
  1. wat men van de omgeving vanaf een bepaalde plek kan zien

uitzien /'œy̆t.sin/ (v)
expecto
  1. een zekere aanblik hebben

uitzondering /œytsɔndərɪŋ/ (n)
exceptio
  1. een geval waarbij men iets niet onder een regel laat vallen

uitzonderlijk /œʏtˈzɔndərlək/ (adj)
eximius
  1. niet alledaags, niet gewoon

umlaut /ˈumlʌʊt/ (n)
mutatio vocalis
  1. trema dat een vocaalwijziging aangeeft
  2. vocaalwijziging o.i.v. een klinker in de volgende lettergreep

unaniem /ʏnɑˈnim/ (adj)
ūnanimus
  1. met eenheid van stemmen

undecime (n)
undecimum
  1.

unie (n)
coniugium

uniek /y.ˈnik/ (adj)
ūnicus
  1. enige in zijn soort

uniform (adj)
ornatus
  1. éénvormig, gelijkvormig

uniform (n)
ornatus

universeel (adj)
ūniversālis
  1. alom bekend, vertegenwoordigd of erkend

universiteit /ynivɛrzitɛɪt/ (n)
universitas
  1. een instelling voor hoger onderwijs, wetenschappelijk onderzoek en dienstverlening

universum (n)
universum
  1. het gehele tijd-ruimtecontinuüm waarin wij bestaan, samen met alle materie en energie

unster /ʌnstər/ (n)
statera
  1. een eenvoudig weegtoestel gebaseerd op een balans met ongelijke armen

ununbium (n)
ununbium
  1. scheikundig element met symbool Uub en atoomnummer 112

ununhexium (n)
ununhexium
  1. een scheikundig element met het symbool Uuh en het atoomnummer 116

ununpentium (n)
ununpentium
  1. een scheikundig element met het symbool Uup en het atoomnummer 115

ununquadium (n)
ununquadium
  1. een scheikundig element met het symbool Uuq en het atoomnummer 114

uraan (n)
uranium
  1. scheikundig element met symbool U en atoomnummer 92

uranium (n)
uranium
  1. scheikundig element met symbool U en atoomnummer 92

urbaan (adj)
urbānus
  1. stedelijk

urethra (n)
urethra
  1. een lange cilindrische holte die de blaas verbindt met de buitenkant van het lichaam

urgentie (n)
exigentia
  1. de mate waarin iets dringend gewenst of nodig is

urine (n)
urina
  1. een vloeistof die bij dieren door de nieren wordt geproduceerd en periodiek wordt geloosd

urinebuis (n)
urethra
  1. een lange cilindrische holte die de blaas verbindt met de buitenkant van het lichaam

urineren /ˌyriˈnɪːrə(n)/ (v)
mingo
  1. het via de blaas lozen van lichamelijke afvalstoffen in de vorm van vloeistof

urn (n)
urna
  1. eerste betekenisomschrijving

utiliseren (v)
utor
  1.

uur /yːr/ (n)
hora
  1. een eenheid van tijd die bestaat uit 60 minuten

uurwerk (n)
horologium
  1. een mechaniek dat de tijd bijhoudt of aangeeft

uw /yu̯/ (possessivePronoun)
tuus
  bezittelijk voornaamwoord uw

vaag (adj)
vagus

vaak /vaːk/ (adv)
saepe
  1. vele malen

vaalheid (n)
aurūgō
  1.

vaandel (n)
vexillum

vaandrig (n)
insigne
  1. een aspirant-reserveofficier

vaardig (adj)
dolōsus

vaardigheid /ˈvaːrdəxɦɛːt/ /ˈvaːrdəxɦɛːɪt/ (n)
habilitas
  1. het vermogen om een handeling bekwaam uit te voeren of een probleem juist op te lossen

vaars (n)
vitula

vaart (n)
velocitas
  1. opgebouwde snelheid
fossa
  2. kanaal, bevaarbaar gemaakte watergang
navigium
  3. het varen, het bedrijven van scheepvaart als beroep

vaartuig /ˈvaːrtœx/ /ˈvaːrtœyx/ (n)
navigium
  1. vervoermiddel op water

vaas /vas/ (n)
vas
  1. een aardewerken of glazen kruik, vooral bedoeld voor het in het water zetten van bloemen

vaatbundel /ˈvatbʏndəl/ (n)
vasum
  1.

vacant (adj)
vacivus

vaccin /vakˈsæː/ /vɑkˈsɛː/ (n)
vaccinum
  1. uit verzwakte ziekteverwekkers bestaande entstof om afweer op te bouwen

vaccinatie (n)
vaccination
  1. een inenting

vacht /vɑxt/ (n)
corium
  1. behaarde huid van een dier, vel van woldragende dieren, met de wol erop

vacuüm (n)
vacuum
  1. materievrije ruimte

vader / ˈvadər / (n)
pater
  1. een mannelijke ouder

vaderland (n)
patria
  1. een land of staat waar iemand geboren en opgegroeid is

vadermoord (n)
pātricīda
  1. moord op iemands eigen vader

vagebond (n)
errō

vagevuur /ˈva.ɣə.ˌvyːr/ /ˈva.χə.ˌvyːr/ (n)
purgatorium
  1. een toestand waar de zielen van gestorven personen gereinigd worden.

vagina (n)
vagina
  1. het vrouwelijke geslachtsorgaan

vakantie /vɑˈkɑn(t)si/ (n)
cessātiō
  1. jaarlijks terugkerende periode waarin leerlingen en personen in verschillende beroepen vrijaf hebben
  2. reis in een jaarlijks terugkerende periode waarin je vrijaf hebt

vakgenoot (n)
socius
  1.

vakman (n)
artifex
  1. een man die zijn vak of professie verstaat

val /vɑɫ/ (n)
casus
  1. omlaag gaan
  2. ten gevolge van de zwaartekracht naar beneden gaan
  3. onvrijwillig ergens op terecht komen

valentie (n)
valentia

valide (adj)
maximē
  1. in staat tot werken en normaal functioneren

valk /vɑlk/ (n)
Falco, falco
  1. roofvogel

valkerij /vɑlkə'rɛɪ/ (n)
accipitraria
  1. africhten van roofvogels

vallei /vɑˈlɛɪ/ (n)
vallis, valles
  1. een laagte tussen bergen

vallen /vɑlə(n)/ (v)
cadere, cado
  1. vrijelijk onder invloed van de zwaartekracht naar de aarde bewegen

vals (adj)
fictus
  1. niet echt, niet legitiem
vitiosus
  2. kwaadaardig

valse kamille (n)
Anthemis arvensis
  1. Anthemis arvensis, een vrij algemeen voorkomende plant behorend tot de Composietenfamilie

valsmunter (n)
falsārius
  1.

vampier /ˈvɑmpir/ (n)
vampyrus
  1. mythologisch ondood wezen

van (preposition)
de
  1. geeft bezit aan
  2. geeft herkomst aan

vanadium (n)
vanadium
  1. scheikundig element met symbool V en atoomnummer 23

vandaag (adv)
hodie
  1. op deze dag

vandalisme (n)
corruptiō
  1. moedwillige en nodeloze beschadiging of vernietiging van andermans of openbaar eigendom

vaneen (adv)
sēiunctim

vangen (v)
capiō
  1. te pakken krijgen
  2. onderscheppen

vangst /vɑŋs/ /vɑŋst/ (n)
captūra

vanmorgen (adv)
hodie māne
  1. de afgelopen ochtend

vanochtend (adv)
hodie māne
  1. de afgelopen ochtend

vanuit (preposition)
de
  1. een plaats aangevend die als oorsprong fungeert

vanwege (preposition)
propter
  1. door een bepaalde reden

vanzelfsprekend (adv)
quippe
  1. iets dat geen verdere uitleg nodig heeft

varen (n)
filix
  1. een sporenplant

variant (n)
variāns

variatie (n)
variatio

varix (n)
varix

variëren (v)
variō

varken (n)
porcus
  1. een tam zwijn, gehouden voor zijn vet en vlees

varkensgras (n)
centenodia
  1. geslacht van kruidachtige planten, Polygonum

varkensstal (n)
hara
  1. overdekt verblijf voor varkens
  2. een zeer smerig huis

varkensvlees (n)
(carō) porcīna

vasodilatatie (n)
vasodilatatio
  1. vaatverwijding

vast (adv)
firmus
  1. niet los, stevig bevestigd
fīxus
  2. niet los te krijgen, muurvast

vasteland /vɑstə'lɑnt/ (n)
continens, terra continens
  1. land in verbinding met continentale landmassa

vasten (n)
quadragesima

vasten (v)
iēiūnō
  1. zich onthouden van voedsel

vasthouden (v)
teneo
  1. beletten dat iets losgaat

vasthoudendheid (n)
persevērantia
  1. het blijven doorgaan met het werken naar een bepaald doel en niet opgeven

vastigheid (n)
firmitās
  1.

vastkluisteren (v)
catena
  1. met kluisters of ketenen ergens aan vastmaken

vastkoeken (v)
caduceus
  1. vastplakken van iets dat eigenlijk niet de bedoeling is

vastleggen (v)
capiō
  1. bewaren van gegevens

vastnaaien (v)
sūtūra
  1. met naald en draad twee zaken met elkaar verbinden

vastspijkeren (v)
clavus
  1. met spijkers bevestigen

vaststaan (v)
constare
  1. zeker zijn

vaststellen /ˈvɑst(st)ɛlə(n)/ (v)
infligo
  2. opleggen.

vastzetten (v)
circumsedeo
  1. iets zodanig zetten...

vat (n)
cupa
  1. ronde ton waar allerhande vloeistoffen in opgeslagen worden

vatten (v)
comprehendere
  2. begrijpen

vazal (n)
ambactus

vechten (v)
bello
  1. strijd leveren

vechter /ˈvɛxtər/ (n)
pugnator
  1. iemand die een gevecht niet uit de weg gaat

vechtlustig (adj)
bellicōsus
  1.

vechtpartij (n)
rixa

vedel (n)
vitula
  1. middeleeuws, meestal vijfsnarig strijkinstrument

veder (n)
penna

vee /veː/ (n)
pecus
  1. door de mens om economische redenen gehouden dieren

veedief (n)
abactor
  1. iemand die vee steelt

veehouder (n)
pecuārius

veel /feɪɫ/ /veːl/ (indefiniteCardinalNumeral)
multum
  1. groot in hoeveelheid
multi
  2. groot in aantal

veelbewogen (adj)
turbulentus
  1.

veeleer (adv)
potior

veelhoek (n)
polygonum
  1. een gesloten stelsel lijnsegmenten die samen een plat vlak omsluiten

veelsoortig (adj)
varius
  1.

veelvuldig (adj)
creber
  1. vaak

veelvuldigheid (n)
frequentia
  1. het grote aantal

veelzijdig (adj)
universalis
  2. met diverse belangen, gebruiksmogelijkheden, interessen etc.

veer /veːr/ /vɪːr/ (n)
elater
  2. mechanische tong of spiraal waarop door buiging spanning gezet kan worden

veerman (n)
navector
  1. een persoon die een veer bedient

veertien /ˈvɪːrtin/ (cardinalNumeral)
quattuordecim
  1. het getal 14

veertiende (ordinalAdjective)
quartus decimus

veertig /ˈfɪːrtəx/ (cardinalNumeral)
quadraginta
  1. het getal 40

veest (n)
ventris flatus
  1. buikwind

veestapel (n)
pecus

veganisme (n)
veganismus

vegen (v)
tergō
  1. zonder water schoonmaken met een borstel

vehikel /ve'hikəl/ (n)
carrus
  1.

veilen /ˈvɛilə(n)/ (v)
praeco
  1. verkopen op een openbare verkoping waar een prijs vastgesteld wordt

veilig (adj)
securus
  1. niet aan gevaar blootstaand

veiligheid (n)
securitas
  1. een situatie waarin een bepaald gevaar niets kan aanrichten

veiligstellen (v)
munio
  1.

veiling /ˈvɛɪ̯.lɪŋ/ /ˈvɛː.lɪŋ/ (n)
auctiō
  1. een plaats waar goederen bij opbod of afslag verkocht worden

veinzen (v)
accedo
  1. zich onecht voordoen

vel (n)
folium
  1. dunne laag
cutis, pellis
  2. afgestroopte huid

veld /vɛlt/ (n)
campus
  1. open stuk land
  2. stuk land voor het bedrijven van een sport
  nog na te kijken

veldfles / ˈvɛltflɛs / (n)
laguncula
  1. een afsluitbare en draagbare fles, meestal uit metaal of plastic vervaardigd, die gebruikt wordt om de drager buitenshuis van vocht te voorzien

veldleeuwerik (n)
alauda

veldsla (n)
rapuntium
  1. en 2. (bladeren van) kruidachtige plant Valerianella locusta

veldslag (n)
pugna
  1. een treffen tussen twee of meer legers

veldtocht /vɛltɔxt/ (n)
expedītiō
  1. een trektocht van een leger met het doel de vijand te verslaan

veldzuring /ˈvɛld.zyː.rɪŋ/ /ˈvɛɫ.tsyː.rɪŋ/ (n)
lapathus
  1. en 2. (bladeren van) de plant Rumex acetosa

velen /ˈveːlən/ (v)
aggravor

velg /vɛlx/ /vɛlχ/ (n)
canthus
  1. de buitenrand van een wiel waar de band omheen zit

venerisch (adj)
venereale
  1. met betrekking tot de geslachtsziekten

venijnboom (n)
taxus
  1. soort naaldboom (Taxus baccata)

venkel (n)
fēnuculum
  1., 2., 3. of 3. (zaad, bladeren of knol van) plant Foeniculum vulgare

venkelzaad (n)
Foeniculi Fructus
  1. gedroogde zaden van Foeniculum vulgare

vennootschap (n)
societas
  1. onderneming of bedrijf met meerdere aandelenhouders

venster /ˈvɛn.stər/ (n)
fenestra
  1. muuropening om lucht en licht door te laten

vent /vɛnt/ (n)
socius
  1. kerel, man

ventilatie (n)
ventilatio

ventilator (n)
ventilatorium

ventrikel /vɛn.ˈtri.kɔɫ/ /vɛn.ˈtri.kəl/ /vɛn.ˈtri.kəɫ/ (n)
ventriculus
  1. één van twee kamers van het hart

ver (adv)
longē
  1. op grote afstand

veraanschouwelijken (v)
demonstro
  1.

verachten /vərˈɑxtə(n)/ /vərˈɑçtə(n)/ (v)
contemnō
  1. in hoge mate minachten
apolactizare
  2. trotseren

verachting (n)
contemptus

verademing /vərˈadəmɪŋ/ (n)
subsidium
  1.

veraf (adv)
repositus
  1.

verafgelegen (adj)
repositus
  1. op grote afstand

verafgoden (v)
adorare
  1. een overdreven bewondering koesteren

verafschuwen /vɛ.ˈrɑf.sxy.wə(n)/ (v)
abōminor
  1. afschuw hebben voor

veranderbaar (adj)
mūtābilis
  1.

veranderen (v)
cambiō
  1. zodanig aan iets werken of iets behandelen dat het anders wordt
  2. zodanig aan zichzelf werken of zichzelf behandelen dat men anders wordt

verandering /və'rɑndərɪŋ/ (n)
cambiatio
  1. iets dat anders is geworden

verarmen (v)
pauperō
  1. armer worden

verband (n)
fascia
  1. een stuk stof om een wond e.d. mee af te dekken

verbannen (v)
ablēgō
  1. iemand van regeringswege dwingen een bepaald gebied te verlaten

verbanning /vər.ˈbɑ.nɪŋ/ (n)
ablēgātiō
  1. het verbod opgelegd krijgen naar een bepaalde plaats terug te keren

verbasteren (v)
dēgener

verbeelding /vər.ˈbeːɫ.dɪŋ/ /vər.ˈbɪːɫ.dɪŋ/ /vɛr.ˈbeːl.dɪŋ(g)/ (n)
opinio
  2. iets visualiseren, ergens een beeld bij maken

verbeiden (v)
expectatio

verbergen (v)
cēlō
  1. iets ergens plaatsen waar het niet gemakkelijk door anderen gevonden wordt

verbeteren /vərˈbetərə/ (v)
meliorem facio
  1. (iets) beter maken, de kwaliteit verhogen
corrigō
  2. van fouten ontdoen

verbetering /vər.ˈbe.tə,rɪŋ/ (n)
melioratio
  1. een verandering ten goede

verbieden /vɛɾ.'bi:.dǝ(n)/ (v)
interdicere
  1. een bepaalde handeling strafbaar stellen

verbijten (v)
supprimo
  1. zijn gevoelens van ergernis of pijn onder controle houden

verbinden (v)
cōpulō
  1. twee of meer onderdelen aan elkaar vastmaken
  2. met iets of iemand contact maken via de telefoonlijn
cōnectō
  3. behandelen door het aanbrengen van verband

verbinding /vər.ˈbɪn.dɪŋ/ /vɛr.ˈbɪn.dɪŋ(g)/ (n)
nexus
  1. verbinden of samenvoegen
  3. communicatie
  4. vervoer
compositum
  2. scheikunde

verbittering /vər'bɪtərɪŋ/ (n)
acerbitās
  1.

verbleken (v)
pallescere
  1. alle kleur verliezen

verblijf (n)
mansio

verblijven /vər'blɛɪvə(n)/ (v)
maneō
  1. tijdelijk wonen, ergens tijd doorbrengen

verbluffend /vərˈblʏfənt/ (adj)
mirabilis
  1.

verbod /vərˈbɔt/ (n)
vetitum
  1. strafmaatregel

verbond (n)
societas

verborgen (adj)
abditus
  1.onzichtbaar gemaakt

verborgenheid (n)
sēcrēta
  1. iets dat verborgen is

verbouwen (v)
colō
  2.planten telen

verbouwereerd (adj)
attonitus

verbranden /vərˈbrɑndə(n)/ (v)
cremō
  1. verteerd worden door vuur of hitte

verbreiden /vər'brɛidə(n)/ (v)
dissipō
  1. verspreiden
  2. propageren

verbruik (n)
absūmēdō
  2. de totale verbruikte hoeveelheid

verbruiken (v)
consumere

verbruiker (n)
cōnsumptor

verbuiging /vər.ˈbœʏ̯.χɪŋ/ /vər.ˈbœː.ɣɪŋ/ (n)
declinatio
  1. het veranderen van de vorm van een naamwoord of voornaamwoord om een zekere grammaticale rol aan te duiden

verdacht (adv)
suspectus

verdagen (v)
cunctor
  1. een zitting opschorten tot een nadere datum

verdedigen (v)
defendere
  1. beschermen tegen een aanval

verdediging (n)
mūnīmen

verdelen (v)
dispartio
  1. in kleinere stukken uiteendoen

verdeling (n)
dīvīsiō

verdenken /vɛrdɛŋkə(n)/ (v)
suispectare
  1. het vermoeden hebben van iets slechts

verder (adv)
porrō

verderfelijk /vərˈdɛrfələk/ (adj)
morbidus
  1.

verdichtsel /vərˈdɪxtsəl/ (n)
commentum
  1. iets dat niet bestaat

verdienen (v)
mereō
  1. het recht op een beloning of bestraffing verwerven
  2. geld verkrijgen door arbeid of een andere prestatie

verdienste (n)
meritum
  2. goede, opbouwende daad

verdienstelijkheid (n)
ēmereō
  1. de hoedanigheid van een beloning verdienen

verdieping /vər.ˈdi.pɪŋ/ (n)
tabulātum
  3. alle ruimten op één hoogte in een gebouw

verdikken (v)
lato
  1. dikker worden
  2. dikker doen worden

verdraagzaamheid (n)
tolerantia
  1. bereidheid om te aanvaarden dat anderen zich gedragen op een manier die je niet goed vindt

verdrag /vərˈdrɑx/ (n)
foedus
  1. een wettelijk wederzijds bindende overeenkomst tussen twee of meer staten

verdragen (v)
perpetior
  1. bestand zijn tegen

verdriet /vər'drit/ (n)
lucto
  1. een gevoel van droefheid

verdrietig (adj)
ater
  1. in sombere stemming

verdrijven (v)
exigō
  1.uit het land verjagen

verdrinken (v)
obruent
  1. in het water omkomen
  2. in het water doen omkomen
  3. door drinken van alcohol doen verdwijnen

verdrogen /vər.ˈdro.ɣə(n)/ /vər.ˈdro.χə(n)/ /vɛr.ˈdro.ɣə(n)/ (v)
arēscō
  1. gevaarlijk veel water verliezen

verdrukken (v)
supprimo
  1. onderdrukken

verdubbelen /vərˈdʏbələ(n)/ (v)
binus

verduisteren (v)
obscuro
  1. donkerder maken
pecūlor
  2. een misdrijf waarbij geld ontvreemd wordt

verduistering /vər.ˈdœʏ̯.stə.rɪŋ/ /vər.ˈdœː.stə.rɪŋ/ /vɛr.ˈdœːs.tə.rɪŋ(g)/ (n)
eclipsis

verdunnen (v)
diluere
  2. door toevoeging van oplosmiddel de concentratie verlagen

verdwijnen /vərˈdʋɛɪnə(n)/ (v)
aborior
  1. wegraken
abolescō
  3. uit het zicht gaan

verdwijning (n)
abitus
  1. het verdwijnen

vereenvoudigen (v)
simplificor

vereerder (n)
adorator
  1.

verengen (v)
angustō
  1. nauwer maken; te nauw maken, smaller worden

verenigen (v)
aduno
  1. afzonderlijke delen tot één geheel maken

vereniging /və.ˈre.nə.ɣɪŋ/ /və.ˈre.nə.χɪŋ/ /vər.ˈe.ni.ɣɪŋ(g)/ (n)
consortium
  1. groepering van mensen die op een bepaald doel gericht is
coniugium
  3. een operatie die twee of meer verzamelingen samenvoegt

vereren (v)
adoro
  1. tot onderwerp van aanbidding hebben, eer bewijzen

verergeren (v)
aggravo
  1. erger worden of maken

verf /vɛrf/ (n)
pigmentum
  1. de algemene benaming voor een product dat bedoeld is om voorwerpen te beschermen tegen de weersomstandigheden of te kleuren door ze van een pigmenthoudende laag te voorzien

verfijndheid (n)
argūtiae
  1. het heel geavanceerd en ontwikkeld zijn

verfijning (n)
urbānitās
  1. iets preciezer aangepast maken

verflauwen (v)
dēcrēmentum
  1.

verfoeilijk /vər'fujlək/ (adj)
dēfōrmis
  1.

verfraaien (v)
decoro
  1. mooier maken

verfraaiing (n)
ornamentum musicalis
  1. iets moois; het iets mooier maken

vergaan (v)
abolesco

vergadering /vərˈɣadəˌrɪŋ/ /vərˈχadəˌrɪŋ/ (n)
concilium
  1. een georganiseerde bijeenkomst voor bespreking en overleg

vergaren (v)
collecta
  1. bijeenbrengen

vergeet-mij-niet (n)
myosotis

vergeetachtigheid (n)
immemoratio
  1. het slecht kunnen onthouden; de neiging hebben zaken snel te vergeten

vergelden (v)
reditus
  2.

vergelding (n)
talio

vergelen (v)
flavesco
  1. geel worden door veroudering of invloed van de omgeving

vergelijken (v)
comparare
  1. de overeenkomsten en verschillen van twee zaken in beschouwing nemen

vergelijkende trap (n)
comparativus
  1. de vorm die een bijvoeglijk naamwoord aanneemt als het in een vergelijking gebruikt wordt

vergelijking /vɛrɣə'lɛɪkɪŋ/ (abbreviation)
comparātiō
  1. relatie tussen twee zaken
aequatio
  2. wiskundige uitdrukking

vergeten (v)
amitto memoriam
  1. uit het geheugen verloren gaan

vergeven (v)
condono
  1. vergiffenis schenken

vergevensgezind /vərˈxevənsxəzɪnt/ (adj)
clemens
  1. klaar om anderen te vergeven

vergeving (n)
remissio
  1. het iemand niet kwalijk nemen van iets; het kwijtschelden van een schuld

vergevorderd /'vɛrxəvɔrdərt/ (adj)
sērus
  1.

vergezellen (v)
comitō
  1. met iemand meegaan

vergiet /vərˈxit/ (n)
cōlum
  1. teiltje met gaten

vergieten (v)
effundo

vergif /vərˈɣɪf/ (n)
venenum, toxicum
  1. iets dat levende wezens schaadt

vergiffenis (n)
remissio
  1. het iemand niet kwalijk nemen van iets; het kwijtschelden van een schuld

vergift (n)
toxicum
  1. een stof die in kleine hoeveelheden toegediend een zeer schadelijke of zelfs dodelijke werking heeft

vergiftigen (v)
venēnō
  1. blootstellen aan een voor het lichaam schadelijke vreemde stof

vergissing /vər.ˈɣɪ.sɪŋ/ /vər.ˈχɪ.sɪŋ/ /vɛr.ˈɣɪ.sɪŋ(g)/ (n)
error
  1. iets doen dat niet juist is, of een verkeerde conclusie trekken

vergoeden (v)
tueor
  1. aan iemand compensatie verlenen voor gemaakte kosten of geleden schade

vergooien /vər'xojə(n)/ (v)
deerro
  1.

vergrijpen (v)
assultō
  1.iemands iets onoorbaars of onzedigs aandoen

vergroten (v)
grandiō
  1. groter doen worden

vergrotende trap /vərˈɣrotəndə trɑp/ (n)
comparativus
  1. de vorm die het bijvoeglijk naamwoord aanneemt in vergelijkingen

vergroting (n)
prōlātiō
  1. een toename in grootte

verguizen /vər'xœyzə(n)/ (v)
diffāmō
  1.

vergulden (v)
aurō
  1. een voorwerp bedekken met een dun laagje goud

verguldsel (n)
aurātūra
  1. dun laagje (blad)goud

vergunning (n)
licentia
  1. een officiële (noodzakelijke) toestemming om een bepaalde activiteit uit te voeren

verhaasten (v)
addo gradum

verhalen (v)
narrō
  1. een verhaal vertellen

verhandeling (n)
detractatus

verheffen (v)
levare
  (vrijmetselarij)
  naar fysiek of geestelijk niveau brengen

verhelpen (v)
fīgō
  1. een probleem uit de weg ruimen

verhemelte (n)
palātum
  1.

verheugd (adj)
gāvīsus

verheugen (v)
laetificō
  1. zich ~: blijdschap ervaren

verheugend (adj)
gaudens
  1. bij makend

verhinderen (v)
antevenire
  1. voorkomen, ervoor zorgen dat iets niet gebeurt

verhitten (v)
incitō
  2. aanwakkeren

verhogen (v)
animo
  1. hoger doen worden

verhoging /vər.ˈɦo.ɣɪŋ/ /vər.ˈɦo.χɪŋ/ /vɛr.ˈho.ɣɪŋ/ (n)
auctus
  2. het hoger maken van een prijs, premie e.d.

verhoren (v)
interrogare
  1. iemand onderwerpen aan indringende vragen, met name over diens rol in strafbare handelingen

verhouding /vərˈɦɔʊ̯.dɪŋ/ /vərˈɦʌʊ̯.dɪŋ/ /vɛrˈhaʊ̯.dɪŋ/ (n)
prōportiō
  1.
rēs
  3. een intieme, duurzame relatie tussen twee personen

verhuizen (v)
migrō
  1. van woonplaats veranderen
  2. de inboedel van een ander overbrengen

verhuizing /vərˈhœʏzɪŋ/ /vərˈhœːzɪŋ/ (n)
migratio
  1. de verwisseling van één (semi-) permanente woonplaats voor een andere

verhullen (v)
advēlō
  1. iets niet openlijk zeggen of tonen

verificateur (n)
moderātor

verifiëren (v)
verifico
  1. nagaan, controleren

verjaardag (n)
diēs nātālis
  1. de dag waarop iemand viert dat hij of zij geboren werd

verjaardagstaart (n)
lībum nātāle
  1.

verjaarsfeest (n)
nātālicia
  1.

verjaring (n)
dispositio
  1. het niet meer afdwingbaar zijn van een vordering door het verloop van de tijd

verjongen (v)
repubesco
  1. jonger maken

verjonging /vər'jɔŋɪŋ/ (n)
reiuvenatio
  2. vernieuwen van de (levens)krachten

verkeer (n)
transitus
  1. het geheel van verplaatsingen waarbij goederen of personen vervoerd worden

verkennen (v)
explōrō
  1.
speculor
  2. waarnemingen in een vijandelijk of onbekend gebied uitvoeren om strategische informatie in te winnen

verkeren (v)
ibo
  1. in een toestand zijn

verkiezen (v)
dīligō
  1. iemand door een stemming een ambt doen toekomen

verkiezing /vər.ˈki.zɪŋ/ /vɛr.ˈki.zɪŋ(g)/ (n)
creatio
  1. het kiezen door middel van stemming

verklaren /vɛrˈklarə(n)/ (v)
describere
  1. duidelijk maken
dico
  2. een officieel standpunt uitspreken

verklaring /vər.ˈkla.rɪŋ/ /vɛr.ˈkla.rɪŋ(g)/ (n)
explanatio
  1 het verklaren
  3. opheldering
fatum
  4. schriftelijk stuk

verkleinwoord /vərˈklɛɪ̯nʋɔːrt/ (n)
(nomen) deminutivum
  1. woord waardoor iets als klein of weinig wordt voorgesteld

verkoop /ˈvɛrkop/ (n)
venditio
  1. het verkopen (voor geld aan een ander geven)

verkopen /vərˈkopə(n)/ (v)
vendo
  1. goederen tegen betaling aan een nieuwe eigenaar geven

verkoper /vər'kopər/ (n)
institor
  1. iemand die goederen of diensten verkoopt

verkorten (v)
abbreviō

verkorting /vər.ˈkɔr.tɪŋ/ /vɛr.ˈkɔr.tɪŋ/ (n)
abbreviātiō

verkoudheid (n)
gravēdō
  1. een virusinfectie aan keel of neus

verkrachten /vər'krɑxtə(n)/ (v)
constuprō
  1. iemand met geweld tot seksueel verkeer dwingen
stuprare
  2. op grove wijze schenden

verkrachting (n)
illata pudicitiae
  1. een seksuele daad onder dwang

verkrijgbaar (adj)
impetrābilis

verkrijgen (v)
assequor
  1. in bezit krijgen, verwerven

verkwister (n)
consumptor
  1.

verlagen /vərˈlaxə(n)/ (v)
discedo
  1. op een lager peil brengen

verlamming /vərˈlɑmɪŋ/ (n)
paralysis
  1. toestand waarin men niet is staat is zich te bewegen

verlangen (n)
voluntas
  1. iets willen hebben

verlangen (v)
cupio
  1. iets erg graag willen hebben

verlaten (v)
dimitto
  1. weggaan
  5. zich laten gaan
relinquere
  2. in de steek laten
  3. onverzorgd achterlaten

verleden (adj)
praeteritum
  1. voorbij

verleden (n)
praeteritum
  1. de voorafgaande tijd

verleden tijd (n)
praeteritum

verleiden (v)
tentō
  1. tot kwaad brengen

verleiding /vər.ˈlɛɪ̯.dɪŋ/ /vər.ˈlɛː.dɪŋ/ /vɛr.ˈlɛɪ̯.dɪŋ/ (n)
inlectamentum
  1. het verleiden van iets of iemand

verlenen /vərlenə(n)/ (v)
dono
  1. iemand begunstigen met iets, iemand iets toestaan

verlengen /vərˈlɛŋə(n)/ (v)
porrigō
  2. langer laten duren

verlevendigen (v)
ambulans

verlichting (n)
subsidium
  3.

verlies /vər'lis/ (n)
amissio
  1. het teloorgaan, kwijtraken

verlieven (v)
amorem ardeo
  1. iemand liefhebben; houden van iemand

verliezen (v)
amitto
  1. iets kwijt raken

verloederen /vərˈludərə(n)/ (v)
dēgener
  1. te gronde gaan

verlokken (v)
seducere
  1. tot kwaad brengen

verlokkend (adj)
gulōsus
  1. heel erg aantrekkelijk

verloochenen (v)
dēcipiō

verloofde (n)
fidentiatus
  1. iemand die toegezegd heeft met een partner in het huwelijk te willen treden

verloren /vərˈloːrə(n)/ (adj)
perditus
  1-5.

verloskundige (n)
obstetrīx
  1. iemand bekwaamd in de hulp bij geboortes

verlossen (v)
libero
  1. daadwerkelijk of overdrachtelijk van ketenen bevrijden

verlossing /vər.ˈlɔ.sɪŋ/ /vɛr.ˈlɔ.sɪŋ/ (n)
conservatio
  1. de bevrijding van de gevolgen van de zonden van de mens door het geloof in Jesus

verlustigen (v)
diverto
  1. plezier beleven door naar iets te kijken

vermaak (n)
oblectāmen

vermaardheid (n)
celebritas
  1. het beroemd zijn

vermageren (v)
mācrēscō
  1.aan lichaamsgewicht verliezen

vermaken /vərˈmakən/ (v)
oblectare
  1. iemand prettig en leuk bezighouden

vermeerderen (v)
auctus
  1. in getal doen toenemen of laten toenemen

vermeerdering (n)
augmentum

vermelden (v)
memorō
  1. een feit noemen in een verhaal of tekst

vermelding (n)
mentiō

vermengen (v)
misceo

vermenging (n)
mixtūra
  1.

vermenigvuldigen (v)
multiplicō
  1. het herhaald optellen van een getal; een rekenkundige bewerking waarvan de uitkomst het product wordt genoemd

vermetel /vərˈmetəl/ (adj)
magnanimus
  1.

vermetelheid (n)
audax
  1. het op een onbeschroomde, brutale wijze vrijmoedig en veel durf hebben

vermijdbaar (adj)
evitabilis
  1. van iets dat het niet noodzakelijk is en dat het voorkomen kan worden

vermijden /vərˈmɛi̯də(n)/ (v)
vitare
  1. trachten te ontwijken

vermiljoen (adj)
miniānus
  1. kleur

verminderen /vərˈmɪndərə(n)/ (v)
dēcrēmentum
  1. afnemen in aantal, kleiner worden
dēdūcō
  2. doen afnemen in aantal, kleiner maken

verminken (v)
discerpō
  1. iemands lichaam blijvend en misvormend letsel toebrengen

verminkt (adj)
claudus

vermissen (v)
deerro
  1.

vermits (conjunction)
as
  1. omdat of aangezien, geeft onderschikkend een reden aan

vermoedelijk (adj)
hypotheticus
  1. naar men denkt, maar niet zeker weet

vermoeden /vərˈmudə(n)/ (n)
opinatio
  1. een waarschijnlijke waarheid

vermoeden /vərˈmudə(n)/ (v)
opīnor
  1. een gedachte koesteren waarvan men niet zeker is maar die een zekere waarschijnlijkheid inhoudt

vermoeid (adj)
dēfessus
  1. behoefte hebbend om uit te rusten

vermoeidheid (n)
fatīgātiō

vermogen /vərˈmoχə(n)/ (n)
vīcus
  1. een hoeveelheid kapitaal
potentia
  2. de kwaliteiten om iets te kunnen doen

vermogend (adj)
dives

vermommen (v)
dissimulō
  1. zich op onherkenbare wijze uitdossen
  2. iemand op herkenbare wijze uitdossen

vermoorden (v)
assassīnō
  1. gewelddadig van het leven beroven

vermout (n)
absinthium
  1. versterkte wijn, op smaak gebracht met aromatische planten en kruiden

vermurwen /vərˈmʏrwə(n)/ (v)
mollescō
  2. ompraten

vernielen (v)
aufero

vernietigen /vərˈnitəɣə(n)/ (v)
delere
  1. volledig tenietdoen

vernietiging (n)
clādes
  1. einde maken aan het bestaan van iets

veronderstellen (v)
adscisco
  1. een bepaalde aanname maken

verontreinigen /vər.ɔnt.ˈrɛɪ̯.nə.χə(n)/ /vər.ɔnt.ˈrɛː.nə.ɣə(n)/ /vɛr.ɔnt.ˈrɛɪ̯.nɪ.ɣə(n)/ (v)
inquinō
  1. ergens schadelijke en stoffen en vuiligheden inbrengen

verontrusten (v)
dīvidia
  1. ongerust maken, zorgen baren

verontwaardigd (adv)
indignans
  1. gevoelens koesterend dat men te na gekomen is

veroordelen /vərˈordelə(n)/ (v)
condemnare
  1. in een rechtszaak een oordeel uitspreken

veroorzaken (v)
creō
  1. de oorzaak zijn van

verorberen (v)
consumere

verordenen (v)
dicere

verordening (n)
praescriptum

verordonneren (v)
imperō
  1. dwingend voorschrijven

verouderd (adj)
obsolētus

verouderen /vərˈʌʊdərə(n)/ (v)
senescō
  1. ouder worden

veroveren /vərovərə(n)/ (v)
debello
  1. een gebied door een militaire operatie in zijn macht nemen

verpakken (v)
convāsō

verplanten /vər.ˈplɑn.tə(n)/ (v)
inducere
  1. op een andere plaats zetten

verpleegkundige (n)
infirmarius
  1. iemand die beroepshalve patiënten verpleegt
  2. een deskundige in de verpleegkunde

verpleegster (n)
infirmarius
  1. vrouw die zorg verleent aan zieken of gewonden

verpletteren (v)
pervinco

verplichten (v)
obligare
  1. tot regel maken dat iets moet

verplichtend (adj)
mūnis
  1.

verplichting /vər.ˈplɪx.tɪŋ/ /vər.ˈplɪχ.tɪŋ/ /vɛr.ˈplɪx.tɪŋ(g)/ (n)
obligātiō
  1. iets dat moet

verpozing (n)
relaxātiō
  1.

verraad /vəˈraːt/ (n)
proditio
  1. het schenden van trouw

verraden (v)
dēferō
  2. een geheim prijsgeven

verraderlijk (adj)
perfidus

verrassen (v)
decipio
  1. iemand onverwachts met iets confronteren
  2. iemand onverwachts verblijden

verrassing /və.ˈra.sɪŋ/ /və.ˈrɑ.sɪŋ/ /vɛ.ˈrɑ.sɪŋ(g)/ (n)
inopīnātum
  1. een geheel onverwachte gebeurtenis

verrijken (v)
divito
  1. rijker maken

verroeren (v)
permovere
  1. in beweging komen

verrot (interjection)
cariōsus

verrotten /və.rɔ.tə(n)/ (v)
cariēs
  1. vergaan door rotting

vers /vɛrs/ (adj)
mustus
  2. niet ingeblikt, niet diepgevroren

vers /vɛrs/ (n)
carmen
  1. gedicht

verschalken /vər'sxɑlkə(n)/ (v)
scurra
  1.

verschansing (n)
arx
  1. militaire versterking
  2. reling van een schip

verscheiden (v)
transeo
  1.

verscheidene (indefinitePronoun)
aliquot

verschijnen /vər'sxɛɪnə(n)/ (v)
appareo
  1. aan het licht treden, zichtbaar worden
  3. voor het gerecht verschijnen

verschijning (n)
age, agite (plural)

verschijnsel /vɛrsxɛɪnsəɫ/ (n)
phaenomenon
  1. iets dat zich voordoet

verschil (n)
differentia
  1. een aspect dat bij vergelijking anders is

verschillen (v)
differō
  1. in bepaalde opzichten niet hetzelfde zijn

verschillend (indefiniteCardinalNumeral)
absimilis
  1. niet op elkaar lijkend

verschrikkelijk /vər'sxrɪkələk/ (adv)
dīrus
  1. zo erg dat men er van schrikt

verschroeien (v)
urere
  1. het verbranden van materiaal zonder aanwezigheid van vuur

verschrompelen (v)
marceō
  1. door uitdroging rimpelig en klein worden

verschuiven (v)
movere
  1. het proces van in contact met de grond zich voortbewegen
  2. iets in contact met de grond doen voortbewegen
  3. naar een andere datum of tijdstip verplaatsen

versieren /vɛrˈsi:rə(n) (v)
adorno
  1. iets meer aantrekkelijk of mooier maken
seducere
  3.

versiersel (n)
ornamentum musicalis
  1.iets wat is aangebracht ter verfraaiing, maar verder geen nuttig doel heeft

versimpelen (v)
simplificor
  1. makkelijker maken; eenvoudiger maken

verslaafd (adj)
hāmātus

verslaafde (n)
dēpendēns
  1.iemand die verslaafd is aan iets

verslaan (v)
vincō
  1. een definitieve overwinning boeken op een tegenstander

verslag /vərˈslɑx/ (n)
auditio
  1. bericht over een gebeurtenis of toestand

verslaggever (n)
relātor

verslapping (n)
relaxātiō
  1. het slapper of minder gespannen zijn

verslechteren (v)
deterioror
  1. slechter worden

verslinden (v)
peredō
  1. grote hoeveelheden geheel verorberen

versluieren (v)
advēlō
  1.

versnellen (v)
accelerō
  1. een grotere snelheid (doen) bereiken

versnelling (n)
acceleratio
  1. toename van het tempo
  2. tweede tijdsafgeleide van de positie
commutatio
  3. mechaniek voor overdracht van aandrijving

versnijden (v)
diluere

versomberen (v)
ambiguus
  1. minder licht worden (met name van het weer)

verspreiden (v)
dispello
  1. in omloop brengen, over een groter oppervlak uitbreiden

verspreidingsgebied (n)
regio

verstaan /vər.ˈstaːn/ (v)
concipere
  1. begrijpen van een uiting

verstaanbaarheid (n)
claritudo
  1. het kunnen begrijpen wat er gezegd wordt

verstalen (v)
chalybeius
  1. iets harder maken door het met een laag staal te bedekken

verstand (n)
notitia
  1. kennis, weten
mens
  2. denkkracht, denkvermogen (met betrekking tot het brein)
intellectus
  te controlerende vertalingen

verstandig (adj)
sapiens
  1. met verstand

verstandskies (n)
dēns sapientiae
  1. elk der vier achterste kiezen van boven- en onderkaak die pas later opkomen (als mensen tot de jaren des verstands zijn gekomen)

verstellen /'vərˈstɛlə(n)/ (v)
maca
  1. weer in orde brengen, zorgen dat het heel wordt
accommodō
  2. anders stellen

verstenen (v)
lapidesco
  1.

versterken /vɛrstɛrkə(n)/ (v)
corrōborō
  1. sterker maken
  2. het aantal vergroten
confirmare
  3. beter bestand maken tegen aanvallen

versterking /vər.ˈstɛr.kɪŋ/ /vɛr.ˈstɛr.kɪŋ(g)/ (n)
supplēmentum
  1. het versterken
  2. extra hulp in probleemsituaties
fortificātiō
  3. een fortificatie

verstevigen (v)
firmor
  1. iets steviger maken

versteviging (n)
fortificātiō
  1. het sterker maken van iets; het steviger maken van iets

verstijven (v)
lapidesco
  1. stijf worden

verstikken (v)
suffocare
  1. doen stikken

verstikking (n)
suffocatio
  1.

verstoordheid (n)
morositas
  1. gevoel van woede en toorn

verstoppen /vər'stɔpə(n)/ (v)
lateō
  1. iets stoppen waar het niet gemakkelijk gevonden zal worden
obtūrō
  2. een nauwe gang of buis blokkeren

verstopping (n)
obstructiō
  2.

verstoren /vərˈstorə(n)/ (v)
turbō
  1. uit de concentratie brengen, onderbreken wat men aan het doen is

verstoring (n)
turba
  1. onderbreking van het gewone of gewenste beloop

verstoten (v)
infitior
  1. niet langer in de omgeving dulden

verstrekken (v)
dare
  1. ter beschikking stellen

verstrikken (v)
illaqueō

verstrooien (v)
dispello
  1. spreiden

verstrooiing (n)
dispersus
  1. amusement
  2. verspreiding over een groter gebied dan oorspronkelijk het geval was

verstuiking (n)
lūxus
  1.

versturen /vər'styrə(n)/ (v)
ablēgātiō
  1. iets aan een verzendbedrijf ter bezorging afgeven

vertaalwerk (n)
traductio
  2. iets dat men vertaald heeft

vertakking (n)
bifurcum
  1. plaats waar iets vertakt is

vertalen (v)
traducere, vertere
  1. omzetten van geschreven of gesproken informatie naar een andere taal

vertaler (n)
interpres

vertaling /vərˈtalɪŋ/ (n)
traductio
  1. iets dat vertaald is

verte /ˈvɛrtə/ (n)
absentia
  1. het gebied dat nog net binnen zichtsafstand is

vertederen (v)
mollescō
  1. teder stemmen

vertegenwoordigen (v)
effingĕre
  1.

vertegenwoordiger (n)
repraesentātīva
  1. iemand die de plaats van een ander inneemt

vertellen (v)
narrō
  1. een al of niet ware gebeurtenis verhalen

verteren (v)
digero
  1. voedsel afbreken

verticaal (adv)
verticalis

vertolken (v)
traho
  1. vertalen, het van de ene taal omzetten in een andere taal

vertoning (n)
demonstrationis

vertraging /vər.ˈtra.ɣɪŋ/ /vər.ˈtra.χɪŋ/ /vɛr.ˈtra.ɣɪŋ(g)/ (n)
mora
  1. het langzamer gaan

vertrek (n)
spatium
  1.
abitio
  2. de actie van het vertrekken of weggaan

vertrekken /vərtrɛkə(n)/ (v)
abambulo
  1. weggaan

vertroebelen /vər'trubələ(n)/ (v)
nebula
  1. onduidelijk worden

vertroetelen (v)
mōrigerō
  1.

vertroosten (v)
alloquor
  1. iemand hoop, vertrouwen en troost geven bij moeilijkheden

vertroosting (n)
cōnsōlātiō

vertrouwd (adv)
domesticus

vertrouwdheid (n)
conversātiō
  1. iets dat getuigt van een zekere intimiteit of bekendheid

vertrouwen (n)
fides
  1. het geloof in betrouwbaarheid van een persoon

vertwijfeling (n)
desperatio

vervaard (adj)
dirus

vervaardiging (n)
factūra
  1. het maken, produceren van iets

verval (n)
cariēs
  1 verslechteren
cadō
  3 verschil in waterstand

vervalsing /vər.ˈvɑɫ.sɪŋ/ /vɛr.ˈvɑl.sɪŋ(g)/ (n)
falsificatio
  1. een artefact opzettelijk nagemaakt om mensen in de waan te brengen dat het echt is

vervangen /vər'vɑŋə(n)/ (v)
repono
  1. het ene de plaats doen innemen van het andere

vervangend /vərˈvɑŋənt/ (adj)
histriōnia

verveelvoudiging (n)
auctus
  1. het veel groter worden van iets zodat het meer dan twee keer zo groot of veel is

vervelend (adj)
molestus
  2. op een hinderlijke manier onprettig

verven (v)
colorare
  1. met verf bestrijken

verver (n)
pictor

vervoeging /vər.ˈvu.ɣɪŋ/ /vər.ˈvu.χɪŋ/ /vɛr.ˈvu.ɣɪŋ(g)/ (n)
coniugātiō
  1. verbuiging van een werkwoord

vervoeren (v)
transporto
  1. personen of objecten naar een andere plek brengen

vervoering (n)
ēlātiō

vervoermiddel (n)
vehiculum
  1. een object dat bedoeld is om personen of goederen te vervoeren

vervolmaken (v)
perfectum
  1. meer volmaakt maken

vervorming (n)
trānsfōrmātiō
  2. het proces van iets een andere vorm geven

vervreemden (v)
abaliēnō
  1. vreemd maken, van eigenaar doen wisselen

vervuilen (v)
inquinō
  1. bezoedelen met verontreinigingen

vervullen (v)
pleo
  1. het (doen) uitkomen van een voorspelling of belofte

verwaardigen (v)
digno
  1.

verwaarlozen (v)
neglegō
  1. iets niet de benodigde verzorging schenken

verwachten (v)
expecto
  1. ergens van uitgaan

verwant (adj)
propinquus
  1. geparenteerd, familie zijnd
  2. op een of andere wijze gerelateerd

verwant (n)
maior
  1. familielid

verwantschap (n)
necessitudo
  2. overeenkomst, affiniteit

verwarmen (v)
calefacio
  1. iets warm maken

verwarming /vər.ˈʋɑr.mɪŋ/ /vər.ˈβ̞ɑr.mɪŋ/ /vɛr.ˈwɑr.mɪŋ(g)/ (n)
calefactio
  2. een installatie die voor het verwarmen zorgt

verwarren /vɛrˈʋɑrən/ (v)
confundō
  1. in de war brengen
  2. door elkaar halen

verwarring /vər.ˈʋɑ.rɪŋ/ /vər.ˈβ̞ɑ.rɪŋ/ /vɛr.ˈwɑ.rɪŋ(g)/ (n)
tumultus
  1. een verwarde toestand

verweer (n)
mūnīmen

verweerder (n)
reus

verwekken /və(r).ˈʋɛ.kə(n)/ (v)
pariō
  doen ontstaan (ook in biologische zin)

verwekker (n)
genitor
  1.iemand die de biologische vader van iemand is

verwekking (n)
procreatio

verwelkomen /vər'ʋɛlkomə(n)/ (v)
adventu festum ago
  1. iemand begroeten en welkom heten

verwennen (v)
mōrigerō
  1. iemand een te goede behandeling geven

verwensen /vər'wɛnsə(n)/ (v)
maledictio
  1.

verwensing (n)
exsecratio
  1. vloek of belediging

verwerpen (v)
negō
  1. afwijzen
dimittere
  3. verstoten

verwerping (n)
dīmissiō
  1. het afwijzen van iets

verwijden (v)
ampliō
  1.

verwijderd (adj)
repositus

verwijderen /vərˈwɛɪ̯dərə(n)/ /vərˈʋɛɪ̯dərə(n)/ /vərˈβ̞ɛːdərə(n)/ (v)
adimō
  1. weghalen

verwijdering (n)
ablatio
  1. het verwijderen

verwijfd /vər'wɛift/ (adj)
perfluus
  1.

verwijten (n)
culpō

verwikkeling (n)
argumentum

verwisselen (v)
fallo
  1. twee zaken elkaars plaats in doen nemen

verwittigen (v)
admonere
  1. ~ van iemand ergens van op de hoogte brengen

verwittiging (n)
monstrum
  1.

verwoedheid (n)
luxuria

verwoesten (v)
delere
  1. totaal vernielen

verwoestend (adj)
vastificus
  1. (onvoltooid deelwoord) vernielend
  2. (bijvoeglijk naamwoord) vernielend

verwonden (v)
sauciō
  1. lichamelijk letsel veroorzaken

verwonding (n)
vulnus
  1. lichamelijk letsel

verworden (v)
dēgener
  1. ten kwade veranderen in iets

verzachten (v)
molliō
  1. minder erg maken

verzadigen (v)
sumptus
  1.

verzaken (v)
aspecto

verzamelen /vər'zamələ(n)/ (v)
colligere
  1. bijeenbrengen
colligō
  2. een verzameling hebben of aanleggen
  3. bijeenkomen

verzameling /vər.ˈza.mə.lɪŋ/ /vɛr.ˈza.mə.lɪŋ(g)/ (n)
collēctus
  1. meerdere voorwerpen...
collectum
  2. wiskundige verzameling

verzekeren (v)
elementum
  1. verklaren dat iets ...

verzekering /vər.ˈze.kə.rɪŋ/ /vɛr.ˈze.kə.rɪŋ(g)/ (n)
confīdentia
  2. de mededeling dat iets een feit is

verzender (n)
repertor
  1. de persoon die een of ander bericht naar een of meer ontvangers stuurt

verzet (n)
resistantia
  1. handelingen gericht tegen de heersende macht of de aanvallende vijand

verzetje (n)
dispersus
  1.

verzetten (v)
adversor
  1. weerstand bieden aan iets

verzoek (n)
petītum
  1. vraag om iets te doen of te laten

verzoeken /vɛrˈzukə(n)/ (v)
petō
  1. aan iemand vragen iets al dan niet te doen

verzoekschrift (n)
libellus

verzorgd (adj)
merus

verzorgen (v)
cūrō
  1.

verzuren (v)
acescō
  1. zuur (doen) worden

verzwakken /vɛrzʋɑkə(n)/ (v)
labefacto
  1. zwakker maken

verzwaren (v)
gravo
  2.opzettelijk beladen met extra gewicht

verzwikken (v)
extorquere
  1. een gewricht (meestal de enkel) door een ongeluk te ver buigen zodat het beschadigd raakt

verzwinden (v)
abolescō

veste (n)
moenia
  1. een met muren beschermde plaats; de muren van een vesting

vestigen (v)
sedeo
  3. er gaan wonen

vesting (n)
arx

vet /vɛt/ (adj)
obesus
  1. dik, vet inhoudend

vet /vɛt/ (n)
adeps
  2. gespecialiseerd dierlijk weefsel

vetachtig (adj)
unctus
  1.

veteraan (n)
ēmeritus
  1. een voormalig militair die gevochten heeft, een uitgediend krijgsman
  2. een ervaren en oud persoon in een bepaald onderwerpgebied, zoals een sporter, geleerde, etc.

vetmesten (v)
impinguo
  1. een dier/persoon overvloedig en calorierijk voedsel aanbieden zodat deze in gewicht aankomt

veto (n)
vetare
  1. veto

veulen (n)
equulus
  1. jong van bepaalde hoefdieren als het paard, de ezel, de kameel en de zebra

vezel (n)
fibra
  1. een vezel is een lang, dun filament waarvan de lengte ten minste drie keer groter is dan de doorsnede

vibratie (n)
vibrātiō

vicepresident (n)
praeses vicarius

victorie (n)
victōria

videofilm /'videjofɪlm/ (n)
magnetoscopium
  1.

videospel (n)
lūdus vīsuālis
  1. elektronisch spel, met beelden op een monitor of tv

vier /viːr/ (n)
quattuor
  1. het getal tussen de drie en de vijf

vierde /ˈviːrdə/ (ordinalAdjective)
quartus
  1. nummer vier in een rij

vierdeurs (adj)
quadriforis
  1.

vieren /'virə(n)/ (v)
celebrare
  1. een feest vieren
discedo
  2. een touw of kabel vieren

vierendertig (cardinalNumeral)
triginta quattuor
  1. het getal 34

vierennegentig (cardinalNumeral)
nonaginta quattuor
  1. het getal 94

vierentachtig (cardinalNumeral)
octoginta quattuor
  1. het getal 84

vierentwintig (cardinalNumeral)
vigintiquattuor
  1. het getal 24

vierenveertig (cardinalNumeral)
quadraginta quattuor
  1. het getal 44

vierenvijftig (cardinalNumeral)
quinquaginta quattuor
  1. het getal 54

vierenzestig (cardinalNumeral)
sexaginta quattuor
  1. het getal 64

vierenzeventig /ˈvirənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta quattuor
  1. het getal 74

vierhoekig (adj)
quadratum
  1. met vier hoeken; met vier kanten

vierhonderd /ˈviːrˌɦɔndərt/ (cardinalNumeral)
quadringentī
  1. het getal 400

vierkant (n)
quadratum
  1. geometrische tweedimensionale vorm, bestaande uit 4 gelijke hoeken van 90 graden en 4 zijden met gelijke lengte

viervoetig (adj)
quadrupēs
  1. van een dier of voorwerp dat het vier voeten heeft

vies /vis/ (adj)
impuratus
  1. smerig

vigilie (n)
vesper
  1. nachtwake

vigiliteit (n)
custodia
  1. waakzaamheid

vijand (n)
hostis, inimicus
  1. iemand met wie men op voet van oorlog leeft

vijandelijk (adj)
hostis
  1. van de vijand

vijandelijkheid (n)
hostilitas
  1. een vijandige daad

vijandig (adj)
alienus
  1. zich als een vijand gedragend

vijandigheid (n)
hostilitas
  1. het vijandig zijn

vijandschap (n)
inimicitia
  1. een toestand van op voet van oorlog zijn

vijf /vɛi̯f/ (cardinalNumeral)
quinque, quīnque
  1. het getal 5

vijfde /ˈvɛɪ̯f.də/ /ˈvɛɪ̯v.də/ /ˈvɛːv.də/ (ordinalAdjective)
quintus
  1. nummer vijf in een rij

vijfendertig (cardinalNumeral)
trigintaquinque
  1. het getal 35

vijfendertigste (ordinalAdjective)
tricesimus quintus
  1. nummer vijfendertig in een rij

vijfennegentig (cardinalNumeral)
nonaginta quinque
  1. het getal 95

vijfentachtig (cardinalNumeral)
octoginta quinque
  1. het getal 85

vijfentwintig (cardinalNumeral)
vigintiquinque
  1. het getal 25

vijfenveertig (cardinalNumeral)
quadraginta quinque
  1. het getal 45

vijfenvijftig (cardinalNumeral)
quinquaginta quinque
  1. het getal 55

vijfenzestig (cardinalNumeral)
sexaginta quinque
  1. het getal 65

vijfenzeventig /ˈvɛifənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta quinque
  1. het getal 75

vijfhonderd /ˈvɛi̯fˌɦɔndərt/ (cardinalNumeral)
quingenti
  1. het getal 500

vijfjarig (adj)
quīnquennis
  1. 5 jaren durend
  2. met de leeftijd van 5 jaar

vijftien /ˈvɛi ̯ftin/ (cardinalNumeral)
quindecim
  15

vijftiende (ordinalAdjective)
quintus decimus

vijftig /ˈfɛi̯ftəx/ (cardinalNumeral)
quinquaginta
  1. het getal 50

vijg (n)
ficus
  1. vrucht van de vijgenboom

vijgenboom (n)
ficus
  1. tropische boom

vijl (n)
lima
  1. een werktuig met een ruw, gegroefd of gekerfd oppervlak dat het mogelijk maakt dunne lagen van een voorwerp te verwijderen

vijver (n)
piscīna
  1. tamelijk klein door de mens aangelegd water

vijzel (n)
mortarium
  1. een vat waarin met een stamper stoffen fijngestampt kunnen worden

vijzelstamper (n)
pistillum

villa /vila/ (n)
villa
  1. een groot en vrijstaand huis

villen (v)
dēcutio
  1. van het vel ontdoen

vilt (n)
coactum
  door langdurig bewerken verdichte wol

vin /vɪn/ (n)
penna, pinna
  1. uitstekend lichaamsdeel van vissen en andere aquatische dieren die zij gebruiken voor de voortbeweging

vinden /'vɪndə(n)/ (v)
invenire
  1. iets aantreffen nadat ernaar gezocht is

vinding (n)
commentum
  2. ontdekking, uitvinding

vinger (n)
digitus
  1. extremiteiten van de hand

vingertop (n)
extremus digitus
  topje van een vinger

vingerwijzing (n)
ducere
  1.

vink (n)
fringilla

violeren (v)
rumpere

violet (n)
ianthinus
  1. (kleur) een kleur tussen blauw en ultraviolet, met een golflengte tussen de 430 en 380 nm

violist (n)
violinistus
  1. musicus die een viool bespeelt

viool (n)
chelys
  1. strijkinstrument
viola

viooltje (n)
viola
  1. Viola, een plantengeslacht met aardige bloemen

viriel (adj)
virilis
  1.

virtual reality /ˈvʏːrcuwəlriˌjɛləti/ (n)
realitas virtualis

virtueel (adj)
virtualis
  1.

virus /virəs/ (n)
virus
  1.
  2.

vis (n)
piscis
  1. Pisces, gewerveld dier met kieuwen, levend in water
  2. het vlees van een vis

visarend (n)
ossifragus
  1. Pandion haliaetus, een vooral visetende roofvogel die de enige soort uit de familie Pandionidae is

visboer (n)
bolonae
  1. een handelaar die gespecialiseerd is in de verkoop van vis

viscositeit (n)
viscositas
  1. stroperigheid van een vloeistof of gas

vishaak (n)
hamus

visioen (n)
somnium
  1. een droombeeld

vissaus (n)
allēc
  1.

vissen (v)
piscor
  1. proberen te vangen
  2. proberen te weten te komen

visser (n)
piscātor
  1. iemand die beroepsmatig vist

vissoep (n)
zomoteganite

visueel /vizyʋel/ (adj)
oculorum
  1. betreffende het zicht, betreffende het zienbare

vitaliteit (n)
acrimonia

vizier (n)
buccula
  2. klep aan een hoofddeksel
vezirus
  1. een minister...

vlaag /vlax/ (n)
dīrumpō
  1. een plotselinge windstoot

vlag /vlɑχ/ (n)
vexillum
  1. lap stof met een vast patroon van kleuren die gevoerd wordt als symbool van een organisatie, beweging of natie

vlaggenlijn (n)
anquina
  1. een slinger van vlaggen

vlak /vlɑk/ (adj)
plānus
  1. zonder bergen of dalen

vlakte /vlɑktə/ (n)
plānitiēs
  1. gebied met weinig of geen hoogteverschillen

vlam /vlɑm/ (n)
flamma
  1. kleinste vorm van vuur

vlammend (adj)
flagrans
  1. brandend

vlas (n)
linum

vlaskleurig (adj)
flāvus
  1. een lichtgele, lichtblonde kleur zoals die van rijp vlas

vlassig (adj)
flāvus
  1.

vlecht (n)
coma
  1. een gebonden pluk haar

vlechten /ˈvlɛx.tə(n)/ /ˈvlɛχ.tə(n)/ (v)
plectere
  1. in elkaar strengelen

vlechtwerk (n)
crātis
  1.

vleermuis (n)
vespertilio
  1. klein vliegend zoogdier

vlees (n)
caro
  1. spierweefsel van bepaalde organen
  2. spierweefsel van dieren dat opgegeten kan worden als onderdeel van de voeding

vleesetend (adj)
carnivorus
  1. van een dier of mens dat het vlees eet

vleeseter /ˈvlesetər/ (n)
carnivora
  1. een vleesetend dier

vlegel (n)
pertica trituaria
  1. dorswerktuig

vleien (v)
adulari
  1. (onoprechte) complimenten geven, meestal om bij iemand in de gunst te komen

vlek (n)
macula
  1. een vieze plek

vlekkig (adj)
maculōsus
  1. niet egaal gekleurd

vleugel (n)
ala
  1. lichaamsdeel van een vogel
  2. onderdeel van een vliegtuig
  5. een deel van een leger

vleugeladjudant (n)
optiō
  1.iemand die bevelen van een hoger geplaatst persoon overbrengt

vlieden /'vlidə(n)/ (v)
vēlōx
  1. formeel: (van tijd) voorbijgaan
aufugio
  2. formeel: snel weg trachten te komen, vluchten

vlieg /vlix/ /vliχ/ (n)
musca
  1. tweevleugelig insect

vliegdekschip (n)
navis aëroplanigera
  1. groot vaartuig dat is ingericht voor het opstijgen, landen, vervoer en onderhoud van meerdere vliegtuigen

vliegen /ˈvli.ɣə(n)/ /ˈvli.χə(n)/ (v)
volare
  1. zich door de lucht voortbewegen

vlieger (n)
aquilo
  1. een voorwerp dat door de wind aan een draad in de lucht opgelaten kan worden
gubernātor
  6. iemand die vliegt

vliegerij (n)
volucer
  1.

vliegtuig /ˈvlixtœːx/ /ˈvliχtœʏχ/ (n)
aeroplanum
  1. vervoermiddel dat speciaal ontworpen is voor het reizen door de lucht

vliegveld /ˈvlixfɛɫt/ (n)
aeroportus
  1. een terrein waar vliegtuigen kunnen landen en opstijgen

vlier (n)
sambucus

vlierbes /'vlirbɛs/ (n)
sabūcum
  1. bessen van de gewone vlier

vlierstruik (n)
sambucus

vlies (n)
membrana
  1. dunne laag op een oppervlak
vellus
  3. afgestroopte huid met haar van een dier

vlinder (n)
papilio
  1. benaming voor insecten uit de orde Lepidoptera

vlo (n)
pulex
  1. benaming voor insecten uit de orde Siphonaptera

vloeibaar /ˈvluɪbar/ (adj)
fluens
  1. in staat te vloeien, gezegd van de aggregatietoestand van stoffen die niet vast en niet gasvormig zijn

vloeien /ˈvlujə(n)/ (v)
fluere
  1. zacht stromen

vloeiend (adj)
fluens
  2. zonder haperingen een taal kunnen spreken

vloeistof (n)
liquor
  1. een stof in die aggregatietoestand waarin het geen eigen vorm heeft, maar wel een eigen volume

vloek (n)
exsecratio
  1. bewust uitgesproken wens om iemand kwaad of leed aan te doen

vloeken (v)
exsecror
  1. uitroepen van vloekwoorden, beledigende taal gebruiken

vloer /vlur/ (n)
solum

vlok (n)
floccus
  1. een samenhangend hoopje van sneeuw of andere lichte stof

vloot /vloːt/ (n)
classis
  1. bij elkaar horende schepen

vlot (n)
ratis, trabica
  1. een drijvende constructie

vlucht /vlʏxt/ (n)
volatus
  1. het zich door luchtruim bewegen
exāminō
  2. een groep vliegende vogels

vluchteling /'vlɵxtəlɪŋ/ (n)
profugus
  1.

vluchten /vlɵxtə(n)/ (v)
fugere
  1. (onovergankelijk) trachten te ontkomen aan dreigend gevaar

vluchtig (adj)
superficiālis
  2. zonder al te veel aandacht voor alle details

vlug /vlɵx/ (adj)
rapidus
  1. met hoge snelheid

vocaliste (n)
vocalistus
  1.

vocatief (n)
vocātīvus
  1. de vijfde naamval waarin een naamwoord staat dat aanduidt tot wie het woord wordt gericht

vochtig (adj)
ūvidus

vochtigheid (n)
mador
  1. de mate van vocht

voeden (v)
alere
  1. van voedsel voorzien

voeder (n)
nūtrimen

voeding /ˈvu.dɪŋ(g)/ /ˈvu.dɪŋ/ (n)
nutritio
  1. voedsel

voedsel /'vutsəl/ (n)
alimentum
  1. alles wat een organisme tot zich neemt om het metabolisme in werking te houden

voedzaam (adj)
nūtrīcius
  1.

voeg (n)
sūtūra

voegwoord /ˈvuxʋoːrt/ (n)
conjunctio

voelen /ˈvulə(n)/ (v)
sentio
  1. gewaarworden door aanraking, meestal met betrekking tot temperatuur of druk

voeling (n)
tāctus
  1.

voelspriet (n)
palpus
  1. een langgerekt, gewoonlijk geleed, uitwendig orgaan op de kop van een insect dat zintuigen voor de tastzin of soms ook voor gehoor of smaak bevat

voer /vur/ (n)
pabulum
  1. voedsel, inzonderlijk voor huisdieren en vee

voerbak (n)
linter
  1.

voeren /ˈvurə(n)/ (v)
ducere
  1. geleiden, ergens heen brengen
alō
  3. dieren te eten geven

voertuig /ˈvuːrtœx/ /ˈvuːrtœyx// (n)
vehiculum
  1. vervoermiddel over land

voet (n)
pes, pēs
  1. voortzetting van het been beneden de enkel
pes
  3. oude lengtemaat

voetangel (n)
mūrex
  1. een wapen met vier of meer punten waarvan er altijd een naar boven staat

voetbal /ˈvut.bɑɫ/ (n)
pediludium, pedifollis
  1. een balsport waarbij twee teams van 11 spelers met hun voeten (of hoofd) een bal in het doel van de tegenstander proberen te krijgen

voetbalveld (n)
campus pedeludiarius

voetganger (n)
pedes
  1. iemand die zich te voet door het verkeer verplaatst

voetpad /'vutpɑt/ (n)
sēmita
  1. een pad voor voetgangers

voetspoor (n)
vestīgium

voetstap (n)
vestigium

voetstuk (n)
basis
  1. een onderstel voor o.a. beelden en vazen

voetzoeker (n)
tractum
  1.

voetzool (n)
planta
  1. de onderzijde van de voet

vogel /ˈvoːɣəl/ /ˈvoχɔɫ/ (n)
avis, ales
  1. een gewerveld dier (Aves) met twee vleugels, twee poten, een snavel en een met veren bedekt lichaam dat zich voortplant door het leggen van eieren

vogelbekdier (n)
ornithorhynchus
  1. enige zoogdier met een snavel, Ornithorhynchus anatinus

vogellijm (n)
viscum
  1.

vogelverschrikker (n)
terrīculum
  1. manshoge pop

vogelvrij (adj)
proscriptus
  1. buiten de wet gesteld

vol /vɔl/ /vɔɫ/ (adj)
plenus
  1. geheel gevuld

volbrengen (v)
patrō
  1. geheel uitvoeren

voldaan (adj)
satiātus
  1. niet langer geplaagd door gevoelens van behoefte of verlangen

voldoen /vɔl'dun/ (v)
convenire
  1. een eis vervullen

voldoende (adv)
affatim
  1. tot bevrediging

voldoende (indefinitePronoun)
satis
  1. toereikend, genoeg

voldoening /vɔl.ˈdu.nɪŋ(g)/ /vɔɫ.ˈdu.nɪŋ/ (n)
fructus
  1. tevredenheid

volgeling /'vɔlɣəlɪŋ/ (n)
sectātor
  1. iemand die een -vaak godsdienstig- leider volgt

volgen /'vɔlxə(n)/ (v)
sequi
  1. achterna gaan

volgend (adj)
sequens
  1. dat later komt

volgens (preposition)
in, secundo
  1. geeft een bron aan voor de gegeven redenering

volgooien (v)
pleo
  1.

volgreeks (n)
-ae
  1. aaneengesloten rij opeenvolgende zaken of personen

volgroeid (adj)
grandis

volhouden (v)
persevērō

volk /vɔlk/ (n)
populus, gens
  1. een groep mensen die een aantal dingen gemeenschappelijk hebben, zoals afstamming, taal, gewoontes of overlevering
gens
  2. de inwoners van een land
populus
  4. een aantal mensen

volkenrecht (n)
ius gentium
  1. internationaal privaat- en publiekrecht

volkerenmoord (n)
genocidium

volkshuishouding (n)
œconomia
  1. de economie van een land

volkslied (n)
carmen patrium
  1. een lied dat dienst doet als symbool voor een volk of een natie

volksoproer (n)
rebellatio
  1.

volksopstand (n)
rebellatio
  1. een oproer tegen het gevestigde gezag door grote groepen uit de bevolking

volksraadpleging (n)
referendum
  1.

volksverhaal (n)
fabula
  1. verhaal dat (ook) mondeling wordt overgedragen

volle maan (phraseologicalUnit)
plēnilūnium
  1. de fase of schijngestalte van de maan, waarbij de naar de aarde gekeerde zijde, geheel door de zon wordt verlicht en daardoor zichtbaar is

volledig (adv)
complētus
  1. zonder iets ongedaan te laten
admodum
  1. zonder iets ongedaan te laten

volleerd (adj)
perfectum
  1.

vollemaan (n)
plenilunium
  1. de fase of schijngestalte van de maan, waarbij de naar de aarde gekeerde zijde, geheel door de zon wordt verlicht en daardoor zichtbaar is

volleybal (n)
follis volatilis
  1. spel
  2. bal

volmaakt /vɔlˈmaːkt/ (adv)
perfectus
  1. zonder enig gebrek

volmacht (n)
auctoritas
  1. rechtsbevoegdheid om namens een ander te handelen

volmaken (v)
pleo
  1. vullen
perfectum
  2. perfectioneren (eigenlijk vervolmaken)

volpompen (v)
pleo
  1.

volproppen (v)
stīpō
  1. overvol maken door er nog iets bij te duwen

volschenken (v)
pleo

volslagen (adj)
complētus
  1. compleet, volledig

volstoppen /ˈvɔl.stɔ.pə(n)/ (v)
māteria

volstouwen (v)
māteria
  1. helemaal vullen

volt (n)
voltium

voltooid deelwoord (n)
participium perfectum
  1. het woord dat deel heeft aan het werkwoord en aan het naamwoord en als afgesloten gezien wordt

voltooid tegenwoordige tijd (n)
perfectum

voltooid verleden tijd (n)
plusquamperfectum

voltooien (v)
finiō
  1. ten einde brengen

voltrekken /vɔl'trɛkə(n)/ (v)
ministrō
  1. ten uitvoer brengen

voluit (adv)
omnīnō

volume (n)
volumen
  1. ruimtelijke capaciteit

voluntair (adj)
ultrōneus

voluntarius (adj)
ultrōneus
  1. vrijwillig

volvreten (v)
māteria
  1.

volwassen (adj)
adultus
  1. een leeftijd bereikt hebbend waarop men volgroeid en onafhankelijk kan zijn

volwassene (n)
adultus
  1. een persoon die de volwassen leeftijd heeft bereikt waarop men normaal fysiek volgroeid is en normaal en verantwoordelijk kan functioneren in de samenleving

volzin (n)
sententia
  1. een tot een volledige zin geordende taaluiting van redelijk grote omvang

volzuigen (v)
sūctus
  1.

vonk (n)
scintilla
  1. een gloeiend korreltje of brokstukje

vonnis (n)
arbitrium
  1. een beslissing van een rechter in dagvaardingsprocedures

voogd (n)
tūtor
  1. Iemand die als vervanger het ouderlijk gezag uitoefent

voogdij (n)
tūtēla
  1. het plaatsvervangend uitoefenen van de ouderlijke macht

voor /vor/ (preposition)
pro, ante, prae
  1. dichterbij dan
ante, prae
  4. eerder in tijd

vooraanstaand (adj)
insignis
  1. gezaghebbend

vooraf (adv)
prior

voorafgaan (v)
praecēdō

vooral /vo:ɾ.ɑl/ (adv)
maxime
  1. voornamelijk

voorarm (n)
bracchium
  1.

voorarrest /'vorɑrɛst/ (n)
custodia
  1.

voorbeeld (n)
exemplum, exemplar
  1. iets ter navolging

voorbereiden (v)
parare
  1. handelingen verrichten die een latere gebeurtenis mogelijk moeten maken

voorbereiding /ˈvor.bə.rɛɪ̯.dɪŋ(g)/ /ˈvor.bə.rɛː.dɪŋ/ /ˈvo̝r.bə.rɛɪ̯.dɪŋ/ (n)
apparatus
  1. het voorbereiden

voorbeschiktheid (n)
praedispositio
  1. het vooraf onontkoombaar bepaald zijn van wat het lot van iets of iemand is

voorbij (adj)
praeteritus
  1.

voorbijgaan /vorˈbɛɪ̯ɣan/ /vorˈbɛːɣan/ /vo̝rˈbɛɪ̯χan/ (v)
praetereo
  1. langs een bepaald punt gaan.
  2. tot verleden gaan behoren

voorbijkomen /vor'bɛikomə(n)/ (v)
transeo
  1.

voorbijlopen (v)
transeo

voorbijrijden (v)
transeo

voorbijvaren (v)
transeo

voorbode /ˈvorbodə/ (n)
praenuntius
  1. vooruitgestuurde bode (letterlijk)

voord (n)
vadum
  1. een doorwaadbare plaats in een beek of rivier

voorde (n)
vadum
  1. doorwaadbare plaats

voordeel /ˈvordel/ (n)
quaestus
  1. profijt
  2. aangename eigenschap
  3. (tennis)

voordeur /'voːrdøːr/ (n)
ianua
  1. de hoofddeur aan de voorzijde van een woning

voorganger (n)
decessor
  1. de persoon die voorafgaand aan een zeker persoon dezelfde positie bekleedde

voorgerecht (n)
gustātiō
  1. eerste, meestal lichte gang van een maaltijd

voorgevoel (n)
praemonitus

voorhamer (n)
marcus

voorhanden /vɔːr.'ɦɑn.də(n)/ (adj)
promptus
  1. beschikbaar, voorradig

voorhoofd (n)
frons
  1. het deel van het gezicht tussen de wenkbrauwen, de normale haarlijn en de slapen

voorhoofdsbeen (n)
os frontale
  1. één van de beenderen van de schedel

voorhuid (n)
praeputium
  1. voorhuid van penis

voorjaar (n)
ver
  1. de lente

voorkomen /'vɔːr.ko.mə(n)/ /vɔːr.'ko.mə(n)/ (v)
evenio
  1. met regelmaat ergens te vinden zijn
arceō
  1. ervoor zorgen dat iets niet gebeurt

voorkomendheid (n)
bonitas
  1. het beleefd, hoffelijk en vriendelijk zijn

voorleggen (v)
dapino
  1. voor iemand neerleggen

voorleiden (v)
memorō
  1. door een rechter laten beoordelen in een rechtszaak

voorlezen (v)
recitō
  1. hardop een tekst lezen ten aanhoren van anderen

voornaam (n)
praenomen
  1. naam die bij de geboorte aan een persoon wordt gegeven, en die aan de familienaam voorafgaat.

voornaamwoord /ˈvɔːr.nam.ˌʋɔːrt/ (n)
pronomen

vooronderstellen (v)
praesumo
  1. vooraf voor waar aannemen van een stelling om hiermee tot een conclusie te komen

voorouder (n)
ava
  1. iemand van wie afgestammen wordt

voorproef (n)
gustus
  1. een voorlopige test

voorraad /ˈvɔːrˌraːt/ (n)
cōpia
  1. wat voor later gebruik wordt opgeslagen

voorrecht (n)
prīvilēgium

voorschot (n)
probito
  1. een vervroegde betaling op het loon

voorspel (n)
praeludium
  1. een voorbereidende inleiding
  3. het liefdesspel

voorspellen (v)
cano
  1. een uitspraak doen over toekomstige gebeurtenissen

voorspoed (n)
prosperitās

voorspreken (v)
intercēdō

voorstellen (v)
cēnseō
  1. een plan voorleggen
condono
  2. een beeld geven

voorsteven (n)
prora

voort /voːrt/ (adv)
procul

voortaan (adv)
cras
  1. van nu af aan, in het vervolg

voortbrengsel /'vortbrɛŋsəl/ (n)
beneficio
  1.

voortduren /'vordyrə(n)/ (v)
agat
  1.

voorteken (n)
omen
  1. signaal dat aan een gebeurtenis voorafgaat

voortmaken (v)
festīnō
  1. in hoog tempo aan iets werken

voortplanten (v)
recreō
  1. een nieuwe generatie voorbrengen

voortschrijden (v)
probito
  1. geleidelijk verder verlopen

voortstuwen (v)
prōpellō
  1. snel vooruitgaan door een sterke kracht

voorttrekken (v)
trahea
  1.

voortvarendheid (n)
vigor
  1. de neiging om zonder treuzelen over te gaan tot doortastend handelen

voortvloeisel (n)
eventum
  1.

voortzetten (v)
continuo

voortzetting (n)
continuitas
  1. het voortzetten van iets

vooruitgang (n)
prōgressus
  1. het proces van technologische en economische groei van een samenleving

vooruitkomen /voːˈrœːtˌkoːmə(n)/ /vo̝ːˈrœʏ̯tˌkomə(n)/ (v)
probito
  1. vorderingen maken op weg naar iets
  2. een betere positie krijgen

vooruitstekend (adj)
prōminens
  1. naar voren wijzend; meer naar voren dan de omgeving

vooruitzetten (v)
probito

voorvader (n)
atavus
  1.

voorvaderlijk (adj)
maternus
  1.zoals bij de voorvaderen

voorval (n)
prolapsus
  1. event, gebeurtenis, incident

voorvechter (n)
praeses
  1. iemand die ergens een voorstander van is en zich daarvoor actief inzet

voorvoegsel /ˈvoːrvuxsəɫ/ (n)
praefixum
  1. een gebonden morfeem dat voor een ander woord geplaatst wordt om iets aan de betekenis toe te voegen

voorvoelen (v)
anteveniō
  1.

voorwerp /ˈvorwɛr<sup>ə</sup>p/ (n)
ens
  1. een object, iets dat fysiek bestaat

voorwoord (n)
praefātiō

voorzeker (adv)
quippe
  1. met absolute zekerheid

voorzetsel (n)
praepositio
  1. een onverbuigbaar woord dat de aard van de relatie tussen verschillende elementen in de zin aangeeft

voorzetten /'vorzɛtə(n)/ (v)
dapino
  1. klaar zetten

voorzichtig /vɔːrˈzɪxtəx/ (adv)
cautus
  1. op een oplettende manier

voorzien /vɔːr.'zin/ (v)
divinō
  1. herkennen als toekomstige ontwikkeling
video
  2. beschikbaar maken, voorzorgen treffen voor

voorzijde (n)
pro

voorzitten (v)
praesum
  1. leiding geven aan een vergadering

voorzitter (n)
praepositus
  1. hoofd van een bestuur, leider van een vergadering

voorzorg (n)
provisio

voos (adj)
spongiōsus

vorderen (v)
probito
  1. vooruitgang boeken

vordering /vɔɾ.dǝ.ɾɪŋ/ (n)
incrementum
  1. vooruitgang, progressie

vore /'vɔː.rə/ (n)
sulcus
  1. ploegsnede

vorig (indefiniteOrdinalNumeral)
antiquus
  1. degene die of datgene dat eerder een positie innam

vork (n)
furca
  2. voorwerp bestaande uit een greep en (meestal 3 of 4) tanden, waarmee vast voedsel wordt gegeten

vorm /vɔrm/ (n)
figūra
  1. ruimtelijke begrenzing van een voorwerp
humus
  2. sjabloon of bak waarin iets gegoten...

vormeloos (adj)
informis

vormen (v)
figūrō
  1. in de juiste vorm brengen
  2. deel uitmaken van, fungeren als bouwsteen van

vormsel (n)
confirmatio
  1. een sacrament waardoor een gedoopte de kracht van de Heilige Geest ontvangt om zijn geloof standvastig te kunnen belijden

vorst /vɔrst/ (n)
frigus
  2. weersomstandigheden

vorstendom (n)
prīncipālitās
  1.

vorstig (adj)
pruīnōsus
  1. van het weer dat het koud en vriezend is

vos (n)
vulpes, vulpecula
  1. bepaald zoogdier, Vulpes vulpes

voute (n)
femur
  1. (stenen) gewelf of de ruimte onder een gewelf

vouwen (v)
plicō

vouwing (n)
flexus
  1. resultaat van vouwen

vraag /vra:x/ /vra:χ/ (n)
quaestio, interrogatio
  1. een verzoek om inlichting

vraaggesprek (n)
colloquium
  1. een gesprek waarin iemand een aantal vragen beantwoordt

vraagpunt (n)
difficultās

vraagstuk (n)
difficultās

vraatzucht (n)
gula

vracht /vrɑxt/ /vrɑχt/ (n)
onus
  1. de lading van een vervoermiddel

vrachtschip (n)
onerāria
  1. een schip dat uitsluitend bedoeld is voor het vervoer van goederen

vrachtwagen (n)
autocarrum
  1. een wagen voor goederenvervoer

vragen /ˈvraɣə(n)/ /ˈvraχə(n)/ (v)
quaerere, rogo
  1. mondeling of schriftelijk informatie verzoeken
precari, rogare
  2. mondeling of schriftelijk actie verzoeken

vrede /ˈvredə/ (n)
pax
  1. het ontbreken van oorlog

vredig /ˈvre.dəx/ /ˈvre.dəχ/ (adj)
pācātus
  1. onverstoord door geschil of onrust

vreedzaam (adj)
pācātus

vreemd (adj)
alienus
  1. van buiten, niet van hier
extraneus
  2. gek, onwerkelijk
  3. niet bekend

vreemde /'vremdə/ (n)
advena
  1. iemand die niet bekend is

vreemdeling (n)
barbarus
  1. iemand die afkomstig is uit een ander gebied of land dan dat waar hij verblijft

vreemdgaan /'vremtxan/ (v)
errō
  1. met een andere partner dan de echtgenoot verkeren

vrees (n)
metus, timor
  1. het gevoel dat iets gevaarlijk is of kan zijn

vrek (n)
avarus

vreselijk (adj)
atrox
  1. bijzonder erg, schrikwekkend

vreselijk (adv)
firmus

vreten (v)
māteria
  1. het nuttigen van voedsel op een meestal onbeleefde wijze

vreterij (n)
īcō
  1.

vreugde (n)
gaudium, laetitia
  1. een blij gevoel

vreugdevuur /ˈvrøx.də.ˌvyːr/ /ˈvrøɣ.də.ˌvyːr/ /ˈvrøχ.də.ˌvyːr/ (n)
bustum
  1. een groots door mensen opgebouwd en gecontroleerd vuur om iets te vieren

vrezen /ˈvrezə(n)/ (v)
timere, metuere
  1. bang zijn, angst hebben

vriend /vriːnt/ (n)
amicus
  1. een persoon met wie je een speciale persoonlijke band hebt

vriendelijk /ˈvrɪndələk/ (adj)
amīcus
  1. met het nodige respect

vriendin /vrinˈdɪn/ (n)
amica
  1. een vrouwelijk persoon met wie je een speciale persoonlijke band hebt
  2. de vrouwelijke persoon met wie je verkering hebt

vriendschap (n)
amicitia
  1. gelijkwaardige relatie tussen personen die elkaar wederzijds genegen zijn en een vergelijkbare relatie tegelijkertijd ook met anderen kunnen hebben

vriendschappelijk (adj)
amicus
  1. in het kader van de vriendschap, niet competitief

vriesweer /'vriswer/ (n)
pruīnōsus
  1.

vriezen (v)
gelo

vrij /vrɛɪ/ /ˈvrɛidɑx/ (adj)
liber
  1. ongebonden, niet in beweging beperkt

vrijdag (n)
dies Veneris, feria sexta
  1. een dag van de week die na donderdag en voor zaterdag komt

vrijdom (n)
lībertās
  2. vrijheid

vrijelijk (adv)
largē

vrijgezel (n)
baccalaureus
  1. een ongehuwde man of vrouw

vrijheid /ˈvrɛi̯ɦɛi̯t/ (n)
libertas
  1. het vrij zijn

vrijkopen (v)
redimere
  1. door betaling iemands vrijheid verkrijgen

vrijmoedigheid (n)
audentia
  1. het niet al te angstig zijn; het hebben van een gezonde hoeveelheid durf

vrijuit (adv)
apertē

vrijwillig (adj)
voluntarius
  1. niet gedwongen

vroed (adj)
sagax

vroedvrouw /ˈvrud.vrɑu/ (n)
obstetrix
  1. een vrouw die een bevalling begeleidt

vroeg /vrux/ (adj)
matutinus
  1. aan het begin
  2. eerder dan verwacht

vroeger /ˈvruxər/ /ˈvruɣər/ (adv)
anteā
  1. (zoals) in het verleden

vroegrijp (adj)
praecox
  1.

vroegtijdig (adv)
primus

vrolijk (adv)
laetus
  1. in goede stemming

vrolijkheid (n)
hilaritas
  1. een aangename stemming waarin men veel lacht, zich goed voelt en het leven optimistisch bekijkt

vrouw /vrɑu/ (n)
femina, mulier
  1. een volwassen vrouwelijke mens
femina, mulier, uxor, coniux
  2. de vrouwelijke partner in een huwelijk

vrouwelijk (adj)
femininus

vrouwenhaar (n)
adiantum
  2. naam van bepaalde varens

vrucht /vrʏxt/ (n)
frūctus
  1. volgroeid vruchtbeginsel

vruchtbaar /'vrɵɣbar/ (adj)
ferax
  1. in staat vrucht af te werpen
  2. tot resultaat leidend

vruchtbaarheid /'vrʏxt.bar.ɦɛɪ̯t/ /'vrʏxt.bar.ɦɛːt/ /'vrʏɣ.ba.rɛɪ̯d/ (n)
fertilitās
  1. het vermogen vrucht te dragen

vruchtboom (n)
pomum
  1. boom die eetbare vruchten voortbrengt

vruchtwater (n)
liquor amnii

vuig (adj)
paedidus

vuil /vœy̯l/ (adj)
sordidus
  1. niet schoon

vuil /vœy̯l/ (n)
paedor
  viezigheid, onreine materie

vuiligheid (n)
paedor
  1. dat wat vuil is
obscēnitās
  3. een vuile, gemene uiting

vuilmaken (v)
contāminō
  1.

vuilnis (n)
quisquiliae
  1. materiaal dat weggeworpen wordt

vuist (n)
pugnus
  1. gebalde hand

vulkaan (n)
mons ignifer

vulkanisch (adj)
volcanius
  1. betrekking hebbend op de processen die in een vulkaan plaatsvinden

vullen /ˈvʏlə(n)/ (v)
māteria
  1. vol maken

vulling (n)
carrus
  het materiaal waarmee iets opgevuld is

vulsel (n)
fartis
  1.

vulstof (n)
fartum
  1. stof die dient om een holte te vullen

vulva (n)
vulva
  1. de schaamspleet, de ingang tot de vagina

vuns (adj)
mucidus

vurig (adj)
calidus

vuur /vyːr/ (n)
ignis, incendium
  1. lichtverschijnsel bij brand

vuursteen (n)
silex
  1.

vuurtoren (n)
pharus
  1. een hoog lichtbaken aan de kust

vuurwapen /vyrwapə/ (n)
arma ignifera
  1. een wapen dat een kogel schiet met behulp van een chemische ontploffing

waadvogel (n)
Limicolae
  1. benaming voor vogels uit de onderorde Charadrii

waaghalzerig (adj)
temerarius
  1.

waaien /'ʋajə(n)/ (v)
flo
  1. plaatsvinden van een sterke luchtstroming

waaier (n)
flabellum
  1. scherm in halve schijfvorm

waaieren (v)
ventilo
  1. een waaier gebruiken

waaierig (adj)
vanus
  weerstoestand waarbij er veel wind aanwezig is

waakhond /ˈʋakɦɔnt/ (n)
canis custos
  1. een hond die het huis of een erf bewaakt

waaks (adj)
vigilans
  1.

waakzaam (adv)
evigilans
  1. oplettend

waakzaamheid (n)
vigilantia
  1. oplettendheid

waan /wan/ /ʋan/ /β̞an/ (n)
error
  2. onjuiste voorstelling van zaken

waanzin (n)
amentia, dementia
  1. het lijden aan een geestesstoornis

waanzinnig (adj)
dēmēns

waar /ʋar/ (adj)
vere
  1. correct

waar /ʋar/ (adv)
ubi, ubinam
  1. op welke plaats

waarborg (n)
cautio
  1. een geldbedrag of iets anders dat tijdelijk gegeven wordt als onderpand voor het geval men een verplichting niet na kan komen

waarborgen (v)
satisdō

waard /ʋaːrt/ (n)
caupo
  1. de baas van een herberg of van een taveerne

waarde (n)
pretium, valor

waardeloos /ˈʋardəˌlos/ (adj)
inūtilis
  1. geen waarde hebbend

waarderen (v)
aestimō
  1. op waarde schatten

waardevol /'ʋardəˌvɔl/ (adj)
pretiōsus
  1. een grote waarde hebbend

waardin (n)
hospita

waarheen (adverbialPronoun)
quo

waarheid (n)
veritas
  1. dat wat waar is

waarlijk (adv)
enim
  1. echt, volgens de waarheid

waarnemen (v)
cernere
  1. iets via de zintuigen in zich opnemen.

waarnemend (adj)
histriōnia
  1. van iemand dat hij een functie tijdelijk uitoefent totdat deze functie weer vervult is

waarnemer (n)
contemplātor
  1. iemand die iets waarneemt
  3. een persoon die aanwezig is bij een gebeurtenis om de gang van zake in de gaten te houden

waarneming (n)
animadversiō
  1. iets via de zintuigen registreren

waarom /ʋaːˈrɔm/ (adverbialPronoun)
cur
  1. Vanwege welke oorzaak

waarschijnlijk (adj)
certe
  1. aannemelijk, iets dat vermoedelijk zo is

waarschijnlijk (adv)
fortasse
  1. aannemelijk, iets dat vermoedelijk zo is

waarschuwen /ˈʋaːrsxyu̯ə(n)/ (v)
monere
  1. iemand verwittigen dat er mogelijke gevaren, problemen of gevolgen zijn

waarschuwing /'ʋaːr.sχy.ʋɪŋ/ (n)
monitum
  1. een mededeling dat er onaangename gevolgen op til zijn

waarzeggerij (n)
hariolatio
  1. het voorspellen van de toekomst langs magische weg

waas (n)
vernō
  2. mat, witachtig laagje op sommige fruitsoorten

wachten /ˈʋɑx.tə(n)/ /ˈβɑx.tə(n)/ (v)
expectō
  1. op dezelfde plaats of in dezelfde situatie blijven tot iemand komt of iets gebeurt

wachter (n)
integumentum

waden (v)
vadere
  1. door ondiep water lopen

wagen /ˈʋaːɣə(n)/ /ˈʋaːχə(n)/ (n)
carrus
  2. een auto

wagen /ˈʋaːɣə(n)/ /ˈʋaːχə(n)/ (v)
audeo
  1. een poging ondernemen

waken /ˈwa.kə(n)/ /ˈʋa.kə(n)/ /ˈβ̞a.kə(n)/ (v)
vigilare
  1. opzettelijk wakker zijn
  4. letten op, beschermen

waker (n)
custos

wakker (adj)
vigil
  1. niet in slaap

walging (n)
fastīdior
  1. een sterke weerzin die fysiek gevoeld wordt

walmend (adj)
fumatus
  1. vieze dampen of rook uitstotend

walnoot /not/ (n)
iūglāns
  de vrucht van de gewone walnoten- of okkernotenboom

walrus /wɑlrʌs/ (n)
Odobenus rosmarus
  1. bepaald soort zoogdier, Odobenus rosmarus

walvis (n)
balaena, ballaena
  1. benaming voor zoogdieren uit de onderorde Cetacea

wand /ʋɑnt/ (n)
pariēs

wandaad (n)
flagitium
  1. een misdaad, een slechte of gruwelijke handeling

wandbeen (n)
os parietale
  1. één van de beenderen van de schedel

wandel (n)
habeo

wandelen /ˈʋɑn.də.lə(n)/ /ˈβ̞ɑn.də.lə(n)/ (v)
ambulare
  1. een wandeling maken

wandeling /ˈʋɑn.də.lɪŋ/ (n)
iter
  1. het lopend afleggen van een bepaalde afstand

wandluis (n)
cīmex
  1.

wang (n)
bucca, gena
  1. zijkant van het gezicht onder het oog

wanhoop /ˈʋɑnɦop/ (n)
desperatio
  1. een ellendige toestand waarin men geen uitkomst meer ziet

wanhopen (v)
dēspērō

wankeling (n)
claudicātūrus
  1. het net niet vallen, het bijna maken van een vergissing

wanneer /ʋɑ.ˈneːr/ (adv)
quando
  1. op welke tijd

wannen (v)
ventilare
  1. graan zuiveren van kaf door het in de wind op te werpen of te laten vallen

wanordelijk (adj)
inconditus
  1.

want /ʋɑnt/ (conjunction)
nam
  1. geeft nevenschikkend een reden aan

wantrouwen (v)
diffidere
  1. niet vertrouwen

wapen /ˈʋaːpən/ (n)
arma, telum
  1. een werktuig van geweld
insigne
  2. een wapenschild

wapenarsenaal (n)
armamentarium
  2. opslagplaats voor wapens

wapenbroeder (n)
commiles
  1.

wapendepot (n)
armamentarium
  1. plaats waar wapens zijn opgeslagen

wapening (n)
supplēmentum
  1.

wapenrok (n)
cataphracta
  1. de kleding van een militair die dienen ter herkenning en ter bescherming

wapenrusting (n)
arma
  1. de wapens van een militair

wapenspreuk (n)
dictum
  1. een korte tekst die de bedoeling van iets weergeeft

wapenstilstand (n)
indūtiae
  1. een overeenkomst met de vijand om de vijandelijkheden op te schorten

warm /ʋɑrṃ/ (adj)
calidus, caldus
  Na te kijken en uit te splitsen vertalingen

warmdraaien (v)
calēscō
  1. warmlopen

warmte (n)
calor
  2. de hoeveelheid thermische energie.

was /ʋɑs/ (n)
cera
  1. weke laagsmeltende en waterafstotende stof

wasbak /ˈʋɑsbɑk/ (n)
aquālis
  1. een bassin waarin gewassen kan worden

wasbeer (n)
procyon
  1. klein Noord-Amerikaans zoogdier, Procyon lotor

wasbeerhond (n)
Nyctereutes
  1. Nyctereutes procyonoides, een zoogdier en roofdier uit de familie Canidae

wasbleek (adj)
albesco
  1. heel erg wit; zo wit als was

wasbord (n)
chelys
  sterk gespierde buik

wasdroger (n)
machina siccatoria
  1. een toestel om de kleding die uit de wasmachine komt te drogen

wasem (n)
vapōrō

wasemkap (n)
pallium

waskom (n)
aquālis
  1.

wassen /'ʋɑsə(n)/ (v)
lavare
  1. iets schoonmaken
se lavare
  2. zichzelf schoonmaken

wastafel (n)
labellum
  1. een bak waarin men zich of iets wast

wat /ʋɑt/ (interrogativePronoun)
quid
  vragend voornaamwoord

waterachtig (adj)
aqualis
  1. & 2.

waterdamp (n)
halitus

waterdrieblad (n)
Menyanthes trifoliata

wateren /ˈʋaːtərən/ (v)
mingo
  3. waterachtig vocht afscheiden
  1. urine uitscheiden

waterkraan (n)
gryphus

waterleiding (n)
aquaeductus
  1. een leidingnetwerk om drinkwater vanuit een waterreservoir naar de verbruiker te vervoeren

watermeloen /ˈʋaːtərməˌlun/ (n)
cucumis
  1. Citrullus vulgaris, een grote vrucht met vochtig en rood vruchtvlees

watermolen (n)
hydraletes
  2. een molen die door stromend water aangedreven wordt

waterput (n)
maximē
  1. put waaruit men water haalt

waterslang (n)
hydra
  1. sterrenbeeld
boa
  2. dier

waterspin (n)
tippūla
  1. Argyroneta aquatica, middelgrote spin die in stilstaande wateren leeft

waterspuwer (n)
silānus

waterstof /ˈʋatərˌstɔf/ (n)
hydrogenium
  1. een chemisch element en een kleurloos niet-metaal

wateruurwerk (n)
clepsydra

waterval (n)
cataracta
  1. plaats waar stromend water bij een hoogteverschil zijn weg al vallend voortzet

watervrees (n)
hydrophobia

waterzucht (n)
oedema
  1. (medisch) waterzucht

wc-papier (n)
anitergium

wc-rol (n)
anitergium
  1.

website /ˈwɛpsajt/ (n)
situs interrētiālis
  1. een plaats waar zich informatie bevindt op het internet, aangeduid met een URL

weddenschap (n)
sponsiō

wedergeboren (adj)
natus denuo
  2. bekering tot het christelijke geloof

wederkerig (adj)
mutuus

wederkomen (v)
fructus

wederkomst (n)
fructus
  1.

wederzijds /wedərˈzɛits/ (adj)
mūtuus

wedijveren (v)
aemulari

wedloop (n)
curriculum

wedstrijd (n)
certāmen
  1. een strijd van twee of meer personen om uit te maken wie op een bepaald gebied de beste is

weduwe /ˈʋeːdyʋə/ (n)
vidua
  vrouw

weduwnaar /'ʋedyʋnar/ (n)
viduus
  man

wee /ʋeː/ (interjection)
heu
  1. kondigt rampspoed aan

wee /ʋeː/ (n)
contractiō
  1. samentrekking bij geboorte

weefgetouw /ˈʋeːf.xəˌtɑu̯/ (n)
textrina
  1. toestel waarmee garen tot weefsel gevlochten wordt

weefsel (n)
textus
  1. een dunne geweven stof of textiel
  2. een groep van gelijkaardige lichaamscellen die dezelfde functie in een levend organisme vervullen

weefster (n)
textor
  1. vrouw die lappen textiel maakt door te weven

weegbree (n)
plantago

weegschaal (n)
libra
  1. een meetinstrument waarmee het gewicht kan worden bepaald

weeheid (n)
fastīdior
  2. misselijkheid

week /wek/ /ʋek/ /β̞ek/ (adj)
mollis
  1. slap

week /wek/ /ʋek/ /β̞ek/ (n)
hebdomas, septimana
  1. tijdseenheid van 7 dagen

weekdier (n)
mollusca

weekeinde (n)
septimana vergens
  1. periode van vrijdagavond tot en met zondagnacht

weekend /ˈʋikɛnt/ (n)
septimana vergens
  1. periode van vrijdagavond tot en met zondagnacht

weekheid (n)
lenitas

weelde /'ʋeldə/ (n)
divitiae
  1. omstandigheden van overvloed waar men in leeft

weelderig (adj)
profūsus

weelderigheid (n)
luxus
  1.

weemoed (n)
melancholia
  1. gevoel van treurnis, verdriet, nostalgie

weer /weːr/ /ʋɪːr/ /β̞eːr/ (n)
caelum, tempestas
  1. atmosferische gesteldheid

weerhouden (v)
retinere
  1. beletten om iets te doen

weerkaatsen (v)
video
  1. door elastische botsing van richting veranderen

weerkeren /'werkerə(n)/ (v)
fructus
  1.

weerklinken (v)
canō

weerkunde (n)
meteorologia

weerleggen (v)
redarguō
  1. een eerdere bewering ontkrachten

weermacht (n)
exercitus

weeromkomen (v)
fructus

weerstaan (v)
agguantare
  1. stand houden, weerstand bieden aan

weerstand (n)
restitorium
  1. een reactie die poogt een bepaalde actie tegen te werken
  2. de tegenstand die een stroom in een geleider ondervindt
  3. een elektronica-onderdeel

weerstreven (v)
contrādīcō

weerwolf (n)
lupinotuum
  . een mythisch wezen dat bij volle maan van mens in wolf verandert

weerzin (n)
fastīdior
  1. sterke afkeer

weerzinwekkend (adj)
taeter
  1. waar je een weerzin tegen hebt

wees /ʋes/ (n)
orphanus

weeshuis /ˈʋeshœʏs/ (n)
orphanotrophium
  1. een opvanghuis voor wezen

weesjongen /ˈʋesjɔŋə(n)/ (n)
orphanus
  1. een jongen van wie beide ouders overleden zijn

weg /ʋɛχ/ /β̞ɛx/ (n)
via, iter
  1. smalle strook grond voor het verkeer

wegbergen (v)
abdō

wegberm (n)
scapula
  1.

wegdek (n)
pavīmentum

wegen /ˈʋeχə(n)/ /β̞eɣə(n)/ (v)
expendō
  1. het gewicht/de massa bepalen
  2. een bepaald gewicht/massa als eigenschap hebben

wegenkaart (n)
itinerārium

wegens /ˈʋeːɣəns/ /ˈʋeːχəns/ (preposition)
propter
  1. een reden inleidend

weggaan /ˈwɛ.ɣaːn/ /ˈʋɛ.χan/ (v)
abeo
  1. zich ergens vandaan begeven
abambulo
  3. uit een relatie stappen

weghalen (v)
adimō
  1. van zijn plaats halen

wegjagen (v)
repellō

weglaten (v)
omittō
  1. te midden van andere informatie iets niet insluiten

wegleggen (v)
abdō
  2. opbergen, achter slot brengen

wegleiden (v)
diverto
  1.

weglopen (v)
fugiō
  2. iemand of iets verlaten (al dan niet lopend)

wegloper (n)
fugitīvus
  1. kind dat het ouderlijk huis tegen de wil van de ouders verlaar

wegmaken (v)
deerro
  2. kwijtraken

wegpakken (v)
fero
  1.

wegpikken (v)
adimō
  1.

wegslaan (v)
abrumpere
  1. door geweld van zijn plaats gerukt worden

wegslepen (v)
trahea
  door slepen iets of iemand verwijderen

wegsluiten (v)
arceō

wegzakken (v)
occidō

wegzetten /ˈʋɛx.zɛ.tə(n)/ (v)
abdō
  1. ter zijde zetten

wei /ʋɛɪ/ (n)
serum
  2. een vloeistof die ontstaat als restproduct bij het kaasmaken

weide (n)
prātum

weiden (v)
pascere
  1. vee op een stuk grond laten grazen

weifelen /'ʋɛɪfələ(n)/ (v)
vacillō
  1. in besluiteloosheid niet tot handelen overgaan

weifelend (adj)
instabilis
  1. van een persoon dat deze aarzelt of twijfelt

weigeren (v)
negare
  1. niet voldoen aan een verzoek of opdracht

weigering (n)
infitiae
  1. het niet voldoen aan een verzoek of opdracht

weiland /'ʋɛɪlɑnt/ (n)
pratum
  1. een stuk grasland in gebruik voor de begrazing door vee

weinig /ˈwɛɪ̯nɪx/ /ˈʋɛɪ̯nəχ/ /ˈβ̞ɛːnəx/ (indefiniteCardinalNumeral)
pauci
  1. in een kleine hoeveelheid, niet veel
  2. in een klein aantal

weinigen (indefiniteCardinalNumeral)
aliquot
  1. zelfstandig gebruikt onbepaald hoofdtelwoord voor personen

weken /ˈwe.kə(n)/ /ˈʋe.kə(n)/ /ˈβ̞e.kə(n)/ (v)
imbuō
  1. door langdurig in een vloeistof te leggen zacht, plooibaar of beter wasbaar maken

wekken (v)
excito
  1. wakker maken
animo
  2. veroorzaken

welaan (interjection)
maximē

welbehagen (n)
delectamentum
  1.

welbespraaktheid (n)
facundia
  1. de kunst om iets goed te kunnen verwoorden

weldoorvoed (adj)
perpāstus
  1.

weledel (adj)
lēna
  1.

weledelgeboren (adj)
lēna
  1.

weledelgeleerd (adj)
honōrārius
  1.

weledelgestreng (adj)
lēna
  1.

welgemanierdheid (n)
distinctiō
  1. het netjes en keurig zijn

welgesteld (adj)
affluens
  1. financieel goed gesitueerd

welgezind /'wɛlxəzɪnt/ (adj)
commŏdus
  1.

welgezindheid (n)
affīnitās
  1.

welk /ʋɛlk/ (relativePronoun)
qualis

welkom /ˈʋɛɫkɔm/ (interjection)
salve, salvete
  1. begroeting

wellevend (adj)
bene mōrātus
  1.

wellicht /ʋɛˈlɪxt/ (adv)
fortasse
  1. mogelijk, misschien

wellust (n)
cupido
  1.

wellustig (adj)
cupidus

welopgevoed (adj)
bene ēducātus
  1.

welp /wɛlp/ (n)
catulus
  1. jong van hond, wolf, leeuw e.d.

welriekend (adj)
hālans
  1.

welsprekend (adj)
argūtus
  1.

welstellend (adj)
dīs
  1.

welvaren (v)
vigeō

welvarend (v)
prosper
  over ruime financiële middelen beschikkend

welvoeglijk (adj)
merus
  1.

welzeker (adv)
nonne
  1. sterke bevestiging van iets

wendakker (n)
prōminens
  1. deel van een akker waar men met de ploeg kan keren tijdens het ploegen

wendbaarheid (n)
agilitās
  1. het gemak waarin iets of iemand van richting kan veranderen

wenden /ʋɛndɘ(n)/ (v)
affor
  3. zich tot een instantie wenden

wenen (v)
flere
  1. traanvocht uitscheiden door emotie

wenkbrauw / ˈwɛŋɡbrɑu / (n)
supercilium
  1. knokige rand boven het oog, meestal begroeid met haar

wennen (v)
adsuescō

wens /ʋεns/ (n)
desiderium

wenselijk (adj)
optābilis
  1. wat men zou wensen

wensen /'ʋɛnsən/ (v)
cupio

wereld /ˈweː.ʁəlt/ /ˈʋɪː.rɔɫt/ /ˈβ̞eː.rəɫt/ (n)
mundus
  1. de aarde

wereldbeeld (n)
cosmotheoria

wereldbol (n)
globus
  1. een kaart van het oppervlak van de aarde in de vorm van een bol

wereldlijk (adj)
profānus
  1. betrekking hebbend op deze wereld, in tegenstelling tot met name het hiernamaals of de kerk

wereldoorlog (n)
bellum mundānum
  1. een gewapende strijd tussen een zeer groot aantal landen, met name gebruikt voor de Eerste en de Tweede Wereldoorlog.

werelds (adj)
profanus
  1. niet op het geestelijke, maar op de wereld gericht

wereldzee (n)
ōceanus
  1. één van de grootste zeeën van de aarde

weren (v)
prōturbō

werf /wɛr(ə)f/ (n)
navalia
  1. een scheepswerf

werk /ʋɛrk/ (n)
opus, labor
  1. dat wat gedaan moet worden
opus
  4. dat wat gemaakt is, kunstwerk

werkcollege /'wɛrkɔleʒə/ (n)
sēminārium
  1.

werkelijk (adj)
vere
  1. niet verbeeld

werkelijkheid /'ʋɛrkələkɦɛɪt/ (n)
realitas
  1. de omstandigheden zoals deze daadwerkelijk bestaan

werkeloos (adj)
inactuosus
  1. niets doend, niets verrichtend, niet werkend

werken /ʋɛrkən/ (v)
laborare
  1. arbeid verrichten, lichte vorm van zwoegen

werkhuis (n)
ergastulum
  1. plaats waar armen werken

werkloon (n)
manūpretium
  1.

werkloosheidsuitkering (n)
stips
  1. uitkering voor iemand die buiten zijn of haar schuld om werkloos is

werkman (n)
operārius

werkplaats (n)
officīna

werktuig (n)
implemens
  1. een stuk gereedschap om een taak eenvoudiger en/of lichter te maken

werkwijze /ʋɛrkʋɛɩ̭zə/ (n)
via
  1. de manier waarop men te werk gaat

werkwoord (n)
verbum
  1. woordsoort die in de eerste plaats een handeling of toestand uitdrukt

werkzaam (adj)
actuosus
  1. als werknemer bezig

werpen (v)
iaciō
  1. met een krachtige zwaai van de arm iets uit de hand naar iets of iemand heen laten gaan

werplood (n)
cathetus
  1. gewicht aan een touw

wervel (n)
vertebra
  1. bot van de wervelkolom

wervelkolom (n)
columna vertebralis

wervelwind (n)
turbō

wesp (n)
vespa
  1. een zwart-geel gestreept vliesvleugelig insect

west /ʋɛst/ (adv)
occidentalis

westelijk (adj)
occidentalis

westen /ˈʋɛs.tə(n)/ (n)
occidens

wet /wɛt/ (n)
lex
  1. een door de overheid opgestelde regel

weten /ˈʋeː.tə(n)/ (v)
scio
  1. ergens kennis van hebben

wetenschap /'ʋetənsxɑp/ (n)
scientia
  1. het weten van de mens
  2. georganiseerde activiteit

wetenschappelijk /,ʋetən'sxapələk/ (adj)
scientificus

wetgeving (n)
lēgislātiō
  1. het geheel aan wetten die in een land gelden

wetmatig /wɛt'matəx/ (adj)
legitimus
  1.

wetmatigheid (n)
regimen
  1.

wetstaal (n)
chalybeius
  1. een ronde staaf fijn geribbeld staal met een handvat, waaraan je een mes of schaar kunt slijpen

wettelijk /ˈwɛtələk/ (adj)
legalis
  2. tot de wet behorend

wetten /'ʋɛtən/ (v)
acuō
  1. het aanscherpen van een mes op een wetsteen

weven /ˈweː.və(n)/ /ˈʋe.və(n)/ (v)
texō
  1. draden e.d. dooreenvlechten

wezel (n)
mustel
  1. bepaald soort zoogdier, Mustela nivales

wezen /ˈʋeː.zə(n)/ (n)
animate
  1. individu
essentia
  2. aard

wezenlijk /wezə(n)lək/ (adj)
vere

whisky (n)
vischium
  1. een sterke drank die uit gerst of uit maïs en rogge gestookt is

wichelarij (n)
divinatio
  1. het verkrijgen van informatie door middel van bovennatuurlijke of niet wetenschappelijk aangetoonde middelen

wie /wiː/ /ʋiː/ /β̞iː/ (relativePronoun)
quis
  1. vragend voornaamwoord

wiebelend (adj)
instabilis
  1. snel en onregelmatig heel en weer bewegend

wieg (n)
cunae
  1. een bedje voor een pasgeboren zuigeling, vaak met een hemel van fijn gaas en soms met de mogelijkheid het kind zachtjes heen en weer te bewegen

wiegelied (n)
lallus

wiegen /ˈwiɣə(n)/ (v)
lapis
  1. zachtjes heen en weer bewegen, gewoonlijk om een zuigeling in slaap te brengen

wiel (n)
rota
  1. ronddraaiende schijf

wielbasis (n)
incessus
  1. de afstand tussen de twee middelpunten van de voor- en achteras

wielewaal /'wiː.lə.wal/ (n)
chlorion
  1. zwart-gele zangvogel

wier (interrogativePronoun)
cuius
  1. van wie

wier (n)
alga
  1. in water voorkomende vaatloze, plantachtige organismen

wierook (n)
tus
  1. een mengsel van aromatische organische stoffen, dat aangestoken kan worden en dan een als aangenaam beoordeelde geur verspreidt, oorspronkelijk met name de hars (olibanum) van de wierookboom Boswellia

wierookdrager (n)
incensifer

wig (n)
cuneus
  1. een metalen of houten voorwerp in de vorm van een driehoekig blok met een scherpe hoek van 5 to 20 graden

wiggenbeen (n)
os sphenoidale
  1. één van de beenderen van de schedel

wigvormig (adj)
cuneatus
  1. vorm van een wig hebbend

wij /wɛɪ̯/ /ʋɛɪ̯/ /β̞ɛː/ (personalPronoun)
nos
  1. 1e persoon meervoud nominatief

wijd /wɛɪ̯d/ /ʋɛɪ̯t/ /β̞ɛːt/ (adj)
lātus

wijden (v)
devoveo
  1. geheel voor een bepaald doel bestemmen

wijding (n)
sānctificātiō
  1.

wijdverspreid (adj)
lātus
  1. overal aanwezig, vindbaar

wijk /ʋɛi̯k/ (n)
vicus
  1. een bewoond deel van een stad of een gemeente

wijken (v)
fatiscō

wijkend (adj)
refluus
  1. van elkaar weggaan

wijkwast (n)
aspergillum
  1.

wijl (conjunction)
quandoquidem
  1. geeft onderschikkend een reden aan

wijn /wɛɪ̯n/ /ʋɛɪ̯n/ /β̞ɛːn/ (n)
vinum, merum
  1. alcoholhoudende drank

wijnberg (n)
vitis
  1. berg waarop wijngaarden gelegen zijn

wijnpers (n)
prēlum
  1. apparaat voor persen van druiven

wijnruit (n)
ruta

wijnstok /ˈʋɛi̯n.stɔk/ (n)
vitis
  1. klimplant waaraan druiven groeien

wijs /wɛɪ̯s/ /ʋɛɪ̯s/ /β̞ɛːs/ (adj)
sapiens
  1. van groot inzicht getuigend

wijsbegeerte (n)
philosophia
  1. de oudste wetenschap

wijselijk (adv)
sapienter

wijsgeer (n)
philosophus

wijsheid (n)
sapientia
  1. gerijpt inzicht

wijsheidstand (n)
dēns sapientiae
  1. achterste kies van iedere kaakhelft van het volwassen gebit van een mens

wijsvinger (n)
index
  1. tweede vinger, gelegen tussen de middelvinger en de duim

wijten (v)
culpō
  1. in negatieve zin toeschrijven aan

wijwater (n)
aqua lustralis
  1. gewijd water

wijze (n)
modus
  1. manier
sapiens
  1. wijs persoon

wijzen (v)
monstrare

wijzigen (v)
adicio
  1. zodanig aan iets werken dat het anders wordt

wijziging (n)
cambiatio
  1. verandering in een regel, document, wikipagina enz

wijzing (n)
decisio

wiki (n)
vici
  1. een constructiesysteem voor internetpagina's waar, in het algemeen, iedereen alle pagina's kan wijzigen

wikke /ˈwɪkə/ (n)
vicia
  1. (plantkunde) naam voor planten uit het geslacht Vicia

wil /ʋɪl/ (n)
voluntas
  1. de bereidheid of zin om iets te doen

wild (adj)
ferus, silvestris
  3. onbeschaafd, bruusk

wild zwijn (n)
aper
  1. bepaald soort zoogdier, Sus scrofa

wildbraad /'wɪldbrat/ (n)
ferīna
  1.

wilde (n)
atrōx
  1. iemand zonder beschaving

wildernis (n)
dēsertum
  1. een gebied dat weinig door de mens geregeld is

wildheid (n)
ferōcitās
  1.

wildstroper (n)
praedator
  1.

wilg (n)
salix
  1. Salix sp.

willekeurig /wɪləˈkørəx/ (adj)
arbitrārius

willen /ˈʋɪ.lən/ (v)
velle, volo
  1. iets als verlangen of voorkeur hebben

wilsbeschikking (n)
arbitrium
  ongerichte eenzijdige akte van uiterste wil

wilsverklaring (n)
dēclārātiō voluntātis
  1. eenzijdige wilsuiting die gericht is op het tot stand brengen van rechtsgevolgen

wimper (n)
cilium

wind /ʋɪnt/ (n)
ventus, anima
  1. stroming van lucht veroorzaakt door luchtdrukverschillen

windas (n)
sucula
  1. windas

winderig (adj)
ventōsus
  1. weerstoestand waarbij er veel wind aanwezig is

windhoos (n)
turbō
  1.

windroos (n)
rosa ventorum

windsel (n)
alligō
  1.

windstilte (n)
malacia
  1. periode met geen of weinig wind

wingerd /'wɪŋɛrt/ (n)
vitis
  1. wijnstok

winkel /ˈwɪŋkəl/ (n)
taberna
  1. plaats waar koopwaar wordt verkocht

winkelier /wɪŋkə'lir/ (n)
tabernārius

winnaar (n)
victor
  1. degene die een strijd of wedstrijd in zijn voordeel beslist

winnen /ˈwɪnə(n)/ /ˈʋɪnə(n)/ /ˈβ̞ɪnə(n)/ (v)
vincere
  1. als beste partij uit een wedstrijd komen
extractum
  3. een grondstof uit de natuur halen

winst /ʋɪnst/ (n)
bolus
  1. datgene wat men meer heeft dan voordat men investeerde

winter /ʋɪntər/ (n)
hiems, hibernus
  1. seizoen

winterkoning (n)
trochilus
  1. klein gedrongen vogeltje met opgewipt staartje,

winterpunt (n)
bruma
  1. zuidelijke keerpunt van de zon

winters (adj)
hibernus
  1. typerend voor de winter

wintertarwe (n)
silīgō
  1. tarwe die in de late zomer of vroege herfst wordt gezaaid en de winter kan doorstaan

winterwende (n)
bruma
  1. zuidelijke keerpunt van de zon

winterzonnestilstand (n)
bruma
  1. zuidelijke keerpunt van de zon

winterzonnewende (n)
bruma
  1. zuidelijke keerpunt van de zon

wip /ʋɪp/ (n)
oscillum
  1. een speeltuig bestaande uit een balk die in het midden op een verhoogde steun rust

wipstoel /ˈwɪpstul/ (n)
lallum
  1. zetel waarin je comfortabel voor- en achterover kunt schommelen

wisent (n)
Bos bonasus
  1. bepaald soort zooɡdier, Bison bonasus

wiskunde (n)
mathematica
  1. de formele studie van patronen en structuren.

wiskundig /ʋɪsˈkʏndəx/ (adj)
mathēmaticus
  1. op wiskunde betrekking hebbend of er gebruik van makend

wiskundige (n)
mathēmatica

wispelturig (adj)
inconstans

wisselgeld (n)
mutatio

wisselkind (n)
cambiō
  1. kind dat in de plaats gelegd wordt van een door feeën geroofd mensenkind

wisselkoers (n)
collybus
  wisselkoers

wisselslag /'wɪsəlslɑx/ (n)
farrāgō
  1.

wit /ʋɪt/ (adj)
albus, candidus
  1. kleur

wit /ʋɪt/ (n)
albus, candidus, alba, album
  1. lichtst mogelijke kleur

witachtig (adj)
albidulus

witheid (n)
albitūdō
  1.

witkalk (n)
albārium
  1.

witlof (n)
cichorium
  1. loof van met dat doel in het donker geteelde varianten van cichorei, Cichorium intybus var. foliosum

witsel (n)
dealbo
  1. stof waarmee men iets wit kan maken

witte haai (n)
Carcharodon carcharias
  1. Carcharodon carcharias, de bekendste en de meest gevreesde haai

witte wijn (phraseologicalUnit)
vinum album
  1. een alcoholhoudende drank die verkregen wordt door de gisting van voornamelijk witte druiven

wodka (n)
vodca
  1. een heldere, kleurloze en nagenoeg geurloze sterkedrank

woede /ˈʋudə/ (n)
ira
  1. een gevoel van erge kwaadheid

woeden (v)
furō
  1. met veel geweld gaande zijn van een natuurverschijnsel

woedend /'ʋudənt/ (adj)
furiosus
  1. bijzonder boos

woekeraar /ˈwukərar/ (n)
danista
  1. iemand die woeker drijft

woekerrente (n)
ūsūra immodica

woelmuis (n)
clethrionomys
  1. klein, gravend, muisachtig knaagdier met stompe snuit

woensdag /ˈʋunzdɑx/ (n)
dies Mercurii, feria quarta
  1. een dag van de week die na dinsdag en voor donderdag komt

woerd (n)
anas
  1.mannetjeseend

woest (adj)
atrōx
  1. onbebouwd, braakliggend
iratus
  4. heel boos, razend

woestenij (n)
vastitas
  1. een onherbergzaam gebied dat door niemand verzorgd wordt

woestheid (n)
saevitia
  1. boosheid

woestijn (n)
desertus, desertum
  1. grote dorre vlakte, met weinig neerslag en weinig vegetatie

woiwode (n)
voivoda
  1. titel voor bestuurder of legeraanvoerder in Slavische gebieden

woiwodschap /ˈvɔɪ̯vɔtsxɑp/ (n)
palinatus
  1. naam voor bepaalde bestuurlijke gebieden in Oost-Europa

wol /ʋɔl/ (n)
lana, lāna
  1. weefsel van wollen garens

wolf /wɔlf/ /ʋɔlf/ (n)
lupus, hirpus
  1. bepaald zoogdier, Canis lupus

wolfraam (n)
wolframium
  1. scheikundig element met symbool W en atoomnummer 74

wolfshond (n)
lupārius
  1.

wolfskers (n)
solanum

wolk (n)
nubes, nebula
  1. een samenhangende verzameling van merendeels zwevende waterdruppeltjes

wolkeloos /'wɔlkəlos/ /ˈwɔl.kə.ˌlos/ /ˈʋɔɫ.kə.ˌlos/ /ˈβ̞ɔɫ.kə.ˌlos/ (adj)
innūbilus
  1. zonder wolken

wolkenkrabber /ˈwɔlkə(n)ˌkrɑbər/ /ˈʋɔɫkə(ŋ)ˌkrɑbər/ /ˈβ̞ɔɫkə(ŋ)ˌkrɑbər/ (n)
caeliscalpium
  1. een zeer hoog gebouw dat met bewolkt weer zichtbaar in de wolken kan steken

wollen /wɔlə(n)/ (adj)
lāneus
  1. gemaakt van wol

wolvin /wɔlˈvɪn/ /ʋɔlˈvɪn/ (n)
lupa
  vrouwelijke wolf

wond /wɔnd/ /ʋɔnt/ /β̞ɔnt/ (n)
vulnus
  1. een beschadiging in of aan het lichaam

wonde /ˈwɔn.də/ /ˈʋɔn.də/ /ˈβ̞ɔn.də/ (n)
plaga
  1. een beschadiging in of aan het lichaam

wonder (n)
mīrābilis
  1. een gebeurtenis waaraan een bovennatuurlijke oorsprong toegeschreven wordt

wonderbaar (adj)
mirābilis

wondroos (n)
serpēdo
  1. bacteriële infectie van de huid die gepaard gaat met hoge koorts en algemeen ziektegevoel

wonen /ˈwo.nə(n)/ /ˈʋo.nə(n)/ /ˈβ̞o.nə(n)/ (v)
habito
  1. een permanente behuizing hebben

woonhuis (n)
aedes
  1. Een huis, woning of (Vlaams) woonst is een bouwwerk waarin mensen kunnen wonen.

woonkamer (n)
tablīnum
  1. een kamer ingericht om in te wonen (vermaak, ontvangst van gasten)

woonst /wonst/ (n)
domicilium
  1.

woord /ʋoːrt/ /ˈʋʊːrt/ /ˈβoːrd/ /ˈβoːrt/ (n)
patak
  1. mannetjeseend
verbum, vocabulum
  1. spraakklank of betekeniseenheid die bestaat uit minimaal één vrij morfeem en minimaal nul gebonden morfemen
  2. belofte
  4. de natuurlijke eenheid van informatie voor een bepaalde computerarchitectuur
  3. het woord van god of de inhoud van de bijbel

woordbetekenis (n)
notio
  1. de semantische inhoud van een woord

woordenboek /ˈʋɔːrdə(n)ˌbuk/ (n)
dictionarium
  1. een boek waarin de woorden en uitdrukkingen van een taal zijn gerangschikt met hun...

woordenschat (n)
vocabolarium

woordsoort (n)
pars ōrātiōnis
  1. categorie waarin bepaalde woorden naar gelang het grammaticale gebruik in onderverdeeld worden

worden /ˈwɔrdə(n)/ /ˈʋɔrdə(n)/ /ˈβ̞ɔrdə(n)/ (v)
exsisto
fieri
  1. vormt de lijdende vorm
  2. gaan zijn, zich ontwikkelen tot

worgen (v)
angō
  1. doden door het dichtknijpen van de hals

worging (n)
angor
  1. het dichtknijpen van de hals

worm /ʋɔrm/ (n)
vermis
  1. een betrekkelijk klein, lang, ongewerveld dier met een zacht lichaam

wormstekig (adj)
vermiculatus
  1. door wormen aangevreten

worp /ʋɔrp/ (n)
jactura
  1. de handeling van het werpen van iets

worst /wɔrst/ (n)
botulus
  1. een toegebonden eind darm of vlies dat gevuld is met vleeswaar

worstelen (v)
luctor

wortel /ˈʋɔrtəl/ (n)
radix
  2. Ondergrondse gedeelte van een plant
  3. Getal
  4. Woord

woud /ʋʌːt/ /ʋʌːut/ (n)
silva
  1. groot bos

wouw /ʋʌʊ̯/ /β̞ʌːβ̞/ (n)
miluus
  1. benaming voor roofvogels uit het geslacht Milvus

wraak (n)
ultio
  1. het vergelden van doorgemaakt lijden

wraaknemer (n)
ultor

wrak (adj)
cariōsus

wraking (n)
improbātiō
  1.

wrangheid (n)
acerbitās
  1. zuur of bitter smakend
  2. guurheid, hardheid

wrat (n)
verruca
  1. knobbeltje

wrattig (adj)
verrūcōsus
  1. bedekt met veel wratten

wreed (adj)
asper
  1. heel onvriendelijk

wreef (n)
metatarsus
  1. bovenkant van de voet tussen tenen en enkel

wreken (v)
ulcisci
  1. iemand straffen om het onrecht dat hij of zij je heeft aangedaan

wreker (n)
ultor

wrevel (n)
molestia
  1.

wrijven (v)
fricō
  1. handeling

wrijving (n)
frictio

wringen /'ʋrɪŋən/ (v)
torqueō
  1. met een draaiende beweging iets vervormen

wringer (n)
discerpō
  1.apparaat om het water uit het wasgoed te persen en bestaat uit twee dicht bij elkaar staande, rubberen rollen

wrok (n)
acerbitās

wuiven /wœyvə/ (v)
vibrō
  1. een groet brengen door met de handen te zwaaien
  2. heen en weer buigen, zwenken

wurgen (v)
angō
  1. iets of iemand vermoorden door het dichtknijpen van de keel

wurging (n)
angor
  1.

xenofobie /ksenofoˈbi/ (n)
xenophobia
  1. een afkeer van alles wat vreemd of buitenlands is

xenon /ˈksenɔn/ (n)
xenon
  1. een scheikundig element en kleurloos edelgas met het symbool Xe en het atoomnummer 54

xylofoon (n)
xylophonium
  1. melodisch slaginstrument dat bestaat uit een reeks op toon gestemde hardhouten staafjes waar met kleine hamertjes op geslagen wordt

yell (n)
clamor
  1. een geschreeuwde leuze

yen (n)
ienum
  1. de munteenheid van Japan

yoghurt /ˈjɔxərt/ /ˈjɔχərt/ (n)
iogurtum
  1. lichtzuur, lobbig zuivelproduct

ytterbium (n)
ytterbium
  1. scheikundig element met symbool Yb en atoomnummer 70

yttrium (n)
yttrium
  1.

zaad /zaːt/ (n)
semen
  1. een bevruchte kiem waaruit een nieuwe plant van dezelfde soort groeit

zaadbal /'zadbɑl/ (n)
coleus
  1. een orgaan waar de spermacellen gevormd worden

zaadleider /'zadlɛɪdər/ (n)
ductus deferens

zaag /zax/ (n)
serra
  1. een stuk gereedschap met een scherp getand metalen blad om voorwerpen in stukken te verdelen

zaagmeel (n)
scobis
  1. een uit houtvezels bestaande stof die ontstaat bij het zagen van hout

zaagsel /'zaxsəl/ (n)
scobis
  1. een uit houtvezels bestaande stof die ontstaat bij het zagen van hout

zaaien (v)
conserō
  1. zaad strooien

zaakkundig (adj)
callidus

zaal /zal/ (n)
exedrium

zaan (n)
cramum
  1. room

zacht /zɑxt/ (adv)
mollis
  1. gemakkelijk samen te drukken en/of te buigen

zadel (n)
sella
  zitplaats op dier of fiets

zagen /ˈza.ɣə(n)/ /ˈza.χə(n)/ (v)
serrare
  1. in stukken delen door middel van een zaag

zak (n)
saccus, culeus
  1. slappe, vormeloze tas
sinus
  2. een plek in kleding waarin kleine spullen kunnen worden meegedragen

zakdoek /ˈzɑgduk/ (n)
orarium
  1. een doek om de neus in te snuiten

zaken /zaːkən/ (n)
negōtium
  2. commerciële activiteiten

zakenman /'zakəmɑn/ (n)
negotians, negotiator
  1. iemand die met zakendoen zijn brood verdient

zakken /zɑkə(n)/ (v)
occidō
  1. naar beneden gaan

zakkenroller (n)
manticulātor
  1. iemand die ongemerkt waardevolle zaken steelt

zaklamp /ˈzɑklɑmp/ (n)
lanterna
  1. lamp op zakformaat

zaligheid (n)
beatitūdō
  1.
glōrior
  2.

zalm /zɑlm/ /zɑɫm/ (n)
salmo
  1. benaming voor een aantal vissoorten uit de familie Salmonidae

zalven /zɑlvə(n)/ (v)
ungō
  2. het aanbrengen van een welriekende olie, meestal als inhuldiging in een politieke of religieuze hoedanigheid

zamelen (v)
congrego
  1. beetje bij beetje bijeenbrengen

zand (n)
arena, harena
  1. losse massa die bestaat uit miljoenen stukjes steen en schelpen

zandbak (n)
arenarium
  1. een bak gevuld met zand om in te spelen

zandbank (n)
syrtis
  1. een ophoping van zand op de bodem van een zee of meer

zander (n)
Sudacum
  1. benaming voor de zoetwatervis Sander lucioperca

zandloper /ˈzɑntlopər/ (n)
clepsydra
  1. toestel waarmee de tijd wordt gemeten door zand uit het bovenste reservoir via een smalle doorgang naar het onderste reservoir te laten lopen

zanger /ˈzɑŋər/ (n)
cantor
  1. een mannelijk iemand die zingt

zangeres (n)
cantrīx
  1. een vrouwelijk iemand die zingt

zanglijster (n)
Turdus philomelos
  1. Turdus philomelos, een lijstersoort die algemeen is in Nederland en Vlaanderen

zaniken /zanəkə(n)/ (v)
oblātrārtrix
  1. hinderlijk ergens over blijven klagen

zat /zɑt/ /ˈzatərˌdɑx/ (adj)
appotus
  1. verzadigd, vol, met name van alcoholische drank

zaterdag (n)
dies Saturni, sabbatum
  1. een dag van de week die na vrijdag en voor zondag komt

zavelboom (n)
sabīna
  1. Juniperus sabina, een verwant van de jeneverbes die in Europa op wat grotere hoogte voorkomt

ze (personalPronoun)
ea
  1. clitische vorm van zij (derde persoon vrouwelijk enkelvoud)

zebra (n)
equus zebra
  1. zwart-wit gestreepte paardachtige

zedelijk (adj)
probus
  1. zoals het volgens normen en waarden behoort

zedenbederf (n)
corruptiō

zee /ze/ /zeː/ (n)
mare, pontus, pelagus
  1. uitgestrektheid zoutwater

zee-egel (n)
echinus
  1. een op de zeebodem levend bolvormig stekelig ongewerveld diertje

zee-engte (n)
fretum
  1.

zeeaal (n)
conger
  1. zeevis (Conger conger)

zeearend (n)
ossifragus
  1. bepaald soort roofvogel die in kustgebieden leeft, Haliaeetus albicilla

zeebaars (n)
bassus
  1. baarsachtige zeevis, Dicentrarchus labrax

zeeduivel (n)
batrachus
  1. bepaald soort grote zeevis, Lophius piscatorius

zeef (n)
crībrum
  1. werktuig om grovere van fijnere bestanddelen te scheiden

zeefbeen (n)
os ethmoidale
  1. één van de beenderen van de schedel

zeegras (n)
gramen maritimum
  1. een plantensoort aangepast aan het leven in zout water

zeehond (n)
phoca
  1. benaming voor zoogdieren uit de familie Phocidae

zeekreeft (n)
locusta
  1. in zee levende kreeft

zeeloods (n)
gubernātor
  1. loods die schepen van en naar de open zee loodst

zeelt (n)
tinca
  1. bepaald soort karperachtiɡe zoetwatervis, Tinca tinca

zeemacht (n)
classis

zeeman (n)
nauta

zeemeermin /ˈzemermɪn/ (n)
Nereis
  1. mytisch zeewezen

zeemeeuw (n)
gavia
  1. benaming voor zeevogels uit de familie Laridae

zeep (n)
sapo
  1. schuimverwerkend reinigingsmiddel

zeepaardje /ˈzepaːrtʲə/ (n)
equus bipes
  2. benaming voor zeevisjes waarvan de kop op een paardenkop lijkt en die rechtopstaand zwemmen, uit het geslacht Hippocampus

zeepaling (n)
conger
  1. in zee levende kongeraal, Conger conger

zeer (adv)
maxime
  1. hoge mate

zeerob /ˈzerɔp/ (n)
phoca
  2. benaming voor grote zeezoogdieren uit de familie Phocidae

zeerover (n)
pirata
  1. iemand die op zee een schip berooft

zeeschuim (n)
Chenopodium aristatum, Dysphania aristata
  3. Teloxys aristata, een plantje uit de amarantenfamilie dat wel gebruikt wordt...

zeeschuimer (n)
pirata
  1. iemand die de zeeën bevaart om andere schepen te beroven

zeester (n)
stella marina
  1. benaming voor schijfvormige zeedieren met vijf armen uit de klasse Asteroidea

zeetong (n)
solea
  1. bepaald soort platvis, Solea solea

zeevarend (adj)
permarīnus
  1. een varende functie op een zeeschip uitoefenen

zeevogel /ˈzeˌvoχɔɫ/ /ˈzeːˌvoːɣəl/ (n)
mergus
  1. een vogel die vooral in de directe omgeving van de zee leeft

zeewater /ˈzeʋatər/ (n)
sal
  1. water waarin diverse zouten zijn opgelost en waarmee de zeeën gevuld zijn

zeewier (n)
alga
  1. in zee levend wier

zeeziekte /ˈze.zik.tə/ (n)
nausea
  1. misselijkheid als gevolg van de onregelmatige beweging van een schip

zeezout (n)
sal marinus
  1. zout, uit zeewater gewonnen

zege /'zeɣə/ (n)
victoria
  1.

zegel /ˈzexəl/ (n)
sigillum
  1. een middel om een voorwerp zodanig af te sluiten dat er later nagegaan kan worden of het geopend is
imprimō
  2. een stukje papier meestal voorzien van een plaklaag dat dient om aan te geven dat betaling heeft plaatsgevonden

zegen /ˈzeːɣə(n)/ /ˈzeːχə(n)/ (n)
benedictiō
  1. verlening van goddelijke of bovennatuurlijke bijstand

zegenen (v)
benedico
  1. de zegen geven

zegepalm (n)
trophaeum
  1-2

zegge (n)
cārex
  1. Carex een geslacht van zowel bladverliezende als groenblijvende kruidachtige planten, behorend tot de cypergrassenfamilie

zeggen (v)
dicere, appellari, fari, vocari
  1. mondeling mededelen, spreken, betuigen

zeiken (v)
oblātrārtrix
  1. veelvuldig en langdurig klagen over weinig belangrijke zaken
pē
  2. urineren

zeil (n)
velum
  1. doek dat in een mast gehesen is met als doel wind te vangen

zeilen /ˈzɛɪlə(n)/ (n)
nāvigō
  1. wedstrijdsport met zeilvaartuigen

zeilen /ˈzɛɪlə(n)/ (v)
nāvigō
  1. voortgestuwd worden door de druk van de wind tegen een opgehouden zeil

zeilschip (n)
navis velifera
  1. een schip waarmee gezeild kan worden

zeilsport (n)
velum
  1. de sport van het zeilen

zeis (n)
falx
  1. maaiwerktuig met gebogen snijblad en lange stok

zeker /ˈze.kər/ (adj)
certus
  1. waaraan niet getwijfeld hoeft te worden

zekerheid /'zekərɦɛɪt/ (n)
certitūdō

zelden (adv)
raro
  1. bijzonder weinig voorkomend

zeldzaam /'zɛltsam/ (adj)
rarus
  1. naar verhouding gering in aantal

zelf /zɛlf/ /zɛɫf/ (demonstrativePronoun)
ipsum
  1. in eigen persoon
  2. in tegenstelling met iets anders

zelfbeheersing (n)
abstinentia
  1. de beheersing van het eigen gedrag

zelfdoding (n)
mors voluntāria
  1. Het zich benemen van het leven

zelfmoord /ˈzɛɫfmoːrt/ (n)
suicidium
  1. handeling waarbij men een einde maakt aan zijn eigen leven.

zelfportret /'zɛlfpɔrtrɛt/ (n)
effigies sui
  1. een kunstwerk gebaseerd op de afbeelding van het eigen gezicht

zelfs (adv)
etiam

zelfstandig (adj)
independens
  1. op zichzelf staand

zelfstandig naamwoord (n)
substantivum, nomen, nomen substantivum
  1. woordsoort die een zekere mate van zelfstandigheid van het genoemde uitdrukt, in veel talen standaard gecombineerd met een lidwoord

zelfstandigheid (n)
lībertās

zelfvertrouwen (n)
confidentia
  1. geloof in eigen vermogen, kunde of kracht

zelfverzekerdheid (n)
confidentia
  1. de mate waarin iemand zelfverzekerd is

zemelen (n)
furfur
  B 1. ingrediënt dat bestaat uit met de zaadhuiden vergroeide vruchtwanden en kiemen

zendbrief (n)
epistola
  1. brief van een apostel of een geestelijke aan de gelovigen

zendeling /'zɛndəlɪŋ/ (n)
missiōnārius
  1. persoon die uitgezonden wordt om mensen tot het geloof in het protestantse christendom te bekeren

zending (n)
expeditio

zenit /zenɪt/ (n)
cenit
  1. het denkbeeldige punt loodrecht omhoog aan de hemelkoepel

zenuw (n)
nervus
  1. een onderdeel van het perifeer zenuwstelsel, bestaande uit gebundelde uitlopers van zenuwcellen

zenuwcel /ˈze.ny.sɛl/ /ˈze.nyʊ̯.sɛɫ/ /ˈzeː.nyʊ̯.sɛl/ (n)
neurocytus
  een zeer belangrijke cel in het zenuwstelsel

zenuwstelsel (n)
systēma nervōsum
  1. het gehele zenuwsysteem

zenuwtrekking (n)
tremulo
  1.

zeppelin (n)
aëronavis
  1. luchtschip in de lucht gehouden door een groot volume waterstof of helium

zes (n)
sex
  1. het getal 6

zesde /ˈzɛs.də/ /ˈzɛz.də/ (ordinalAdjective)
sextus
  nummer zes in een rij

zesendertig (cardinalNumeral)
trigintasex
  1. het getal 36

zesennegentig (cardinalNumeral)
nonaginta sex
  1. het getal 96

zesentachtig (cardinalNumeral)
octoginta sex
  1. het getal 86

zesentwintig (cardinalNumeral)
vīgintīsex
  1. het getal 26

zesenveertig (cardinalNumeral)
quadraginti sex
  1. het getal 46

zesenvijftig (cardinalNumeral)
quinquaginta sex
  1. het getal 56

zesenzestig (cardinalNumeral)
sexaginta sex
  1. het getal 66

zesenzeventig /ˈzɛsənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta sex
  1. het getal 76

zeshoek /zɛsɦuk/ (n)
hexagōnum
  1. een geometrische tweedimensionale vorm, bestaande uit zes hoeken en derhalve ook zes zijden

zeshonderd /ˈzɛsˌɦɔndərt/ (cardinalNumeral)
sescenti
  1. het getal 600

zestien (cardinalNumeral)
sedecim
  1. het getal 16

zestiende (ordinalAdjective)
sextus decimus

zestig (cardinalNumeral)
sexaginta
  1. het getal 60

zestigste (ordinalAdjective)
sexāgēsimus

zet /zɛt/ (n)
Tugium
  handeling gedurende een spelbeurt

zetel (n)
sedes
  3. plaats waar een organisatie gevestigd is

zetmeel (n)
amylum

zetsel (n)
extractum
  2. extract

zeug (n)
porca
  1. vrouwtjesvarken

zeuren /ˈsʏː.rə(n)/ /ˈzøː.rə(n)/ (v)
oblātrārtrix
  1. veelvuldig en langdurig klagen over weinig belangrijke zaken

zeven /ˈzøvən/ (cardinalNumeral)
septem
  1. het getal 7

zevenboom (n)
sabīna
  1. Juniperus sabina, een verwant van de jeneverbes die in Europa op wat grotere hoogte voorkomt

zevende /ˈze.vən.də/ (ordinalAdjective)
septimus

zevenendertig /ˈzøvənənˌdɛrtəx/ (cardinalNumeral)
trigintaseptem
  1. het getal 37

zevenennegentig /ˈzøvənəˌneɣəntəx/ (cardinalNumeral)
nonaginta septem
  1. het getal 97

zevenentachtig /ˈzøvənənˌtɑxtəx/ (cardinalNumeral)
octoginta septem
  1. het getal 87

zevenentwintig /ˈzøvənənˌtwɪntəx/ (cardinalNumeral)
vigintiseptem
  1. het getal 27

zevenenveertig /ˈzøvənənˌfertəx/ (cardinalNumeral)
quadraginti septem
  1. het getal 47

zevenenvijftig /ˈzøvənənˌfɛiftəx/ (cardinalNumeral)
quinquaginta septem
  1. het getal 57

zevenenzestig /ˈzøvənənˌsɛstəx/ (cardinalNumeral)
sexaginta septem
  1. het getal 67

zevenenzeventig /ˈzøvənənˌzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta septem
  1. het getal 77

zevenhonderd /ˈzeːvə(n)ˌɦɔndərt/ /ˈzøvənˌhɔndərt/ (cardinalNumeral)
septingenti
  1. het getal 700

zeventien /ˈzøvənˌtin/ (cardinalNumeral)
septendecim
  1. het getal 17

zeventiende (ordinalAdjective)
septimus decimus

zeventienmaal (adv)
septies decies
  1. bij zeventien gelegenheden

zeventig /ˈzøvəntəx/ (cardinalNumeral)
septuaginta
  1. het getal 70

zicht /zɪxt/ (n)
adspectus
  1. wat gezien kan worden
falx
  1. kleine zeis

zichtbaar (adj)
visibilis

zichzelf (reflexivePersonalPronoun)
sibi

zieden /ˈzidə(n)/ (v)
aestuare
  1. hevig beroerd worden
  1. koken

ziek /zik/ (adj)
aeger, infirmus
  1. lichamelijke toestand

ziekelijk (adj)
aegrotaticius
  1. geneigd om vaak ziek te zijn

zieken (v)
oblātrārtrix
  1.

ziekenhuis /ˈzi.kǝn.ˌɦœʏs/ (n)
valetudinarium, nosocomium
  1. instelling voor onderzoek, behandeling en verpleging van zieken

ziekenkamer (n)
valētūdinārium
  1.

ziekenwagen (n)
arcera
  1. een voertuig ingericht voor het vervoer van patiënten, gewoonlijk naar een ziekenhuis toe

ziekte (n)
morbus, infirmitas

ziekteleer (n)
pathologia

ziel /zil/ (n)
animus
  1. het wezen van het niet-stoffelijke van de mens

zielig /'ziləx/ (adj)
flēbilis

zielkunde (n)
psychologia

zien (v)
videre; videō, vidēre, vīdī, vīsus; video
  1. waarnemen met het oog
videre
  3. een bepaald gezicht zetten

ziezo (interjection)
denique

ziften /ˈzɪftə(n)/ (v)
cribrō
  1. de grote van de kleine deeltjes scheiden met behulp van een zeef

zigeuner (n)
gitana

zij /sɛɪ̯/ /zɛɪ̯/ /zɛː/ (personalPronoun)
ea
  1. 3e persoon enkelvoud vrouwelijk

zijde (n)
latus
  1. kant

zijdecultuur (n)
sericultura
  1. de kweek van zijderupsen voor het verkrijgen van zijde

zijden /ˈzɛɪdə(n)/ /ˈzɛːdə(n)/ (adj)
bombycinus
  2. op zijde gelijkend

zijderups (n)
bombyx
  1. de larve van de zijdevlinder

zijdestreep (n)
linea lateralis
  1. een orgaan op de zijde van een groot aantal vissen dat verandering in waterdruk waarneemt

zijkant /zɛɪkɑnt/ (n)
latus
  1. datgene dat de zijde vormt

zijlijn (n)
linea lateralis
  1. een orgaan op de zijde van een groot aantal vissen dat verandering in waterdruk waarneemt

zijn (possessivePronoun)
eius, suus
  1. derde persoon enkelvoud m/o

zijn (v)
esse, sum
  1. bestaan
  11. zijn + voltooid deelwoord: hulpwerkwoord van de voltooide tijd van de lijdende vorm
  5. gelijk zijn aan.
  6. tot de groep behoren van
  7. de eigenschap hebben.
  3. zich bevinden.
esse
  10. zijn + voltooid deelwoord: hulpwerkwoord van de voltooide tijd van ergatieven

zijrivier (n)
flumen
  1. een rivier die niet in zee maar in een andere rivier uitmondt

zijvleugel (n)
calcarō
  1.

zilver (n)
argentum

zilveren (adj)
argenteus

zilverig (adj)
argenteus
  1. lijkend op zilver

zilverspar (n)
abiēs
  1. benaming voor naaldbomen uit het geslacht Abies

zin /zɪn/ (n)
sententia
  1. een serie woorden die gezamenlijk in syntactisch verband een afgerond geheel vormen
arbitrium
  2. een verlangen om iets te doen
sensus
  3 betekenis

zingen (v)
canere, cantare
  1. het musiceren met de menselijke stem

zink (n)
zincum
  1. , een scheikundig element met symbool Zn en atoomnummer 30. Het is een blauw/wit overgangsmetaal

zinken /zɪŋkə(n)/ (v)
mergor
  1. in een vloeistof, meestal water, traag naar beneden zakken

zinkoxide (n)
cadmia
  1. ZnO

zinledig (adj)
excors
  1.

zinloos /'zɪnlos/ (adj)
cassus
  1. iets dat geen zin (nut) heeft

zinrijk (adj)
significans
  1. van iets dat het nuttig en betekenisvol is

zinsleer (n)
syntaxis
  1.

zinspreuk (n)
dictum
  1.

zintuig /ˈzɪntœx/ /ˈzɪntœyx/ (n)
ratio
  1. orgaan

zirkonium (n)
zirconium
  1. scheikundig element met symbool Zr en atoomnummer 40

zirkoon /zɪr'koːn/ (n)
zirconium
  1. een mineraal

zitbank /'zɪtbɑŋk/ (n)
scamnum
  1.

zitplaats (n)
sedīle
  1. een plaats waar men kan zitten

zitten /ˈzɪ.tə(n)/ (v)
sedere, sedeo
  1. op het zitvlak rusten

zitvlak (n)
sedeo
  1. achterste, achterwerk

zo-even (adv)
modo
  1. net, even tevoren

zoals (conjunction)
sic
  1. in die mate als
  2. bijvoorbeeld

zodanig (adv)
tantopere
  1. in die mate

zodat (conjunction)
ut
  en daardoor

zodra /zoˈdra/ (conjunction)
simulac
  1. geeft aan welke gebeurtenis eerst moe(s)t plaatsvinden

zoeken (v)
scisco, quaerere
  1. proberen te vinden

zoektocht (n)
scrūtinium
  1. een reis die men onderneemt op zoek naar iets

zoemen (v)
bombiō
  1. een vrij zacht continu geluid voortbrengen dat op de z-klank lijkt

zoen (n)
basium
  1. het met de lippen aanraken van een persoon of een voorwerp

zoenen (v)
basiare
  1. met de mond liefkozen

zoenoffer (n)
plācāmen
  1. een offer dat gebracht wordt om verzoening (van zonden) te bewerkstelligen

zoet /ˈzut/ (adj)
dulcis
  1. ter omschrijving van een vaak als aangename ervaren smaak zoals die van suiker

zoet water (n)
aqua dulcis
  1.

zoetelief (n)
corculum

zoetheid (n)
dulcitās

zoethout /ˈzuthʌʊt/ (n)
glycyrrhiza
  1. Glycyrrhiza glabra, een plant die tot de vlinderbloemigen behoort

zoetigheid /ˈzutəxhɛit/ (n)
dulce
  1. etenswaar met een zoete smaak

zogen /ˈzoːɣ.ə(n)/ (v)
nūtriō
  1. moedermelk geven

zoldering (n)
lacunar
  1. bovenkant van een ruimte in een gebouw

zomer (n)
aestas

zomereik (n)
quercus robur
  1. bepaald soort loofboom, Quercus robur

zomerhuis /ˈzo.mər.ˌhœʏ̯s/ /ˈzo.mər.ˌhœːs/ (n)
trichila
  1. huis om de zomer en de vakanties door te brengen

zomers /ˈzomərs/ (adj)
aestivus
  1. typerend voor de zomer

zomertijd (n)
hora aestiva

zon /zɔn/ (n)
sol
  1. de ster waar de planeet aarde omheen draait, hemellichaam dat de aarde overdag verlicht

zondaar (n)
peccans
  1.

zondag /'zɔndɑx/ (n)
dies Solis, dies Dominica
  1. een dag van de week die na zaterdag en voor maandag komt

zonde (n)
peccatum, scelus
  1. een overtreding van een goddelijke wet of regel

zonder (preposition)
sine, absque
  1. In afwezigheid van

zondig (adj)
nefastus

zondigen /zɔndəɣə(n)/ (v)
peccō
  1. het overtreden van een religieuze wet

zondvloed (n)
diluvium
  1. een catostrofale Bijbelse vloed

zone /ˈzɔ:nə/ (n)
plaga
  1. een bepaald afgebakend gebied

zonlicht (n)
sol
  1. de zichtbare elektromagnetische straling van de ster waarrond onze aarde draait

zonnebaden (v)
aprīcor
  1. een of meerdere zonnebaden nemen

zonnebloem /ˈzɔnəˌblum/ (n)
Helianthus annuus
  1. Helianthus annuus, een tot 3 meter hoge plant met een grote gele bloem

zonneklaar (adj)
lūminōsus
  1.

zonnelied (n)
Laudes Creaturarum

zonnen (v)
aprīcor
  1. zich gedurende een zekere tijd blootstellen aan zonnestraling

zonneschijn (n)
sol
  1. het licht dat van de zon afkomstig is

zonnevlek (n)
macula solaris
  1. magnetische onregelmatigheid aan de oppervlakte van de zon die vanaf de aarde te zien is als een wat donkere vlek

zonnewende /ˈzɔnəˌwɛndə/ /ˈzɔnəˌʋɛndə/ /ˈzɔnəˌβ̞ɛndə/ (n)
solstitium
  1. de gebeurtenis waarbij de zon, vanuit de aarde gezien, de meest noordelijke of zuidelijke positie (de keerkringen) bereikt

zonnewijzer (n)
horologium solarium, solarium

zonnewind (n)
ventus sōlāris
  1. de stroom deeltjes die de zon uitstraalt

zonnig /ˈzɔnəx/ (adj)
solaris
  1. zonovergoten, met zonneschijn

zonsondergang /zɔn'zɔndərχɑŋ/ (n)
crepusculum
  1. het ondergaan van de zon

zonsopgang (n)
aurōra
  1. het opkomen van de zon

zonsopkomst /zɔnˈsɔpkɔmst/ (n)
aurōra
  1. het 's morgens boven de horizon uitkomen van de zon

zoogdier /ˈzox.diːr/ /ˈzoːɣ.diːr/ /ˈzoχ.diːr/ (n)
mammalia, mammalis
  1. werveldier dat zijn jongen zoogt

zool (n)
planta
  1. onderkant van de voet
  3. onderkant van een schaaf

zoon /zoːn/ (n)
filius, natus
  1. een mannelijk kind

zorg (n)
cura
  1. behoedzame overweging
  2. verpleging, voorzien in een behoefte

zorgen /'zɔrɣən/ (v)
accuro
  1. zorg dragen

zorgvuldig (adv)
diligens
  1. met zorg voor alle details

zorgvuldigheid (n)
cura
  1. het aandacht besteden aan alle mogelijke details

zot (n)
scurra
  1. iemand die zich dwaas gedraagt

zotheid (n)
fatuitās
  1.

zottin (n)
lunaticus
  1.

zout /zɑu̯t/ (n)
sal
  1. alledaagse naam voor keukenzout

zouteloos (adj)
absurdus
  1. overdrachtelijk: waar alle belangwekkendheid aan ontbreekt

zouten (v)
salio
  1. eerste betekenisomschrijving

zoutgehalte (n)
salsugo
  1.

zoutzak (n)
cunctātor
  1.

zoutzuur (n)
acidum hydrochloricum
  1. een oplossing

zozo /ˈzo.zo/ (adj)
plus minus

zucht /zʏxt/ (n)
suspīrium
  1. hoorbare uitademing

zuchten /ˈzʏxtə(n)/ (v)
suspiro
  1. hoorbaar diep uitademen, meestal als uiting van frustratie

zuid /zœʏ̯t/ /zœːd/ /zœːt/ (adv)
australis

zuidelijk (adj)
australis
  1.

zuiden /ˈzœy̯.də(n)/ (n)
auster

zuigen /ˈzœy̯.ɣə(n)/ (v)
sugere
  1. (met de mond) naar zich toe trekken

zuiger (n)
embolus

zuigerring (n)
fascia

zuigerveer (n)
fascia

zuigkap (n)
pallium

zuil (n)
columna

zuinig (adj)
parcus
  1. voorzichtig met het uitgeven van geld

zuinigheid /ˈzœʏ̯.nəχ.ˌɦɛɪ̯t/ /ˈzœː.nəx.ˌɦɛːt/ /ˈzœː.nɪx.ˌhɛɪ̯d/ (n)
oeconomia
  1. het zuinig zijn

zuivelproduct (n)
lacticīnium
  1. voedingsmiddel op basis van melk

zuiveren (v)
abluō
  1. van verontreinigingen ontdoen

zulk /zɵlk/ (exclamativePronoun)
talis

zullen /ˈzʏ.lə(n)/ (v)
arbitrium

zuring /'zyrɪŋ/ (n)
lapathum
  1. en 2. een geslacht van meest overblijvende, kruidachtige planten uit de duizendknoopfamilie...

zus (n)
soror
  1. een ander kind van dezelfde ouders van het vrouwelijk geslacht

zuster /ˈzʏs.tər/ (n)
soror
  1. vrouwelijk kind van dezelfde ouders

zusterlijk (adj)
sororius
  1.

zusterschap (n)
sororitas
  2. de gemeenschap van vrouwen in algemene of meer beperkte zin

zuur /zyːr/ (adj)
acidus, acer
  1. een smaak hebbend zoals citroensap of azijn

zuur /zyːr/ (n)
acidus, acidum
  1. zure vloeistof

zuurstof /ˈzyːrstɔf/ (n)
oxygenium
  1. een scheikundig element en een bij kamertemperatuur kleurloos twee-atomig gas O₂

zwaaien (v)
quassō
  1. begroeten door met de hand heen en weer te bewegen
  2. aandacht vragen door met de armen heen en weer te bewegen
oscillo
  4. krachtig heen en weer bewegen

zwaan /zʋan/ (n)
olor, cycnus
  1. benaming voor watervogels met lange sierlijke hals uit het geslacht Cygnus

zwaar (adj)
gravis
  van groot gewicht

zwaard (n)
gladius
  1. een lang, scherp wapen

zwaardlelie (n)
gladiolus
  1. Gadiolus sp.

zwaardvis (n)
xiphias
  1.1 bepaald soort zeevis, Xiphias gladius

zwaardwalvis (n)
orca
  1. Orcinus orca, een soort van walvis, vrij gedrongen van bouw en een opvallende rugvin

zwaarheid (n)
gravitas
  1. het zwaar zijn

zwaarlijvig (adj)
corpulentus
  1. van groot lichaamsgewicht

zwaartekracht (n)
gravitās
  1. de kracht die de wederzijdse aantrekking van massa veroorzaakt

zwachtel /ˈzwɑxtəl/ (n)
fascia

zwade (n)
striga
  1. een regel gemaaid gras

zwager /ˈzʋa.ɣər/ (n)
levir

zwageres /zwaɣəˈrɛs/ (n)
glos
  1. de echtgenote van iemands broer of zus, of de zus van iemands echtgenoot of echtgenote.

zwagerin /zwaɣəˈrɨn/ (n)
glos
  1. de echtgenote van iemands broer of zus, of de zus van iemands echtgenoot of echtgenote.

zwak /zʋɑk/ (adj)
invalidus

zwakzinnigheid (n)
imbecillitas
  1. het zeer weinig verstandelijke capaciteiten hebben

zwaluw (n)
hurundo
  1. benaming voor trekvogels uit de familie Hirundinidae

zwanger (adj)
praegnans, graves
  1. de toestand waarin een vrouw verkeert wanneer er in de baarmoeder een bevruchting heeft plaatsgevonden

zwangerschap /ˈzwɑŋərsxɑp/ (n)
graviditas
  1. de tijd dat een vrouw een ongeboren kind met zich draagt

zwangerschapsonderbreking (n)
abortus
  1. een voortijdige en kunstmatige beëindiging van een zwangerschap

zwart (adv)
niger, ater
  1. kleur die wordt waargenomen als iets helemaal geen licht weerkaatst of uitstraalt

zwart gat (phraseologicalUnit)
foramen nigrum
  1. een gebied van de ruimte-tijd waaruit niets, zelfs geen licht kan ontsnappen omdat de zwaartekracht te sterk is

zwarte bes (n)
ribes nigrum
  1. vruchtje van Ribes nigrum

zwavel /zʋavəl/ (n)
sulphur, sulfur
  1. scheikundig element met symbool S en atoomnummer 16

zwavelachtig (adj)
sulfureus
  1. lijkend op zwavel, met de eigenschappen van zwavel of zwavelverbindingen

zwavelzuur (n)
acidum sulphuricum
  1. een sterk zuur bestaande uit zwavel, waterstof en zuurstof met een wateronttrekende en bijtende werking

zweefvliegtuig (n)
aëronavis velivola
  1. toestel met vleugels dat zich ongemotoriseerd door de lucht verplaatst door gebruik te maken van opstijgende luchtstromingen

zweem (n)
aura

zweep (n)
flagellum
  1. een handwapen in de vorm van een lang ineengedraaid stuk leer dat met een zwiepende beweging pijnlijke slagen uit kan delen

zweer (n)
ulcus
  1.

zweet (n)
sudor
  1. transpiratie

zwelgen /zʋɛlɣə(n)/ (v)
gluttiō
  1. gulzig opeten of -drinken

zwelger (n)
cōmīssātor
  1. iemand die veel kan eten en drinken

zwellen (v)
adaestuō
  1. in volume toenemen

zwembad /ˈzwɛmbɑd/ /ˈzʋɛmbɑt/ /ˈzβ̞ɛmbɑt/ (n)
piscina
  1. een bassin om in te zwemmen

zwemdok (n)
piscīna
  1. afgesloten ruimte waar men kan zwemmen

zwemkleding (n)
subligaculum balneare
  1. kledij bedoeld voor het baden en zwemmen

zwemmen (v)
natare, nato
  1. zich gecoördineerd door het water voortbewegen

zwepen (v)
incitō

zweren /'zʋɪːrə(n)/ (v)
iurare
  1. een eed afleggen

zwerm /zʋɛrm/ (n)
exāmen
  1. een grote groep gezamenlijk op- en rondtrekkende personen, dieren of zaken, gewoonlijk vogels of insecten

zwermer (n)
errō
  1. iemand die schijnbaar doelloos rondloopt

zwerven /'zʋɛrvə(n)/ (v)
errō
  1. doelloos of nomadisch heen en weer reizen

zwervend /ˈzʋɛrvənt/ (adj)
errābundus
  1. zonder duidelijk doel reizend

zwerver (n)
errō

zweten /'zʋetə(n)/ (v)
sūdō
  1. transpireren

zweven (v)
volito

zweving /'zʋevɪŋ/ (n)
pello
  1. een geluidsverschijnsel dat veroorzaakt wordt door de interferentie van twee tonen met een gering verschil in toonhoogte

zwezerik (n)
thymus
  1. klierachtig, hormoonvormend orgaan

zwichten (n)
obsequor
  1. toegeven, wijken

zwiepend (adj)
flexus
  1. ongecontroleerde zwaaiende bewegingen makend

zwier (n)
gratia deis
  2. gratie, elegantie

zwieren (v)
oscillo

zwijgen (v)
silere
  1. ervan afzien te spreken

zwijgzaam (adj)
taciturnus
  1. weinig sprekend

zwijn (n)
porcus, sus
  1. een varken

zwijnenhoeder (n)
porcarius
  1. iemand die een kudde zwijnen hoedt

zwijnenstal /ˈzʋɛinəstɑl/ (n)
hara
  1. ruimte bestemd voor de huisvesting van varkens; 2. (figuurlijk) vuile boel

zwik /zʋɪk/ (n)
obtūrō
  1. een houten pin, wig

zwikken (v)
extorquere
  2. een verdraaiing of verstuiking verkrijgen

zwoel (adj)
aestifer
  1. vochtig warm, drukkend, benauwd
  2. zinnelijk, erotisch sensueel

één /eːn/ (cardinalNumeral)
unus, una, unum
  1. de inhoud van de kleinste niet-lege verzameling